Το βράδυ κάναμε τον καλύτερο ύπνο εδώ και μέρες. Επίσης ξυπνάμε καλύτερα από χθες. Οι ευχές όλων έπιασαν τόπο! Η Λίνα είναι εντελώς καλά και ο Κωστής παρόλο που έχει πρωϊνό πυρετό ήδη αισθάνεται καλύτερα. Η διάθεση του είναι πολύ καλύτερη από χθες. Μάλιστα παίρνει και ένα αντιπυρετικο και η θερμοκρασία γρήγορα γίνεται φυσιολογική. Στο πρωϊνό κατεβαίνει μόνο η Λίνα. Ο Κωστής, παρόλο που έχει να φάει από προχθές το βράδυ, προτιμάει να κάνει λίγη ακόμα αποχή από το φαγητό. Η Λίνα βρίσκεται για το πρωϊνό σε μία υπέροχη αυλή, κάτω από μία κληματαριά, όπου υπάρχουν στρωμένα τραπέζια. Δίπλα υπάρχει ένας οργανωμένος μπαχτσές. Την υποδέχεται ο πολύ συμπαθής ιδιοκτήτης και της προτείνει να δοκιμάσει απ' όλα, την ώρα που πλένει και την αυλή με το λάστιχο. Η Λίνα τρώει συντηρητικά, αλλά δεν γίνεται να μην δοκιμάσει και τη σπιτική μαρμελάδα βερύκοκο. Αργότερα ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, φορτώνουμε και φεύγουμε. Ευτυχώς και ο Stephen νοιώθει σήμερα πολύ καλύτερα. Μπόρα ήταν και πέρασε.
Σήμερα δεν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Θα συνεχίζουμε να οδηγούμε πάνω στα σύνορα με το Αφγανιστάν μέχρι να φτάσουμε μετά από 250 χιλιόμετρα στο Kalaikhum, όπου θα διανυκτερεύσουμε. Την απόσταση αυτή θα την κάνουμε σε περίπου 6 ώρες, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση του δρόμου. Περνάμε από το κέντρο του Khorog. Σε σχέση με τα χωριά που είχαμε περάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Khorog μοιάζει πολύ πιο οργανωμένη. Υπάρχουν τράπεζες, καταστήματα, καφέ, πανεπιστήμιο και αρκετή κίνηση στους δρόμους. Αρκετοί άνδρες φοράνε κοστούμια και οι γυναίκες ήταν ιδιαίτερα περιποιημένες. Σε πολλά δημόσια κτίρια, αλλά και σε κεντρικά σημεία της πόλης, υπάρχουν μεγάλες φωτογραφίες του προέδρου του Τατζικιστάν, Emomali Rahmon, κάτι που βλέπει κανείς συχνά σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Rahmon βρίσκεται στην εξουσία από το 1992 και θεωρείται μια ιδιαίτερα σημαντική αλλά και για αρκετούς μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Σίγουρα όμως αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική μορφή της χώρας μετά την ανεξαρτησία της.
Βγαίνουμε από την πόλη και συνεχίζουμε το δρόμο μας. Υπάρχει πολύ κίνηση από νταλίκες. Ο Shodi μας εξηγεί ότι όλες αυτές οι νταλίκες πηγαίνουν άδειες στην Κίνα για να φορτώσουν και να επιστρέψουν γεμάτες κινέζικα προϊόντα τα οποία τα τροφοδοτούν, αφενός στη χώρα, αλλά και σε γειτονικές χώρες. Πρόκειται για έναν σχετικά νέο διεθνή εμπορικό διάδρομο, αφού άνοιξε το 2004 και άλλαξε σημαντικά τον ρόλο του Παμίρ. Μερικές φορές βλέπουμε και νταλίκες που έχουν μείνει στο δρόμο, εμποδίζουν και τα υπόλοιπα οχήματα προσπαθούν να βρουν δίοδο να περάσουν. Το ποτάμι Panj συνεχίζει να κυλάει ορμητικό δίπλα μας. Διαβάζουμε για τον ποταμό ότι σχεδόν σε όλο το μήκος του, που είναι 1100 χιλιόμετρα, αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ του Τατζικιστάν και του Αφγανιστάν. Στη συνέχεια δημιουργεί μαζί με άλλους τον Amu Darya, ο οποίος παρόλο που κανονικά χύνεται στη λίμνη Αράλη, δεν καταφέρνει να φτάσει ποτέ εκεί, λόγω της εκτεταμένης χρήσης του για άρδευση.
Σε αρκετά χωριά που περνάμε συνεχίζουμε να βλέπουμε την ταμπέλα School Meals Programme, ένα πρόγραμμα του ΟΗΕ που παρέχει δωρεάν σχολικά γεύματα σε μαθητές, κυρίως σε αγροτικές και ορεινές περιοχές όπου πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Καθώς συνεχίζουμε το δρόμο μας στην απέναντι μεριά του Αφγανιστάν βλέπουμε χωριά, το ένα μετά το άλλο, εκεί που μέχρι τώρα βλέπαμε μόνο βουνά. Επίσης τα χωριά που περνάμε φαίνονται πιο πράσινα και πιο περιποιημένα. Αυτό έχει μία εξήγηση. Το χαμηλότερο υψόμετρο, το πιο ήπιο κλίμα και τα εύφορα εδάφη επιτρέπουν στους κατοίκους να καλλιεργούν περισσότερα προϊόντα και να ζουν σε πιο ευνοϊκές συνθήκες. Μετά τα άγρια και απομονωμένα τοπία του ανατολικού Παμίρ, η εικόνα αυτή μας κάνει πραγματικά εντύπωση. Σε μία δεντρόφυτη στάση στο δρόμο σταματάμε για μεσημεριανό. Μέσα στο κρύο νερό που τρέχει από το βουνό ο πωλητής αναψυκτικών έχει βυθίσει όλη την πραμάτεια του, ώστε να είναι δροσερή. Πιο δίπλα ένας χείμαρρος κατεβαίνει με ορμή. Εμείς καθόμαστε κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου και παραγγέλνουμε. Ο Κωστής τρώει μισή μερίδα ρύζι. Δεν χρειάζεται να υπερβάλλει ακόμα. Κερνάμε τον Shodi και συνεχίζουμε το δρόμο μας.
Κάποια στιγμή οδηγούμε πίσω από 2 τζιπ της ανθρωπιστικής οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα. Στο Τατζικιστάν δραστηριοποιήθηκαν για πολλά χρόνια οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, κυρίως μετά τον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1990. Ο δρόμος δεν λέει να φτιάξει και συνεχίζουμε. Σταματάμε μπροστά από ένα τούνελ 3,3 χιλιομέτρων που μειώνει αρκετά τη διαδρομή μας, όμως κάνουν έργα και παίρνουμε τον παλιό δρόμο. Γύρω στις 15:00 φτάνουμε στο κατάλυμα μας. Είναι το Gostinitsa Zing και βρίσκεται έξω από το Kalaikhum, τελευταία διανυκτέρευση πριν φτάσουμε στην πρωτεύουσα Dushanbe. Το ξενοδοχείο είναι ένας παράδεισος, δίπλα σε ένα ποτάμι, πνιγμένο στο πράσινο και στα λουλούδια. Κατεβάζουμε τα σακίδια, όμως το δωμάτιο που μας δίνουν είναι πολύ στενό. Δυστυχώς σήμερα θα έχει πολύ κόσμο και δεν υπάρχει άλλο διαθέσιμο. Δεν πειράζει, θα βολευτούμε, παρόλο που η Λίνα αρχικά δείχνει να στραβώνει. Αργότερα κάνουμε τα μπάνια μας, ξεκουραζόμαστε και όλα είναι μια χαρά. Το απόγευμα καθόμαστε στη βεράντα και απολαμβάνουμε. Πάνω από τα κεφάλια μας τρέχει νερό που ο ιδιοκτήτης τραβάει από το ποτάμι και το στέλνει στη σκεπή όλου του κτιρίου. Έτσι μοιάζει σαν να βρέχει. Αργότερα τρώμε το βραδινό μας, αράζουμε λίγο ακόμα στη βεράντα και πηγαίνουμε για ύπνο. Αύριο έχουμε πρωϊνό ξύπνημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου