Ημέρα 27η: Μια υπέροχη βόλτα στην ασιατική μεριά της Πόλης

Το αεροπλάνο απογειώνεται λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Παρόλο που ο καθένας μας έχει από 3 θέσεις για να κοιμηθούμε καλύτερα, ο ύπνος που καταφέρνουμε τελικά να κάνουμε στο αεροπλάνο δεν είναι και ο καλύτερος. Η πτήση διαρκεί γύρω στις 4:30 ώρες, όμως με τη διαφορά της ώρας το αεροπλάνο φτάνει στην Κωνσταντινούπολη  γύρω στις 2:30. Από ψηλά βλέπουμε όλη την πόλη φωτισμένη, τα στενά του Βοσπόρου, τις γέφυρες, τον Κεράτιο κόλπο και την Αγιά Σοφιά και όλα τα βασικά αξιοθέατα. Το αεροπλάνο μοιάζει να μας κάνει ξενάγηση. Στις 3:15, έχουμε αποβιβαστεί και περιμένουμε τον έλεγχο των διαβατηρίων. Λίγο μετά τις 4:00 έχουμε ξεμπερδέψει με όλα και βλέπουμε ότι προλαβαίνουμε το λεωφορείο  HVL-1 για το Aksaray, για να φτάσουμε μέχρι το κέντρο, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Το σχέδιο ήταν να αφήναμε τα σακίδια μας και να επιστρέφαμε το μεσημέρι για να κάνουμε check-in. Αφενός θα φτάσουμε πολύ νωρίτερα απ' ότι υπολογίζαμε, αφετέρου είμαστε αρκετά κουρασμένοι για να ξεκινήσουμε να τρέχουμε από τόσο νωρίς. Αποφασίζουμε να διαπραγματευτούμε με τον ξενοδόχο για να μπούμε νωρίτερα στο δωμάτιο και να ξεκουραστούμε λίγο. 

Η διαπραγμάτευση δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, όμως με 30€ παραπάνω έχουμε το δωμάτιο μας από τώρα. Μπαίνουμε στο δωμάτιο που είναι πολύ μικρό και μοιάζει με δωμάτιο κρουαζιερόπλοιου. Παρόλο που είναι τόσο μικρό δεν του λείπει τίποτα. Όλα τα έχουν σκεφτεί. Μέχρι και χαλάκι για προσευχή έχει. Κάνουμε ένα ντους και πέφτουμε να κοιμηθούμε 2-3 ώρες, που το έχουμε ανάγκη. Ξυπνάμε κατά τις 8:00 και ετοιμαζόμαστε για να βγούμε έξω. Στο πρόγραμμα έχουμε να επισκεφτούμε την Ασιατική μεριά της πόλης και την γειτονιά Kadıköy. Είναι η πρώτη φορά και για τους δυο μας που θα περπατήσουμε στη μεριά αυτή. Με το τραμ Τ1 φτάνουμε στις προβλήτες, όπου φεύγουν τα πλοία της γραμμής. Το τραμ είναι η ασφαλέστερη οδός για να μην μπλεχτείς με την τρελή κίνηση των δρόμων. Βρίσκουμε την προβλήτα Eminönü, πληρώνουμε με την Istanbul Card όσο το αντίτιμο ενός εισιτηρίου λεωφορείου (περίπου 0,86€) και περιμένουμε το πλοίο να έρθει.

Τα δρομολόγια των πλοίων είναι κάθε 15'-20', ενώ η διαδρομή είναι γύρω στα 25'. Ανεβαίνουμε στο πλοίο. Την τελευταία φορά που μπήκαμε σε πλοίο στο Βόσπορο ήταν όταν είχαμε τη Νάγια μας 2 χρονών. Φωτογραφίζουμε και χαζεύουμε τη θέα της Πόλης μέσα από τη θάλασσα. Το πλοίο φτάνει στο Kadıköy, κατεβαίνουμε και αρχίζουμε την εξερεύνηση. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της βόλτας μας καταλαβαίνουμε ότι η ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική. Οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί, οι δρόμοι λιγότερο χαοτικοί και ο κόσμος μοιάζει να ζει την καθημερινότητά του, χωρίς να επηρεάζεται από τον ασταμάτητο τουρισμό που χαρακτηρίζει το ιστορικό κέντρο. 

Περπατάμε στα στενά, χαζεύουμε τα μικρά καταστήματα και σταματάμε για έναν καφέ στο Fazil Bey's που έχουμε σημειωμένο. Μας προσφέρουν τον καφέ με νερό και λουκουμάκι, όπως είναι συνηθισμένο. Μετά από λίγο συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Παρατηρούμε τους κατοίκους στις καθημερινές τους συνήθειες. Αυτή η πλευρά της Πόλης είναι σίγουρα περισσότερο αυθεντική. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με μεγάλα μνημεία ή αξιοθέατα. Η γοητεία βρίσκεται στους ανθρώπους, στις τοπικές αγορές, στις μυρωδιές και στα μικρά μαγαζάκια. Εδώ αισθανόμαστε ότι γνωρίζουμε την πραγματική Κωνσταντινούπολη, αυτή που ζουν οι κάτοικοί της κάθε μέρα. Αγοράζουμε πασατέμπο, γλυκό σύκο και λίγο πιο κάτω, στον Ali Muhiddin Haci Bekir, λουκούμια τριαντάφυλλο για να χαρίσουμε στους φίλους μας. Η Λίνα σταματάει σε μία βιτρίνα. Το μαγαζί πουλάει ιδιαίτερα και πολύ ξεχωριστά παπούτσια, Φυσικά μπαίνει να δοκιμάσει και φεύγουμε με δύο ζευγάρια! Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την βόλτα μας αυτή. Πιο κάτω βλέπουμε ένα καφέ και σε κάθε τραπεζάκι από ένα τάβλι. Δεν γίνεται να μην παίξουμε μία παρτίδα, πίνοντας τσάι. Ο Κωστής κερδίζει με 2-1. 

Περπατάμε μέχρι την αγορά με τα παλιά αντικείμενα και μετά την αγορά με τα παπούτσια. Οι πάγκοι είναι γεμάτοι με όλες τις γνωστές μάρκες. Σίγουρα τα περισσότερα προϊόντα είναι απομιμήσεις, όμως η ποιότητα της κατασκευής τους ήταν εντυπωσιακή. Η Τουρκία έχει αποκτήσει εδώ και δεκαετίες φήμη ως μία από τις χώρες με την πιο ανεπτυγμένη βιομηχανία απομιμήσεων στον κόσμο. Από παπούτσια και ρούχα μέχρι τσάντες, ρολόγια και αξεσουάρ, οι τεχνίτες και τα μικρά εργαστήρια έχουν φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο. Περπατάμε για να βρούμε το μαγειρειό που έχουμε σημειωμένο για να φάμε το μεσημέρι. Μαγειρεία υπάρχουν σχεδόν σε κάθε δρόμο στην Πόλη. Δεν πρόκειται για τουριστικά εστιατόρια, αλλά για οικογενειακές επιχειρήσεις όπου οι ντόπιοι τρώνε καθημερινά. Πίσω από τις μεγάλες βιτρίνες βλέπεις τα φαγητά μαγειρεμένα σε τεράστια ταψιά και κατσαρόλες: κοκκινιστά, κεφτέδες, γεμιστά, όσπρια, πιλάφια, κεμπάπ και κάθε λογής μαγειρευτά. Δυστυχώς αυτό που είχαμε σημειωμένο μάλλον έχει κλείσει, έτσι πάμε σε ένα, λίγο πιο κάτω, που είδαμε. Παίρνουμε μελιτζάνες, μπάμιες και ρύζι με ρεβύθια.

Τρώμε καλά, πληρώνουμε γύρω στα 10€ το άτομο και αποφασίζουμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο μας να κοιμηθούμε λίγο, αφού είμαστε με πολύ λίγο ύπνο. Κάνουμε τώρα το δρόμο ανάποδα. Παίρνουμε το πλοίο και μετά το τραμ. Κοιμόμαστε κανά δυο ώρες και ξεκουραζόμαστε λίγο. Από το δωμάτιο πρέπει να φύγουμε κατά τις 19:00, για να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας στο σταθμό λεωφορείων. Το λεωφορείο μας φεύγει στις 20:00 για την Ελλάδα. Ξυπνάμε και έχουμε 2-3 ώρες ακόμα για να φύγουμε. 

Έτσι αποφασίζουμε να κάνουμε μία βόλτα στην περιοχή Aksaray που είμαστε. Πριν ξεκινήσουμε τη βόλτα ο Κωστής κάνει ένα ξύρισμα στο γωνιακό κουρείο απέναντι από το ξενοδοχείο μας. Ο κουρέας είναι μακράν ο καλύτερος που επισκεφθήκαμε σε όλο το ταξίδι. Η φροντίδα του στη λεπτομέρεια ήταν εντυπωσιακή. Εκτός από το άψογο κούρεμα της γενειάδας, ασχολήθηκε σχολαστικά με τα φρύδια, τα αυτιά και τη μύτη, μετατρέποντας την επίσκεψη σε μια πραγματική εμπειρία ανδρικής περιποίησης.

Το Aksaray είναι μία άλλη γειτονιά. Πρόκειται για μια λαϊκή συνοικία με έντονη εμπορική δραστηριότητα, γεμάτη μικρά καταστήματα, ξενοδοχεία, ανταλλακτήρια συναλλάγματος και μαγαζιά που εξυπηρετούν κυρίως τους κατοίκους της περιοχής. Αυτό που μας κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η πολυπολιτισμική της φυσιογνωμία. Στους δρόμους συναντά κανείς ανθρώπους από πολλές διάφορες χώρες και περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας. Τα τελευταία χρόνια το Aksaray έχει εξελιχθεί σε σημείο εγκατάστασης πολλών μεταναστών και προσφύγων, κάτι που έχει διαμορφώσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της γειτονιάς. Δεν είναι μια περιοχή με τα λαμπερά αξιοθέατα που αναζητούν οι περισσότεροι επισκέπτες της Κωνσταντινούπολης. Είναι όμως μια γειτονιά που αποτυπώνει μια διαφορετική πλευρά της πόλης: πιο λαϊκή, πιο πολυεθνική και πιο κοντά στην καθημερινή ζωή χιλιάδων ανθρώπων που έφτασαν εδώ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Περπατώντας στους δρόμους της αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Κωνσταντινούπολη δεν είναι μία πόλη, αλλά πολλές διαφορετικές πόλεις που συνυπάρχουν μαζί. Τρώμε ένα γλυκάκι, πίνουμε ένα καφεδάκι και αγοράζουμε φαγητό για να έχουμε μαζί μας στο ταξίδι.

Γυρίζουμε στο δωμάτιο, φορτωνόμαστε τα σακίδια μας και ξεκινάμε για το μετρό. Από εδώ ο σταθμός των λεωφορείων είναι μόνο 5 στάσεις, χωρίς να μας ενδιαφέρει η κίνηση των δρόμων. Έτσι θέλουμε λιγότερο από 30' για να φτάσουμε. Είναι ιδανική περιοχή το Aksaray για να μείνει κανείς. Το μόνο πρόβλημα που συναντάμε είναι ότι το πρώτο τρένο του μετρό που έρχεται είναι γεμάτο κόσμο και δεν χωράμε να μπούμε. Περιμένουμε το επόμενο σε καλύτερη θέση και με πιο επιθετική διάθεση. Ευτυχώς το επόμενο έχει αρκετό χώρο. Φτάνουμε εύκολα στο σταθμό, φορτώνουμε τα σακίδια μας στο λεωφορείο που περιμένει μπροστά από το γραφείο  της εταιρείας για να φύγει και κάνουμε μία βόλτα στα μαγαζάκια που έχει εδώ γύρω. Στις 20:00 το λεωφορείο φεύγει και μετά από λίγοτερο από 10 ώρες φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί προλαβαίνουμε στο τρένο των 5:55 για Λάρισα και πριν τις 7:30 φτανουμε. Το ταξί από το σταθμό είναι το τελευταίο μας μεταφορικό μέσο για αυτό το ταξίδι το οποίο μόλις τελείωσε. 

Έπειτα από χιλιάδες χιλιόμετρα με αεροπλάνα, τρένα, μετρό, ταξί, λεωφορεία και τζιπ στους ορεινούς δρόμους του Παμίρ, ο κύκλος κλείνει εκεί όπου ξεκίνησε. Κοιτάζοντας πίσω, νιώθουμε μεγάλη χαρά που επιλέξαμε αυτή τη μοναδική γωνιά του κόσμου. Η Κεντρική Ασία μάς χάρισε εικόνες που δύσκολα περιγράφονται με λόγια: αχανείς στέπες, χιονισμένες κορυφές, γαλαζοπράσινες λίμνες, φαράγγια, ιστορικές πόλεις του Δρόμου του Μεταξιού και ανθρώπους που μας υποδέχθηκαν με ειλικρινή φιλοξενία. Γνωρίσαμε διαφορετικούς λαούς, θρησκείες και πολιτισμούς, δοκιμάσαμε άγνωστες γεύσεις, περπατήσαμε σε πολύβουες αγορές και σε απομονωμένα ορεινά χωριά, διασχίσαμε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς ορεινούς δρόμους του πλανήτη και ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο, εκεί όπου κάποτε περνούσαν τα καραβάνια του Δρόμου του Μεταξιού. Ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο κέρδος κάθε ταξιδιού. Δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες ή τα αξιοθέατα που επισκέπτεσαι, αλλά οι εμπειρίες, οι άνθρωποι που γνωρίζεις και οι ιστορίες που κουβαλάς μαζί σου όταν επιστρέφεις. Η Κεντρική Ασία ήταν για εμάς ένας προορισμός γεμάτος εκπλήξεις, πολύ πιο όμορφος και αυθεντικός απ' όσο είχαμε φανταστεί. Οι αναμνήσεις και αυτού του ταξιδιού θα μας συντροφεύουν πάντα και, όπως συμβαίνει κάθε φορά που γυρίζουμε, πριν καλά-καλά αδειάσουμε τις βαλίτσες, το μυαλό έχει ήδη αρχίσει να ονειρεύεται τον επόμενο προορισμό. Να είμαστε μόνο καλά!