Ημέρα 4η: Easy Riders μέσα στη ζούγκλα

Σήμερα ξυπνάμε σχεδόν όλοι μαζί. Ετοιμάζουμε τις τσάντες μας, αφού πρέπει να κρατήσουμε τα βασικά μας πράγματα στις μικρές μας τσάντες, που θα πάρουμε μαζί μας στο 3ήμερο με τις μηχανές, και να αποθηκεύσουμε τα υπόλοιπα στους 2 μεγάλους σάκους που θα αφήσουμε στο ξενοδοχείο. Κατεβαίνουμε κάτω για πρωινό. Τρώμε τη σούπα με το κρέας, τα λευκά noodles και τα λαχανικά, που ζηλέψαμε εχθές, στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Η ποσότητα είναι τεράστια και είναι ένα πεντανόστιμο πιάτο! Τα παιδιά τρώνε pancakes με μπανάνα. Κλείνουμε στη ρεσεψιόν δωμάτιο για την επιστροφή από το 3ήμερο και εισιτήρια μετάβασης στην περιοχή των 4.000 νησιών που είναι ο μεθεπόμενος στόχος μας. Είμαστε έτοιμοι. Παραδίδουμε το δωμάτιο, τους μεγάλους σάκους μας, ανεβαίνουμε στα μηχανάκια μας και ξεκινάμε! Σημερινός στόχος το Tad Lo.

Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε λίγα χιλιόμετρα και αρχίζει μία βροχούλα που μας κάνει μούσκεμα. Εμείς συνεχίζουμε, αφού δεν δείχνει ότι θα κρατήσει πολύ. Πραγματικά μετά από λίγο σταματάει. Σιγά – σιγά βγαίνουμε από τα περίχωρα της πόλης του Pakse. Αφήνουμε τη διασταύρωση για τα 4.000 νησιά και συνεχίζουμε προς το εσωτερικό της χώρας. Το τοπίο έχει ήδη αρχίσει να γίνεται πιο τροπικό. Οι ταμπέλες τους δεν είναι κατανοητές, γιαυτό κρατάμε τα χιλιόμετρα που κάνουμε. Παράλληλα έχουμε όλα τα σημαντικά σημεία αποθηκευμένα στο GPS μας για σιγουριά. Στο 21ο χιλιόμετρο στρίβουμε με κατεύθυνση το Salavan. Η κίνηση πλέον έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Το τοπίο πλέον που βλέπουμε είναι ζούγκλα.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα κάνουμε μία μικρή παράκαμψη 2 χιλιομέτρων για να δούμε τον καταρράκτη Phaxuam. Πληρώνουμε ένα πολύ μικρό αντίτιμο και μπαίνουμε μέσα στην περιοχή. Αφήνουμε τα μηχανάκια μας και περπατούμε μέσα στη ζούγκλα. Τα παιδιά δείχνουν ένα μεγάλο ενδιαφέρον, παράλληλα με ένα μικρό φόβο. Στην περιοχή δίπλα στον καταρράκτη έχουν δημιουργήσει ένα μικρό χωριό με ξύλινα σπίτια, που μάλλον μπορείς να νοικιάσεις. Περνάμε πάνω από ξύλινες γέφυρες. Βρίσκουμε εύκολα τον καταρράκτη και τον φωτογραφίζουμε. Δεν είναι αρκετά μεγάλος αλλά μας αρέσει. Η Νάγια γλιστρά για δεύτερη φορά και πέφτει. Εκνευρίζεται πολύ. Ο Κωστής την μαλώνει γιατί δεν προσέχει που πατά. Μετά από λίγο πέφτει κι αυτός!

Φεύγουμε και επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο. Οι κεντρικοί δρόμοι είναι γενικά στενοί, ασφάλτινοι, με λιγότερες λακούβες απ' ότι επαρχιακοί δρόμοι στην Ελλάδα. Συνεχίζουμε. Στο δρόμο βλέπουμε συνεχώς μικρούς οικισμούς, τον έναν μετά τον άλλο. Πουλάνε φρούτα, αλλά μπορείς να δεις και συνεργεία, μαγαζιά γενικού εμπορίου ή ψιλικατζίδικα. Βλέπουμε πάρα πολλές αγελάδες δίπλα από το δρόμο, αλλά και άλλα ζώα. Σταματάμε για βενζίνη. Προσπαθούμε να συνεννοηθούμε με νοήματα, αφού η κυρία του πρατηρίου θέλει να προϋπολογίσει πόση βενζίνη πρέπει να βάλει. Στο τέλος η κουβέντα καταλήγει σε γέλια. Λίγο πιο κάτω σταματάμε για να πιούμε ένα αναψυκτικό. Το μαγαζί είναι πολύ βασικό, όμως εντύπωση μας κάνουν τα 3 μεγάλα τραπέζια μπιλιάρδου, με την πεντακάθαρη τσόχα που διαθέτει. Πριν φύγουμε τα παιδιά μας χαρίζουν μικρά παιχνιδάκια στα παιδιά του ιδιοκτήτη. Αυτά ενθουσιάζονται. Ο Κωστής και ο ιδιοκτήτης φωτογραφίζουν τα παιδιά όλα μαζί.

Αργά το μεσημέρι φτάνουμε στο Tad Lo. Σταματάμε στο Saise Guest House, προτεινόμενο κατάλυμα από το βιβλίο μας, το οποίο διαθέτει μπανγκαλόου μπροστά ακριβώς στον καταρράκτη Tat Hang (Ο ομώνυμος καταρράκτης Tad Lo είναι 700μ. πιο πάνω). Επιλέγουμε αυτό με το air-condition με 15€ τη βραδιά. Τακτοποιούμαστε, ξεκουραζόμαστε και βγαίνουμε για βόλτα στο χωριό. Το χωριό είναι ένας κεντρικός δρόμος. Είναι ήσυχα και μοιάζουν τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από το ποτάμι. Τα παιδιά του χωριού κολυμπούν και κάνουν βουτιές πηδώντας πάνω από τη γέφυρα. Ένας σκυλάκος ασπρόμαυρος μας υιοθετεί και μέχρι να κοιμηθούμε μας ακολουθεί από πίσω και μας προστατεύει.

Αποφασίζουμε να πάμε αύριο βόλτα με ελέφαντες και κλείνουμε για τις 8:00 το πρωί. Η βόλτα διαρκεί μας λένε 1,5 ώρα και περνάει μέσα από χωριά ιθαγενών. Ο ήλιος πέφτει και γυρίζουμε στο ξενοδοχείο για φαγητό. Ο κόσμος του χωριού κατευθύνεται όλος προς το ποτάμι, όπου θα κάνουν μπάνιο και θα πλύνουν τα ρούχα τους! Στο εστιατόριο τρώμε πολύ καλά, ακριβώς μπροστά στον καταρράκτη, αλλά πληρώνουμε πολλά για τα δικά μας δεδομένα. 18€! Γυρίζουμε στο δωμάτιο και μετά από λίγο κοιμόμαστε όλοι ψόφιοι στην κούραση, συντροφιά με τον ήχο του καταρράκτη και την φάλτσα φωνή του ιδιοκτήτη που τραγουδάει karaoke μέχρι αργά.