Ήρθε επιτέλους η ώρα της αναχώρησης! Όπως πάντα στο τέλος γίνεται χαμός με τις δουλειές μας που δεν έχουν τελειωμό ... Όμως τελικά η ώρα της κλασσικής φωτογραφίας για το πρώτο post έρχεται. Ανεβάζουμε το post, αγκαλιάζουμε το Βασίλη μας και με ταξί φεύγουμε για το σταθμό των τρένων. Το μυαλό μας φυσικά τρέχει σε όλα. Δεν είναι εύκολο. Μπαίνουμε στο τρένο που φεύγει στην ώρα του και ξεκινάμε την άλλη μας ζωή! Να ταξιδεύουμε τον κόσμο! Φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Στο σταθμό του ΟΣΕ μας περιμένει το λεωφορείο του Simeonidis Tours που εκτελεί το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη, σε συνεργασία με το τούρκικο πρακτορείο Alpar. Το λεωφορείο φεύγει στις 20:00, περνάει από την Καβάλα, Ξάνθη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη και μετά από 10 ώρες φτάνει στον κεντρικό σταθμό λεωφορείων της Πόλης. Εμείς φροντίσαμε να κλείσουμε και την επιστροφή μας στο τέλος Ιούλιου, από το site της τουρκικής εταιρείας. Είχε ενδιαφέρον διότι δεν μας άφηνε το σύστημα να κλείσουμε διπλανές θέσεις αντιθέτου φύλου! Το λεωφορείο φεύγει στην ώρα του. Ευτυχώς οι επιβάτες είναι λιγοστοί, έτσι ο καθένας μας κάθεται σε 2 θέσεις για να κοιμηθεί λίγο καλύτερα το βράδυ. Χωρίς απρόοπτα φτάνουμε στα σύνορα των Κήπων. Το πέρασμα των συνόρων μας παίρνει λίγο περισσότερο από 1,5 ώρα, ενώ ο οδηγός ζητάει από τους επιβάτες που δεν έχουν αγοράσει τσιγάρα να το κάνουν για αυτόν, προφανώς για να κερδίσει λίγα ευρώ παραπάνω, μεταπουλώντας τα μετά. Μας δίνει κι εμάς χρήματα και τον εξυπηρετούμε. Συνεχίζουμε. Στις 5:35 και ενώ έχει αρχίσει να ξημερώνει φτάνουμε στο Otogar. Τέλεια! Δεν μας φάνηκε δύσκολο το πρώτο σκέλος του ταξιδιού. Φεύγουμε με το μετρό, φορτωμένοι με τα σακίδια μας. Ευτυχώς που η Μαρία και η Μαυρέτα μας έχουν δώσει την Instabul Card τους, που είχαν όταν επισκέφτηκαν την Πόλη. Με την κάρτα αυτή ταξιδεύει κάποιος με όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το μόνο που κάνουμε είναι να τη γεμίσουμε χρήματα για να μπορούμε να ξοδεύουμε. Φτάνουμε στο Sırkecı, όπου βρίσκουμε το ξενοδοχείο Omega Inn για να αφήσουμε τα σακίδια μας. Μας βοήθηκε η εφαρμογή Radical Storage γιαυτό και μας φάνηκε πολύ βολικό.
Η ώρα έχει φτάσει 7:00 και δεν έχει ανοίξει το ανταλλακτήριο χρημάτων για να αλλάξουμε σε τούρκικες λίρες. Έτσι τρώμε το πρωϊνό μας στο Cemil usta börekçi. Μαζί με το παραδοσιακό τσάι τρώμε μπουγάτσα τυριού, μπουγάτσα κιμά και κουρού. Είναι πεντανόστιμα όλα, ενώ η μπουγάτσα κιμά είναι η νοστιμότερη που έχουμε φάει ποτέ! Τέλεια! Παίρνουμε τις δυνάμεις μας, αφού σήμερα έχουμε πολύ περπάτημα... Στις 7:30 αλλάζουμε χρήματα και φεύγουμε για το Φανάρι. Τόσες φορές που έχουμε επισκεφτεί την Πόλη δεν καταφέραμε ποτέ να πάμε στο Πατριαρχείο. Μάλιστα είπαμε να προλάβουμε να παρακολουθήσουμε και τον Όρθρο. Φτάνουμε αρκετά γρήγορα, αφού η κίνηση στην Πόλη είναι ακόμα φυσιολογική. Εκεί βλέπουμε ότι περνάμε από έλεγχο, όπως και στα αεροδρόμια. Ευτυχώς ο υπάλληλος κάνει τα στραβά μάτια για το κοντό παντελόνι του Κωστή που κανονικά απαγορεύεται. Μπαίνουμε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Δεν έχει ξεκινήσει ακόμα η λειτουργία. Καθόμαστε στις καρέκλες και θαυμάζουμε το ναό. Έχει απόλυτη ησυχία. Το ξενύχτι όλης της βραδιάς μας προδίδει και τα μάτια μας κλείνουν ανά διαστήματα από μόνα τους... Δεν φαίνεται να υπάρχει λειτουργία σήμερα, δεν έχουμε και κουράγιο να περιμένουμε άλλο...
Αποφασίζουμε να φύγουμε και να ψάξουμε να βρούμε ένα καφέ για να ξυπνήσουμε λίγο. Λίγο πιο κάτω υπάρχει το καφέ ναφθαλίνη, όπου ο νεαρός σερβιτόρος μας μιλάει στα ελληνικά. Το καφέ είναι παλιακό, όπως το λέει και το όνομα του και είναι γεμάτο γάτες. Καθόμαστε και παραγγέλνουμε τούρκικο καφέ (όπως τον ονομάζουν φυσικά εδώ). Παίζουμε φυσικά με τις γάτες, κουβεντιάζουμε λίγο με το νεαρό και μόλις παίρνουμε τις δυνάμεις μας φεύγουμε για τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, που είναι λίγο πιο πάνω. Αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι ότι παντού υπάρχουν φιλικές γάτες που τριγυρίζουν. Ο δρόμος είναι ανηφορικός πια. Βρίσκουμε τα πολύχρωμα σκαλοπάτια, όπου φωτογραφιζόμαστε και συνεχίζουμε την ανηφοριά που είναι πλέον με πολύ μεγάλη κλίση. Αρχίζουμε να βλέπουμε τον Κεράτιο κόλπο και πιο πίσω το Πέραν. Μαζί με μία μεγάλη ομάδα τουριστών φτάνουμε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, το αρχαιότερο σε λειτουργία εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού. Ιδρύθηκε μετά την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως! Είναι κλειστά, όμως μας αρκεί που τη θαυμάζουμε απ' έξω. Κάνουμε μία βόλτα γύρω της και αρχίζουμε τώρα να κατεβαίνουμε προς τα κάτω. Είναι πολύ όμορφο να περπατάς στις γειτονιές της Πόλης και να ξεφεύγεις από το κλασσικό κέντρο όπου γίνεται χαμός. Η γειτονιά που περπατάμε τώρα είναι το Μπαλάτ, με τα διάσημα πολύχρωμα σπίτια. Συνεχίζουμε προς τα κάτω.
Παίρνουμε τη συγκοινωνία και κατευθυνόμαστε προς το Ταξίμ. Έχουμε πολλά χρόνια να έρθουμε εδώ. Φτάνουμε. Παντού υπάρχει αστυνομία. Ψάχνουμε να βρούμε το λεωφορείο που θα μας πάει μέχρι το Μπεσίκτας για να βρούμε το μέρος που κάποτε υπήρχε το ξύλινο σπίτι που έμενε η οικογένεια του προπάππου του Κωστή, του δάσκαλου Φίλιππα Καργόπουλου, όπως και το σχολείο που δίδασκε. Περιμένουμε πάνω από μισή ώρα στη στάση και τελικά αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε την εφαρμογή bitaksi, κάτι ανάλογο με το Uber. Βρίσκουμε γρήγορα ταξί και φτάνουμε στη διεύθυνση Bayat Bazar 12, όπου κάποτε ήταν το σπίτι. Φυσικά η διεύθυνση δεν υπάρχει πια, όμως ο Κωστής έχει βρει το ακριβές στίγμα του σπιτιού με τη βοήθεια του ChatGPT, Γαλλικών χαρτών των αρχών του 20ου αιώνα και εργαλείων επεξεργασίας χαρτών. Στη θέση του σπιτιού υπάρχει σήμερα μία τράπεζα, όμως ο ψηλός πλάτανος που βρίσκεται δίπλα πιθανώς να υπήρχε από τότε! Περπατάμε τη διαδρομή που περπατούσε ο δάσκαλος για να πάει στο σχολείο του, την Αστική Σχολή Διπλοκιονίου. Φτάνουμε. Το κτίριο δεν έχει πειραχθεί, μόνο που σήμερα στεγάζει το καφέ Nero. Μπαίνουμε μέσα. Πολλά μέρη έχουν μείνει μάλλον ίδια, όπως τα πατώματα, οι πόρτες, τα ταβάνια. Ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο που υπάρχουν ακόμα οι αίθουσες. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό που ζούμε τώρα! 100 χρόνια μετά στο ίδιο μέρος.
Παίρνουμε δροσιστικά και καθόμαστε σε έναν μαλακό καναπέ και παρατηρούμε. Φυσικά η κούραση και η νύστα μας είναι τόσο μεγάλη που πολλές φορές κλείνουν τα μάτια μας και βλέπουμε ακόμα και όνειρα! Ξεκουραζόμαστε και φεύγουμε από το καφέ. Λίγο πιο κάτω έχει ένα ωραίο μαγειρείο. Η ώρα έχει φτάσει 12:30 και σκεφτόμαστε ότι είναι καλή ιδέα να φάμε κάτι. Παραγγέλνουμε 3-4 πιατάκια φαγητό και πληρώνουμε γύρω στα 11€. Αρκετά καλά. Συνεχίζουμε για την πλατεία Ταξίμ. Θέλουμε να περπατήσουμε ξανά στη μεγάλη οδό του Πέραν ή Ιστικλάλ Καντέσι μία από τις πιο ξακουστές οδούς στην Κωνσταντινούπολη. Έχει αρκετή ζέστη. Φτάνουμε και μπαίνουμε μέσα στον κόσμο που είναι μιλούνια. Χαζεύουμε τις βιτρίνες, τον κόσμο αλλά και τους γνωστούς παγωτατζήδες που σου βγάζουν την ψυχή για να σου δώσουν ένα χωνάκι παγωτό. Έτσι σου 'ρχεται να παρέμβεις βίαια για να ολοκληρωθεί το μαρτύριο του πελάτη. Βρίσκουμε ένα μεγάλο πολυκατάστημα και μπαίνουμε. Φυσικά έχει κλιματισμό, όμως ανακαλύπτουμε και κάτι πολυθρόνες που με 3,70€ σου κάνουν μασάζ για 20'. Αποφασίζουμε να την κάνουμε αυτήν την πολυτέλεια και πραγματικά δεν το μετανιώνουμε. Πιο ξεκούραστοι συνεχίζουμε τη βόλτα μας.
Βγαίνουμε λίγο από το δρόμο μας για να δούμε το Ζωγράφειο Λύκειο και επανερχόμαστε για να δούμε το Çiçek Pasajı, ένα διάσημο ιστορικό πέρασμα με μεγάλη φωτογένεια.Δυστυχώς παρόλο που τόσος κόσμος το φωτογραφίζει καθημερινά, κανείς δεν έχει σκεφτεί ότι θέλει ένα γερό καθάρισμα... Κατεβαίνουμε από το πολύ όμορφο δρομάκι Kumbaracı Yokuşu προς τη θάλασσα για να βρούμε το τραμ και να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο που έχουμε αφήσει τα σακίδια μας. Φτάνει για σήμερα. Φτάνουμε στην περιοχή, παίρνουμε λίγες ακόμα δυνάμεις με ένα καφεδάκι στο EHLİ KEYF CAFE, αγοράζουμε ρύζι σε πακέτο για να φάμε στο αεροδρόμιο και φορτωνόμαστε τα σακίδια μας για να βρούμε τη στάση του τρένου Β1 για να περάσουμε στην ασιατική μεριά και να πάρουμε το μετρό Μ4 με κατεύθυνση το αεροδρόμιο Sabiha Gökçen. Δυστυχώς ο Κωστής κάνει λάθος υπολογισμούς και περιφερόμαστε για αρκετή ώρα, με όλο μας το βάρος, χωρίς να βρίσκουμε τη στάση. Ευτυχώς στο τέλος τη βρίσκουμε και ακολουθούμε τη διαδρομή μας. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα φτάνουμε στο αεροδρόμιο. Βρίσκουμε το γκισέ της εταιρίας Pegasus που πετάμε, αφήνουμε τα μεγάλα μας σακίδια και προχωράμε για τον έλεγχο διαβατηρίων. Ευτυχώς δεν έχει πολύ κόσμο. Περνάμε όλους τους ελέγχους και τελικά φτάνουμε στην πύλη για να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο. Λίγο πριν τις 20:00 επιβιβαζόμαστε. Είμαστε έτοιμοι για να πέσουμε ξεροί στις θέσεις μας και να κοιμηθούμε μέχρι να φτάσουμε στο Μπισκέκ. Δυστυχώς οι μπροστινοί έχουν άλλα στο μυαλό τους, αφού για αρκετή ώρα μιλάνε δυνατά κουβεντιάζοντας. Ευτυχώς στο τέλος τους γίνεται παρατήρηση και ησυχάζουν. Αύριο με το καλό, στις 4:15 ξημερώματα θα προσγειωθούμε στην πρωτεύουσα του Κιργιστάν, Μπισκέκ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου