Ημέρα 14η: Γυρίζοντας στην πρωτεύουσα Phnom Penh

Σήμερα κλείνουμε 2 εβδομάδες ταξιδιού. Είμαστε λίγο πριν τη μέση. Ευτυχώς έχουμε άλλο τόσο και λίγο παραπάνω. Σήμερα δεν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Φεύγουμε στις 12:30 για Phnom Penh και μετά πό 4-5 ώρες θα είμαστε εκεί.

Ξυπνάμε νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Πριν φύγουμε έχουμε δύο δουλειές να κάνουμε. Να στείλουμε τις κάρτες και να ελέγξουμε τα εισιτήρια. Περιμένουμε επίσης και τα ρούχα που έχουμε δώσει για πλύσιμο. Ξεκινάω με το τελευταίο και πάω κάτω να τα ζητήσω. Δυστυχώς δεν είναι έτοιμα ακόμα. Είχε βροχή χθες και δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν. Κατά τις 11:00. Βγαίνουμε έξω για τις δύο άλλες δουλειές. Η πόλη όσο την βλέπουμε, τόσο μας αρέσει και περισσότερο. Φτάνουμε στο ταχυδρομείο και ανακαλύπτουμε ότι σήμερα είναι Κυριακή! Αυτό είναι το ωραίο όταν ταξιδεύεις. Ξεχνάς και τις μέρες! Ψάχνουμε για γραμματόσημα μήπως και τα ρίξουμε στο κουτί του ταχυδρομείου. Η Λίνα δεν είναι βέβαια καθόλου σίγουρη οτι θα φτάσουν, αν τα ρίξουμε εκεί. Για να πούμε την αλήθεια το ταχυδρομείο έχει μία εικόνα πλήρους εγκατάλειψης.

Λίγο πιο κάτω, ένας Έλληνας, ο Αλέξανδρος, (τον έχουμε εντοπίσει από μέρες, ως τουρίστα, χωρίς να ξέρουμε ότι είναι Έλληνας) μας μιλάει πρώτος. Ό Αλέξανδρος, γύρω στα 30, με όμορφο και ευγενικό πρόσωπο, είναι από την Αθήνα και ταξιδεύει μόνος του. Χαίρεται όπως και μεις που βρισκόμαστε. Μιλάμε λίγο για τις εμπειρίες μας και αποχωριζόμαστε.

Γραμματόσημα δεν βρίσκουμε. Σε κάποια μαγαζάκια μάλιστα που ρωτήσαμε, δείχνοντας ένα γραμματόσημο, μάλλον δεν κατάλαβαν τι δείχναμε.

Πηγαίνουμε για τα εισιτήρια. Συναντούμε μία κοπέλα η οποία μάλλον δεν είναι ειδική, αλλά δεν υπήρχε και κανένας άλλος να ρωτήσουμε. "Come back later! Afternoon!" "Τι afternoon;", αναρωτιέμαι, το λεωφορείο φεύγει στις 12:30. Φεύγουμε άπραγοι και από εκεί. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο ετοιμάζουμε τα πράγματα. Τα ρούχα μας έρχονται βρεγμένα. Τα βάζουμε σε σακούλες. Στην Phnom Penh πρέπει να τα απλώσουμε, γιατί θα μουχλιάσουν. Κατεβαίνουμε κάτω στην reception και χαιρετάμε τον ξενοδόχο. Μας σταματάει και μας λέει ότι θα έρθει να μας πάρει τουκ τουκ από το  ξενοδοχείο μέχρι το σταθμό, και είναι μέσα στην τιμή. Μπράβο εξυπηρέτηση! Φτάνουμε στο σταθμό.

Όλα καλά με τα εισιτήρια, το λεωφορείο βέβαια είναι αρκετά παλιό. Οι 2 θέσεις από τις 4 είναι χαλασμένες (το έχω ξαναδεί αυτό!) Συναντούμε και ένα ζευγάρι Βέλγων με τους οποίους συναντιώμαστε κάθε μέρα από το νησί. Κάνουμε το ίδιο πρόγραμμα. Οι δρόμοι μας θα χωρίσουν στην Phnom Penh.

Η ώρα περνάει γρήγορα. Στη μέση της διαδρομής μπαίνουμε σε χωματόδρομο, που θα τον αφήσουμε λίγο πριν την Phnom Penh.

Κάνουμε στάση. Αγοράζουμε καλαμπόκι βραστό και τρώμε όλοι με όρεξη.

Προς το τέλος της διαδρομής ο Βασίλης έχει κουραστεί μετά από σχεδόν 5 ώρες ταξίδι. Αρχίζει να κάνει παλαβομάρες, να τραγουδάει δυνατά, να πιάνει κουβέντα με τους Βέλγους. Έγινε με μιας ο σταρ του λεωφορείου! Τον χειροκροτούν!

Φτάνουμε. Τσεκάρουμε τα αυριανά εισιτήρια και με τουκ τουκ πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο που αποφασίσαμε να πάμε. Το Fancy Guesthouse έχει καλές κριτικές και είναι μάλλον φθηνό, είναι στο κέντρο και κοντά στο σταθμό των λεωφορείων. 25$ τη βραδιά, σε ασφαλές και καθαρό δωμάτιο με air condition και ψυγείο. Καλή επιλογή. Απλώνουμε τα ρούχα μας μέσα στο δωμάτιο και βγαίνουμε γρήγορα έξω, πριν νυχτώσει για τα καλά.

Είναι Κυριακή και πολύς κόσμος κάνει τη βόλτα του. Πηγαίνουμε προς το ποτάμι. Κανένας μας δεν βλέπει την ίδια πόλη που αντικρύσαμε την πρώτη βραδιά με το ίδιο μάτι. Όλοι μας είμαστε πολύ πιο χαλαροί. Αυτό πάντα μας συμβαίνει όταν ταξιδεύουμε. Γιαυτό και επιλέγουμε την πρωτεύουσα να τη βλέπουμε πάντα τελευταία. Πεινάμε αρκετά και αφού κάνουμε μία μεγάλη βόλτα δίπλα στο ποτάμι, γυρίζουμε προς τα πίσω ψάχνοντας το κατάλληλο μέρος για φαγητό. Σταματάμε στο Cadillac, όπου και εκεί ο Βασίλης και η Νάγια γίνονται το επίκεντρο της προσοχής.

Τρώμε και πίνουμε καλά και γυρίζουμε στο ξενοδοχείο. Πριν κοιμηθούμε βλέπουμε ότι το τρωκτικό έχει γράψει για το blog μας. Στο blog μας βλέπουμε σχόλια από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε και παίρνουμε δύναμη και κουράγιο! Κοιμόμαστε χαρούμενοι. Αύριο μπαίνουμε στο Βιετνάμ!