Ημέρα 28: "I will speak Greek"

Σήμερα φεύγουμε το μεσημέρι για τη Σαιγκόν. Έχουμε αρκετό χρόνο μέχρι εκείνη την ώρα, έτσι ξυπνάμε με την ησυχία μας. Ο Βασίλης σηκώνεται πρώτος και πάει με τη Λίνα για μπάνιο στην πισίνα. Οι υπόλοιποι σηκωνόμαστε πιο αργά και όλοι μαζί πάμε για πρωϊνό. Εγώ σήμερα αποφασίζω να επιλέξω, αντί για αυγά, καυτερή σούπα noodles με κρέας. Αποφασίζω επίσης να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία στον καφέ και να παραγγείλω πάλι. Η Λίνα παίρνει κατευθείαν τσάι. Δεν θέλει να "τζογάρει" και καλά κάνει. Έρχεται και είναι ο χειρότερος καφές που έχω πιει ποτέ. Δεν μπορεί κάποιος να πιει πάνω από μία γουλιά. Θέλει "μαεστρία" πάντως για να έχεις τέτοια συνέπεια στην παρασκευή του. Ευτυχώς η σούπα είναι εξαιρετική! Τα παιδιά κλασσικά τρώνε τα αυγά τους. Γυρίζουμε στο δωμάτιο και χαλαρώνουμε. Τα παιδιά παίζουν στην αυλή, η Λίνα διαβάζει το βιβλίο της στην αιώρα και εγώ ασχολούμαι με το blog.

Η ώρα περνάει και εγώ με τα παιδιά μπαίνουμε στην πισίνα για το τελευταίο μας μπάνιο. Ο Βασίλης έχει κάνει πολύ μεγάλες προόδους! Η Νάγια δεν πιάνεται! Μετά το μπάνιο και ενώ ακόμα είναι νωρίς αποφασίζουμε να πιούμε κανονικό καφέ στο Pongo, που έγινε πλέον αγαπημένο μας στέκι. Παίρνω και το φορητό μαζί για να συνεχίσω να γράφω στο blog.

Περνάμε όμορφα και χαλαρά, τις τελευταίες ώρες στο Mui Ne. Η ώρα φτάνει, φεύγουμε για το ξενοδοχείο, ετοιμάζουμε τα πράγματα, πληρώνουμε και πάμε στο γραφείο, απ' όπου θα φύγει το λεωφορείο μας.

Εχθές που επικυρώσαμε το εισιτήριο μας είχαν αναστατώσει λέγοντας μας ότι οι θέσεις είναι τρεις και όχι τέσσερεις (για 6 ώρες ταξίδι είναι ένα θέμα!). Εμείς στη Σαϊγκόν είχαμε πληρώσει το αντίτιμο 3,5 εισιτηρίων και ο κοντός πράκτορας μας είχε διαβεβαιώσει ότι θα είχαμε 4 θέσεις. Αν υπήρχε πρόβλημα μας είχε πει να επικοινωνήσουν μαζί του. Μετά από διαβουλεύσεις, λοιπόν εχθές, και μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του γραφείου με τον κοντό πράκτορα, καταλήξαμε ότι οι θέσεις ήταν τέσσερεις. Αφήνουμε τα πράγματα στο γραφείο και έχοντας 1,5 ώρα διαθέσιμη, πάμε στο διπλανό εστιατόριο για φαγητό. Παραγγέλνουμε.

Μετά από 10' έρχεται ένα ζευγάρι δίπλα μας και παραγγέλνει. Μετά από άλλα 10' έρχεται ακόμα ένα ζευγάρι το οποίο επίσης παραγγέλνει. Η ώρα περνάει και το μόνο που βλέπουμε είναι να έρχονται τα φαγητά των άλλων. Δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, αφού δεν έχουμε παραγγείλει κάτι εξαιρετικό, που απαιτεί χρόνο. Μετά από 1 ώρα και ενώ δεν έχουν έρθει ούτε τα δύο πιάτα σκέτο ρύζι, η Λίνα έχει φορτώσει και πάει προς την κουζίνα. Τους "απογειώνει" και τα πιάτα έρχονται σε 5 λεπτά όλα! Τα φαγητά είναι κατώτερα του αναμενόμενου (το χοιρινό είναι το μισό με λίπος), είμαστε και εμείς φορτωμένοι, τρώμε και φεύγουμε εκνευρισμένοι!

Καθόμαστε στο γραφείο περιμένοντας το λεωφορείο, το οποίο έρχεται με μικρή καθυστέρηση. Φορτώνουμε τα πράγματα, ανεβαίνουμε πάνω και διαπιστώνουμε ότι το λεωφορείο είναι με θέσεις κρεββάτια (δεν έχουμε ξαναμπεί σε τέτοιο λεωφορείο, κανένας μας), ενώ οι θέσεις που είναι για μας είναι τρεις (3). Εκεί στήνω καβγά με την υπεύθυνη που είναι πάνω στο λεωφορείο. Μου λέει ότι τρεις θέσεις της είπε ο κοντός να κρατήσει και ότι αν δεν μας αρέσει να κατέβουμε κάτω. Εκεί "βλέπω κόκκινο" και λέω το αμίμητο: "I will speak Greek" και αρχίζω να την περνάω γενεές δεκατέσσερεις, στα ελληνικά. Θυμάμαι όλη την οικογένεια της! Αυτή φεύγει προς την έξοδο και εγώ την ακολουθώ από πίσω συνεχίζοντας το υβρεολόγιο. Το αποτέλεσμα βέβαια τελικά είναι επιβαρυντικό για μας (κάτι που είχαμε διαιστανθεί από την αρχή), αφού δεν υπήρχε ελεύθερη θέση για να μας δώσουν. Το λεωφορείο φεύγει, ο Βασίλης κοιμάται ανάμεσα στα πόδια της Λίνας και εγώ για 2 ώρες σκέφτομαι όλα τα χειρότερα για την εταιρία, την υπεύθυνη και τον κοντό πράκτορα. Θυμάμαι το ανέκδοτο με το γρύλλο και ευθυμώ. Η Λίνα μετά από ώρα ελαφραίνει κι άλλο την κατάσταση, εξηγώντας μας διάφορες χρηστικές πατέντες που έχει στο μυαλό της. Φτάνουμε αργά και ενώ έχει νυχτώσει στη Σαϊγκόν.

Αφήνουμε τα πράγματα μας στο ξενοδοχείο και αμέσως βγαίνουμε έξω για φαγητό, αφού έχει περάσει η ώρα. Ψάχνουμε να βρούμε το μαγαζάκι του δρόμου που είχαμε φάει την πρώτη μέρα στη Σαϊγκόν. Το βρίσκουμε, αλλά δυστυχώς, λόγω της μεγάλης μπόρας που φαίνεται προηγήθηκε, είναι κλειστό. Περπατάμε λίγο πιο πέρα και έξαφνα δίπλα μας πέφτει στο δρόμο, από ένα μηχανάκι, μία κοπέλα (μάλλον τουρίστρια). Τρομάζουμε όλοι μας. Τα πράγματα της σκορπίζονται παντού, ενώ καθώς σηκώνεται βλέπουμε ότι τρέχει πολύ αίμα από το κεφάλι της. Μαζεύεται κόσμος. Η Λίνα, πάντα με καθαρό μυαλό, βγάζει από την τσάντα της αιμοστατικό και γάζες, που έχουμε πάντα μαζί μας, αφού το να ταξιδεύεις με παιδιά, κρύβει πολλές φορές απρόβλεπτες καταστάσεις. Περιποιείται την κοπέλα που μας ρωτάει με αγωνία αν είναι μεγάλο το τράυμα. Μάλλον σχίστηκε το φρύδι της και το αίμα είναι πολύ. Εμείς την καθησυχάζουμε. Σε λίγο ένα ταξί που φώναξε κάποιος ντόπιος την παίρνει για να την μεταφέρει στο νοσοκομείο για ράμματα. Τα παιδιά σε όλο αυτό το διάστημα αυτό, έχουν "οχυρωθεί" μπροστά από τη βιτρίνα ενός μαγαζιού και βλέπουν όλο το σκηνικό που διαδραματίζεται μπροστά τους. Ο κόσμος διαλύεται. Φεύγουμε, με τα στομάχια μας "κόμπο", αφού το περιστατικό αυτό μας συγκλόνισε όλους.

Αποφασίζουμε να πάμε στο Βόσνιο για φαγητό. Η ατμόσφαιρα είναι οικογενειακή και γλετζέδικη, αφού ο Βόσνιος ιδιοκτήτης έχει πάρει το μικρόφωνο και τραγουδάει καραόκε, τραγούδια της Βοσνίας, μπροστά σε ένα τραπέζι συμπατριωτών του. Σκηνές απείρου κάλλους!

Καθόμαστε, τρώμε και πίνουμε. Η μέρα σήμερα είχε πολλά περιστατικά, με πιο συγκλονιστική τη φράση "I will speak Greek". Πίνουμε άφθονη μπίρα, και σε λίγο γλεντάμε με τα τραγούδια της Βοσνίας και τους Βόσνιους που στο μεταξύ έχουν έρθει στο μαγαζί. Ο Βασίλης παίζει με ένα κοριτσάκι που πουλάει λουλούδια, πιάνοντας ο ένας τον άλλο από τα χέρια και ουρλιάζοντας δυνατά με κραυγές λιονταριού. Πληρώνουμε και πάμε για ύπνο. Αύριο έχουμε να κάνουμε μικρά ψώνια στις αγορές της Σαϊγκόν.