Ημέρα 31η: Σήμερα είναι η τελευταία μέρα. Γυρίζουμε στην Ελλάδα

Σήμερα έχουμε να δούμε το παλάτι του βασιλιά και να κάνουμε μερικά ψώνια στην πιο γνωστή αγορά της Phnom Penh. Ξυπνάμε νωρίς και ετοιμάζουμε τα πράγματα μας. Θα αφήσουμε το δωμάτιο αργότερα και τα πράγματα μας στη ρεσεψιόν, όσο θα κάνουμε βόλτες στην πόλη. Φεύγουμε από το ξενοδοχείο και με τα πόδια (αφού είμαστε σχετικά κοντά) κατευθυνόμαστε προς το παλάτι. Σήμερα έχει πολύ ζέστή και περπατάμε κάτω από τον δυνατό ήλιο. Φτάνουμε στο παλάτι και δεν αφήνουν την Λίνα να περάσει μέσα, επειδή φαίνονται οι ώμοι της. Της ζητάνε να αγοράσει ένα μπλουζάκι. Η Λίνα δυσανασχετεί, αφού δεν της επιτρέπουν να περάσει με το σάλι της μέσα. Μετά από λίγο αγοράζει την κίτρινη μπλουζίτσα της (με κρύα καρδιά) και μπαίνουμε μέσα στο παλάτι. Με το που μπαίνουμε συναντάμε μία οικογένεια μαϊμούδων, η οποία προσελκύει αμέσως την προσοχή των παιδιών. Μπαίνουμε στην αίθουσα του θρόνου. Μας αρέσει ο χώρος, και τραβάμε φωτογραφίες εξωτερικές, αφού δεν επιτρέπονται φωτογραφίες μέσα.

Πιο κάτω συναντάμε την ασημένια παγόδα, η οποία πήρε το όνομα της από το πάτωμα που είναι στρωμμένο με 5.000 ασημένια πλακάκια. Μέσα βλέπουμε ένα χρυσό βούδα στολισμένο με 2067 διαμάντια και ένας μικρότερο βούδα με κρύσταλλο μπακαρά. Πραγματικά αξίζει τον κόπο η επίσκεψη μας αυτή.

Αφού είδαμε τα δύο πιο σημαντικά αξιοθέατα του παλατιού, αποφασίζουμε να προχωρήσουμε προς την έξοδο, αφού το παλάτι σε λίγο κλείνει για μεσημέρι. Βγαίνοντας προς τα έξω βλέπουμε φωτογραφίες του βασιλιά, αλλά και ένα χάρτη που εμφανίζει την πρότερη αυτοκρατορία των Χμερ. Οι Χμερ εξαπλώνονταν μέχρι τη σημερινή Ταϋλάνδη και το Βιετνάμ.

Γυρίζουμε κουρασμένοι στο ξενοδοχείο. Μετά από λίγη ξεκούραση αδειάζουμε το δωμάτιο μας και μεταφέρουμε τα πράγματα στη ρεσεψιόν. Φεύγουμε με ένα τουκ τουκ για την αγορά, η οποία είναι μακριά από το κέντρο. Ο οδηγός του τουκ τουκ θέλει 5$ για να μας πάει εκεί, να περιμένει 2-3 ώρες και να μας γυρίσει πίσω. Μας κάνει εντύπωση ότι δεν τον ενδιαφέρει να περιμένει εκεί, αρκεί να πάρει και την κούρσα της επιστροφής.

Φτάνουμε στην αγορά. Μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε ότι πολλά από τα πράγματα που πουλάνε είναι ίδια με αυτά που βλέπαμε στο Βιετνάμ, με τη μισή τιμή. Αγοράζουμε μερικά ακόμα πραγματάκια.

Πριν περάσει 1 ώρα φεύγουμε, αφού δεν έχουμε πλέον κουράγιο για άλλη αγορά. Γυρίζουμε προς το κέντρο και σταματάμε στον κεντρικό παραποτάμιο δρόμο. Εκεί έχουμε σταμπάρει από χθες έργα ενός καλλιτέχνη που μας άρεσε. Του Alex. Μετά από πολύ σκέψη αγοράζουμε ένα έργο του που μας αρέσει όλους. Φωτογραφίζω τον παραποτάμιο δρόμο, ο οποίος το βράδι γεμίζει κόσμο που περπατάει πέρα δώθε.

Πάνω από το μαγαζί που αγοράσαμε τον πίνακα, στον πρώτο όροφο, βλέπουμε ένα εξαιρετικό εστιατόριο, που δεν σου κάνει καρδιά να μην καθήσεις. Καθόμαστε και τρώμε το ακριβότερο και νοστιμότερο φαγητό που φάγαμε στην Καμπότζη (πληρώνουμε 50$!). Πραγματικά αξίζει τα λεφτά του, το μαγαζί, η εξυπηρέτηση, η θέα και η κουζίνα του.

Από ψηλά φωτογραφίζω τα τουκ τουκ που περιμένουν από κάτω.

Φωτογραφίζω τα φαγητά, για να μην τα ξεχάσουμε, ενώ η Λίνα είναι έτοιμη να τα φάει όλα!

Φεύγουμε ευχαριστημένοι. Κατευθυνόμαστε προς τα κορίτσια με το μασάζ για να κάνουμε το τελευταίο μας μασάζ ποδιών. Η τέχνη των κοριτσιών είναι πραγματικά αξεπέραστη.

Γυρίζουμε στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τα πράγματα και φεύγουμε με ταξί για το αεροδρόμιο. Εκεί αφού κάνουμε check-in, περιμένουμε το αεροπλάνο να φύγει, κερνώντας στα παιδιά παγωτό και εμάς ένα ωραίο καφέ.

Το αεροπλάνο φεύγει στην ώρα και μετά από 1 ώρα (στις 21:30) είμαστε στην Μπαγκόγκ. Εκεί στις 0:35 φεύγει το αεροπλάνο μας για την Αθήνα, όπου μάλλον θα συναντήσουμε και Έλληνες. Λέμε στα παιδιά να σταματήσουμε πια να λέμε βρωμόλογα στα Ελληνικά, αφού το ταξίδι μας τελειώνει και τώρα θα μας καταλαβαίνουν όλοι.

Το αεροπλάνο για την Ελλάδα είναι γεμάτο Έλληνες από την Αυστραλία που έρχονται για διακοπές. Η πτήση είναι πολύ καλή και ομολογουμένως η Thai Airways, που επιλέξαμε για την τιμή της, εκτός από φθηνή είναι και πολύ ποιοτική. Λίγο πριν το αεροπλάνο πατήσει στην Αθήνα, το μπροστινό δόντι της Νάγιας επιτέλους βγαίνει και έτσι κερδίζω το άτυπο στοίχημα που βάλαμε με τη Λίνα. Προσγειωνόμαστε στην Αθήνα κουρασμένοι, αλλά πλούσιοι σε εικόνες και εμπειρίες. Σε όλους μας έλειψαν οι δικοί μας άνθρωποι, το σπίτι μας, και οι γάτες μας, που περιμένουμε με αγωνία να αντικρύσουμε. Ένα μικρό ταξίδι με τρένο έμεινε ακόμα μέχρι τη Λάρισα!

Όπως σε κάθε ταξίδι κάποια τραγούδια ή σλόγκαν το χαρακτηρίζουν, έτσι και σ'αυτό, το τραγούδι που το χαρακτήρισε είναι το παλιό τραγούδι "την είδα την ξανθούλα, την είδα ψες αργά", το οποίο τα παιδιά μάθανε από τους παππούδες τους, και τραγουδούσαν, όπως και μεις σε όλο το ταξίδι.
 
Το ταξίδι με τα παιδιά σε αυτές τις χώρες, ενώ μας προβλημάτισε όταν το σχεδιάζαμε, αποδείχθηκε πολύ πιο εύκολο απ΄ ότι περιμέναμε. Πέρα από το γεγονός ότι τα παιδιά γενικώς προσαρμόζονται σχετικά γρήγορα και μπορούν να βρουν ενδιαφέρον σε όλες σχεδόν τις καταστάσεις, στο ταξίδι αυτό η παρουσία τους λειτούργησε ως το κλειδί για ν΄ανοίξουν οι καρδιές, τα χαμόγελα αλλά και τα σπίτια των ανθρώπων. Από τη μια το περίεργο, από την άλλη ίσως η ασφάλεια,η αίσθηση οτι δεν αποτελούμε απειλή, οτι είμαστε οικογένεια έκανε τις ομοιότητες περισσότερες από τις διαφορές. Η επαφή ήταν άμεση χωρίς ντροπές και περιστροφές. Χάιδευαν τα παιδιά χωρίς ενδοιασμούς, έφερναν τα δικά τους για να τα αγγίξουν και αμέσως ταυτίζονταν με μας τους γονείς. Παράλληλα αυτό λειτούργησε ανάλογα και σε μας , με τα ίδια συναισθήματα απέναντί τους και την ίδια αίσθηση ασφάλειας κι εμπιστοσύνης. Χαιρόμαστε που κάναμε το ταξίδι αυτό με τα παιδιά μας και σίγουρα δεν μετανοιώνουμε για καμία στιγμή του.

Μιά περιπέτεια τελείωσε και ξεκινάμε από τώρα να σκεφτόμαστε την επόμενη. Θα είναι στην Κόστα Ρίκα, θα είναι στο Λάος ή κάπου αλλού, ακόμα δεν ξέρουμε. Ξέρουμε όμως ότι θα είμαστε και πάλι μαζί.

Ευχαριστούμε όλους εσάς που σας είχαμε συντρόφους στο ταξίδι αυτό, μας δώσατε δύναμη, περιμένοντας κάθε μέρα να δούμε τις επισκέψεις και τα σχόλια σας και ευχόμαστε να κάνουμε πάντα όλοι, το όνειρο μας ταξίδι!