Σήμερα το πρόγραμμα έχει βόλτα με το αυτοκίνητο στο νησί. Έχουμε να δούμε πολλά πράγματα, αλλά και να επισκεφτούμε παραλίες για μπάνιο. Ο Κωστής σηκώνεται πρώτος και φέρνει rotis με τυρί από το Τomato. Ετοιμαζόμαστε, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε. Πρώτη στάση το τελεφερίκ του Langkawi το οποίο βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού και σε ανεβάζει στα 700 μέτρα, όπου βλέπεις το νησί από ψηλά, αλλά και περπατάς στην πιο πολυφωτογραφισμένη κρεμαστή γέφυρα του νησιού.
Σε λίγη ώρα φτάνουμε στο πάρκινγκ, αφήνουμε το αυτοκίνητο και περπατάμε μέχρι το τελεφερίκ. Το τελεφερίκ είναι εντυπωσιακό. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα σύγχρονα τελεφερίκ των Ελβετικών Άλπεων. Ανεβαίνουμε. Η κλίση είναι απότομη. Από κάτω μας έχει ζούγκλα. Η Λίνα έχει αρχίσει να αναπνέει με μεγάλες ανάσες. Φτάνουμε στο πρώτο επίπεδο. Σταματάμε και θαυμάζουμε τη θέα. Συνεχίζουμε στο επόμενο επίπεδο, όπου βρίσκεται και η διάσημη γέφυρα. Φωτογραφίζουμε τη γέφυρα από το τελεφερίκ. Κατεβαίνουμε και μετά από λίγο περπατάμε πάνω της. Κουνάει λίγο, αλλά η αίσθηση είναι εκπληκτική. Η Λίνα συνεχίζει να αναπνέει με μεγάλες ανάσες και θυμάται την μπλούζα που πουλούσαν πιο πίσω που έγραφε "I survived Langkawi cable car". Σαν επιβράβευση παίρνουμε όλοι από ένα παγωτό, θαυμάζοντας τη θέα.
Στο τελεφερίκ, κατεβαίνοντας προς τα κάτω, αποφασίζουμε, να μην πάμε στις νεροτσουλήθρες που είχαμε σκοπό να πάμε. Θα συνεχίσουμε προς τη φάρμα κροκοδείλων (ή κορκοδείλων;). Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και μετά από λίγο φτάνουμε στη φάρμα. Μπαίνουμε μέσα. Βλέπουμε πολλούς κροκόδειλους. Μας κάνουν εντύπωση δύο κροκόδειλοι που μαλώνουν. Ο ένας ρίχνει στον άλλο κεφαλιές! Τόσο δυνατές που ματώνουν και οι δύο. Καθόμαστε και τους παρακολουθούμε ώρα. Πιο κάτω βλέπουμε κροκόδειλους που κάθονται ακίνητοι με το στόμα ανοιχτό ή άλλους που προσπαθούν να δροσιστούν κάτω από τη σκιά. Τα παιδιά ενθουσιάζονται.
Συνεχίζουμε προς την παραλία Datai Bay, μία από τις καλύτερες του νησιού, όπου βρίσκεται και ένα από τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία της Μαλαισίας. Παρκάρουμε, παίρνουμε τις πετσέτες μας και μπαίνουμε στο ξενοδοχείο. Ρωτάμε αν υπάρχει beach bar στην παραλία, ώστε να πιούμε ένα καφέ και να κάνουμε μπάνιο. Μας απαντούν ότι υπάρχει bar, μπορούμε να πιούμε καφέ, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα αν δεν έχουμε δωμάτιο. Πόρτα και φεύγουμε. Επόμενος σταθμός το διπλανό ξενοδοχείο The Andaman. Τα ίδια και εκεί. Πόρτα! Αλλάζουμε περιοχή και πάμε προς την παραλία Tanjung Rhu. Στο δρόμο βλέπουμε πινακίδες που προειδοποιούν για πέρασμα μαϊμούδων, αγελάδων και ιγκουάνα. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο Tanjung Rhu και πίνουμε ένα καφέ. Στην εξαιρετική πισίνα και φυσικά στην παραλία μπροστά του δεν μπορούμε να κάνουμε μπάνιο. Τουλάχιστον έχει Wifi και στέλνουμε το post στο blog. Φεύγουμε!
Γυρίζουμε στην παραλία μας και στο γνωστό μας Yellow cafe. Καθόμαστε και παραγγέλνουμε δροσερή μπύρα. Μπαίνουμε επιτέλους για μπάνιο! Η παραλία μπροστά μας είναι ελεύθερη! Δίπλα μας ένας γιαπωνέζος κάνει γιόγκα. Τον παρακολουθούμε για πάνω από 2 ώρες. Τα παιδιά κάνουν μπάνιο και παίζουν στην άμμο. Το μαγαζί έχει wifi και έτσι διαβάζουμε τα νέα από την Ελλάδα. Είμαστε χαλαροί και χαρούμενοι! Σήμερα ακούμε Άντζυ Σαμίου από τα μεγάφωνα του μαγαζιού "Αγοράκι μου, στο τέλος θα το δεις κοριτσάκι σαν κι εμένα δε θα βρεις". Φεύγουμε για το δωμάτιο, την ώρα που δύει ο ήλιος. Παίρνουμε τα ρούχα μας που είχαμε δώσει για πλύσιμο και στέγνωμα (1€ το κιλό).
Το βράδυ βγαίνουμε έξω για φαγητό. Στο δρόμο η Νάγια παραπονιέται ότι της πονάει το πόδι (;) και μας ζητάει μασάζ. Δεν θέλουμε και πολύ. Όλοι μαζί ξαπλώνουμε, ο ένας δίπλα στον άλλο, στο πρώτο μαγαζί που βρίσκουμε, για foot μασάζ. Ο Βασίλης όλη την ώρα γελάει, γιατί γαργαλιέται. Μας συμπαρασύρει όλους. Φεύγουμε ευχαριστημένοι και πηγαίνουμε στη σίγουρη λύση του Tomato για φαγητό. Τρώμε ωραία και γυρνάμε στο δωμάτιο για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου