Όλο το βράδυ βρέχει καταρρακτωδώς, ενώ έξω από το μπανγκαλόου μας λες και έχουν στήσει παράσταση όλα τα ζώα της ζούγκλας. Παρόλα αυτά ξυπνάμε ξεκούραστοι. Σήμερα έχουμε δύσκολη μέρα. Πρέπει να προλάβουμε να δούμε το σπήλαιο Tham Kong Lo και μετά από 6 ώρες ταξίδι να φτάσουμε στην πρωτεύουσα της χώρας τη Vientiane. Έχουμε αποφασίσει από χθες να νοικιάσουμε μηχανάκια, ώστε να πάμε από το χωριό Ban Na Hin, που είμαστε τώρα, στο σπήλαιο, 42 χιλιόμετρα μέσα στη ζούγκλα του κεντρικού Λάος. Ο δρόμος σύμφωνα με τις πληροφορίες μας είναι καλός, όμως ο ουρανός που είναι γεμάτος βαριά σύννεφα μας προβληματίζει. Εφοδιάζουμε τα σακίδια μας με αδιάβροχα και καταβαίνουμε στο εστιατόριο για φαγητό. Κουβεντιάζουμε με τον ιδιοκτήτη και τον ρωτάμε πόσο στοιχίζει να νοικιάσουμε ένα ολόκληρο sawngthaew, για να μας πάει και να μας φέρει στο σπήλαιο. Κάνει τα τηλεφωνήματα του και μας βρίσκει οδηγό με 30€. Καταλήγουμε εύκολα σε αυτή τη λύση, αφού τα μηχανάκια θα μας στοίχιζαν 16€. Πληρώνουμε για το μπανγκαλόου 10€ τη βραδιά, και 25€ για το χθεσινό βραδινό και σημερινό πρωινό μας.
Σε μισή ώρα ο οδηγός είναι στο ξενοδοχείο μας και 8:30 ξεκινούμε για το σπήλαιο. Περνάμε μέσα από το χωριό Ban Na Hin και συνεχίζουμε. Στρίβουμε στη διασταύρωση για το σπήλαιο. Το τοπίο μέχρι το σπήλαιο είναι μοναδικό, ενώ παρατηρούμε ότι ίσως είναι και η πιο φτωχή περιοχή απ’ όσες έχουμε δει. Στις 9:30 φτάνουμε στην είσοδο για το σπήλαιο. Πληρώνουμε 0,20 € είσοδο και μπαίνουμε πιο μέσα. Παρκάρουμε, κλειδώνουμε μέσα στο φορτηγάκι τα πράγματα μας και προχωρούμε προς το γκισέ, όπου θα πληρώσουμε για τη βάρκα που θα μας οδηγήσει μέσα στο σπήλαιο.
Οι βαρκάρηδες είναι καθισμένοι κάτω από ένα μεγάλο κιόσκι και περιμένουν να τους καλέσουν. Πληρώνουμε 11,5€ για όλη τη βάρκα, φοράμε τα σωσίβια μας (ο Βασίλης πλέει μέσα σ’ αυτό), και ανεβαίνουμε στην πρώτη βάρκα για να μας μεταφέρει στην άλλη άκρη του ποταμού.
Φτάνουμε απέναντι και περπατούμε με τα πόδια μέχρι την είσοδο της σπηλιάς, η οποία είναι εντυπωσιακή! Μέσα από την μεγάλη είσοδο του σπηλαίου, ξεχύνεται ορμητικά ο ποταμός. Μέσα στο σπήλαιο είναι αραγμένες πάνω από 20 βάρκες και περιμένουν να ναυλωθούν από επισκέπτες.
Οι δύο μας οδηγοί, με τους μεγάλους φακούς στο κεφάλι, μας κατευθύνουν σε μία από αυτές. Ανεβαίνουμε και ξεκινάμε, ανάποδα από το ρεύμα. Σε πολύ λίγο δεν υπάρχει καθόλου φως. Βλέπουμε μόνο, ότι μπορούμε, με τους μεγάλους φακούς των οδηγών μας, αλλά και τους δικούς μας μικρούς φακούς, που κρατάμε στα χέρια. Το σπήλαιο φαίνεται σε μερικά σημεία τουλάχιστον 30 μέτρα ψηλό, ενώ άλλες φορές είναι αρκετά κοντό. Αποφεύγουμε συχνά μικρούς καταρράκτες που ρέουν από την οροφή, ενώ λίγες φορές περνάμε μέσα από αυτούς και γινόμαστε μούσκεμα. Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι βλέπουμε κάτι μεγαλειώδες. Σε λίγη ώρα σταματάμε σε μία ξέρα και καταβαίνουμε. Συνεχίζουμε περπατώντας. Ο οδηγός μας ανάβει τα φώτα και θαυμάζουμε τους υπέροχους σχηματισμούς των σταλαγμιτών και σταλακτιτών. Τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα. Είναι περιπέτεια!
Μετά από περπάτημα 300 μέτρων επιβιβαζόμαστε ξανά στη βάρκα, που στο μεταξύ είχε προχωρήσει μπροστά και μας περίμενε στο τέρμα της διαδρομής. Συνεχίζουμε την πορεία μας μέσα στο σκοτάδι. Καμιά φορά μπαίνουμε σε τεράστιες επιβλητικές αίθουσες, που φαίνεται να επικοινωνούν και με άλλες στοές. Ακούμε μεγάλους καταρράκτες να ρέουν μέσα στο ποτάμι. Είναι φανταστικά! Μετά από συνολικά 7 χιλιόμετρα διαδρομής μέσα στο σπήλαιο, βγαίνουμε στο φως. Η ζούγκλα συνεχίζεται. Μας σταματάνε σε ένα ξέφωτο, όπου υπάρχουν εγκαταστάσεις για ξεκούραση. Πίνουμε ένα δροσιστικό και πιάνουμε κουβέντα με τον Filip, έναν Κροάτη από το Πλίτβιτσε, ο οποίος ζει τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο και είναι και αυτός εδώ για διακοπές. Εμείς βιαζόμαστε. Λέμε στους οδηγούς να βιαστούμε και φεύγουμε. Γυρίζουμε όλη τη διαδρομή προς τα πίσω, με το ρεύμα του ποταμού πλέον σύντροφο μας. Στις 12:00 είμαστε εκεί που ξεκινήσαμε. Μαγική εμπειρία!
Ανεβαίνουμε στο sawngthaew που μας περιμένει και επιστρέφουμε στο Ban Na Hin. Κοντά στις 1:00 είμαστε στο σταθμό των λεωφορείων. Στις 1:30 μπαίνουμε σε ένα άλλο sawngthaew με κατεύθυνση προς τα πίσω, το Vieng Kham, τη διασταύρωση του δρόμου 8, με το δρόμο 13. Από εκεί θα επιβιβαστούμε σε οποιοδήποτε λεωφορείο περνάει με κατεύθυνση το βορρά, για να μας πάει στην Vientiane. Στις 2:30 είμαστε στη διασταύρωση. Αφήνουμε τα πράγματα μας μπροστά από ένα εστιατόριο, πάνω στο δρόμο και περιμένουμε κάτω από τη δροσιά του να περάσει κάποιο λεωφορείο. Στο μεταξύ τρώμε ρύζι και φρούτα, ενώ πίνουμε δροσερό τσάι. Στις 15:20 περνάει μπροστά μας ένα λεωφορείο. Το σταματάμε. Πηγαίνει στη Vientiane, είναι όμως γεμάτο κόσμο. Πρέπει να καθίσουμε όρθιοι. Για μία διαδρομή 5 ωρών, η Λίνα παίρνει την πρωτοβουλία και αποφασίζει να μην μπούμε. Ο ήλιος καίει. Περιμένουμε το επόμενο. Η Λίνα προσεύχεται το επόμενο λεωφορείο να έχει θέσεις και air-condition. Στις 16:00 σταματάει μπροστά μας ένα εντελώς άδειο λεωφορείο με 3 επιβάτες και δυνατό air-condition! Θαύμα! Καθόμαστε στην πρώτη θέση ανακουφισμένοι.
Η Λίνα σε όλη τη διαδρομή χαζεύει έξω. Όσο ανεβαίνουμε προς το βορρά και την πρωτεύουσα, η εικόνα βελτιώνεται. Ο Κωστής γράφει στο φορητό και τα παιδιά βλέπουν ταινίες. Σταματάμε κάποια στιγμή. Ο οδηγός και ένας επιβάτης κατεβαίνουν και κοιτάνε να αγοράσουν τεράστια ποταμίσια ψάρια που πουλάνε σε πάγκους, στο δρόμο. Ο επιβάτης τελικά αγοράζει ένα πολύ μεγάλο και το αποθηκεύει στο φορητό ψυγείο που έχει εγκαταστήσει ο οδηγός στις μεσαίες θέσεις. Στις 8:00 είμαστε στη Vientiane. Πολύ γρήγορα! Με ένα sawngthaew φτάνουμε στο κέντρο, αφού το λεωφορείο μας αφήνει 6 χιλιόμετρα από το κέντρο. Πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο Mixay Paradise (με 15€ το βράδι), που έχουμε αποφασίσει να μείνουμε. Δεν έχει δωμάτιο και βρίσκουμε ένα ακριβότερο δωμάτιο, στο Lao Silc Hotel (με 29€ το βράδι), λίγο πιο κάτω. Αφήνουμε τα πράγματα και βγαίνουμε για φαγητό. Τρώμε το χειρότερο δείπνο που έχουμε φάει στη χώρα. Είμαστε στην πρωτεύουσα! Γυρίζουμε στο δωμάτιο, κάνουμε τα μπάνια μας και αμέσως κοιμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου