Ημέρα 5η: Στα υψίπεδα του Bolaven

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς γιατί πρέπει στις 8:00 να είμαστε στο ξενοδοχείο Tad Lo Lodge, στην άλλη μεριά του χωριού για να κάνουμε την βόλτα με τους ελέφαντες. Ετοιμαζόμαστε και ανεβαίνουμε στα μηχανάκια μας. Ψιχαλίζει. Περνάμε την ξύλινη γέφυρα και δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε 100 μέτρα και αρχίζει μία βροχή που μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο δεν μπορούμε να δούμε μπροστά μας. Ευτυχώς είχαμε προβλέψει και φορέσει όλοι αδιάβροχα και οι απώλειες είναι ελάχιστες. Είμαστε στην περίοδο των βροχών άλλωστε και πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι. Το ξενοδοχείο δείχνει μόλις να ξυπνά. Η κοπέλα που συνεννοούμαστε για τη βόλτα με τους ελέφαντες μάλλον φοράει ακόμα τις πυτζάμες της. Της εξηγούμε ότι θα περιμένουμε να κοπάσει η βροχή και μετά θα πάμε. Στο μεταξύ παραγγέλνουμε πρωινό. Μετά από 45’ η βροχή σταματά και βλέπουμε τους ελέφαντες στο ποτάμι να πλένονται από τους οδηγούς τους. Μοναδικές εικόνες. Στις 9:00 ανεβαίνουμε στους 2 θηλυκούς ελέφαντες που θα κάνουμε τη βόλτα μας και ξεκινάμε.

Τα παιδιά ενθουσιάζονται. Περνάμε μέσα από στενά μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα. Οι ελέφαντες, μετά από προσταγή από τους οδηγούς τους, καθαρίζουν με την προβοσκίδα τους κλαδιά που εμποδίζουν την πορεία μας. Λίγο πιο κάτω περνάμε δίπλα από τον εντυπωσιακό καταρράκτη Tad Lo. Φωτογραφίζουμε. Πιο κάτω είναι ένα χωριό ιθαγενών, το οποίο διασχίζουμε με τους ελέφαντες. Τα παιδιά και οι μεγάλοι του χωριού κάθονται και μας χαζεύουν. Το ίδιο και εμείς. Η βόλτα πλησιάζει στο τέλος της. Έχουμε μάθει λίγα από τα προστάγματα των οδηγών, αλλά όπως είναι φυσικό δεν έχουν αποτέλεσμα στους ελέφαντες. Αποχαιρετούμε τους ελέφαντες και γυρίζουμε στο ξενοδοχείο μας. Ετοιμάζουμε τις τσάντες μας και φεύγουμε για το εστιατόριο του Tim, το μοναδικό μέρος που έχει Wi-Fi, για να στείλουμε την προηγούμενη μέρα μας. Εκεί πίνουμε έναν εξαιρετικό καφέ (η περιοχή άλλωστε που είμαστε φημίζεται για τον μοναδικό καφέ της) και ακούμε μουσική τζαζ. Έξω ψιλοβρέχει.

Μόλις η βροχή σταματάει ξεκινάμε για τον επόμενο στόχο μας. Το Paksong. Την πρωτεύουσα του καφέ. Βρίσκεται στα 1300 μέτρα υψόμετρο, περίπου 60 χιλιόμετρα από δω. Στο χωριό Ban Bang στρίβουμε στη διασταύρωση για Sekong. Κατά διαστήματα ψιλοβρέχει αλλά εμείς δεν σταματάμε. Έχουμε ήδη αρχίσει να ανεβαίνουμε σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Αισθανόμαστε ήδη πιο δροσερά, ενώ ο ήλιος έχει αρχίσει να μας καίει. Σταματάμε και βάζουμε περισσότερο αντηλιακό. Οι εικόνες που βλέπουμε είναι καταπληκτικές, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να φωτογραφίσουμε. Χωριά μέσα στο πράσινο, πραγματικές συνθήκες ζωής, αληθινοί άνθρωποι. Από όπου περνάμε μας χαιρετούν! Τα παιδιά παίζουν μέσα στις λάσπες, άνδρες και γυναίκες δουλεύουν στα χωράφια τους, χωρικοί φορτώνουν τη σοδειά τους σε λάχανα. Λίγο πριν το Thatheng μας πιάνει μία μπόρα που εκτός ότι μας κάνει μούσκεμα, δεν μας αφήνει να δούμε μπροστά μας. Ευτυχώς βρίσκουμε ένα μικρό πανδοχείο – εστιατόριο, όπου βρίσκουμε καταφύγιο. Παραγγέλνουμε και τρώμε μέχρι να κοπάσει η βροχή.

Συνεχίζουμε την πορεία μας. Μετά από λίγο όλοι μας νυστάζουμε. Σταματάμε σε ένα κιόσκι, και για λίγο ξεκουραζόμαστε. Συνεχίζουμε μέχρι το Paksong. Φτάνουμε. Η πόλη του Paksong, μετά από μία καταιγίδα βομβαρδισμών που δέχθηκε κατά τη διάρκεια του 2ου πολέμου της Ινδοκίνας, δεν προσφέρει και πολλά να δεις. Παρόλα αυτά έχει εξαιρετικό κλίμα (κρυώνουμε!) και αποτελεί μία βάση για να εξερευνήσει κανείς τη γύρω περιοχή. Μετά από μία μικρή έρευνα καταλήγουμε να μείνουμε στο ξενοδοχείο Vangai Guesthouse, με 9€ τη βραδιά. Τακτοποιούμαστε, ξεκουραζόμαστε και βγαίνουμε για μία μικρή βόλτα στην πόλη. Σταματάμε στο Ban Won, ένα καφέ που διευθύνεται από έναν Ολλανδό (το όνομα του είναι Koffie!) και τη γυναίκα του. Παράλληλα είναι και το μοναδικό μέρος της πόλης με Wi-Fi. Πίνουμε τον μάλλον καλύτερο καφέ της μέχρι τώρα ζωής μας και τα παιδιά γεύονται ζεστή σοκολάτα. Αρχίζει ως συνήθως μία πολύ δυνατή βροχή, που δεν θα κρατήσει πάνω από 10’, αλλά θα αναγκάσει τους πάντες να κρυφτούν κάτω από στέγες. Αγοράζουμε καφέ σε σπόρους και συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Δεν θα αργήσουμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας, όπου θα τεμπελιάσουμε. Το βράδυ θα φάμε εξαιρετικά στο διπλανό βιετναμέζικο εστιατόριο, που φαίνεται να μην έχει πολύ καιρό που άνοιξε. Άλλη μια μέρα τελείωσε.