Παρόλο που έχουμε να κοιμηθούμε καλά από προχθές δεν είναι καθόλου εύκολος ο ύπνος σε μία αεροπορική θέση. Προσπαθούμε με διαφορετικούς τρόπους να βολέψουμε το κεφάλι μας και να μας πάρει για λίγο ο ύπνος. Πετάμε πλέον πάνω από το Καζακστάν, λίγο πριν μπούμε στον εναέριο χώρο του Κιργιστάν και αρχίσουμε την κατάβαση. Η ώρα πλησιάζει 1 το πρωί, με βάση το ρολόι μας, όμως το Μπισκέκ έχει 3 ώρες διαφορά από την Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα, που σημαίνει ότι είναι 4 το πρωί. Ο πιλότος ακούγεται από το μεγάφωνο και μας ενημερώνει ότι φτάνουμε. Πραγματικά γύρω στις 4:20 το αεροπλάνο ακουμπάει στο έδαφος. Σταματάμε, βγαίνουμε και κατευθυνόμαστε προς τον έλεγχο διαβατηρίων. Σε λιγότερο από 1 ώρα είμαστε έξω από το κτίριο, όπου καμιά 100αριά άνθρωποι, πολλοί με ταμπελάκια στα χέρια με ονόματα, περιμένουν τον κόσμο να βγει. Μία καντίνα περιμένει τους πεινασμένους έξω από το κτίριο. Ακούμε συνεχώς προσφορές για ταξί, όμως το σχέδιο μας δεν είναι αυτό.
Θέλουμε να αλλάξουμε λίγα χρήματα και να ενεργοποιήσουμε την κάρτα της Λίνας για να έχουμε internet. Έτσι με την εφαρμογή Yandex, θα καλέσουμε ένα ταξί να μας πάρει. Μπαίνουμε πάλι μέσα στο κτίριο, αυτή τη φορά στις αναχωρήσεις για να βρούμε ένα ανταλλακτήριο χρημάτων. Ένας τύπος με ταξί μας παίρνει από πίσω και προσπαθεί να μας πείσει να τον επιλέξουμε. Ζητάει περίπου 30€ για τη διαδρομή των 30 χιλιομέτρων. Φυσικά τον απορρίπτουμε αφού ξέρουμε ότι το ποσό είναι γύρω στα 7€. Αλλάζουμε 40€, σε μία όχι τόσο κακή ισοτιμία από αυτή που περιμέναμε για αεροδρόμιο και ενεργοποιούμε την κάρτα της Λίνας στο κινητό. Καλούμε ένα ταξί και αμέσως έρχεται ένα με την τιμή που υπολογίζαμε. Λίγο πριν τις 6:00 είμαστε στο σπίτι μας στο Μπισκέκ. Έχει άφιξη χωρίς την παρουσία του οικοδεσπότη, με κουτί φύλαξης κλειδιών. Βρίσκουμε γρήγορα τα κλειδιά και αμέσως είμαστε μέσα. Είναι κεντρικότατο και πολύ περιποιημένο. Κάνουμε ένα ντουζάκι, τακτοποιούμε τα πράγματα μας και κοιμόμαστε αμέσως 3-4 ώρες για να πάρουμε δυνάμεις.
Γύρω στις 8:30 σηκώνεται ο Κωστής και ετοιμάζεται και βγαίνει έξω για συνάλλαγμα και να αγοράσει παραδοσιακή κάρτα SIM για το κινητό του. Η πόλη έχει ξυπνήσει. Έξω από το σπίτι μας υπάρχει ένα μνημείο με ένα αεροπλάνο, όπου καμιά 10αριά φαντάροι περιποιούνται το χώρο φυτεύοντας λουλούδια στο χώμα, τα μαγαζάκια με φαγητό έχουν ήδη ανοίξει, ενώ στο δρόμο βλέπεις σε κάθε γωνία κυρίες που πουλάνε δροσιστικό γάλα φοράδας, το κιμίς, το οποίο είναι πολύ δημοφιλές. Ένα συνεχές χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο του Κωστή. Η πρώτη εντύπωση για το μέρος είναι πολύ θετική! Ο Κωστής αλλάζει όλα τα χρήματα που θα χρειαστούμε για τις 12 συνολικά μέρες που θα είμαστε στο Κιργιστάν. Η ισοτιμία είναι 1 ευρώ προς 100 som. Ο νεαρός του απορρίπτει ένα χαρτονόμισμα των 50€ για ένα πολύ μικρό σημαδάκι που έχει επάνω του. Φυσικά το αλλάζει με άλλο. Λίγο πιο κάτω υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο. Εκεί και στην εταιρεία Mega ο Κωστής αγοράζει μία SIM κάρτα για να έχει internet στο κινητό του, με 7€ για 100GB. Γυρίζοντας προς το σπίτι αγοράζει νερό και πιτάκια για πρωϊνό. Η Λίνα ξυπνάει και αυτή και ετοιμαζόμαστε για να βγούμε προς τα έξω. Λίγο πριν βγούμε κάνουμε ένα μικρό βίντεο για το Tik Tok. Αποφασίσαμε να ανεβάζουμε και από ένα όταν αλλάζουμε κατάλυμα για να δείχνουμε που ξυπνάμε και τι βλέπουμε έξω από το παράθυρο μας.
Με ταξί κατευθυνόμαστε για το γνωστό Osh Bazaar, όπου οι ντόπιοι ψωνίζουν από μπαχαρικά, αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς μέχρι παραδοσιακά υφάσματα και είδη καθημερινής χρήσης. Η μετακίνηση με ταξί είναι πολύ φθηνή για να διαλέξεις κάποιον άλλο τρόπο. Φτάνουμε και μπαίνουμε στην αγορά. Χαμός από κόσμο! Αγοράζουμε παραδοσιακό ψωμί «non» ή «lepeshka». Είναι κυκλικό, ελαφρώς φουσκωτό στις άκρες και πιο λεπτό στο κέντρο. Έχει αρχίσει να βρέχει ελαφρά, έτσι επιλέγουμε, όσο μπορούμε, σκεπαστούς χώρους. Αλήθεια σκεφτόμαστε πόσες αγορές έχουμε επισκεφτεί σε όλα μας τα ταξίδια, όλα τα χρόνια, και πόσο μας αρέσει να τριγυρίζουμε μέσα σ' αυτές. Γυρίζουμε κι άλλο, τραβάμε φωτογραφίες, αγοράζουμε και λίγα μπαχαρικά και όταν κουραζόμαστε αποφασίζουμε να φύγουμε.
Θα πάμε για καφέ στο πιο γνωστό και δημοφιλές καφέ της πόλης, το SIERRA της οδού Manas. Φτάνουμε με ταξί εκεί, αφού η βροχούλα συνεχίζεται. Το καφέ είναι καλό, γεμάτο τουρίστες και φυσικά ακριβότερο από πολλά άλλα. Καθόμαστε στο τελευταίο τραπεζάκι και παραγγγέλνουμε. Η Λίνα καφεδάκι και ο Κωστής μία τοπική μπύρα. Χαζεύουμε τον κόσμο, προσέχουμε στον τοίχο έναν μεγάλο παγκόσμιο χάρτη όπου οι επισκέπτες του μαγαζιού βάζουν μία πινέζα από τον μέρος απ' όπου έρχονται. Έχει αρκετές πινέζες από την Ελλάδα, αλλά και πινέζα από την Λάρισα! Αργότερα φεύγουμε, περπατώντας για το σπίτι. Κάνουμε στάσεις για ψώνια σούπερ μάρκετ και φαγητό πακέτο. Ο Κωστής παίρνει ένα κάτι σας γύρο τυλιχτό με μοσχάρι και η Λίνα ένα ασιατικό. Φτάνουμε στο σπίτι, τρώμε και κατευθείαν πέφτουμε για ύπνο. Έχουμε φτάσει στα όρια μας!
Το απόγευμα σηκωνόμαστε, ο Κωστής τελειώνει το άρθρο στο blog και φεύγουμε για μία απογευματινή βόλτα στην πόλη. Τα πάντα είναι κοντά, εδώ που είμαστε. Περπατάμε στον κεντρικό και πιο ιστορικό λεωφόρο του Μπισκέκ, Chuy, που διασχίζει την πόλη από ανατολή προς δύση. Βλέπουμε το μεγαλοπρεπές κτίριο του κοινοβουλίου, ενώ πιο δίπλα υψώνεται μία τεράστια σημαία της χώρας. Περπατάμε μέχρι εκεί. Εδώ είναι η κεντρική πλατεία της πόλης Ala-Too, το Ιστορικό Μουσείο της χώρας και ένα τεράστιο άγαλμα του εθνικού θρύλου της χώρας Μάνας, ο οποίος ένωσε τις φυλές των Κιργισίων κάτω από το ίδιο λάβαρο. Φωτογραφίζουμε και χαζεύουμε στην κεντρική πλατεία. Περνάμε απέναντι για να βρούμε το άγαλμα του Βλαντίμιρ Λένιν, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κατάλοιπα της σοβιετικής εποχής στην πόλη. Αρχικά βρισκόταν πάνω στην κεντρική πλατεία. Αργότερα μεταφέρθηκε σε πιο διακριτικό σημείο. Δίπλα στο άγαλμα είναι το πάρκο Oak, όπου πολλοί κάνουν την βόλτα τους και χαλαρώνουν. Περπατάμε μέχρι το σημείο 0 όλων των χιλιομετρικών αποστάσεων της χώρας. Αναρωτιόμαστε ποιο είναι για την Ελλάδα το σημείο αυτό. Βρίσκουμε ότι είναι η πλατεία Συντάγματος.
Γυρνάμε ξανά από την άλλη μεριά της λεωφόρου Chuy και περπατάμε μέχρι το κέντρο μασάζ Oasis, όπου θέλουμε να κλείσουμε ένα ραντεβού για μασάζ για αύριο το απόγευμα. Το βρίσκουμε. Είναι υπόγειο και η Λίνα αναρωτιέται μήπως είναι κάτι άλλο εδώ πέρα. Ευτυχώς μπαίνουμε και βλέπουμε ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Κλείνουμε το ραντεβού και συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Σειρά έχει το υπέροχο κτήριο της Όπερας αλλά και το πάρκο της Νίκης, λίγο πιο κάτω. Στο τελευταίο καίει μία άσβεστη φλόγα μπροστά από το άγαλμα της Kurmanjan Datka, μία από τις λίγες γυναίκες ηγεμόνες της κεντρικής Ασίας. Πιο κάτω επισκεφτόμαστε το εντυπωσιακό κεντρικό τζαμί της πόλης, χτισμένο με τουρκική υποστήριξη, που αποτελεί σήμερα σημαντικό θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο για τη μουσουλμανική κοινότητα της πρωτεύουσας. Τελευταίο αξιοθέατο για σήμερα είναι το κιτς σοβιετικό κτίριο στο οποίο γίνονται γάμοι, ενδιαφέρον δείγμα της αρχιτεκτονικής των δεκαετιών 1980. Κοντά σε αυτό βρίσκονται παρκαρισμένες καμιά 15αριά λιμουζίνες για όλα τα γούστα.
Η Λίνα δεν έχει κουραστεί ακόμα. Θέλει να περπατήσουμε μέχρι την κεντρική πλατεία ξανά. Σίγουρα σήμερα θα σπάσουμε το χθεσινό ρεκόρ των 22000 βημάτων! Στη διαδρομή πέφτουμε πάνω στα συντριβάνια που λειτουργούν στο ρυθμό μουσικής. Πολύς κόσμος κάθεται και τα χαζεύει. Καθόμαστε και εμείς φυσικά. Η Λίνα φωτογραφίζει ένα μικρό αγοράκι που παίζει και κάνει αληθινά πολύ αστείες γκριμάτσες. Συζητάμε για το πόσο μας αρέσουν οι άνθρωποι εδώ. Έχουν πρόσωπα φιλόξενα και καθαρά, με μάτια σχιστά και χαμόγελο στα χείλη τους. Αισθανόμαστε ότι είμαστε καλοδεχούμενοι. Γυρίζουμε στην πλατεία, καθόμαστε και χαζεύουμε λίγο ακόμα και καταλήγουμε για μπύρες στο Brewster – Craft Beer. Ενα τραπεζάκι αδειάζει μόλις μπαίνουμε και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε μπύρα και ένα πιάτο με μεζεδάκια. Δεν είναι φθηνά, ούτρε ακριβά, όμως είναι ό,τι πρέπει για την ώρα! Κουβεντιάζουμε για την ημέρα μας, βλέπουμε τις φωτογραφίες που τραβήξαμε και γύρω στις 23:00 κουρασμένοι και ευχαριστημένοι γυρίζουμε στο σπίτι μας. Μία μέρα στο Μπισκέκ τελείωσε. Αύριο θα είναι επίσης μία γεμάτη μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου