Σήμερα θα εξερευνήσουμε περισσότερο την πρωτεύουσα Dushanbe. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε και ετοιμαζόμαστε. Γύρω στις 9:30 βγαίνουμε από το διαμέρισμα μας. Πρώτη μας στάση είναι η Εμπορική Τράπεζα του Τατζικιστάν, η οποία έχουμε διαβάσει ότι κάνει συνάλλαγμα. Θα αλλάξουμε μερικά δολλάρια ακόμα. Περπατάμε μέχρι εκεί. Τόσο μεγάλη ανοικοδόμηση σε πόλη δεν έχουμε δει πουθενά... Χτίζουνε παντού γκρεμίζοντας ό,τι παλιο υπάρχει στο κέντρο. Άραγε που να πηγαίνουν αυτοί που μένανε εδώ; Παίρνουμε αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες από την πόλη που σε αυτή τη φάση μας μοιάζει επιβλητική, αλλά κάπως ψεύτικη. Φτάνουμε στην τράπεζα και κάνουμε το συνάλλαγμα. Επόμενος στόχος είναι να βγάλουμε εισιτήρια για το αυριανό μας ταξίδι με λεωφορείο στο Panjakent.
Ο σταθμός, Asian Express Terminal, είναι αρκετά μακριά από το κέντρο, έτσι παίρνουμε ένα ταξί, που πλέον εμπιστευόμαστε. Η κίνηση τέτοια ώρα στο δρόμο είναι πολύ μεγάλη. Μας κάνει εντύπωση που δεν ακούγεται ο θόρυβος των μηχανών των αυτοκινήτων, αφού είναι σχεδόν όλα ηλεκτρικά, παρά μόνο κορναρίσματα. Φτάνουμε στο σταθμό. Κάνουμε αρκετή ώρα μέχρι να βρούμε την έκδοση εισιτηρίων. Όλο το μεγάλο κτίριο, που υποτίθεται πρέπει να φιλοξενεί όλα τα εκδοτήρια είναι κλειστό από κάθε μεριά. Το εκδοτήριο τελικά ειναι ένα μικρό stand έξω από το κτίριο. Ο νεαρός που είναι υπεύθυνος μας γράφει, με το Google Translate, ότι το λεωφορείο φεύγει αντί για τις 7:30, που ξέραμε, στις 6:00 αύριο το πρωί και τα εισιτήρια που κάνουν 7€, για τον καθένα, θα τα βγάλουμε αύριο. Θα είναι αυτός εκεί. Το μόνο θετικό λοιπόν είναι ότι μάθαμε την σωστή ώρα αναχώρησης. Φεύγουμε με ταξί.
Επόμενη στάση η λαϊκή αγορά Mehrgon Bazaar στη άλλη μεριά της πόλης. Η κίνηση πλέον είναι πολύ μεγαλύτερη. Φτάνουμε. Η αγορά είναι σκεπαστή, πολύ περιποιημένη και πολύ φωτογενής. Φωτογραφίζουμε και οι δυο, ενώ κάνουμε και μερικές αγορές. Παίρνουμε μπαχαρικά, τσάι και ξηρούς καρπούς. Βγαίνουμε απ' έξω όπου περιμετρικά υπάρχει συνέχεια της αγοράς. Εδώ πουλάνε περισσότερο υφάσματα, ρούχα και παπούτσια. Μετά από αρκετή ώρα που χαζεύουμε την αγορά και τον κόσμο φεύγουμε για την επόμενη στάση. Θα αγοράσουμε μαγνητάκια για τους φίλους μας που τα περιμένουν. Υπάρχει ένα κτίριο στην κεντρική λεωφόρο Rudaki όπου υπάρχουν αρκετά μαγαζάκια που πουλάνε. Φτάνουμε. Ανεβαίνουμε στον 1ο όροφο. Βρίσκουμε όλα αυτά τα μαγαζάκια που ψάχνουμε, μαζί με δεκάδες άλλα μαγαζάκια που φτιάχνουν κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικά. Βρίσκουμε αυτό που ψάχνουμε, όμως δεν βρίσκουμε την χιονόμπαλα που παραδοασιακά αγοράζουμε σε κάθε ταξίδι μας στην Άλκηστη.
Η ώρα έχει περάσει και έχουμε πεινάσει. Πιο κάτω βρίσκεται ένα πολύ δημοφιλές εστιατόριο, το Merve Café. Πηγαίνουμε εκεί, καθόμαστε και παραγγέλνουμε 2 μαγειρευτά που μας έχουν λείψει και ένα λαχματζούν. Όλα είναι νόστιμα. Πληρώνουμε 22€ για όλα, τιμή λίγο ακριβότερη από αυτά που πληρώναμε στο Κιργιστάν.
Με ταξί γυρίζουμε στο σπίτι μας για μεσημεριανή ξεκούραση. Ούτως ή άλλως έχει αρκετή ζέστη. Ξεκουραζόμαστε μέχρι τις 4:00 και βγαίνουμε για να προλάβουμε να δούμε το Εθνικό Μουσείο του Τατζικιστάν, το οποίο κλείνει στις 18:00.
Με ταξί πηγαίνουμε εκεί, όμως στην περιοχή γίνονται εκτεταμένα έργα. Μας κάνει εντύπωση πόσοι πολλοί άνθρωποι εργάζονται σε κάθε έργο! Ψάχνουμε αρκετή ώρα για να βρούμε τελικά την είσοδο του μουσείου.
Μέσα στην αναζήτηση βρίσκουμε και ένα κουρείο, όπου θα γυριστεί ο Κωστής, όταν τελειώσουμε με το μουσείο.
Ο υπάλληλος στην είσοδο του μουσείου μας ενημερώνει ότι έχουμε μόνο 1 περίπου ώρα για να το δούμε. Του κάνουμε νόημα ότι θα τα καταφέρουμε, πληρώνουμε τα 7€ το άτομο και μπαίνουμε. Το Εθνικό μουσείο αποτελείται από 3 ορόφους και το υπόγειο όπου μπορεί να δει κανείς εκθέματα σχετικά με τη φύση της χώρας, με την ιστορία της και με καλές τέχνες ντόπιων καλλιτεχνών. Κάνουμε αρκετά γρήγορα και βλέπουμε όλο το μουσείο. Μας αρέσει περισσότερο το Τμήμα της φύσης, το τμήμα που αναφέρεται στην ιστορία της χώρας μετά την ανεξαρτησία της, ενώ θαυμάζουμε και έναν τεράστιο ξαπλωμένο Βούδα, δείγμα της προισλαμικής περιόδου της χώρας, όπου κυριαρχούσε ο Βουδισμός. Στην τελευταία αίθουσα που μπαίνουμε ο υπάλληλος περπατάει δίπλα μας και κλείνει μία μία τις πόρτες πίσω μας. Σχεδόν μας πετάει έξω στο τέλος, παρόλο που η ώρα είναι 17:54! Λίγο αγενής θα λέμαγε...
Σειρά έχει το ξύρισμα του Κωστή. Το κουρείο βρίσκεται στην υπόγεια διάβαση κάτω από τη λεωφόρο Ismoili Somoni. Μετά από αναλυτικές οδηγίες ο νεαρός κάνει άψογα την δουλειά του για 2€. Όλα καλά! Νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε ένα καφεδάκι. Στη διασταύρωση Rudaki και Niyazi έχουμε δει ένα Segafredo Cafe. Είναι ό,τι πρέπει για τη στιγμή. Παραγγέλνουμε δύο αμερικάνο και τους πίνουμε χαζεύοντας τον κόσμο και τα αυτοκίνητα που περνάνε από το δρόμο. Ο Κωστής βρίσκει ευκαιρία να κάνει βιντεοκλήση με τη μαμά του. Λέμε τα νέα μας. Πληρώνουμε, αφήνουμε ένα καλό φιλοδώρημα στο αγόρι που μας σέρβιρε και φεύγουμε για να βρούμε ένα ταξί να μας πάει ψηλά, στο πάρκο της Νίκης για να θαυμάσουμε τη θέα από ψηλά. Βρίσκουμε ένα πολύ συμπαθητικό αγόρι.
Για να μπορέσουμε να συννενοηθούμε τηλεφωνεί στον αδερφό του, ο οποίος ξέρει ένα σωρό γλώσσες, όπως μας δίνει να καταλάβουμε. Του μιλάμε στα Αγγλικά και του ζητάμε να μας πάει μέχρι επάνω ο αδερφός του, να μας περιμένει να βγάλουμε φωτογραφίες και μετά να μας γυρίσει πίσω. Ετσι και γίνεται. Καθώς ανεβαίνουμε το λόφο βλέπουμε πολύ διαφορετικές γειτονιές από αυτές του κέντρου. Θυμίζει τα χωριά που επισκεφτήκαμε στη χώρα. Ανεβαίνουμε στο λόφο και μετά από λίγη περιπέτεια βρίσκουμε το πάρκο. Έχουμε βγει από το ταξί και περπατάμε. Ο νεαρός ταξιτζής μας κάνει παρέα στη βόλτα, ίσως και για να μην την κοπανήσουμε και δεν πληρωθεί το αγώγι του. Βλέπουμε ένα πολύ μεγάλο ηρώο, αφιερωμένο στους πεσόντες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Από ψηλά βλέπουμε την πόλη, ενώ κάτω μας υπάρχει μία μεγάλη σκάλα, όπου δεκάδες νεαρά αγόρια ανεβοκατεβαίνουν, κάνοντας προπόνηση, άλλοτε μόνοι τους, άλλοτε κουβαλώντας κάποιον στην πλάτη τους. Βγάζουμε τις φωτογραφίες μας και φεύγουμε.
Το ταξί μας κατεβάζει μερικούς δρόμους πιο κάτω από το σπίτι μας. Θέλουμε να εξερευνήσουμε και αυτήν την περιοχή. Πληρώνουμε 5€ στον ταξιτζή για την μία τουλάχιστον ώρα που μας εξυπηρέτησε και του δίνουμε και 1€ έξτρα για να τον ευχαριστήσουμε. Μας χαιρετάει με χειραψίες και μας ευχαριστεί πολύ. Έχει νυχτώσει. Παρατηρούμε ότι εργαζονται στα έργα, ακόμα και τώρα... Απίθανο, δεν σταματάνε ποτέ! Περπατάμε στην περιοχή κοντά στην Όπερα. Πολύ κόσμος είναι έξω και βολτάρει. Μαμάδες με τα παιδιά τους, παρέες με αγόρια, κορίτσια ή πολύ νέα παιδιά. Ενας χαμός. Είναι πολύ όμορφα. Αυτή η εικόνα διαλύει από μέσα μας την εικόνα του ψεύτικου αυτής της πόλης που είχαμε μέχρι τώρα. Επιτέλους βλέπουμε την αυθυντική και πολύ ζωντανή πλευρά της πόλης αυτής.
Περπατάμε τώρα πάνω στην αρχή της λεωφόρου Rudaki σε ενα σημείο με φώτα, κόσμο, μαγαζάκια, εστιστόρια, καφέ, πιτσαρίες και κίνηση. Κάνουμε έναν μεγάλο κύκλο, εξερευνούμε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ και γυρίζουμε πολύ γεμάτοι από τη σημερινή μέρα. Εξερευνήσαμε όσο μπορούσαμε το Dushanbe και πιστεύουμε ότι χορτάσαμε από την πόλη αυτή. Ίσως θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε και γειτονιές έξω από το κέντρο, όμως είμαστε καλά. Είναι μία πόλη που νομίζουμε ότι πρέπει να επισκεφτεί κάποιος στο ταξίδι του σε αυτή τη χώρα και φτάνουν 1-2 μέρες γιαυτό. Στο σπίτι μας φτιάχνουμε μακαρόνια al pesto και ετοιμάζουμε τα σακίδια μας για αύριο. Έχουμε πολύ πρωϊνό ξύπνημα, αφού στις 6:00 φεύγει το λεωφορείο μας για το Panjakent.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου