Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 4:00 σήμερα. Παρόλο που έχουμε ετοιμάσει τα περισσότερα πράγματα είναι και κάποια άλλα που πρέπει να κάνουμε για να ετοιμαστούμε και να φύγουμε. Στις 5:10 μας χτυπάει η γειτόνισσα την πόρτα για να παραλάβει τα κλειδιά και να μας βάλει στο ασανσέρ. Το ασανσέρ δουλεύει μόνο με τον πομπό που έχουν τα κλειδιά πάνω τους. Την αποχαιρετούμε και κατεβαίνουμε στο δρόμο.
Με την εφαρμογή Jura που έχουμε κατεβάσει δεν μπορούμε να συννενοηθούμε με τον ταξιτζή που έλαβε την κλήση, έτσι βρίσκουμε ένα άλλο ταξί και φεύγουμε για το σταθμό των λεωφορείων. Στις 5:40 είμαστε εκεί, όπως και καμιά δωδεκαριά άλλοι που μάλλον θα ταξιδέψουμε μαζί για το Panjakent.
Το μικρό λεωφορειάκι μπροστά μας γράψει στα κυριλλικά μάλλον τον προορισμό μας. Μοιάζει. Ένας 20χρονος έρχεται και μας πιάνει κουβέντα στα Αγγλικά. Μας εξηγεί ότι αυτό είναι το λεωφορείο και πρέπει να περιμένουμε. Κάποια στιγμή ο οδηγός ανοίγει τις πόρτες και μπαίνουμε όλοι μέσα, μαζί με τα πράγματα μας. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού χώρος...
Τακτοποιούμαστε και περιμένουμε. Η ώρα περνάει από τις 6:00 που ήταν να φύγουμε και κάποια λεπτά αργότερα έρχεται ο νεαρός για τα εισιτήρια. Προφανώς κοιμήθηκε λίγο παραπάνω... Μέχρι να βγάλουμε τα εισιτήρια, να πληρώσουμε και να ξεκινήσουμε πάει σχεδόν 7:00. Ευτυχώς όμως φεύγουμε. Η διαδρομή είναι γύρω στις 4-4,5 ώρες. Βγαίνουμε από την πρωτεύουσα και αρχίζουμε να κατευθυνόμαστε βόρεια. Το ραδιόφωνο παίζει τοπικές επιτυχίες, τα αγόρια μπροστά μας έχουν πιάσει κουβέντα με μία ηλικιωμένη κυρία που γελάει, η κοπελίτσα δίπλα μας σκάει και αυτή χαμόγελα με αυτά που ακούει. Πίσω μας είναι ένα νέο ζευγάρι. Το κοριτσάκι τους εξερευνάει το λεωφορείο. Οι κυρίες με τα μπλε, στο πίσω κάθισμα, παρακολουθούν την κατάσταση.
Το λεωφορειάκι τρέχει αρκετά, ο οδηγός έχει βαλθεί να μειώσει το χρόνο που έχασε. Μετά από 2 ώρες σταματάμε για φαγητό, ξεκούραση και τουαλέτα. Ο Κωστής έχει ακόμα μερικές εντερικές ενοχλήσεις, έτσι είναι μία καλή στάση γιαυτόν. Μετά από μισή ώρα ο οδηγός κορνάρει να φύγουμε. Οι κυρίες με τα μπλε είναι οι μόνες που λείπουν. Μόλις ανεβαίνουν φεύγουμε. Πριν τις 12:00 φτάνουμε στο σταθμό λεωφορείων του Panjakent. Πριν κατεβούμε μπαίνει ένας ταξιτζής μέσα για να μας αρπάξει. Μας ζητάει για τις 7 λίμνες που θέλουμε να πάμε 80€, ποσό πολύ περισσότερο από αυτό που ξέρουμε ότι παίρνουν. Φυσικά φεύγουμε και πάμε πιο κάτω. Στην έξοδο του σταθμού στέκονται αρκετοί ταξιτζήδες. Μας πλησιάζει ένας. Μας ζητάει για την ίδια διαδρομή 40€, τα μισά λεφτά. Φυσικά δεχόμαστε και φεύγουμε μαζι του. Φορτώνουμε τα σακίδια μας στο βανάκι του και ξεκινάμε. Ο δρόμος μέχρι το ξενοδοχείο μας που βρίσκεται στην 4η λίμνη ειναι κανένα δίωρο. Ο δρόμος είναι άσφαλτος στην αρχή. Μετά γίνεται χωματόδρομος, αλλά πλέον είμαστε μαθημένοι :)
Δεν έχουμε προλάβει να ασχοληθούμε με τις προμήθειες μας για νερό, έτσι ζητάμε από τον οδηγό να μας σταματήσει κάπου να αγοράσουμε. Πραγματικά λίγο πιο κάτω σταματάμε σε κάτι που δεν μοιάζει με μαγαζί, αλλά μάλλον σπίτι. Στην αυλή υπάρχει μία μεγάλη τσιμεντένια λεκάνη, όπου είναι βυθισμένα νερά και αναψυκτικά. Με 2,5€ παίρνουμε νερά και μια μεγάλη Coca-Cola. Συνεχίζουμε το δρόμο μας. Ο οδηγός συχνά σταματάει και παίρνει ντόπιους για να τους πάει λίγο παρακάτω. Ένας παππούς μάλιστα που παίρνουμε, μας τραγουδάει, μάλλον φάλτσα, τραγούδια του τόπου του. Το ποτάμι που συνεχώς έχουμε δίπλα μας είναι πολύ ορμητικό και κατεβάζει το νερό που έρχεται από τις 7 λίμνες. Η τελευταία 7η λίμνη είναι η πιο ψηλή, μέχρι την 1η που θα συναντήσουμε που είναι η πιο χαμηλή. Το ποτάμι τις ενώνει, μεταφέροντας το νερό από τη μία λίμνη στην άλλη. Έτσι ο δρόμος μας είναι συνεχώς ανηφορικός.
Βρίσκουμε την 1η λίμνη που διαβάζουμε ότι το όνομα της, Mijgon, σημαίνει "βλεφαρίδα". Έχει καθαρά, γαλαζοπράσινα νερά. Λέμε του οδηγού να σταματήσουμε για να βγάλουμε φωτογραφίες. Καθώς ανεβαίνουμε πιο ψηλά βρίσκουμε πιο πανοραμικές φωτογραφίες της.
Η 2η λίμνη, η Soya, είναι πιο μικρή, με πιο σκούρα νερά. Όμορφη και αυτή.
Η 3η λίμνη, Hushyor, που σημαίνει "άγρυπνη", θεωρείται από τις πιο φωτογενείς, αφού τα νερά της συχνά έχουν τυρκουάζ χρώμα. Εμείς τη βλέπουμε πιο πολύ μπλε.
Φτάνουμε στην 4η λίμνη. Αυτή μας φαίνεται πιο τυρκουάζ. Ονομάζεται Nofin και είναι η πιο πλατιά. Στην άλλη μεριά της θα μείνουμε σήμερα. Εκεί είναι το πανδοχείο μας.
Φτάνουμε και ξεφορτώνουμε τα πράγματα. Ο οδηγός θέλεις 50€ επειδή μας έκανε και στάσεις για φωτογραφίες. Παίρνει αυτά που συμφωνήσαμε φυσικά και κουβεντιάζουμε αν θέλει να έρθει αύριο να μας πάρει το πρωί. Είναι πολύ θετικός και αλλάζουμε τηλέφωνα για να επικοινωνήσουμε το βράδυ. Θέλουμε κι εμείς να δούμε μήπως υπάρχουν πιο φθηνές λύσεις. Ο νεαρός του πανδοχείου μας τακτοποιεί στο σπιτάκι μας. Είναι ένα παλιό χωριατόσπιτο, το οποίο, όπως λέει και η Λίνα, μοιάζει με το σπίτι στο Θαυμακό. Σίγουρα δεν είναι λουξ, όμως έχει ιδιωτικό μπάνιο! Η Λίνα έχει κάπως χαλαστεί από τη φάση. Θεωρεί ότι δεν υπήρχε λόγος να κάνουμε τόσες ώρες δρόμο και να πληρώσουμε τόσα χρήματα για να είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή. Ο Κωστής έχει άλλη άποψη αλλά τα πράγματα πάντα με το χρόνο γίνονται καλύτερα. Ξεκουραζόμαστε γιατί είμαστε ξύπνιοι από τις 4:00.
Αργότερα το απόγευμα έχουμε πάρει δυνάμεις. Θα περπατήσουμε προς τις επόμενες λίμνες. Το να φτάσουμε μέχρ την 7η λίμνη είναι αδύνατον. Θέλουμε πολλές ώρες. Η 6η λίμνη είναι 2-2,5 ώρες μακριά από εδώ και με πολύ ζόρι το προλαβαίνουμε. Ξεκινάμε για την 5η και μικρότερη λίμνη που είναι 1 ώρα περπάτημα και βλέπουμε. Αυτό που μας έχει κάνει αρνητική εντύπωση για την περιοχή είναι τα σκουπίδια που βλέπουμε δεξιά και αριστερά του δρόμου. Πουθενά αλλού στη χώρα δεν το έχουμε δει αυτό... Το περπάτημα είναι πάνω στο δρόμο και εύκολο. Περπατάμε δίπλα στην 4η λίμνη μέχρι να βρούμε τον ορμητικό ποταμό που φέρνει το νερό της 5ης λίμνης. Αρχίζει να ψιχαλίζει. Έχουμε ένα σύννεφο ακριβώς πάνω από το κεφάλι μας. Ευτυχώς μπροστά μας υπάρχει ήλιος. Αρχίζει η ανηφοριά. Φτάνουμε στο χωριό Padrud. Το χωριό είναι ανάμεσα στις δύο λίμνες και με τόσα νερά είναι καταπράσινο. Όλη η περιοχή είναι γεμάτη βερυκοκιές, μηλιές, καρυδιές και κερασιές.
Το χωριό είναι μεγάλο, με αρκετούς κατοίκους και προς μεγάλη μας έκπληξη πολλά παιδιά! Είναι λογικό που βλέπουμε και ένα μεγάλο σχολείο εδώ. Όλα τα παιδάκια μας χαιρετάνε. Πιο κάτω μαζεύουν βερύκοκα. Η μαμά μαζί με όλα τα παιδιά κρατάνε ένα μεγάλο σεντόνι και ο μπαμπάς από τη στέγη του σπιτιού κουνάει τη βερυκοκιά να πάσουν. Φτάνουμε μέχρι το τέλος του χωριού, όπου βρίσκεται η 5η λίμνη. Είναι μικρή και αρκετά όμορφη. Εκεί βλέπουμε ένα αγόρι με το ποδήλατο του και τρία κορίτσια που παίζουν. Αμέσως έρχονται κοντά μας. Μας μιλάνε, βγάζουμε φωτογραφίες και η Λίνα αρχίζει να μοιράζει τα παιχνιδάκια και δωράκια που έχει στην τσάντα της. Χαμός! Τα κορίτσια της κάνουν τις πιο γλυκιές αγκαλιές! Από εκεί που πριν από λίγο τις φωτογραφίζουμε με τα χέρια σφιγμένα μπροστά τους, τώρα ανοίγουν διάπλατα την αγκαλιά τους! Αρχίζουν και ζητούν και δωράκια για τα αδέρφια τους. Το κάθε παιδί έχει 3-4 αδέρφια. Η Λίνα δίνει ό,τι έχει. Η αρχική κακή της διάθεση έχει δώσει τη θέση της σε μια απέραντη αγαλίαση στην καρδιά και την ψυχή της.
Αποχαιρετούμε τα παιδιά και αποφασίζουμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Η επιστροφή είναι πιο γρήγορη όπως πάντα. Γύρω στις 19:00 είμαστε στο δωμάτιο μας. Ξεκουραζόμαστε και στις 20:00 τρώμε το βραδινό μας που είναι ένα πιάτο με λαχανικά από τον μπαχτσέ με κρέας. Πριν τις 21:00 κοιμόμαστε πολύ κουρασμένοι. Αύριο θα μπούμε στο Ουζμπεκιστάν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου