Σήμερα έχουμε να επισκεφτούμε το εθνικό πάρκο Ala-Archa, 35 χιλιόμετρα νοτιότερα από την πρωτεύουσα. Σηκωνόμαστε νωρίς, φτιάχνουμε για πρωϊνό αυγά μάτια και γύρω στις 8:00 βρισκόμαστε στην αφετηρία του λεωφορείου Νο1, που θα μας φτάσει μέχρι εκεί. Η γραμμή αυτή μπήκε τα τελευταία χρόνια και είναι πολύ βολική για όσους θέλουν να επισκεφτούν το πάρκο. Σήμερα είναι Κυριακή, έχει και ωραία μέρα, σίγουρα θα κάνουν την εκδρομή αυτή αρκετοί ντόπιοι. Πληρώνουμε με κάρτα τη διαδρομή. 0,40€ το άτομο! Βρίσκουμε μία καλή θέση να καθίσουμε. Η διαδρομή είναι πάνω από 1 ώρα και δεν μας βολεύει να είμαστε όρθιοι. Το λεωφορείο ξεκινάει. Κάνει διάφορες στάσεις και γεμίζει κόσμο. Άλλοι κουβαλάνε φαγητό για να φάνε εκεί, άλλοι έχουν πλήρη εξοπλισμό για να κάνουν πιο απαιτητητικές διαδρομές, άλλοι είναι πιο χαλαροί, μάλλον σας εμάς :) Ο Κωστής βρίσκει ευκαιρία και γράφει στο λεωφορείο την προηγούμενη μέρα στο blog. Η Λίνα παρατηρεί από το παράθυρο. Έχουμε βγει από την πόλη και πλησιάζουμε στα βουνά. Το τοπίο θυμίζει έντονα την ελληνική φύση. Σιγά σιγά, όμως, οι πρώτες γιούρτες κάνουν την εμφάνισή τους, υπενθυμίζοντας ότι βρισκόμαστε αλλού. Γύρω στις 9:30 φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου. Εδώ πρέπει να πληρώσουμε την είσοδο που είναι 2,5€ το άτομο. Σκεφτόμαστε ότι αν έχει η χώρα να προσφέρει κάτι απλόχερα, σε φθηνή τιμή, στους πολίτες της και τους τουρίστες είναι η φύση. Μετά την είσοδο μας περιμένει ένα λεωφορείο το οποίο μας μεταφέρει δωρεάν στην αρχή των διαδρομών. Φτάνουμε.
Αυτό που προσέχουμε είναι το πόσο οργανωμένα και περιποιημένα είναι όλα εδώ. Εδώ υπάρχουν καφέ, σούπερ μάρκετ, τουαλέτες και ένα τελεφερίκ που με 6€ σε ανεβάζει ψηλά. Εμείς ξεκινάμε τη περιπατητική διαδρομή μας η οποία είναι ανηφορική. Σκεφτόμαστε πόσο χαρούμενοι θα είμαστε στην επιστροφή! Λίγο πιο κάτω βλέπουμε κόκκινα σκιουράκια που είναι πολύ φιλικά, αφού έχουν μάθει να τα ταϊζουν οι περιπατητές. Τα χαζεύουμε για λίγο και συνεχίζουμε. Όλη την ώρα περπατάμε δίπλα από ένα ορμητικό ποτάμι που κατεβάζει νερό από τα χιονισμένα βουνά τριγύρω. Συνεχίζουμε το δρόμο μας. Η ανηφοριά συνεχίζεται... Μετά από καμία ώρα φτάνουμε σε μία ανοιχτωσιά. Εδώ φαίνεται στο χάρτη ότι υπάρχει λίμνη. Υπάρχουν αρκετές διαδρομές που μπορεί να πάρει κάποιος. Εμείς επιλέγουμε να συνεχίσουμε να ακολουθούμε το ποτάμι. Περπατάμε στις πλαγιές της οροσειράς Kyrgyz Ala-Too, τμήμα του επιβλητικού Τιέν Σαν. Γύρω μας υψώνονται κορυφές που ξεπερνούν τα 4.800 μέτρα, ενώ τα έλατα, οι παγετώνες και τα ορμητικά νερά συνθέτουν ένα εντυπωσιακό ορεινό τοπίο. Έχουμε φτάσει στα 3 χιλιόμετρα περπάτημα και αποφασίζουμε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Δεν έχουμε πάρα πολύ χρόνο και μας άρεσε η ιδέα να ανεβούμε στο τελεφερίκ και να δούμε αυτό το τοπίο από ψηλά.
Στην επιστροφή βλέπουμε πολύ περισσότερο κόσμο να έρχεται. Μετά από ώρα φτάνουμε στο τελεφερίκ, πληρώνουμε το εισιτήριο και ανεβαίνουμε σε ένα βαγόνι μόνοι μας. Το τελεφερίκ του Ala-Archa είναι το πρώτο του είδους του στο Κιργιστάν και κατασκευάστηκε από Αυστριακούς. Η ανάβαση με το τελεφερίκ μάς χαρίζει μια εντελώς διαφορετική οπτική και χαιρόμαστε που επιλέξαμε να το κάνουμε. Φτάνοντας στον επάνω σταθμό, γύρω στα 2500 μέτρα υψόμετρο, διαπιστώνουμε ότι η περιοχή βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης. Κατασκευάζονται πολυτελή σπιτάκια με πανοραμική θέα στην κοιλάδα, ενώ παράλληλα δημιουργούνται νέες εγκαταστάσεις. Ξεχωρίζει μια υπερυψωμένη πλατφόρμα, η οποία πιθανότατα θα φιλοξενήσει ένα καφέ, προσφέροντας στους επισκέπτες μια μοναδική θέα στο εντυπωσιακό ορεινό τοπίο. Εμείς κάνουμε μία βόλτα για να τραβήξουμε φωτογραφίες από ψηλά και καθόμαστε σε ένα μικρό καφέ για να πιούμε κάτι απολαμβάνοντας τη θέα. Η διπλανή μας παρέα ηλικιωμένων μας ακούσει να μιλάμε και όταν φεύγουν μας ρωτάει ένας χαμογελαστός κύριος από αυτούς από που είμαστε. Του απαντάμε από την Ελλάδα που φυσικά δεν το περιμένει. Λίγο αργότερα κατεβαίνουμε στη βάση και ξεκινάμε την επιστροφή μας προς το Μπισκέκ με τον ίδιο τρόπο που ήρθαμε. Γύρω στις 13:00 φτάνουμε.
Η συνέχεια του προγράμματος μας είναι φαγητό στο Faiza Restaurant, ένα εστιατόριο, με πολύ καλές κριτικές αλλά και τιμές. Παίρνουμε ένα ταξί, αφού βρίσκεται αρκετά πιο έξω από το κέντρο και πάμε. Όταν φτάνουμε βλέπουμε ένα χώρο που δείχνει σε ανακατασκευή. Μπερδευόμαστε λίγο, όμως εξερευνώντας λίγο το χώρο βλέπουμε ότι το εστιατόριο λειτουργεί κανονικά, λίγο πιο πίσω. Μπαίνουμε ανακουφισμένοι. Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος, με πολλά τραπέζια και δεκάδες κορίτσια που εξυπηρετούν. Καθόμαστε και παίρνουμε τον κατάλογο. Επιλέγουμε 4 πιάτα για να δοκιμάσουμε περισσότερες γεύσεις. Boso Lagman, ένα πιάτο με χειροποίητα νουντλς, μοσχάρι και λαχανικά, τηγανητά Pelmeni, που είναι μικρά ζυμαρικά γεμιστά με κιμά, Plov, ίσως το πιο χαρακτηριστικό πιάτο της Κεντρικής Ασίας που είναι ρύζι μαγειρεμένο με καρότα, κρεμμύδια και κρέας και τέλος Goshnan, μια παραδοσιακή τηγανητή πίτα γεμιστή με κιμά και κρεμμύδι. Όλα τέλεια! Ευχαριστιόμαστε πάρα πολύ! Το γευστικό ταξίδι της εκδρομής μας τώρα ξεκινάει! Πληρώνουμε 13€ και για τους δυο μας.
Επιστρέφουμε στο σπίτι μας με ταξί. Ο ταξιτζής προσπαθεί ανεπιτυχώς να καρπωθεί και τα ρέστα, όμως επιμένουμε και με δυσφορία ψάχνει και τα βρίσκει. Είναι ο πρώτος που μας τυχαίνει έτσι... Το μεσημέρι ξεκουραζόμαστε μέχρι νωρίς το απόγευμα. Η συνέχεια της μέρας δεν είναι απαιτητική. Αρχικά θα επισκεφτούμε το State History Museum και μετά έχουμε το μασάζ ποδιών που κλείσαμε από χθες. Ετοιμαζόμαστε και περπατάμε μέχρι το μουσείο που είναι κοντά, στην κεντρική πλατεία Ala-Too. Πληρώνουμε το εισιτήριο των 2€ το άτομο και μπαίνουμε. Το State History Museum αποτελεί το σημαντικότερο ιστορικό μουσείο του Κιργιστάν. Είναι ένα μέρος για να γνωρίσει κανείς την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας, από τους πρώτους νομαδικούς λαούς μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν αρχαιολογικά ευρήματα, παραδοσιακές γιούρτες, ενδυμασίες, όπλα, κοσμήματα και αντικείμενα της καθημερινής ζωής των Κιργίζιων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ενότητες που είναι αφιερωμένες στον Δρόμο του Μεταξιού, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της περιοχής, καθώς και η περίοδος της Σοβιετικής Ένωσης και η πορεία του Κιργιστάν προς την ανεξαρτησία το 1991. Σε λιγότερο από 2 ώρες έχουμε γυρίσει όλες τις αίθουσες και φεύγουμε.
Περπατάμε μέχρι το Oasis Massage γιατί το ραντεβού μας πλησιάζει. Στις 18:25 είμαστε εκεί. Φοράμε ποδονάρια στα παπούτσια μας και η κοπέλα μας οδηγεί σε μία αίθουσα με 2 κρεβάτια. Εκεί μας περιμένουν 2 κυρίες έτοιμες να μας περιποιηθούν. Μας βοηθούν να ετοιμαστούμε και ξεκινάει το καλό! Για 40' μας τρίβουν, μας πατάνε, μας τραβάνε. Τέλεια! Είναι ό,τι χρειαζόμαστε. Στο τέλος τον Κωστή τον παίρνει και ο ύπνος και νοιώθει ότι ροχαλίζει κιόλας. Πολύ ευχαριστημένοι δίνουμε ένα μικρό πουρμπουάρ στις κυρίες, πληρώνουμε στην κοπέλα της υποδοχής 12,5€ για το καθένα μας και φεύγουμε ευχαριστώντας τους. Πριν γυρίσουμε προς το σπίτι μας, αφού νομίζουμε ότι φτάνει για σήμερα, κάνουμε μία στάση σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα για να βρούμε μαγνητάκια της χώρας, για φίλους που τους έχουμε υποσχεθεί. Μέχρι τώρα δεν έχουμε δει πουθενά μαγαζάκια με αναμνηστικά. Τελικά χωρίς να το περιμένουμε, βρίσκουμε στο σούπερ μάρκετ του πολυκαταστήματος. Γυρίζουμε προς το σπίτι με ταξί και πίνουμε μία τελευταία μπίρα στο Bublik, δίπλα στο σπίτι μας. Δυστυχώς τη σαλάτα που παραγγέλνουμε για να τσιμπήσουμε την τρώει μόνος του ο Κωστής, αφού δεν είναι καθόλου επιτυχημένη και η Λίνα την απορρίπτει...
Αγοράζουμε μερικά πραγματάκια από το σούπερ μάρκετ και μαλώνουμε με έναν πλανώδιο πωλητή φρούτων, ο οποίος δεν μας αφήνει να ακουμπήσουμε τα φρούτα του για να διαλέξουμε. Φεύγουμε χωρίς να πάρουμε κάτι. Στο σπίτι ο καθένας παίρνει το χρόνο του, όμως πολύ γρήγορα πέφτουμε για ύπνο. Αύριο θα πάρουμε το τζιπ και θα ξεκινήσουμε την εξερεύνηση της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου