Σήμερα ξυπνάμε αρκετά νωρίς. Έχουμε να ετοιμαστούμε για να αφήσουμε το σπίτι και να πάρουμε το τζιπ που έχουμε νοικιάσει για να γυρίσουμε τη χώρα. Ετοιμαζόμαστε και γύρω στις 8:30 είμαστε κάτω στο δρόμο. Καλούμε ένα ταξί και σε πολύ λίγο έρχεται. Για μία απόσταση που θα μας πάρει γύρω στη μισή ώρα θα πληρώσουμε μόνο 2,70€. Είναι αρκετά φθηνά αλλά σκεφτόμαστε ότι είναι λογικό. Από τη μία η βενζίνη κάνει κάτω από 1€ το λίτρο, από την άλλη ο κατώτατος μισθός είναι γύρω στα 350€. Φτάνουμε στο γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Ο νεαρός μας περιμένει και μας εξηγεί όλα όσα πρέπει να ξέρουμε γα τους κανόνες ενοικίασης, το αυτοκίνητο και το πως πρέπει να οδηγούμε. Έχουμε νοικιάσει ένα αυτόματο τζιπ Lexus LX300 εικοσαετίας, με 44€ τη μέρα. Επιλέξαμε το τζιπ, λόγω του ότι θα οδηγήσουμε σε δρόμους που δεν είναι εύκολο για ένα συμβατικό αυτοκίνητο. Φωτογραφίζουμε και βιντεοσκοπούμε το αυτοκίνητο για ζημιές, ελέγχει ο Κωστής τις λειτουργίες του και πολύ πιο γρήγορα απ' ότι περιμέναμε, στις 9:30, πατάμε το γκάζι και φεύγουμε.
Πρώτη στάση σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ Globus για προμήθειες. Όπως πάντα μας αρέσει να εξερευνούμε τα σούπερ μάρκετ στα ταξίδια μας, αφού έτσι βλέπουμε μία πλευρά την ζωής της κάθε χώρας. Αγοράζουμε νερά, φρούτα, ξηρούς καρπούς, μπάρες, ελιές, ψωμί, πατεδάκια και φυσικά μία βότκα. Λίγο πριν τις 11:00 ξεκινάμε το δρόμο μας. Οι πρώτες εντυπώσεις μας από την οδηγητική συμεριφορά των ανθρώπων εδώ δεν είναι και οι καλύτερες. Αισθανόμαστε ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ περισσότερο. Βγαίνουμε σιγά σιγά από την πόλη και οδηγούμε με κατεύθυνση το Burana Tower, ένα αξιοθέατο γύρω στην μιάμιση ώρα μακριά. Οδηγούμε στον αυτοκινητόδρομο που είναι δίπλα στα σύνορα στο Καζακστάν. Σταματάμε και αγοράζουμε φρούτα από το δρόμο. Τα πλένουμε και τρώμε μέσα στο αυτοκίνητο. Ο δρόμος έχει αρκετά σημεία στα οποία γίνονται έργα. Πλησιάζουμε στον προορισμό μας και στρίβουμε προς το Burana Tower. Μερικά χιλιόμετρα πριν φτάσουμε βλέπουμε μία φορτωμένη μαμά με το αγόρι της που κάνουν ωτοστόπ. Σταματάμε και τους παίρνουμε. Δεν ανταλλάσουμε κουβέντα, όμως όταν φτάνουμε στο χωριό τους και τους αφήνουμε μας ευχαριστούνε θερμά με ότι αγγλικά ξέρουν.
Φτάνουμε στον προορισμό μας. Παρκάρουμε κάτω από μία μεγάλη σκιά. Έχει αρκετή ζέστη σήμερα. Ο Burana Tower είναι ένας μιναρές του 11ου αιώνα, ό,τι πιο σημαντικό έχει απομείνει από την αρχαία πόλη που βρισκόταν εδώ. Πληρώνουμε το εισιτήριο και προχωρούμε προς τον πύργο. Βλέπουμε ότι μπορεί κανείς να ανεβεί μέχρι πάνω. Ανεβαίνουμε τα πρώτα σκαλιά΄και μόλις φτάνουμε στην είσοδο ο Κωστής αλλάζει γνώμη. Ίσα που χωράει ένας άνθρωπος για τη διαδρομή με σκαλοπάτια μέχρι επάνω... Αρκετά κλειστοφοβικό. Κατεβαίνουμε ξανά στο έδαφος. Εξερευνούμε τον υπόλοιπο χώρο, όπου υπάρχει ένα μικρό μουσείο και ένα μαγαζάκι που πουλάει αναμνηστικά. Αγοράζουμε μερικά μαγνητάκια και φεύγουμε για να συνεχίσουμε το δρόμο μας. Επόμενη στάση το εστιατόριο του δρόμου Chaydoos, όπου θα φάμε κάτι για το μεσημέρι. Μετά από καμιά ώρα φτάνουμε. Παρκάρουμε και μπαίνουμε. Το μαγαζί είναι πολύ καθαρό, ενώ υπάρχουν και μεγάλες αίθουσες όπου μάλλον φιλοξενεί εκδηλώσεις. Τρεις αστυνομικοί τρώνε το μεσημεριανό τους, δείγμα ότι το μαγαζί είναι καλό. Παραγγέλνουμε μία τηγανητή πιτούλα που τρώνε και στο διπλανό τραπέζι, ένα ράμεν και ένα φρικασέ που πεθύμησε να φάει η Λίνα. Τα φαγητά έρχονται όμως τελικά το φρικασέ ήταν κοτόπουλο με ρύζι, με μια λευκή σαλτσούλα στο πλάι. Άλλο πράγμα... Ό,τι τρώμε είναι εξαιρετικό και πληρώνουμε για όλα 7,5€! Πριν φύγουμε κάνουμε βιντεοκλήση και ευχόμαστε χρόνια πολλά στη μαμά του Κωστή που κλείνει τα 80! Μας διαβάζει καθημερινά!
Στη συνέχεια οδηγούμε μέχρι το Kochkor, μιάμιση ώρα από εδώ, τελευταία πόλη στον πολιτισμό. Εκεί θα γεμίσουμε το ρεζερβουάρ βενζίνη και θα κοιτάξουμε όλα τα μηνύματα μας, αφού δεν υπάρει τίποτα μετά. Οδηγούμε και συνεχίζουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Αφενός έχει συνεχώς κάμερες μέτρησης της ταχύτητας, κάτι που μας είχε προειδοποιήσει ο νεαρός το πρωί, αφετέρου οι οδηγοί είναι πραγματικά πολύ απρόσεκτοι. Βλέπουμε αυτοκίνητα να παρκάρουν κάθετα στο δρόμο, με το μισό αυτοκίνητο να είναι στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, μόνο και μόνο για να φάνε το μεσημεριανό τους ή νταλίκες που παρουσιάζουν πρόβλημα και σταματάνε στη μέση του δρόμου, χωρίς κάποιο τρίγωνο ή άλλη ειδοποίηση πιο πριν... Είμαστε συνεχώς στην τσίτα! Και ενώ βλέπουμε όλα αυτά στο δρόμο, έρχεται ένα γεγονός που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ άλλη φορά. Βλέπουμε από μακριά στη λωρίδα μας κορίνες στην αριστερή λωρίδα και έναν αστυνομικό να μας κάνει σήμα να πάμε από δεξιά. Πλησιάζουμε και βλέπουμε ότι μόλις έχει γίνει ένα δυστύχημα και μάλλον κάποιο αυτοκίνητο έχει σκοτώσει κάποιον άνθρωπο που πήγε να περάσει το δρόμο. Βλέπουμε αίματα και τον άνθρωπο με σεντόνι πάνω στο οδόστρωμα! Για πολύ ώρα σκεφτόμαστε μόνο αυτό... Φτάνουμε στο Kochkor και διασχίζουμε την πόλη. Υπάρχει πολύ κίνηση. Νομάδες από τις γύρω περιοχές έρχονται εδώ για να κάνουν τα ψώνια τους. Είχαμε σκοπό να πιούμε ένα καφέ εδώ, αλλά δεν βλέπουμε ότι μπορούμε. Το μόνο που κάνουμε είναι να γεμίσουμε το ντεπόζιτο μας, να δούμε αν έχουμε μηνύματα και να συνεχίσουμε το δρόμο μας.
Ανεβαίνουμε προς τα βουνά. Ψάχνουμε κάπου για καφέ. Μετά από αρκετή ώρα φτάνουμε σε ένα μέρος όπου υπάρχουν πολλά μαγαζάκια του δρόμου, τα οποία όλα τηγανίζουν ψάρι. Σταματάμε σε ένα από αυτά και ζητάμε καφέ. Μας δίνουν κάτι που μοιάζει με καφέ, αλλά αραιό, πολύ γλυκό και με αρκετό γάλα. Δεν έχουμε εναλλακτική. Γεμίζουμε τα ποτήρια μας, πληρώνουμε και συνεχίζουμε το δρόμο μας. Η ανηφοριά συνεχίζεται μέχρι το διάσελο στο Kalmak-Ashuu Pass στα 3447 μέτρα. Εκεί σταματάμε για λίγο, βγάζουμε μερικές φωτογραφίες και χαζεύουμε έναν τύπο που με το άλογο του και το σκύλο του κάνει κουμάντο σε ένα κοπάδι με αγελάδες. Συνεχίζουμε το δρόμο μας που τώρα είναι κατηφορικός μέχρι τη λίμνη Song-Kul. Η λίμνη Song-Kul είναι μία από τις πιο εμβληματικές εικόνες του Κιργιστάν: μια αλπική λίμνη στα 3.016 μ., περικυκλωμένη από απέραντα λιβάδια όπου το καλοκαίρι εγκαθίστανται νομάδες με τα γιουρτ τους. Εδώ θα μείνουμε και εμείς για τα δύο επόμενα βράδια. Από ένα σημείο και μετά ο δρόμος μας παύει να είναι κανονικός. Μέχρι τώρα λίγο μετά από το Kochkor ήταν απλά χωματόδρομος. Τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε το δρόμο από τις γραμμές που κάνουν οι ρόδες πάνω στα λιβάδια... Ευτυχώς έχουμε το GPS και μας καθοδηγεί. Κάποια στιγμή βλέπουμε 3 παιδιάκια που έρχονται προς τα μας και σταματάμε. Η Λίνα έχει φέρει από την Ελλάδα παιχνιδάκια, έτσι τους δίνουμε από ένα. Μας ευχαριστούν και συνεχίζουμε. Μετά από λίγη ώρα φτάνουμε στο μέρος που θα διανυκτερεύσουμε το yurt camp Mirbek.
Εδώ υπάρχουν 13 γιούρτες, οι πιο πολλές για ενοικίαση και λιγότερες οι οποίες λειτουργούν σαν εστιατόριο ή χώρους που χρησιμοποιούν οι ιδιοκτήτες. Μας υποδέχεται ένα ευγενικό αγόρι και μας δείχνει τη γιούρτα μας, τη Νο12, την τουαλέτα που είναι σε ένα ξύλινο σπιτάκι μερικά μέτρα πιο πέρα και το εστιατόριο. Μας ρωτάει αν θα φάμε για βραδινό. Φυσικά, θέλει και ρώτημα; Σε 15 λεπτά, στις 19:30, το δείπνο θα είναι έτοιμο μας ενημερώνει. Παρκάρουμε το τζιπ δίπλα στη γιούρτα μας και ξεφορτώνουμε τα πράγματα που χρειαζόμαστε. Έχει αρχίσει να έχει αρκετό κρύο, έτσι φοράμε τα ισοθερμικά μας και βάζουμε τις μπλούζες τη μία πάνω από την άλλη για να ζεσταθούμε. Κάνουμε το κουμάντο μας με τους φορτιστές και τους φακούς μας, αφού δεν υπάρχει ρεύμα εδώ, εκτός από μία μπαταρία στο εστιατόριο που φορτίζεται με φωτοβολταϊκά.
Το τοπίο φυσικά γύρω μας είναι μαγευτικό! Το πράσινο, η λίμνη και τα γύρω βουνά σε μαγνητίζουν. Παντού φυσικά βόσκουν αγελάδες και άλογα, ακόμα και μέσα στον καταυλισμό μας. Είμαστε πολύ χαρούμενοι γιαυτό που ζούμε! Ετοιμαζόμαστε και πάμε στο γιουρτ Νο6 για το δείπνο. Υπάρχουν και άλλοι ταξιδευτές στα διπλανά τραπέζια. Το φαγητό είναι λιτό, σούπα με πατάτα και ένα μικρό πιάτο με νούντλς, λαχανικά και λίγο κρέας. Πίνουμε τσάι. Η Λίνα φωτογραφίζει τη θέα που έχουμε από την πόρτα. Τελειώνουμε με το φαγητό και κάνουμε μία βόλτα μέχρι τη λίμνη. Τα νερά της είναι σκούρα και υπάρχει παραλία με πετραδάκι. Δίπλα μας ένας τύπος τραγουδάει μόνος του. Επιστρέφουμε στον καταυλισμό. Ο ήλιος δύει πισω από τα βουνά. Το κρύο γίνεται εντονότερο! Ο νεαρός μας φέρνει 2 λάμπες για το βράδυ και μας ανάβει τη σόμπα μέσα στο γιουρτ. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ο χώρος ζεσταίνεται. Λίγο αργότερα μάλιστα ο νεαρός γεμίζει τη σόμπα με μία σακούλα κάρβουνα (πετάει ολόκληρη τη σακούλα μέσα!), για να κρατήσει το βράδυ. Έχουμε ξεκινήσει να βγάζουμε τα πολλά ρούχα που φορούσαμε. Ξαπλώνουμε και ο καθένας μας ξεκουράζεται μέχρι να κοιμηθούμε, κουρασμένοι από τη σημερινή μέρα, μέχρι την επόμενη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου