Ημέρα 26η: Η τελευταία μας παραλία, το Mui Ne

Σήμερα φεύγουμε για το Mui Ne, το οποίο είναι μία τουριστική παραλία 16 χιλιομέτρων, σχετικά κοντά στη Σαϊγκόν. Θα πάρουμε το λεωφορείο στις 8:00 και σε 4 ώρες θα είμαστε εκεί. Έτσι τουλάχιστον διαβάσαμε στα βιβλία μας, αλλά μας ενημέρωσε και ο κοντός φίλος μας. Το Mui Ne το επιλέξαμε, διότι είναι προτεινόμενη παραλία από πολλούς οδηγούς, αλλά και γιατί δεν είναι τόσο αφόρητα τουριστική όπως το Na Trang. Πραγματικά στις 8:00 είμαστε στο τουριστικό γραφείο και σύντομα έρχεται το λεωφορείο. Επιβιβαζόμαστε και φεύγουμε από τη Σαϊγκόν. Φωτογραφίζω από το παράθυρο του λεωφορείου. Η έξοδος από την πόλη μας φαίνεται ατελείωτη. Έχουν περάσει πάνω από 2 ώρες ταξιδιού και δεν έχει σταματήσει η δόμηση. Μετά από 3,5 ώρες κάνουμε στάση για ξεκούραση. Μας κάνει εντύπωση που σταματάμε για μισή ώρα, μισή ώρα πριν φτάσουμε. Τέλος πάντων.

Προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα να συνδεθώ με το wifi που διαφημίζει ότι έχει το μαγαζί. Βλέπουμε αφίσες για το μουντιάλ και φυσικά υπάρχει και η φωτογραφία των παικτών της Ελλάδας. Την γράφουν έτσι όπως ξέρουμε, Hy Lap.

Το λεωφορείο συνεχίζει το δρόμο του και ανακαλύπτουμε ότι τελικά δεν χρειαζόταν 4 ώρες, αλλά 5,5 ώρες για να φτάσει. Κατεβαίνουμε κουρασμένοι και αρχίζουμε το ψάξιμο δωματίου. Δυστυχώς δεν βρίσκουμε δωμάτιο σε κανένα από αυτά που είχαμε στο μυαλό μας, αφού όλα είναι πλήρη αύριο, Σάββατο. Αποφασίζουμε να πάμε σε ένα ξενοδοχείο που μας προτείνανε, μόλις κατεβήκαμε από το λεωφορείο, το Hoang Kim. Παίρνουμε ταξί αφού οι αποστάσεις εδώ δεν είναι μικρές. Σε μία παραλία 16 χιλιομέτρων ακόμα και το διπλανό ξενοδοχείο μπορεί να είναι 2 χιλιόμετρα μακριά. Στο ξενοδοχείο αυτό βρίσκουμε δωμάτιο με 40$, τιμή εξαιρετικά καλή, αν σκεφτεί κανείς ότι το Mui Ne είναι υπερτιμημένο όσο αφορά τη χρέωση των δωματίων και υπηρεσίων του. Το ξενοδοχείο διαθέτει μπαγκαλόου με όλες τις ανέσεις, πισίνα, ενώ στην τιμή περιλαμβάνεται και το πρωϊνό. Είναι βέβαια λίγο παλιό, αλλά δεν έχουμε κουράγιο να ψάξουμε για κάτι καλύτερο. Το δωμάτιο μας είναι βέβαια μέσα στο πράσινο.

Τα παιδιά τρέχουν κατευθείαν στην πισίνα. Είναι χαρούμενα. Ήταν άλλωστε απαράβατος όρος τους, η πισίνα, για την εύρεση του κατάλληλου ξενοδοχείου.

Η παραλία μπροστά στο ξενοδοχείο μας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το βράδυ βέβαια με την άμπωτη (απ' ότι μας είπανε), δημιουργείται μία παραλία 5 μέτρων.

Η Νάγια κάνει βουτιές στην πισίνα, ενώ την φωτογραφίζω.

Τρώμε στο ξενοδοχείο και αμέσως μετά φεύγουμε για να τσεκάρουμε την επιστροφή μας, που είναι για μεθαύριο (όπως το είχαμε προγραμματίσει), στο γραφείο ταξιδίου της εταιρίας των λεωφορείων που ήρθαμε. Παίρνουμε ταξί για να μας πάει εκεί, αφού μας είπανε από το ξενοδοχείο ότι το γραφείο είναι μετά από 2-3 χιλιόμετρα. Το ταξί ξεκινάει και σταματάει μετά από 20 μέτρα. Φτάσαμε! Ο ταξιτζής μας δείχνει το γραφείο που είναι όμως κλειστό. Μια που το πήραμε του λέμε να συνεχίσει μέχρι το χωριό του Mui Ne, που βρίσκεται στο τέλος της μεγάλης αυτής παραλίας. Στο χωριό αυτό μένουνε οι ντόπιοι, μακριά από την πολυτέλεια της παραλίας που μένουμε. Φτάνουμε και περπατάμε στους δρόμους του χωριού.

Αρχίζουμε να περπατάμε μέσα στα σοκάκια του χωριού, ψάχνοντας την παραλία. Όλος ο κόσμος μας χαιρετά, λες και είμαστε ο πρόεδρος του χωριού. Όλα τα παιδάκια μας φωνάζουν "Hello", ενώ τα δικά μας παιδιά γίνονται και πάλι αντικείμενο θαυμασμού. Τα μικρά παιδιά του χωριού κάθονται και ποζάρουν.

Βλέπουμε μία παρέα γυναικών που παίζει bingo, μπροστά από τα σπίτια τους. Άντρες παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια. Στις γειτονιές που περπατάμε τα σπίτια τους είναι φτωχικά, όμως καθαρά και συμμαζεμένα. Κάποια στιγμή και μετά από πολλούς χαιρετισμούς βρίσκουμε την παραλία, η οποία μέρος της χρησιμοποιείται για να ρίχνουν τα μπάζα. Πλησιάζουμε τη θάλασσα και αντικρύζουμε χιλιάδες πεταλίδες σε διάφορα χρώματα. Η Λίνα με τα παιδιά μαζεύουν πολλά για να φέρουμε στη Λάρισα.

Τα μεγαλύτερα αγόρια της γειτονιάς παίζουν ποδόσφαιρο , εκεί που πριν λίγες ώρες είχε θάλασσα, αφού η θάλασσα έχει τραβηχτεί λόγω της άμπωτης.

Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής, συνεχίζοντας να χαιρετάμε όλο το χωριό. Ψάχνουμε μάταια για ταξί. Αποφασίζουμε να πάρουμε "τρικάβαλο" μηχανάκι. Εγώ με τη Νάγια στο ένα και η Λίνα με το Βασίλη στο άλλο. Με 60.000 don (3$) μας πηγαίνουν δύο μηχανάκια μέχρι το ξενοδοχείο μας. Η Νάγια ενθουσιάζεται. Είναι η 2η φορά της που ανεβαίνει σε μηχανάκι. Ο Βασίλης χαίρεται κι αυτός, όμως αντέχει μόνο 5 λεπτά, αφού αμέσως μετά πέφτει για ύπνο, πάνω στο μηχανάκι! Είναι απίθανο αυτό το παιδί. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο και αποφασίζουμε να μην πάμε ακόμα για ύπνο, αφού είναι μόνο 19:00. Με το κοιμισμένο Βασίλη αγκαλιά πάμε στο διπλανό beach bar "Pogo" για ποτό. Είναι ιδανικό, αφού έχει μεγάλες μαξιλάρες όπου ο Βασίλης συνεχίζει για λίγο ακόμα τον ύπνο του.

Το μπαρ μας αρέσει πολύ. Έχει καλή μουσική, αρέσει στα παιδιά και είναι ήσυχο. Ηρεμούμε από όλη την ημέρα και αργότερα πάμε όλοι στο ξενοδοχείο για ύπνο. Αύριο το πρωί στις 7:30 θα μας πάρει ένα τζιπ και θα μας γυρίσει στους γνωστούς αμμόλοφους της περιοχής.