Σήμερα ξεκινάμε από το νοτιότερο τμήμα της χώρας να φτάσουμε μέχρι το βορρά. Το ταξίδι αυτό θα διαρκέσει 15 μέρες, μέχρι να φτάσουμε στο Muang Ngoi, απ’ όπου θα ξεκινήσει ο δρόμος της επιστροφής στην Ελλάδα. Σήμερα ξυπνάμε νωρίς, για να ετοιμαστούμε, παρόλο που η βάρκα μας θα φύγει στις 11:00 για το λιμανάκι του Ban Nakasang. Τρώμε πρωινό, τα παιδιά παίζουν για τελευταία φορά με τον ουρακοτάγκο, και πηγαίνουμε μέχρι τον Pan’s όπου έχει Internet, για να στείλουμε την προηγούμενη ημέρα. Στις 10:30 είμαστε με τα σακίδια στην αποβάθρα του ξενοδοχείου, περιμένοντας τη βάρκα. Στις 11:00 είναι εκεί και φεύγουμε, ευχαριστώντας τους υπεύθυνους του ξενοδοχείου. Τα παιδιά στη διαδρομή παίζουν παιχνίδια χαρούμενα. Στις 11:30 το βαρκάκι φτάνει στο Ban Nakasang, καταβαίνουμε και κατευθυνόμαστε μέχρι το γραφείο, απ’ όπου φεύγουν τα βαν για τους διάφορους προορισμούς. Μπαίνουμε στο πρώτο από αυτά που πηγαίνει στο Champasak και καθόμαστε πίσω, στις τελευταίες 4 θέσεις.
Το βανάκι γεμίζει και ο υπεύθυνος μας ζητάει να χωρέσουμε άλλον έναν στις 4 θέσεις μας, παίρνοντας αγκαλιά ένα παιδί. Εμείς δεν συμφωνούμε, αφού πληρώσαμε για 4 θέσεις. Του δείχνουμε το εισιτήριο. Χωρίς πρόβλημα βρίσκεται άλλη λύση. Ο ίδιος σε λίγο ενημερώνει ότι για λόγους οικονομίας το βανάκι θα ταξιδέψει χωρίς air-condition (!) και φεύγουμε. Ευτυχώς τα παράθυρα είναι ανοιχτά και φυσάει αρκετά. Σε όλη τη διαδρομή η μπροστινή μας νεαρή Πορτογαλίδα ρίχνει δυνατές μπουνιές στο παράθυρο της, γιατί κουνιέται και την ενοχλεί. Στις 13:30 φτάνουμε στο Ban Muang, όπου θα πάρουμε το βαρκάκι για το Champasak. Εμείς και άλλοι 3 κατεβαίνουμε και προχωράμε μέχρι το λιμανάκι. Εκεί βρίσκουμε ένα βαρκάρη, ο οποίος μας ζητάει 2€, το άτομο για να μας περάσει απέναντι. Πολλά χρήματα για τόσο μικρή διαδρομή. Αφού βέβαια δεν υπάρχει κανένας άλλος, τον πληρώνουμε και ξεκινάμε.
Σε λίγο φτάνουμε και μας αφήνει σχετικά μακριά από το κέντρο. Το Champasak είναι μία πόλη, που εκτείνεται σε μάκρος κατά μήκος του ποταμού Mekong. Πριν από 30 χρόνια ήταν η έδρα των βασιλέων, κάτι που δύσκολα διακρίνει κανείς σήμερα. Στην πόλη υπάρχουν ακόμη σήμερα κτίρια της Γαλλικής αποικιοκρατίας, μαζί με τα παραδοσιακά ξύλινα σπίτια του Λάος. Ο λόγος που είμαστε εδώ είναι για να επισκεφτούμε το κοντινό αρχαίο ναό Wat Phu, που χρονολογείται από την εποχή των Χμερ. Εμείς και ένας Ασιάτης βρίσκουμε ένα jumbo για να μας μεταφέρει μέχρι το κέντρο της πόλης. Μας σταματάει μπροστά από ένα πανδοχείο, όπου με 4€ μας προσφέρει ένα δωμάτιο μάλλον χάλια. Ο Ασιάτης δεν έχει πρόβλημα. Εμείς ζητάμε από τον οδηγό να μας πάει σε ένα άλλο πανδοχείο, και στη συνέχεια να μας πάει μέχρι το Wat Phu, το οποίο είναι 10 χιλιόμετρα από εδώ, να μας περιμένει και να μας επιστρέψει πίσω. Η ώρα είναι 14:30 και προλαβαίνουμε ίσα-ίσα να δούμε το ναό, αφού στις 16:30 κλείνει.
Μας πηγαίνει στο Dokchampa Guesthouse, του οποίου το δωμάτιο είναι λίγο καλύτερο, στην τιμή των 6€. Αφήνουμε τα πράγματα, ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε για το ναό. Στις 15:00 είμαστε στα εισιτήρια. Πληρώνουμε μόνο οι μεγάλοι, 3€ το άτομο και 1,5€ για να μας πάνε με ηλεκτρικό αυτοκινητάκι μέχρι τη βάση του ναού. Ευτυχώς που το πληρώνουμε, αφού η διαδρομή είναι μεγάλη.
Το Wat Phu είναι ένα σύμπλεγμα οικοδομημάτων, της εποχής των Χμερ, απλώνεται σε μήκος 1400 μέτρων, σκαρφαλώνοντας στις πλαγιές του βουνού Penis, και είναι αρκετά μικρότερο από το γνωστότερο Angkor Wat στην Καμπότζη. Παρόλα αυτά είναι το ίδιο εντυπωσιακό και είναι ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του Λάος.
Προχωράμε μέχρι τη βάση του λόφου και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε τα παλιά πέτρινα σκαλοπάτια. Ανεβαίνουμε μέχρι το τέρμα.
Η θέα είναι φανταστική! Δροσιζόμαστε πίνοντας αναψυκτικά και χαζεύουμε τη θέα. Μπαίνουμε στο ναό που έχει στο κέντρο του χώρου, όπου μέσα βρίσκεται ένας Βούδας. Λίγο πιο πέρα είναι η πηγή του Βούδα, κάτω από ένα πελώριο βράχο που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Για λίγο ακόμα καθόμαστε και ξεκινάμε την κάθοδο. Τα σκαλοπάτια είναι απότομα και με πολύ περισσότερη προσοχή κατεβαίνουμε. Στο τέλος του διαδρόμου με τις κολόνες μας περιμένει το ηλεκτρικό αυτοκινητάκι, που μας μεταφέρει στην είσοδο. Εκεί βρίσκεται και το μουσείο του χώρου. Μπαίνουμε αφήνοντας τα παπούτσια μας έξω. Το μουσείο είναι μικρό αλλά εντυπωσιακό. Βλέπουμε σε πέτρινες μορφές το φίδι Naga και διαβάζουμε για αυτό. Είναι ένα ιερό φίδι των Χμερ, έχει πολλά κεφάλια, και εμφανίζεται σε πολλές δημιουργίες τους. Είναι προστάτης των νερών και διαχειρίζεται την υγεία του κόσμου κάτω από το έδαφος. Βγαίνουμε από το μουσείο.
Απ’ έξω μας περιμένει ο οδηγός μας. Ανεβαίνουμε στο jumbo και επιστρέφουμε προς το ξενοδοχείο μας. Τώρα χωρίς άγχος, αφού προλάβαμε και είδαμε τον αρχαίο ναό, παρατηρούμε καλύτερα γύρω μας. Η φύση είναι πανέμορφη, με τροπική βλάστηση, το ποτάμι, πηγή ζωής, και το βουνό που εκτείνεται παράλληλα με το χωριό και τον ποταμό. Στα απέραντα ρυζοχώραφα, βλέπουμε αγρότες να τα φροντίζουν, με βοηθούς τα βουβάλια και εργαλεία που χρησιμοποιούσαμε στην Ελλάδα πριν από 40 χρόνια. Η πόλη του Champasak είναι μια πόλη ήρεμη, με ελάχιστα μηχανάκια και ακόμα λιγότερα αυτοκίνητα. Είναι μια πόλη που σίγουρα μπορείς να μείνεις 1-2 μέρες και να πάρεις από την ηρεμία της. Ο οδηγός μας αφήνει στο ξενοδοχείο μας. Εκεί δεν καθόμαστε παρά λίγο και βγαίνουμε με τα πόδια έξω για βόλτα.
Περπατάμε όλο το δρόμο μέχρι το καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης, το Inthira, το οποίο όμως είναι ακριβό για μας. Πραγματικά είναι υπέροχο. Καθόμαστε για μία μπύρα και δροσιστικά. Τα παιδιά θα θέλανε πολύ να μέναμε εδώ. Συνεχίζουμε τη βόλτα μας γυρίζοντας προς το κέντρο. Βλέπουμε το πολύ μεγάλο εστιατόριο Champa, ακριβώς στο κέντρο της πόλης, μπροστά όμως στο ποτάμι, χωρίς κανένα πελάτη. Ούτως ή άλλως η πόλη έχει ελάχιστους τουρίστες, λόγω της χαμηλής περιόδου. Καθόμαστε. Μετά από λίγο ένα ζευγάρι που έχουμε ξαναδεί κάθεται λίγο πιο δίπλα μας. Τρώμε για ακόμη φορά πολύ νόστιμα. Γυρίζουμε κουρασμένοι στο δωμάτιο και σχεδόν αμέσως κοιμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου