Ημέρα 8η: Βόλτα με το τρίκυκλο

Ο Κωστής ξυπνάει από νωρίς. Ο ήλιος εδώ ανατέλλει κατά τις 5:30. Κάθεται στο μπαλκονάκι. Ησυχία. Ακούγεται μόνο αχνά μία μουσική από το απέναντι νησί. Η ησυχία καμιά φορά διακόπτεται από τον ήχο κάποιας βάρκας που περνάει μπροστά από το δωμάτιο μας. Σιγά – σιγά ξυπνάνε όλοι. Το πρωινό μας περιμένει. Ετοιμαζόμαστε και πάμε. Τρώμε ένα δυτικό πρωινό, με αυγά, φρούτα, μαρμελάδες και βούτυρα. Τα παιδιά δεν αφήνουν τίποτα. Γυρίζουμε στο δωμάτιο. Θέλουμε όλοι το χρόνο μας να τεμπελιάσουμε. Τα παιδιά βλέπουν ταινίες στο tablet τους. Εμείς διαβάζουμε τα βιβλία μας. Ο Κωστής έχει ενθουσιαστεί από το βιβλίο που του πρότεινε ο Τζώρτζης στη Λάρισα, «Το σημάδι». Έχει απορροφηθεί διαβάζοντας το. Η Λίνα διαβάζει το «Άννα Καρένινα». Αργότερα και αφού έχουν περάσει μία - δυο ώρες, ετοιμαζόμαστε για μία βόλτα μέχρι το άλλο νησί το Don Det.

Περπατάμε καμιά 100αριά μέτρα. Περνάμε μπροστά από το εστιατόριο Nong Sack, το οποίο παράλληλα νοικιάζει ποδήλατα. Ο ιδιοκτήτης μας ρωτάει αν θέλουμε να νοικιάσουμε. Ευγενικά του αρνιόμαστε. Οι δρόμοι είναι όλοι χωμάτινοι, έχει παντού λάσπες από τις συνεχόμενες βροχές και είναι δύσκολη η οδήγηση. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε 10 μέτρα και ξεκινάει μία πολύ δυνατή μπόρα. Γυρίζουμε αμέσως πίσω στο Nong Sack και πίνουμε αναψυκτικά στο εστιατόριο. Μας αρέσει που έχει χαμηλά τραπέζια, τριγωνικά μαξιλάρια και κάθεσαι κάτω. Η Νάγια παραγγέλνει Lipton Ice Tea και ενθουσιάζεται. Η γεύση του στην Ασία δεν έχει καμία σχέση με τη γεύση στην Ελλάδα. Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Απέναντι νοικιάζουν επίσης ποδήλατα, αλλά και τρίκυκλα. Αποφασίζουμε να νοικιάσουμε ένα. Ο Κωστής θα οδηγεί το μηχανάκι και οι υπόλοιποι θα κάθονται μέσα στο καλάθι! Η Λίνα έχει ένα μικρό φόβο …

Ξεκινάμε. Ο Κωστής προσπαθεί να συνηθίσει την οδήγηση με αυτό, προσπαθώντας παράλληλα να περάσει τις μεγάλες λίμνες λάσπης που συναντούμε. Οι υπόλοιποι φοβούνται λίγο. Οι λακκούβες γίνονται χειρότερες και δυσκολότερες. Καμιά φορά κατεβαίνουν όλοι κάτω για να περάσει μόνος του ο Κωστής. Φτάνουμε στην παλιά Γαλλική γέφυρα. Στη βάση της βρίσκεται ένα πασάγιο στο οποίο όσοι επισκέπτες έρχονται από το Don Det προς το Don Khon που είμαστε τώρα, πληρώνουν 2€ είσοδο. Εμείς κάνουμε το ανάποδο και δεν πληρώνουμε. Περνάμε πάνω από τη γέφυρα. Η θέα του ποταμού μας τραβάει την προσοχή, και για λίγο οι επιβάτες του καλαθιού ξεχνάνε το φόβο τους! Περνάμε απέναντι. Μετά από 4 χιλιόμετρα μέσα στο Don Det φτάνουμε σε κατοικημένη περιοχή. Σε μία μεγάλη λακκούβα το τρίκυκλο κολλάει μέσα στη λάσπη. Ευτυχώς είναι ελαφρύ! Ο Κωστής το σηκώνει και το βγάζει έξω. Μεγάλο άγχος οι υπόλοιποι!

Φτάνουμε μέχρι το τέλος του δρόμου. Βλέπουμε συνεχώς εστιατόρια, καφέ, μπαρ και ενοικιαζόμενα μπανγκαλόου. Η κατάσταση σε αυτό το νησί είναι πιο παρηκμασμένη σε σχέση με το δικό μας. Παρόλα αυτά φαίνεται να έχει το βράδυ περισσότερη ζωντάνια. Πολλοί νεαροί φαίνονται να έχουν μόλις ξυπνήσει και είναι ήδη μεσημέρι. Βούβαλοι περπατάνε στο δρόμο δίπλα μας. Γυρίζουμε προς τα πίσω ψάχνοντας ένα καφέ να πιούμε κάτι δροσιστικό. Σταματάμε σε ένα που έχει θέα στο ποτάμι. Παραγγέλνουμε χυμό λεμονιού και χυμό καρπουζιού. Δίπλα μας είναι δεμένη μία μαϊμού. Τα παιδιά την πλησιάζουν, αλλά ο ιδιοκτήτης δεν τα αφήνει να πάνε πολύ κοντά, αφού είναι άγριο ζώο και κινδυνεύουν. Ο ίδιος παρόλα αυτά, πλησιάζει το ζώο, αφού τον αναγνωρίζει σαν το αφεντικό του. Η μαϊμού του τραβάει τις τρίχες από το στήθος του, σαν να τον περιποιείται. Ξεκουραζόμαστε αρκετά. Παρατηρούμε ότι όπου καθόμαστε, μετά από λίγο γεμίζει με άλλους τουρίστες.

Φεύγουμε με το τρίκυκλο, με κατεύθυνση το νησί μας. Περνάμε ξανά τη γέφυρα και στρίβουμε με κατεύθυνση τους καταρράκτες Li Phi. Ο καιρός έχει αλλάξει. Μόλις περνάμε το βουδιστικό ναό Khon Tai, αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω, αφού μία ενδεχόμενη βροχή θα μας κάνει μούσκεμα. Δεν υπάρχουν σπίτια πλέον στο δρόμο μας για να προστατευτούμε. Δεν πειράζει και αύριο μέρα είναι! Αφήνουμε το τρίκυκλο. Η Λίνα επιτέλους ανακουφίζεται! Περπατά με σιγουριά στο έδαφος. Γυρίζουμε στο δωμάτιο μας. Ξεκουραζόμαστε μέχρι αργά το απόγευμα, διαβάζοντας, παίζοντας χαρτιά ή βλέποντας ταινίες. Κατά τις 18:00, που ο ήλιος δύει, βγαίνουμε για φαγητό στο Nong Sack, που μας άρεσε το πρωί. Τρώμε υπέροχα. Τα παιδιά παίζουν με τα παιδιά του ιδιοκτήτη. Είναι πάντα παράξενο πως τα παιδιά χωρίς τη χρήση της γλώσσας καταφέρνουν και συνεννοούνται! Γυρίζουμε στο δωμάτιο μας. Κοιμόμαστε λίγο αργότερα.