Ημέρα 11η: Για να είσαι Ροβινσώνας θέλει κότσια...

Σήμερα σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί. Είναι υπέροχα. Το καραβάκι ετοιμάζεται να φύγει με τον κόσμο που θα επιστρέψει. Εμείς ευτυχώς θα μείνουμε...

Τρέχουμε αμέσως στην παραλία. Έχει δημιουργηθεί ένα μικρό νησάκι από την άμπωτη, μπρος στο μπαγκαλόου μας. Το κατακτάμε σχετικά γρήγορα (ο Βασίλης λίγο μας καθυστέρησε...)

Παίζουμε στην παραλία και κολυμπάμε στη θάλασσα πριν το πρωινό. Πλήρης χαλάρωση!

Τραβάω βίντεο την άδεια παραλία, που είναι αποκλειστικά δική μας.

 Αφού ευχαριστηθήκαμε όλοι, πάμε πεινασμένοι για πρωινό. Ο Βασίλης, μας εκπλήσσει με την όρεξη του. Ενώ δεν έτρωγε μέχρι τότε παρά μόνο το ασπράδι του αυγού, ο Βασίλης αδειάζει όλο του το πιάτο. Τον κρόκο, αλλά και το μπέικον! Δεν αφήνει τίποτα...

Ο καιρός αρχίζει να χαλάει. Μετά το μεσημέρι αρχίζει να βρέχει καλά. Καθόμαστε στο μπαγκαλόου, διαβάζουμε, βγάζουμε φωτογραφίες, χαλαρώνουμε, μιλάμε. Η ώρα περνάει ευχάριστα.

Η βροχή δυστυχώς συνεχίζει. Ανεβαίνουμε στο μπαρ, παραγγέλνουμε φρούτα και γράφουμε κάρτες. Ο ήλιος πέφτει. Μόλις σκοτεινιάζει η βροχή σταματάει. Ατυχία σήμερα. Τουλάχιστον όλο το πρωί ευχαριστηθήκαμε τη θάλασσα. Πάμε στο μπαγκαλόου και βλέπουμε επεισόδια του Πάρα Πέντε. Αύριο φεύγουμε από τον παράδεισο.Ο Βασίλης κοιμάται αμέσως πίνοντας γάλα που βρήκαμε στο μπαρ. Δεν το πίνει όλο και το μπιμπερό με το υπόλοιπο το ακουμπάω πάνω σε ένα ξύλο του τοίχου, κάτω ακριβώς από την μοναδική προειδοποίηση στο δωμάτιο που αναφέρει να μην αφήνουμε τρόφιμα μέσα στο δωμάτιο, διότι προσελκύουμε διάφορα ζώα από τη ζούγλα, που είναι ακριβώς δίπλα. Η Νάγια κοιμάται κι αυτή και εμείς μέσα στην κουνουπιέρα βλέπουμε μία ωραία γαλλική ταινία. Μία πεταλουδίτσα που βρίσκει δίοδο και περνάει την κουνουπιέρα είναι η αρχή μιας μεγάλης νύχτας. Τα φώτα του καταυλισμού κλείνουν και πέφτουμε για ύπνο.

Η Λίνα δεν κοιμάται καθόλου, αφού για κάποιο λόγο έχει ανησυχία. Κάποια στιγμή ακούει θορύβους και βλέπει το φως από το κινητό της τηλέφωνο να ανάβει. Νομίζει ότι οι θόρυβοι ακούγονται από μένα που κοιμάμαι πλέον με τη Νάγια στο άλλο κρεββάτι. Ακούει κάτι να πέφτει. Το σκοτάδι είναι απόλυτο. Κάποια στιγμή οι θόρυβοι γίνονται πιο έντονοι. Με ξυπνάει. "Εσυ κάνεις θόρυβο;" μου λέει. Σηκώνομαι από τον ύπνο και βάζω το φακό κεφαλής. Ακούω θόρυβο κι εγώ από τη σακούλα που έχουμε κρεμασμένη για τα σκουπίδια. Είμαι σίγουρος ότι είναι κάποιο ζώο μέσα. Φωτίζω καλύτερα και βλέπω ένα μεγάλο ποντικό, μέσα στη σακούλα. Βγαίνω από την κουνουπιέρα και τον πλησιάζω με το φως. Φεύγει τρέχοντας και εξαφανίζεται από τα μάτια μου. Κοιτάω με το φως και βλέπω ότι είχε ρίξει το μπιμπερό με το γάλα κάτω, προσπαθώντας να το πιεί. Πέφτουμε για ύπνο, αφού ο εχθρός έφυγε. Σε πολύ λίγο τον ακούμε στην τουαλέτα. Σηκώνομαι και ανοίγω. Τον βλέπω να είναι με το μπιμπερό μέσα στο νεροχύτη. Φεύγει τρέχοντας, πατώντας πάνω στις πετσέτες μας. Ξαναμπαίνει στο δωμάτιο μας και τον ακολουθώ με το φως. Η Λίνα τον βλέπε κι αυτή. Με μια απότομη κίνηση χάνεται από τα μάτια μας. Η Λίνα βλέπει μια σκια στο ταβάνι αλλά δεν είναι πουθενά. Μετά από 10 λεπτά είμαστε έτοιμοι να ξαπλώσουμε και πάλι. Κοιτώντας καλύτερα στο ταβάνι όμως βλέπω μία μεγάλη σαύρα να στέκεται ακίνητη πάνω από τα κεφάλια μας. Ακολουθούν τα μικρά της παιδάκια. Βόλτα νυχτερινή... Την φωτογραφίζω.

Μετά από κανένα μισάωρο που δεν βλέπουμε να κινείται αποφασίζουμε να ξαπλώσουμε λίγο. Έξω χαράζει. Η Λίνα σκέφτεται ακόμα τον ποντικό να μην φάει τα μικρά δαχτυλάκια του Βασίλη. Δεν κοιμάται ... Μεγάλη νύχτα ... Για να είσαι Ροβινσώνας τελικά θέλει κότσια...

Την άλλη μέρα θα ανακαλύψουμε ότι ο ποντικός έφαγε το καπάκι του νες καφέ, χωρίς ευτυχώς να καταφέρει να φτάσει στον καφέ, ενώ βρήκαμε και σημάδια από τα δοντάκια του και στο σαπούνι.

Ευτυχώς σήμερα φεύγουμε.