Ημέρα 25η: Τελευταία μέρα στην υπέροχη και μαγική πόλη της Σιγκαπούρης! Επιστρέφουμε!

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας. Ό,τι προλάβουμε ... Ξυπνάμε νωρίς και φεύγουμε για το Βοτανικό κήπο. Με βάση τον οδηγό μας αν η Σιγκαπούρη μπορούσε να δημιουργήσει τον Παράδεισο δεν θα διέφερε καθόλου από τον κήπο αυτό. Για να δούμε ... Με το μετρό και το λεωφορείο φτάνουμε στην πύλη. Μπαίνουμε. Ηρεμία, γαλήνη και ειδυλλιακό τοπίο. Βγάζουμε φωτογραφίες περπατώντας μέσα στα δρομάκια του. Βλέπουμε τροπικά δέντρα, που συναντήσαμε στο Βόρνεο. Η ζέστη δεν έχει αρχίσει ακόμα να είναι ενοχλητική, ενώ έχουν αρχίσει να μαζεύονται σύννεφα. Φτάνουμε στον πρώτο σταθμό με τα εστιατόρια και τα μαγαζάκια. Παίρνουμε πατάτες τηγανητές, αφού δεν φάγαμε πρωϊνό και ταΐζουμε και έναν μικρό σκίουρο που έρχεται δίπλα μας.

Σε πολύ λίγα λεπτά ο καιρός αμέσως αλλάζει και ξεκινάει μία πολύ δυνατή μπόρα. Βρίσκουμε καταφύγιο στο μαγαζί με τα σουβενίρ. Μόλις η βροχή κοπάζει, αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω και να συνεχίσουμε στο επόμενο αξιοθέατο. Στο δρόμο μας προς τα πίσω μία τεράστια σαύρα βρίσκεται στο δρόμο μας. Τη θαυμάζουμε για το μέγεθος της αλά και για το πόσο ήρεμα μας κοιτά. Παίρνουμε το λεωφορείο και το μετρό για την Κινέζικη συνοικία. Βγαίνουμε από το μετρό και ενθουσιαζόμαστε. Μικρά μαγαζάκια που πουλάνε σουβενίρ, υπέροχα κτίσματα και πολύς κόσμος που πηγαινοέρχεται. Χανόμαστε μέσα στον κόσμο.

Ημέρα 24η: Λεφτά να χεις να ξοδεύεις!

Σήμερα η μέρα έχει αγορές! Ξυπνάμε και μετά από μελέτη αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε με την Ινδική αγορά. Θα συνεχίσουμε με την αγορά της Orchard street. Αν μείνει χρόνος έχουμε και άλλα πράγματα να κάνουμε, όπως μπάνιο στην ιδιαίτερη ταράτσα ενός πολυόροφου ξενοδοχείου (το Marina Bay Sand Hotel) ή βόλτα στο νησί Sentosa.

Φεύγουμε από το ξενοδοχείο. Η Ινδική συνοικία είναι πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας και πηγαίνουμε με τα πόδια. Σε λίγο περπατάμε μέσα στα δρομάκια της. Παντού χρώματα και μυρωδιές. Οι περισσότεροι έχουν το σημάδι των Ινδών στο μέτωπο. Η συνοικία έχει χαμηλά σπίτια, ενώ γύρω της υψώνονται μεγάλοι ουρανοξύστες. Τα μικρά μαγαζάκια πουλάνε σουβενίρ, ηλεκτρονικά και ρούχα, ενώ υπάρχουν εστιατόρια και καφέ. Είναι πρωί και βλέπεις αρκετούς ντόπιους να τρώνε πρωινό, αλλά και να πίνουν καφέ ή τσάι. Καθόμαστε και εμείς σε ένα από αυτά. Τρώμε αυγά και noodles.

Ημέρα 23η: Ετούτο το μαχαίρι εδώ που θέλεις ν' αγοράσεις!

Ο Κωστής σηκώνεται νωρίς και γράφει στο blog. Οι υπόλοιποι ξυπνάνε με δυσκολία. Η ώρα έχει πάει 7:30 και στις 8:00 πρέπει να είμαστε στο αεροδρόμιο, έχοντας παραδώσει και το αυτοκίνητο. Παραλείπουμε το πρωϊνό για να προλάβουμε. Μέσα στο Miri και παρόλο που έχουμε το GPS μπερδευόμαστε και δεν μπορούμε να πάρουμε το δρόμο προς το αεροδρόμιο. Χάνουμε χρόνο. Φτάνουμε τελικά στο αεροδρόμιο ακριβώς στις 8:00. Ελπίζουμε να μην χάσουμε χρόνο στην παράδοση του αυτοκινήτου. Ο υπάλληλος του γραφείου που θα το παραδώσουμε έχει σχεδόν θρυλικό όνομα. Bruce Yii! Παρκάρουμε στις αναχωρήσεις και πηγαίνουμε στο γραφείο του. Λείπει! Τον τηλεφωνούμε και μας λέει ότι δεν θα έρθει. Να αφήσουμε τα κλειδιά του αυτοκινήτου πάνω στο γραφείο του! Πάλι καλά.

Με ταχύτητα κάνουμε check-in και ευτυχώς προλαβαίνουμε. Ο Κωστής τελειώνει τη χθεσινή ημέρα μέσα στο αεροδρόμιο και την κάνει post. Βγάζουμε μία ωραία φωτογραφία των παιδιών με μία κοπελίτσα. Το αεροπλάνο φεύγει στην ώρα του. Πλησιάζουμε στη Σιγκαπούρη. Από ψηλά βλέπουμε χιλιάδες στρέμματα καλλιέργειας φοίνικα, απ΄ όπου βγάζουν λάδι στη Μαλαισία. Στις 12:00 προσγειωνόμαστε. Παίρνουμε τους σάκους μας και βγαίνουμε προς τα έξω. Για πρώτη φορά σε αεροδρόμιο μας περνάνε τα πράγματα μας από scanner. Μας ζητούν να ανοίξουμε τη βαλίτσα. Κάτι ψάχνουνε. Από τις κουβέντες τους καταλαβαίνουμε ότι ψάχνουνε το μαχαίρι που αγόρασε ο Κωστής από το Kuching. Είναι ένα μεγάλο παλιό μαχαίρι, για να κόβουν τα χόρτα στη ζούγκλα, το οποίο είναι σε όμορφη ξυλόγλυπτη θήκη.  Τους το βγάζουμε έξω. Μας ενημερώνουν ότι δεν επιτρέπεται να το έχουμε στη βαλίτσα μας, αφού ο νόμος στη Σιγκαπούρη το απαγορεύει. Κλείνουμε τις βαλίτσες και ο Κωστής ακολουθεί μία αστυνομικό στο τμήμα και οι υπόλοιποι βγαίνουν έξω για να τον περιμένουν.

Ημέρα 22η: Τελευταία μέρα στο Μπρούνει, Βόρνεο και Μαλαισία

Σήμερα ξυπνάμε με την ησυχία μας. Χωρίς να βιαζόμαστε ετοιμάζουμε τα πράγματα μας, φορτώνουμε το αυτοκίνητο μας και φεύγουμε από το ξενοδοχείο. Πρώτη στάση το τζαμί Omar Ali Saifuddien, στο οποίο μας έμεινε από χθες η επιθυμία να το δούμε από μέσα. Παρκάρουμε εύκολα στο πάρκινγκ ακριβώς απέναντι και φτάνουμε στην είσοδο του. Μας ρωτάνε αν είμαστε μουσουλμάνοι. Η απάντηση είναι αρνητική και μας δίνουν από μία μαύρη κελεμπία να φορέσουμε. Γράφουμε τα στοιχεία μας στο βιβλίο επισκεπτών. Μας εξηγούν ότι δεν μπορούμε να περπατήσουμε σε όλο το τζαμί παρά μόνο πάνω στο καφέ χαλί, το οποίο είναι ένας διάδρομος που φτάνει μέχρι τη μέση του τζαμιού. Μπαίνουμε μέσα. Εκπληκτικό το τζαμί! Δεν μας αφήνουν να τραβήξουμε φωτογραφίες. Παντού χρυσός. Βλέπουμε μπροστά μας μία οικογένεια που έχει προχωρήσει πέρα του καφέ χαλιού και κάνουμε και εμείς το ίδιο. Αμέσως μας επαναφέρουν στο καφέ χαλί αφού η άλλη οικογένεια είναι μουσουλμάνοι!

Βγαίνουμε έξω από το τζαμί. Η ζέστη έχει αρχίσει να είναι αρκετή. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας με το αυτοκίνητο. Ξεκινάμε και παίρνουμε τον παραποτάμιο δρόμο, ο οποίος οδηγεί έξω από την πόλη. Μπροστά μας βρίσκουμε το μουσείο ισλαμικής τέχνης και το μουσείο πετρελαίου και αερίου. Αποφασίζουμε να σταματήσουμε να τα δούμε. Στην είσοδο μας παίρνουν τις φωτογραφικές μηχανές και πάλι, ενώ το μουσείο πετρελαίου και αερίου είναι κλειστό για συντήρηση. Κάνουμε την βόλτα μας μέσα στο μουσείο ισλαμικής τέχνης, όπου βλέπουμε αντικείμενα απ' όλο τον κόσμο που σχετίζονται με το ισλάμ. Μας κάνουν εντύπωση τα αντίγραφα του κορανίου.

Ημέρα 21η: Μία πολύ ωραία βόλτα στο Μπρούνει

Σήμερα ξυπνάμε στις 4:00, αφού στις 4:30 έχουμε ραντεβού με το ταξί για το αεροδρόμιο. Όλα είναι έτοιμα από χθες. Το ταξί έρχεται στην ώρα του και σε 10' είμαστε στο αεροδρόμιο. Εκείνη την ώρα φεύγουν και πολλά από τα συγκροτήματα που παίξανε στο φεστιβάλ. Κάνουμε check-in μαζί τους. Το ελικοφόρο αεροπλάνο της MAS Wings φεύγει στην ώρα του. Την ώρα που ετοιμάζεται να απογειωθεί η Νάγια θυμάται ότι ξέχασε τη μαϊμού της στις καρέκλες που περιμέναμε. Τώρα είναι αργά ... Η Νάγια κλαίει απαρηγόρητη. Με ενδιάμεση στάση φτάνουμε στο Miri στις 8:40. Παίρνουμε τα πράγματα μας και αποφασίζουμε να ρωτήσουμε για ενοικίαση αυτοκινήτου. Σκεφτόμαστε ότι τις 2 μέρες που θα είμαστε εδώ συμφέρει να νοικιάσουμε αυτοκίνητο, αφού σκοπεύουμε να γυρίσουμε την περιοχή και ούτως ή άλλως θέλουμε να πάμε και στο γειτονικό Μπρούνει.

Κάνουμε τις ερωτήσεις μας στα γραφεία που μόλις άνοιξαν. Το πρώτο μας δίνει με 240 MYR (60€) για 2 μέρες ένα μικρό αυτοκίνητο, ενώ το δεύτερο με 250 MYR (65€) ένα εξαιρετικό αυτόματο, ολοκαίνουργιο Honda με πολύ μεγάλο πορτμπαγκάζ για τα πράγματα μας. Φυσικά επιλέγουμε το δεύτερο. Την ώρα που χρεώνει την κάρτα με το ποσό, βλέπουμε ότι η χρέωση είναι 250 MYR την ημέρα! Δεν αφήνουμε αυτό το λάθος να μας χαλάσει τη μέρα. Καλά είναι στο σουλτανάτο του Μπρούνει να κυκλοφορήσουμε με καλό και ακριβό αυτοκίνητο. Μη μας περάσουν και για χωριάτες! Με 10€ νοικιάζουμε ένα πολύ χρήσιμο GPS για να μας βοηθήσει στο δρόμο και φεύγουμε.

Ημέρα 20η: Μας πρόδωσε η κούραση!

Σήμερα το πρόγραμμα λέει να πάμε στο εθνικό πάρκο Bako. Εκεί θα δούμε τους περίφημους πιθήκους μακάκα, καθώς και πολλά άλλα ζώα και φυτά. Θα πάρουμε λεωφορείο, πλοιάριο και αφού φτάσουμε εκεί θα περπατήσουμε μέσα στην άγρια φύση. Το πρόγραμμα έχει και μπάνιο σε μία από τις κοντινές παραλίες του παρκου. Το πρωί μας βρίσκει όμως όλους κουρασμένους. Κανένας δεν θέλει να ακολουθήσει αυτό το πρόγραμμα. Έτσι τα σχέδια αλλάζουν. Ξεκούραση, βόλτες και ψώνια στην λαϊκή αγορά Satok.

Ξεκινάμε με ένα γερό πρωϊνό και με ηρεμία παίρνουμε το ταξί για την αγορά Satok. Ο ταξιτζής μας πληροφορεί ότι υπάρχει και το εμπορικό κέντρο "The spring", σχετικά κοντά στο ξενοδοχείο μας, όπου πηγαίνουν πολλοί ντόπιοι και περνάνε την Κυριακή τους. Πολύ ωραία ιδέα για αργότερα που θα έχει περισσότερη ζέστη και η δροσιά του εμπορικού θα είναι βάλσαμο! Φτάνουμε στην αγορά Satok, η οποία είναι γεμάτη κόσμο. Είναι η αγορά που ήρθε χθες ο Κωστής. Ξεκινάμε να ψάχνουμε για μικρά δωράκια και σουβενίρ.

Ημέρα 19η: Μαγειρική, ψώνια και φεστιβάλ μουσικής

Σήμερα θα χωριστούμε σε δύο ομάδες. Τα αγόρια θα πάνε για μαγείρεμα και τα κορίτσια για ψώνια. Ξυπνάμε όλοι νωρίς, τρώμε ένα ωραίο πρωινό και παίρνουμε ένα ταξί για την πόλη. Ο Κωστής με το Βασίλη είναι στις 9:00 στο Bumbu Cooking School, όπου η Richa θα τους μάθει να μαγειρεύουν 3 ντόπιες συνταγές. Κοτόπουλο με κάρυ, Sambal Midin (ένα φαγητό με λαχανικά από τη ζούγκλα) και Tako (γλυκό). Το μάθημα ξεκινάει με μαρινάρισμα του κοτόπουλου και βόλτα στη λαϊκή αγορά για την εκμάθηση των βασικών φρούτων και λαχανικών της περιοχής. Η Λίνα με τη Νάγια ξεκινούν τη βόλτα στην αγορά, με καφέ.

Τα αγόρια κάνουν την βόλτα τους στην αγορά, η οποία το Σαββατοκύριακο είναι πολύ μεγάλη, αφού έρχονται ντόπιοι από όλη τη γύρω περιοχή και πουλάνε τα προϊόντα τους. Μαθαίνουν να αναγνωρίζουν πολλά λαχανικά και φρούτα, ενώ δοκιμάζουν και πολλά από αυτά. Μετά από 1 ώρα μέσα στη λαϊκή γυρίζουν για το μάθημα. Το μάθημα είναι ιδιαίτερο, αφού δεν υπάρχουν άλλοι μαθητές σήμερα. Ο Βασίλης βοηθάει στην παρασκευή του γλυκού, αλλά μετά κουράζεται και κοιμάται πάνω σε δύο καρέκλες. Ο Κωστής μαγειρεύει. Τα κορίτσια αγοράζουν βραχιόλια, ενώ κάνουν την έρευνα τους για διάφορα σουβενίρ που έβαλαν στο μάτι.

Ημέρα 18η: Επιστροφή στον πολιτισμό

Η νύχτα για την Λίνα ήταν πολύ μεγάλη. Ο διπλανός μας φίλος με το τατουάζ δεν σταμάτησε όλη νύχτα το ροχαλητό. Οι υπόλοιποι κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια. Τα κοκόρια αρχίζουν πολύ πριν ξημερώσει να μας ξυπνάνε. Μόλις ξημερώνει όλοι έχουμε σηκωθεί. Οι κυρίες μαζεύουν τα κρεβάτια. Το πρωϊνό μας έχει στρωθεί στο πάτωμα του σπιτιού του αρχηγού. Τρώμε και πίνουμε καφέ.

Ο αρχηγός μας μιλάει για τη ζωή τους εκεί. Τον ακούμε με προσοχή. Μας εξηγεί ότι στο Longhouse αυτό όλοι αυτοί που μένουν είναι συγγενείς. Ζούνε μαζί ενωμένοι και μοιράζονται μεταξύ τους τα πάντα. "Όλα, εκτός από τη γυναίκα μας", μας εξηγεί ο αρχηγός. Μας μιλάει για τη δύσκολη ζωή στη ζούγκλα και πως οι ιθαγενείς γνωρίζουν να χρησιμοποιούν θεραπευτικά φυτά, για κάθε ιατρική περίσταση. Έτσι δεν έχουν ανάγκη τον πολιτισμό για να είναι υγιείς, τουλάχιστον για τις πιο απλές περιπτώσεις. Ο Κωστής ανταλλάσει με τον αρχηγό διευθύνσεις. Τώρα, όταν θα θελήσουμε να ξαναέρθουμε, αρκεί ένα email. 

Ημέρα 17η: Μοναδικές εμπειρίες μέσα στη ζούγκλα του Βόρνεο

Σήμερα είναι μία σπουδαία μέρα διότι θα επισκεφτούμε την φυλή των Lemanak στα βάθη της ζούγκλας του Βόρνεο. Θα διανυκτερεύσουμε εκεί και θα επιστρέψουμε αύριο. Σηκωνόμαστε το πρωί και τρώμε ένα "βασιλικό" πρωϊνό στο ξενοδοχείο. Στις 8:20 μας περιμένει στην είσοδο ο οδηγός ο οποίος θα μας πάει πρώτα στο Κέντρο Αποκατάστασης Άγριων Ζώων Semengoh στο οποίο θα δούμε από κοντά ουρακοτάγκους. Σε 30' λεπτά είμαστε έξω από το κέντρο. Στις 9:00 είναι η ώρα που ταϊζουν τους ουρακοτάγκους και εμείς κανονίσαμε να είμαστε εκείνη την ώρα εκεί.

Μπαίνουμε στην οριοθετημένη περιοχή όπου ζουν. Οι ουρακοτάγκοι ζουν σε περιορισμένη ελευθερία, μέσα σε μία αρκετά μεγάλη έκταση ζούγκλας. Στην είσοδο μας παίρνουν οτιδήποτε μπορεί να μας αρπάξουν καθώς θα περπατάμε, αφού τίποτα δεν αποκλείει το γεγονός να δούμε κάποιον μπροστά μας. Δεν επιτρέπεται ούτε να μιλάμε υψηλόφωνα. Περπατάμε κοιτώντας γύρω μας. Ακούμε από μακριά φωνές. Πλησιάζουμε. Οι υπάλληλοι του κέντρου φωνάζουν με τα ονόματα τους, τους ουρακοτάγκους για να πλησιάσουν στο χώρο όπου έχουν αφήσει την τροφή. Απέναντι, σε απόσταση ασφαλείας, υπάρχει πολύς κόσμος που περιμένει τη στιγμή που θα εμφανιστούν οι πρώτοι. Καθόμαστε και εμείς πιάνοντας μία καλή θέση.

Ημέρα 16η: Καλημέρα Βόρνεο!

Στις 4:30 ακριβώς ξυπνάμε και στις 4:59 είμαστε κάτω στην ρεσεψιόν περιμένοντας το ταξί. Το ραντεβού με το ταξί για το αεροδρόμιο είναι για τις 5:00. Μάταια το περιμένουμε! Δεν έρχεται ποτέ, παρόλο που την κράτηση την έκανε η κυρία της ρεσεψιόν χθές το βράδι. Κάνουμε νέα κλήση για ταξί και στις 5:30 τελικά μπαίνουμε στο ταξί για το αεροδρόμιο. Ευτυχώς όλα πάνε καλά και προλαβαίνουμε το check-in. Στο αεροδρόμιο αυτό είναι η 4η φορά που ερχόμαστε. Το ξέρουμε απ' έξω. Στις 7:10 πετάμε. Μετά από 2 ώρες πτήσης και τόσα χρόνια μέσα στο μυαλό μας, σαν φανταστικός προορισμός, φτάνουμε στο Βόρνεο και στο Kuching. Όλοι μας έχουμε πολύ καλή προδιάθεση για τον τόπο αυτό.

Πολύ γρήγορα παίρνουμε τους σάκους μας και κάνουμε μία μίνι σύσκεψη για το αν πρέπει  να νοικιάσουμε αυτοκίνητο. Καταλήγουμε ότι δεν χρειάζεται και παίρνουμε ταξί για την πόλη που απέχει 14 χιλιόμετρα. Η περιοχή που είσαστε είναι επίπεδη με τροπική βλάστηση, ενώ στο βάθος και γύρω μας, φαίνονται μικροί ορεινοί όγκοι. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο. (Κλείσαμε αυτό το ξενοδοχείο για την πισίνα του, αφού κανένα άλλο μεχρι τώρα δεν είχε και κάποια στιγμή έπρεπε να κάνουμε και το χατήρι των παιδιών, ενώ είχαμε διαλέξει και ένα καλό δωμάτιο, αφού θα μέναμε σε αυτό 5 μέρες. Η τιμή του, 62€ η βραδιά, ήταν αρκετά καλή για αυτά που πρόσφερε.)

Ημέρα 15η: Ηρεμία και χαλάρωση

Σήμερα είμαστε ήρεμοι. Έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να κάνουμε ότι θέλουμε και αργά το απόγευμα να φύγουμε για το αεροδρόμιο. Σηκωνόμαστε, ετοιμαζόμαστε και στις 10:00 είμαστε στο αυτοκίνητο.

Πηγαίνουμε προς την Kuah, την Χώρα του νησιού, όπου υπάρχει και το λιμάνι. Φτάνουμε γρήγορα. Βλέπουμε μία μεγάλη πόλη, που όμως φαίνεται κοιμισμένη. Τα μαγαζιά της είναι ακόμα κλειστά και τα αυτοκίνητα λιγοστά στους δρόμους, παρόλο που είναι Τρίτη. Φτάνουμε μέχρι το λιμάνι. Παρκάρουμε και μπαίνουμε στο εμπορικό κέντρο του λιμανιού, αφού απ' ότι φαίνεται είναι το μόνο ανοιχτό.

Κάνουμε μία βόλτα στα μαγαζιά. Βλέπουμε φωτογραφικές μηχανές και για ακόμη μία φορά δεν βλέπουμε παρά ελάχιστες διαφορές με την Ελλάδα. Τρώμε πρωϊνό σε ένα αρτοποιείο με νόστιμα ψωμάκια και καφέ, χυμό στο Starbucks. Φεύγουμε για το πάρκινγκ. Παρατηρούμε ότι ο περισσότερος κόσμος όταν παρκάρει το αυτοκίνητο σηκώνει τους υαλοκαθαριστήρες. Ο λόγος που το κάνουν είναι για να μην λιώσουν τα μαλακά πλαστικά μέρη τους, από την μεγάλη ζέστη! Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη.

Ημέρα 14η: Επιτέλους κολυμπήσαμε!

Σήμερα το πρόγραμμα έχει βόλτα με το αυτοκίνητο στο νησί. Έχουμε να δούμε πολλά πράγματα, αλλά και να επισκεφτούμε παραλίες για μπάνιο. Ο Κωστής σηκώνεται πρώτος και φέρνει rotis με τυρί από το Τomato. Ετοιμαζόμαστε, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε. Πρώτη στάση το τελεφερίκ του Langkawi το οποίο βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού και σε ανεβάζει στα 700 μέτρα, όπου βλέπεις το νησί από ψηλά, αλλά και περπατάς στην πιο πολυφωτογραφισμένη κρεμαστή γέφυρα του νησιού.

Σε λίγη ώρα φτάνουμε στο πάρκινγκ, αφήνουμε το αυτοκίνητο και περπατάμε μέχρι το τελεφερίκ. Το τελεφερίκ είναι εντυπωσιακό. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα σύγχρονα τελεφερίκ των Ελβετικών Άλπεων. Ανεβαίνουμε. Η κλίση είναι απότομη. Από κάτω μας έχει ζούγκλα. Η Λίνα έχει αρχίσει να αναπνέει με μεγάλες ανάσες. Φτάνουμε στο πρώτο επίπεδο. Σταματάμε και θαυμάζουμε τη θέα. Συνεχίζουμε στο επόμενο επίπεδο, όπου βρίσκεται και η διάσημη γέφυρα. Φωτογραφίζουμε τη γέφυρα από το τελεφερίκ. Κατεβαίνουμε και μετά από λίγο περπατάμε πάνω της. Κουνάει λίγο, αλλά η αίσθηση είναι εκπληκτική. Η Λίνα συνεχίζει να αναπνέει με μεγάλες ανάσες και θυμάται την μπλούζα που πουλούσαν πιο πίσω που έγραφε "I survived Langkawi cable car". Σαν επιβράβευση παίρνουμε όλοι από ένα παγωτό, θαυμάζοντας τη θέα.

Ημέρα 13η: Φίνα στο Langkawi

Σήμερα πετάμε για το νησί Langkawi, το οποίο βρίσκεται στην βορειοδυτική γωνία της χώρας, δίπλα στα σύνορα με την Ταϋλάνδη. Η πτήση μας είναι στις 13:15 κι έτσι ξυπνάμε με την ησυχία μας. Ετοιμαζόμαστε, κάνουμε check-out και με τα πόδια περπατάμε μέχρι το σταθμό των λεωφορείων. Όλο το βράδυ έβρεχε και τώρα ψιχαλίζει. Σε 15' λεπτά είμαστε εκεί. Παίρνουμε το λεωφορείο 102 και σε 40' είμαστε στο αεροδρόμιο. Η εταιρία Air Asia, με την οποία πετάμε, διαθέτει σε κάθε αεροδρόμιο, ειδικά μηχανήματα, μέσω των οποίων κάνεις υποχρεωτικά Check-in. Η διαδικασία είναι πολύ εύκολη και έτσι μειώνεται ο χρόνος αναμονής στα γκισέ παράδοσης αποσκευών. Δίνουμε τις αποσκευές μας και μπαίνουμε στο χώρο αναμονής.

Όλα πηγαίνουν με βάση το πρόγραμμα και μπαίνουμε στο αεροπλάνο στην ώρα μας. Η απόσταση μέχρι το προορισμό μας είναι μικρή και σε 35' φτάνουμε. Το νησί δεν διαθέτει συγκοινωνία, τα ταξί είναι ακριβά και έτσι αποφασίζουμε να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο. Πλησιάζουμε ένα από τα πολλά γκισέ ενοικίασης αυτοκινήτων. Νοικιάζουμε ένα μικρό αυτοκίνητο, άγνωστης μάρκας, μοντέλο Viva, αυτόματο (ο Κωστής δεν έχει οδηγήσει άλλη φορά αυτόματο αυτοκίνητο). Για 2 μέρες και κάτι πληρώνουμε 140 MYR (35€). Καλή τιμή. Στριμώχνουμε τις τσάντες μας στο μικρό πορτμπαγκάζ και μπαίνουμε μέσα. Το αυτοκίνητο έχει μόνο γκάζι και φρένο. Ξεκινάμε. Ο Κωστής προσπαθεί να συνηθίσει και το αυτόματο αυτοκίνητο αλλά και το γεγονός ότι οδηγούν από αριστερά (ανάποδα!) Τα παιδιά βάζουν ζώνη. Πάμε καλά. Σε λίγη ώρα μπαίνουμε στο χωριό που θα μείνουμε και βρίσκουμε το ξενοδοχείο μας, το White Lodge Motel.

Ημέρα 12η: Μια πολύ μεγάλη μέρα στο Penang

Σήμερα ξυπνάμε με μεγάλες φιλοδοξίες. Θέλουμε να κάνουμε μία μεγάλη βόλτα στο νησί, να κάνουμε μπάνιο στην πιο γνωστή παραλία του νησιού, την Batu Ferringhi, να φάμε στην Georgetown και να δούμε το ηλιοβασίλεμα από το Penang Hill. Τα παιδιά και η Λίνα απαιτούν να φάμε πρωϊνό στο ξενοδοχείο. Η επιθυμία τους διαταγή! Κατεβαίνουμε για πρωϊνό κάτω. Αντικρίζουμε τον μεγαλύτερο μπουφέ, μετά το μπουφέ του ξενοδοχείου της Αβάνα. Έχει όλες τις κουζίνες. Κινέζικη, Μαιλαισιανή, Γιαπωνέζικη, Δυτική, Ινδική! Δοκιμάζουμε απ' όλα!

Βγαίνουμε από το ξενοδοχείο με κατεύθυνση το σταθμό υπεραστικών λεωφορείων της πόλης, που είναι 500 μέτρα μακριά. Τα λεωφορεία της πόλης έχουν καταρτίσει έτσι τα δρομολόγια, ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις κανένα άλλο μέσο, για να δεις τα αξιοθέατα όλου του νησιού. Υπάρχει ακόμα και χάρτης τσέπης με όλα τα δρομολόγια, ώστε να είναι ακόμα πιο εύκολη η μετακίνηση και του τελευταίου τουρίστα. Στο δρόμο για το σταθμό των λεωφορείων φωτογραφίζουμε.

Ημέρα 11η: Πρώτη μέρα στο Penang

Σήμερα το πρόγραμμα έχει πρωϊνή πτήση με ελικοφόρο αεροπλάνο για την βόρειο δυτική πλευρά της Μαλαισίας, το νησί Penang, το οποίο το 2009 ψηφίστηκε σαν ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς φαγητού στον κόσμο. Πω πω τι μας περιμένει!!

Ξυπνάμε νωρίς για να ετοιμαστούμε. Τρώμε ένα εξαιρετικό πρωϊνό στο ξενοδοχείο και με ταξί φεύγουμε για το αεροδρόμιο, το οποίο είναι έξω από την πόλη. Σε 15' είμαστε εκεί. Κάνουμε check-in με λίγο άγχος, αφού οι σάκοι μας έχουν αρχίσει περιέργως να βαραίνουν. Το όριο μας είναι 20 κιλά για τον κάθε σάκο που παραδίδουμε. Ευτυχώς του Κωστή είναι 18,5 κιλά και της Λίνας 16.

Μπαίνουνε στην αίθουσα αναμονής. Γράφουμε κάρτες για να στείλουμε στην Ελλάδα. Με μικρή καθυστέρηση μπαίνουμε στο αεροπλάνο. Τα παιδιά δεν έχουν ξαναδεί και φυσικά ούτε ξαναμπεί σε ελικοφόρο αεροπλάνο. Ο Βασίλης το βαφτίζει ελικοπτεραεροπλάνο! Σε λιγότερο από 1 ώρα φτάνουμε. Καθώς προσγειωνόμαστε βλέπουμε από ψηλά μία από την μεγαλύτερες γέφυρες της νοτιοανατολικής Ασίας, η οποία ενώνει το νησί του Penang με την ηπειρωτική Μαλαισία. Το μήκος της φτάνει τα 14 χιλιόμετρα.

Ημέρα 10η: Από τα νησιά Perhantian στην αγορά της Kota Bharu

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς για να προλάβουμε να κάνουμε ένα μπάνιο πριν φύγουμε. Η θάλασσα έχει επανέλθει στη θέση της, αφού το βράδυ η άμπωτη την είχε τραβήξει αρκετά μέσα. Χωρίς καν να πλυθούμε βάζουμε τα μαγιό μας και πάμε κατευθείαν στην διπλανή μας παραλία. Ο ήλιος έχει σηκωθεί, αλλά ακόμα είναι άδεια. Μία ομάδα ετοιμάζει τα σύνεργα της για να κάνει κατάδυση.

Τα νησιά Perhentian θεωρούνται ένα από τα καλύτερα μέρη για κατάδυση, ενώ κάποιος μπορεί να κάνει πολλά άλλα πράγματα εκτός από μπάνιο. Μπορεί να δει θαλάσσιες χελώνες, να περπατήσει μέσα στη ζούγκλα, να θαυμάσει έναν ζωντανό κοραλλιογενή ύφαλο λίγα μέτρα από την ακτή, ή να δει από κοντά μικρούς καρχαρίες. Εμείς προτιμούμε το μπάνιο!

Κάνουμε μπάνιο μέσα σε ένα κοπάδι από λευκά ψάρια! Είναι μοναδική η εμπειρία. Η Νάγια φυσικά μόλις το αντιλαμβάνεται βγαίνει έξω για να παίξει με την άμμο! Ο Κωστής με τα γυαλιά θαλάσσης θαυμάζει, μέσα στη θάλασσα, το πόσο κοντά κολυμπούνε τα ψάρια. Έχουμε αρχίσει και πεινάμε. Βγαίνουμε από τη θάλασσα και πηγαίνουμε για πρωϊνό στο ξενοδοχείο. Έχει μπουφέ. Τα δοκιμάζουμε και τα τρώμε όλα. Χορτάτοι ετοιμάζουμε με την ησυχία μας τα πράγματα. Στις 12:00 θα αφήσουμε το δωμάτιο και θα περάσει το ταχύπλοο να μας πάρει και να μας επιστρέψει στην Kuala Besut.

Ημέρα 9η: 24 ώρες στον Παράδεισο

Σήμερα 3:30 το πρωί ξυπνάμε! Έχουμε τα πράγματα μας έτοιμα από εχθές. Στις 4:00 θα περάσει να μας πάρει το ταξί που θα μας μεταφέρει στον κεντρικό σταθμό λεωφορείων. Εκεί θα πάρουμε το λεωφορείο του αεροδρομίου. Τα παιδιά τρώνε πρωϊνό με δημητριακά και γάλα (μας έχει κάνει εντύπωση που βρήκαμε φρέσκο γάλα στην Κουάλα Λουμπούρ!)

Στις 4:00 το ταξί είναι κάτω από το ξενοδοχείο μας. Χωρίς καθόλου κίνηση σε 10' είμαστε στο σταθμό. Πληρώνουμε 25 MYR (6€) στο ταξί και υπολογίζοντας τα 26 MYR (6,5€) που θα δώσουμε στο λεωφορείο, μας συμφέρει από το να δίναμε 120 MYR (30€) στο ταξί να μας πάει μέχρι το αεροδρόμιο. Τα λεωφορεία φεύγουν ανά 15'. Στις 4:30 φεύγουμε για το αεροδρόμιο. Μετά από 1 ώρα είμαστε εκεί.

Αφού κάνουμε τις τυπικές διαδικασίες περιμένουμε στην αίθουσα αναμονής για την πτήση μας. Με μισή ώρα καθυστέρηση πετάμε για το Kota Bharu. Σε 1 ώρα προσγειωνόμαστε στα βόρεια της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Ταϋλάνδη. Από το αεροδρόμιο παίρνουμε ταξί για την Kuala Besut, απ' όπου θα πάρουμε το ταχύπλοο για τα νησιά Perhentian. Η περιοχή που βλέπουμε, μέσα από το ταξί, μας θυμίζει τα μέρη που επισκεφτήκαμε πέρσι (Καμπότζη, Βιετνάμ). Ξύλινα σπίτια, αγελάδες στους δρόμους, και τροπική βλάστηση. Είμαστε χαρούμενοι που φύγαμε από το χάος της μεγαλούπολης.

Ημέρα 8η: Το κούρεμα

Σήμερα ξυπνάμε όλοι αργότερα. Είμαστε κουρασμένοι από χθες. Τρώμε πρωϊνό και βγαίνουμε έξω. Πρώτος σταθμός είναι το γραφείο όπου θα παραλάβουμε  τα εισιτήρια του φεστιβάλ Rainforest World Music στο Βόρνεο, που έχουμε προαγοράσει από την Ελλάδα.

Σήμερα αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον υπέργειο και υπόγειο τρένο της πόλης, κάνοντας προσεχτικά το πρόγραμμα μας. Η Κουάλα Λουμπούρ διαθέτει γύρω στις 7 γραμμές τρένων με σχετικά χαμηλές τιμές εισιτηρίων. Το πρόβλημα είναι ότι όταν πρέπει να αλλάξεις γραμμή βγαίνεις από το σταθμό, περπατάς μέχρι το σταθμό ανταπόκρισης και ξαναπληρώνεις εισιτήριο.

Μπαίνουμε στο πρώτο τρένο. Μετά από 2 στάσεις κατεβαίνουμε και πηγαίνουμε στον σταθμό ανταπόκρισης. Εκεί και αφού βγάζουμε τα εισιτήρια, βλέπουμε το τρένο να έχει φτάσει στο σταθμό. Ο Κωστής παίρνει αγκαλιά το Βασίλη και τρέχουμε να το προλάβουμε. Ο Κωστής με το Βασίλη μπαίνουν την ώρα που χτυπάει το κουδούνι. Οι πόρτες αρχίζουν να κλείνουν και τα κορίτσια θέλουν ακόμα 2 μέτρα. Ο Κωστής με το πόδι καθυστερεί για 2-3 δευτερόλεπτα το κλείσιμο της πόρτας και τα κορίτσια μπαίνουν. Η πόρτα κλείνει πίσω τους. Τα καταφέραμε!

Ημέρα 7η: Πάρκο νερών και θέα πάνω από την πόλη

Σήμερα το πρόγραμμα έχει Sunway Lagoon, το οποίο είναι ένα θεματικό πάρκο με πισίνες, νερά και πολλά άλλα. Τα παιδιά έχουν μέρες που το περιμένουν. Ξυπνάμε νωρίς, όμως έξω ρίχνει καταρρακτώδη βροχή! Δεν απογοητευόμαστε. Συνήθως η κάθε βροχή δεν κρατάει πολύ. Τρώμε πρωϊνό και καθόμαστε στο δωμάτιο και περιμένουμε.

Το πάρκο ανοίγει στις 11:00, ενώ βρίσκεται γύρω στα 11 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. Στις 11 παρά 11 η βροχή σταματάει. Τυχαίο; δε νομίζω!

Καλούμε ένα ταξί και σε 30' είμαστε μπροστά στο πάρκο. Πληρώνουμε 27MYR (7€). Επιλέξαμε τη σημερινή μέρα, ώστε να μην έχει τόσο πολύ κόσμο. Πράγματι μπαίνουμε γρήγορα. Το πάρκο αποτελείται από 5 ενότητες. Εμείς αγοράζουμε εισιτήρια για τις 3 (στις οποίες περιλαμβάνονται φυσικά οι πισίνες). Στα χέρια μας φοράμε όλοι ειδικά ρολόγια, τα οποία έχουν αποθηκευμένη την πληροφορία του τι πληρώσαμε, ενώ παράλληλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως πορτοφόλια, πληρώνοντας και φορτώνοντας ένα ποσό στο ρολόι, ποσό το οποίο μπορείς να ξοδέψεις στα διάφορα μαγαζιά του πάρκου.

Ημέρα 6η: Απ' τα ψηλά στα χαμηλά

Σήμερα το πρόγραμμα έχει την προγραμματισμένη επίσκεψη στον 41ο όροφο των πύργων της Πετρόνα, στις 9:00 ακριβώς. Ο Κωστής ξυπνάει νωρίς για το blog. Οι υπόλοιποι ξυπνάνε, με πολύ βοήθεια στις 8:00. Στις 8:35 είμαστε έτοιμοι. Δεν προλαβαίνουμε όμως να  περπατήσουμε μέχρι εκεί. Είναι πιο μακριά.

Ζητάμε από την κοπέλα της ρεσεψιόν να τηλεφωνήσει σε ένα ταξί. Δυστυχώς μας ενημερώνει ότι δεν έρχεται κανένα ταξί στην περιοχή, διότι έχει κλείσει το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου, λόγω του Μαραθωνίου που διεξάγεται σήμερα Κυριακή στην Κουάλα Λουμπούρ! Τώρα;

Ξεκινάμε ποδαράτοι, μήπως συναντήσουμε κάποιο διερχόμενο ταξί. 10 συνεχόμενα άδεια ταξί στα οποία σηκώσαμε το χέρι, μας έκαναν νόημα ότι δεν σταματάνε. Το 11ο, με Ινδό οδηγό, σταματάει! Μας ζητάει 10 MYR (τιμή αρκετά λογική, άλλα τέτοια ώρα...) και μπαίνουμε μέσα. Αρχίζει να οδηγεί μέσα από στενά, που χωράει ίσα-ίσα το αυτοκίνητο, προσπαθώντας να ξεπεράσει τα οδοφράγματα. Τον ενημερώνουμε ότι στις 9:00 πρέπει να είμαστε στους πύργους. Αρχίζει να το ζει μαζί μας!