Σήμερα ξυπνάμε στις 4:00, αφού στις 4:30 έχουμε ραντεβού με το ταξί για το αεροδρόμιο. Όλα είναι έτοιμα από χθες. Το ταξί έρχεται στην ώρα του και σε 10' είμαστε στο αεροδρόμιο. Εκείνη την ώρα φεύγουν και πολλά από τα συγκροτήματα που παίξανε στο φεστιβάλ. Κάνουμε check-in μαζί τους. Το ελικοφόρο αεροπλάνο της MAS Wings φεύγει στην ώρα του. Την ώρα που ετοιμάζεται να απογειωθεί η Νάγια θυμάται ότι ξέχασε τη μαϊμού της στις καρέκλες που περιμέναμε. Τώρα είναι αργά ... Η Νάγια κλαίει απαρηγόρητη. Με ενδιάμεση στάση φτάνουμε στο Miri στις 8:40. Παίρνουμε τα πράγματα μας και αποφασίζουμε να ρωτήσουμε για ενοικίαση αυτοκινήτου. Σκεφτόμαστε ότι τις 2 μέρες που θα είμαστε εδώ συμφέρει να νοικιάσουμε αυτοκίνητο, αφού σκοπεύουμε να γυρίσουμε την περιοχή και ούτως ή άλλως θέλουμε να πάμε και στο γειτονικό Μπρούνει.
Κάνουμε τις ερωτήσεις μας στα γραφεία που μόλις άνοιξαν. Το πρώτο μας δίνει με 240 MYR (60€) για 2 μέρες ένα μικρό αυτοκίνητο, ενώ το δεύτερο με 250 MYR (65€) ένα εξαιρετικό αυτόματο, ολοκαίνουργιο Honda με πολύ μεγάλο πορτμπαγκάζ για τα πράγματα μας. Φυσικά επιλέγουμε το δεύτερο. Την ώρα που χρεώνει την κάρτα με το ποσό, βλέπουμε ότι η χρέωση είναι 250 MYR την ημέρα! Δεν αφήνουμε αυτό το λάθος να μας χαλάσει τη μέρα. Καλά είναι στο σουλτανάτο του Μπρούνει να κυκλοφορήσουμε με καλό και ακριβό αυτοκίνητο. Μη μας περάσουν και για χωριάτες! Με 10€ νοικιάζουμε ένα πολύ χρήσιμο GPS για να μας βοηθήσει στο δρόμο και φεύγουμε.
Φτάνουμε στην πόλη του Miri και αποφασίζουμε να συνεχίσουμε για το Μπρούνει. Ο δρόμος είναι παραλιακός σχεδόν μέχρι την πρωτεύουσα Bandar Seri Begawan (BSB). Σε λίγη ώρα είμαστε στα σύνορα. Σε μισή ώρα και χωρίς να βγούμε από το αυτοκίνητο, έχουμε τελειώσει όλες τις διαδικασίες και οδηγούμε μέσα στο σουλτανάτο του Μπρούνει. Η φύση γύρω μας είναι τροπική, όπως και στο Miri, ενώ παρατηρούμε ότι έχει και κίνηση ο δρόμος. Μετά από αρκετά χιλιόμετρα φτάνουμε στην πόλη Tulong. Μπαίνουμε μέσα για να βρούμε να αλλάξουμε χρήματα. Όλη η πόλη είναι στολισμένη με κίτρινα πανώ και σημαίες, με αφορμή τα γενέθλια του Σουλτάνου που είναι σε λίγες μέρες. Με μεγάλη δυσκολία βρίσκουμε ίσως την μοναδική τράπεζα της πόλης που αλλάζει ευρώ. Δίπλα από την τράπεζα βρίσκουμε ένα μουσουλμανικό εστιατόριο, όπου τρώμε.
Αναχωρούμε προς το BSB. Οι πόλεις τους είναι πολύ απλωμένες. Σε λίγη ώρα μπαίνουμε στα προάστια της πόλης. Ευτυχώς έχουμε μαζί μας το GPS. Χωρίς αυτό θα είχαμε παιδευτεί πολύ, αφού δεν έχουν και την καλύτερη σήμανση, ενώ πολλά πράγματα σ' αυτόν τον τόπο δεν είναι όπως τα έχουμε συνηθίσει. Ρωτάμε στο πρώτο ξενοδοχείο και η τιμή είναι αλμυρή 200$ του Μπρούνει (165€) για μία νύχτα. Τα παιδιά, όπως και όλοι μας έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε και το βρίσκουμε καλή λύση να βρούμε ένα ξενοδοχείο εδώ. Συμβουλευόμαστε τον οδηγό μας και πηγαίνουμε προς το κέντρο της πόλης, όπου το Terrace Hotel έχει καλές τιμές. Πραγματικά το τρίκλινο δωμάτιο έχει 60€ και επιπρόσθετα υπάρχει πισίνα! Παρκάρουμε το αυτοκίνητο μας και ξεφορτώνουμε.
Τα παιδιά αμέσως πάνε στην πισίνα. Μετά από λίγη ξεκούραση όλων μας, βγαίνουμε με τα πόδια για βόλτα στην πόλη. Η πόλη έχει μεγάλους και φαρδείς δρόμους, όλα τα κτίρια είναι στολισμένα για τα γενέθλια, ενώ παντού άνθρωποι καθαρίζουν, βάφουν και επισκευάζουν. Οι δρόμοι δεν έχουν παρά ελάχιστη κίνηση. Είναι εξάλου αργά το απόγευμα. Ο ήλιος θέλει 1 ώρα για να δύσει. Περπατάμε την προτεινόμενη από τον οδηγό μας βόλτα μέσα στην πόλη. Περπατάμε τον δρόμο Jalan Sultan. Βλέπουμε απ΄ έξω το μουσείο Royal Regalia και το σημείο 0 όπου μετρούν όλες τις αποστάσεις στο Μπρούνει. Πλησιάζουμε στο μεγαλοπρεπές τζαμί Omar Ali Saifuddien, το οποίο είναι γιγάντιο και φαίνεται από μακριά. Φτάνουμε μπροστά του. Πολύ εντυπωσιακό. Λευκό με χρυσό τρούλο.Φωτογραφίζουμε, αλλά δυστυχώς δεν μπαίνουμε μέσα, αφού για 5 λεπτά το βρίσκουμε κλειστό για το κοινό. Συνεχίζουμε.
Περνάμε μπροστά από μεγάλα εμπορικά μαγαζιά. Τα ψώνια, όπως και το φαγητό έξω, είναι στη χώρα αυτή τα δύο πιο δημοφιλή σπορ των κατοίκων. Φτάνουμε στο ποτάμι, όπου βαρκάρηδες παίρνουν τουρίστες και τους κάνουν βόλτα στην απέναντι πιο μεγάλη πόλη, πάνω σε ξύλινους πασάλους, στον κόσμο. Η πόλη ονομάζεται Kampong Ayer. Τα ξύλινα σπίτια βρίσκονται πάνω από το νερό, πάνω σε ξύλινους πασάλους, ενώ σε αυτή μένουν πάνω από 20.000 άνθρωποι. Μας πλησιάζουν αμέσως. Με πολύ καλή τιμή (30$) νοικιάζουμε ένα βαρκάκι με τον οδηγό του, για να μας ξεναγήσει στην πόλη των πασάλων. Βλέπουμε τα σπίτια τους από κοντά, σχολεία, καταστήματα, εστιατόρια, υπηρεσίες. Όλα πάνω σε πασάλους! Πολύ ενυπωσιακό. Την ώρα αυτή ο ήλιος δύει και τα πάντα φαίνονται πιο όμορφα. Από μακριά βλέπουμε το παλάτι του Σουλτάνου, στο οποίο μπορεί να μπει κανείς 3 συγκεκριμένες μέρες του Σεπτεμβρίου. Τις υπόλοιπες 362 μέρες του χρόνου το βλέπεις απ' έξω.
Η βόλτα μας τελειώνει. Κατεβαίνουμε από το βαρκάκι και συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη. Είναι η καλύτερη απογευματινή βόλτα του ταξιδιού μας! Ηρεμία παντού. Η ζέστη και η υγρασία, παρόλο που ο ήλιος έχει δύσει, είναι μεγάλη. Μπαίνουμε συχνά σε πολυκαταστήματα για ανάσες δροσιάς. Η τιμές είναι ακριβότερες από τη Μαλαισία, περίπου όσο και στην Ελλάδα. Το βράδι τα κτίρια είναι φωταγωγημένα, ενώ ακόμα ο κόσμος δουλεύει πυρετωδώς για την ετοιμασία της γιορτής. Φωτογραφίζουμε το τζαμί το βράδι. Βρίσκουμε ένα πολύ ωραίο μουσουλμανικό εστιατόριο, κοντά στο ποτάμι, όπου είναι γεμάτο ντόπιους. Καθόμαστε και τρώμε εξαιρετικά με 14$ (8,5€). Βγάζουμε και φωτογραφία με τον ιδιοκτήτη για τον θυμόμαστε. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο μας. Το δωμάτιο μας μυρίζει μούχλα και είναι αρκετά βρώμικο. Παρόλα αυτά, είμαστε όλοι ψόφιοι. Κοιμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου