Ημέρα 27η: Μια υπέροχη βόλτα στην ασιατική μεριά της Πόλης

Το αεροπλάνο απογειώνεται λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Παρόλο που ο καθένας μας έχει από 3 θέσεις για να κοιμηθούμε καλύτερα, ο ύπνος που καταφέρνουμε τελικά να κάνουμε στο αεροπλάνο δεν είναι και ο καλύτερος. Η πτήση διαρκεί γύρω στις 4:30 ώρες, όμως με τη διαφορά της ώρας το αεροπλάνο φτάνει στην Κωνσταντινούπολη  γύρω στις 2:30. Από ψηλά βλέπουμε όλη την πόλη φωτισμένη, τα στενά του Βοσπόρου, τις γέφυρες, τον Κεράτιο κόλπο και την Αγιά Σοφιά και όλα τα βασικά αξιοθέατα. Το αεροπλάνο μοιάζει να μας κάνει ξενάγηση. Στις 3:15, έχουμε αποβιβαστεί και περιμένουμε τον έλεγχο των διαβατηρίων. Λίγο μετά τις 4:00 έχουμε ξεμπερδέψει με όλα και βλέπουμε ότι προλαβαίνουμε το λεωφορείο  HVL-1 για το Aksaray, για να φτάσουμε μέχρι το κέντρο, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Το σχέδιο ήταν να αφήναμε τα σακίδια μας και να επιστρέφαμε το μεσημέρι για να κάνουμε check-in. Αφενός θα φτάσουμε πολύ νωρίτερα απ' ότι υπολογίζαμε, αφετέρου είμαστε αρκετά κουρασμένοι για να ξεκινήσουμε να τρέχουμε από τόσο νωρίς. Αποφασίζουμε να διαπραγματευτούμε με τον ξενοδόχο για να μπούμε νωρίτερα στο δωμάτιο και να ξεκουραστούμε λίγο. 

Ημέρα 26η: Μία ήρεμη μέρα στην Τασκένδη

Σήμερα δεν έχουμε βιασύνη. Είναι μία μέρα που θα ξεκουραστούμε, θα κάνουμε βόλτες, θα αγοράσουμε μερικά αναμνηστικά και θα ετοιμαστούμε για να είμαστε έτοιμοι το βράδυ στις 21:00 να αφήσουμε το διαμέρισμα και να πάμε στο αεροδρόμιο για να αναχωρήσουμε για την Κωνσταντινούπολη. Έτσι και κάνουμε. Βγαίνουμε από το σπίτι στις 9:00 με κατεύθυνση το  Chorsu Bazaar, τη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά της πόλης. Πριν πάρουμε το μετρό αγοράζουμε για πρωϊνό μερικά μπουρεκάκια, από το ίδιο μαγαζί που αγοράσαμε και χθες. Στο σταθμό Oybek αλλάζουμε γραμμή και παίρνουμε τη γραμμή 2 μέχρι την αγορά. Φτάνουμε και περπατάμε μέχρι εκεί. Η αγορά είναι πολύ μεγάλη και πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από εδώ μπορούμε να αγοράσουμε και μερικά αναμνηστικά και δωράκια για τους φίλους μας. Ξεκινάμε να περπατάμε περιμετρικά της αγοράς, τώρα που δεν έχει και τόσο ζέστη και είναι υποφερτά. Ρωτάμε τιμές, σημαδεύουμε μαγαζιά που μας ενδιαφέρουν και προχωράμε τη βόλτα μας. Φτάνουμε στο κεντρικό μέρος της αγοράς, που είναι μία μεγάλη κυκλική κατασκευή. Εδώ πουλάνε κρεατικά όπου οι πωλητές είναι μόνο άνδρες και γαλακτοκομικά, όπου οι πωλητές είναι μόνο γυναίκες. Περίεργο... 

Ημέρα 25η: Η εντυπωσιακή, υπέροχη Τασκένδη

Η μέρα σήμερα έχει πάλι ταξίδι. Ο σπιτονοικοκύρης μας έχει κανονίσει ένα ταξί για τις 7:00 για να μας μεταφέρει μέχρι τα σύνορα του Τατζικιστάν με το Ουζμπεκιστάν, στο Oybek, που ήμασταν χθες. Όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα και πριν τις 8:00 είμαστε στα σύνορα. Περνάμε εύκολα όλες τις διατυπώσεις και μπαίνουμε στο Ουζμπεκιστάν. Έχουμε αποφασίσει να μην μιλήσουμε σε κανένα ταξιτζή και να προχωρήσουμε να βρούμε κάπου να καθίσουμε για να βρούμε μόνοι μας ένα ταξί για το δίωρο ταξίδι μέχρι την Τασκένδη. Λειτουργούμε με βάση το σχέδιο. Οι ταξιτζήδες μας λένε διάφορα όμως εμείς σταθεροί! Αφήνουμε τα σακίδια μας και ψάχνουμε να βρούμε ταξί με την εφαρμογή Yandex. Βρίσκουμε αμέσως με τιμή κάτω από 25€, πολύ καλύτερη από κάθε άλλη προσφορά που θα δεχόμασταν. Περιμένουμε τα 7΄που θα κάνει το ταξί για να έρθει. Κάποια στιγμή περνάει ένα ταξί από μπροστά μας και μας φωνάζει Yandex. Τον διώχνουμε κι αυτόν. Είναι συνηθισμένο κόλπο να φωνάζουν Yandex για να νομίσει ο πελάτης ότι έχουν καλύτερη τιμή. Σε λίγο επιστρέφει ξανά και επιμένει. Τσεκάρουμε και είναι τελικά το ταξί που περιμένουμε! Γρήγορος.

Ημέρα 24η: Khujand, Αλεξάνδρεια η Εσχάτη

Σήμερα έχουμε δρόμο. Θα αφήσουμε προσωρινά το Ουζμπεκιστάν και θα μπούμε πάλι στο Τατζικιστάν, με σκοπό να δούμε το Khujand, την Αλεξάνδρια την Εσχάτη! Θα μείνουμε για ένα βράδυ και θα επιστρέψουμε στο Ουζμπεκιστάν. Αυτό έγινε στο πρόγραμμα μας αφενός λόγω της γεωγραφίας της περιοχής, αφού οι χώρες εδώ μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη, αφετέρου λόγω της ποιότητας των δρόμων, αφού είναι καλύτερο να ταξιδέψουμε ανατολικά μέσω Ουζμπεκιστάν, παρά μέσω Τατζικιστάν. Ετοιμαζόμαστε με γρήγορο ρυθμό, αφού το ταξί θα είναι εδώ στις 8:00. Ο Κωστής προσπαθεί να κλείσει το άρθρο του blog για να μην γράφει στη διαδρομή. Τρώμε το πρωϊνό μας. Το ταξί έρχεται πραγματικά στην ώρα του. Ο οδηγός φαίνεται αρκετά συμπαθητικός. Φορτώνουμε τα σακίδιά μας και ξεκινάμε. Η διαδρομή μέχρι τα σύνορα στο Oybek είναι 290 χιλιόμετρα και θα κάνουμε γύρω στις 4 ώρες. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι που εκτιμάει κάποιος και μένουν τελικά περισσότερο στη μνήμη μας από οτιδήποτε άλλο.

Ημέρα 23η: Μία ακόμα μέρα στην υπέροχη Σαμαρκάνδη

Σήμερα θέλουμε να είμαστε γύρω στις 8:30 στην πλατεία Registan για να προλάβουμε τα μεγάλα πλήθη που βλέπουμε να την επισκέπτονται. Στις 7:30 η ευγενική κυρία του πανδοχείου μας έχει ήδη έτοιμο το πρωϊνό μας, όπως το ζητήσαμε. Είναι από τα πιο χορταστικά και γευστικά πρωϊνά του ταξιδιού μας. Η μέρα δείχνει να είναι ζεστή σήμερα. Στις 8:30 είμαστε έξω από την έκδοση εισιτηρίων. Βγάζουμε τα εισιτήρια και μπαίνουμε στην πλατεία. Μπροστά μας υψώνονται τρία επιβλητικά μεντρεσέ, διακοσμημένα με χιλιάδες μπλε και τιρκουάζ πλακίδια. Τα μεντρεσέ λειτουργούσαν ουσιαστικά σαν πανεπιστήμια της εποχής. Ένα τυπικό μεντρεσέ είχε μια μεγάλη εσωτερική αυλή, αίθουσες διδασκαλίας, μικρά δωμάτια όπου έμεναν οι φοιτητές, τζαμί ή χώρο προσευχής και βιβλιοθήκη. Το παλαιότερο είναι το Ulugh Beg Madrasa, όπου διδάσκονταν επιστήμες όπως η αστρονομία και τα μαθηματικά. Απέναντί του βρίσκεται το Sher-Dor Madrasa, διάσημο για τις παραστάσεις αιλουροειδών στην πρόσοψή του, αλλά και τις προσωπογραφίες, ενώ το Tilya-Kori Madrasa, λειτουργούσε τόσο ως σχολή όσο και ως το κεντρικό τζαμί της πόλης. Μαζί συνθέτουν ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά σύνολα του ισλαμικού κόσμου. 

Ημέρα 22η: Σαμαρκάνδη, η μυθική πόλη!

Σήμερα θα ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς. Παρόλα αυτά το βράδυ δεν κρυώσαμε, κοιμηθήκαμε καλά και ξεκουραστήκαμε. Δεν ξέρουμε οι διπλανοί μας, οι οποίοι ψήναν και τραγουδούσαν μέχρι αργά και κοιμήθηκαν έξω στο κρύο, σε αυτήν την υπερυψωμένη μεταλλική εξέδρα, το tapchan, αν κρύωσαν το βράδυ. Στις 6:30 είμαστε έτοιμοι για πρωϊνό, όμως κανένας στο πανδοχείο δεν φαίνεται να έχει ξυπνήσει. Περιμένουμε να δούμε κάποια κίνηση αλλά τίποτα. Όταν η ώρα φτάνει 7:00 και αρχίζουν να ξυπνούν, έρχεται ο οδηγός μας να μας πάρει. Δεν έχει πρωϊνό για μας σήμερα... Ο οδηγός δεν είναι μόνος του. Μαζί του είναι και μία ομάδα ντόπιων που μάλλον θα ταξιδέψουν μαζί μας. Φορτώνουμε τα σακίδια μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε. Στριμωχνόμαστε για να χωρέσουμε όλοι. Η Λίνα θυμάται τη χθεσινή της κακή διάθεση και βλέπει πως θα πληρώσουμε εμείς το αγώγι για όλους αυτούς. Ξεκινάμε και μετά από λίγα χιλιόμετρα καταλαβαίνουμε ότι όλοι αυτοί που συνταξιδεύουμε δεν είναι τυχαίοι... Είναι η οικογένεια του οδηγού, που τους έφερε μέχρι εδώ από την πόλη για να τους κάνει βόλτα. Δίπλα του κάθεται ο μπαμπάς του, πίσω η μαμά του μαζί μας, και στο τελευταίο κάθισμα η γυναίκα του και δύο άλλες γυναίκες που δεν ξέρουμε τι του είναι. Αμέσως η διάθεση της Λίνας, αλλάζει. Είναι σίγουρα διαφορετικά τώρα. Σταματάμε για φωτογραφίες στο δρόμο και μας θέλουν και εμάς μέσα. Έχει πολύ πλάκα! Έχουμε γίνει και εμείς μέλη της οικογένειας.

Ημέρα 21η: Οι 7 λίμνες

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 4:00 σήμερα. Παρόλο που έχουμε ετοιμάσει τα περισσότερα πράγματα είναι και κάποια άλλα που πρέπει να κάνουμε για να ετοιμαστούμε και να φύγουμε. Στις 5:10 μας χτυπάει η γειτόνισσα την πόρτα για να παραλάβει τα κλειδιά και να μας βάλει στο ασανσέρ. Το ασανσέρ δουλεύει μόνο με τον πομπό που έχουν τα κλειδιά πάνω τους. Την αποχαιρετούμε και κατεβαίνουμε στο δρόμο. 

Με την εφαρμογή Jura που έχουμε κατεβάσει δεν μπορούμε να συννενοηθούμε με τον ταξιτζή που έλαβε την κλήση, έτσι βρίσκουμε ένα άλλο ταξί και φεύγουμε για το σταθμό των λεωφορείων. Στις 5:40 είμαστε εκεί, όπως και καμιά δωδεκαριά άλλοι που μάλλον θα ταξιδέψουμε μαζί για το Panjakent. 

Το μικρό λεωφορειάκι μπροστά μας γράψει στα κυριλλικά μάλλον τον προορισμό μας. Μοιάζει. Ένας 20χρονος έρχεται και μας πιάνει κουβέντα στα Αγγλικά. Μας εξηγεί ότι αυτό είναι το λεωφορείο και πρέπει να περιμένουμε. Κάποια στιγμή ο οδηγός ανοίγει τις πόρτες και μπαίνουμε όλοι μέσα, μαζί με τα πράγματα μας. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού χώρος... 

Ημέρα 20η: Εξερεύνηση της πρωτεύουσας

Σήμερα θα εξερευνήσουμε περισσότερο την πρωτεύουσα Dushanbe. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε και ετοιμαζόμαστε. Γύρω στις 9:30 βγαίνουμε από το διαμέρισμα μας. Πρώτη μας στάση είναι  η Εμπορική Τράπεζα του Τατζικιστάν, η οποία έχουμε διαβάσει ότι κάνει συνάλλαγμα. Θα αλλάξουμε μερικά δολλάρια ακόμα. Περπατάμε μέχρι εκεί. Τόσο μεγάλη ανοικοδόμηση σε πόλη δεν έχουμε δει πουθενά... Χτίζουνε παντού γκρεμίζοντας ό,τι παλιο υπάρχει στο κέντρο. Άραγε που να πηγαίνουν αυτοί που μένανε εδώ; Παίρνουμε αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες από την πόλη που σε αυτή τη φάση μας μοιάζει επιβλητική, αλλά κάπως ψεύτικη. Φτάνουμε στην τράπεζα και κάνουμε το συνάλλαγμα. Επόμενος στόχος είναι να βγάλουμε εισιτήρια για το αυριανό μας ταξίδι με λεωφορείο στο Panjakent. 

Ημέρα 19η: Φτάνουμε στην πρωτεύουσα Dushanbe

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς για να ετοιμαστούμε, αφού το πρωϊνό θα σερβιριστεί στις 6:30. Ο Shodi θέλει στις 7:00 να ξεκινήσουμε. Ο δρόμος μέχρι την πρωτεύουσα Dushanbe είναι γύρω στα 350 χιλιόμετρα, όμως ο χρόνος 7-8 ώρες... Έτσι καλύτερα να ξεκινήσουμε νωρίς. Ετοιμαζόμαστε, τρώμε ένα υπέροχο πρωϊνό, αφού ο Κωστής είναι πλέον εντελώς καλά, σε αυτήν την μοναδική βεράντα δίπλα στο ποτάμι. Φορτώνουμε τα σακίδια μας στο τζιπ. Πληρώνουμε και ευχαριστούμε τον πανταχού παρών ιδιοκτήτη. Σε όλα τα καταλύματα μέχρι και σήμερα πληρώνουμε γύρω στα 50€ οι δυο μας, για τη διαμονή, το βραδινό και το πρωϊνό. Καλά, ούτε πολύ, ούτε λίγο. Σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε σημαντικές στάσεις. Είναι μόνο οδήγηση. Στα πρώτα 120 χιλιόμετρα συνεχίζουμε να κινούμαστε δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Η Λίνα κάθεται σήμερα στην μπροστινή θέση και είναι χαρούμενη γιατί μπορεί να φωτογραφίζει με μεγαλύτερη άνεση. 

Ημέρα 18η: Όλοι καλύτερα, συνεχίζουμε!

Το βράδυ κάναμε τον καλύτερο ύπνο εδώ και μέρες. Επίσης ξυπνάμε καλύτερα από χθες. Οι ευχές όλων έπιασαν τόπο! Η Λίνα είναι εντελώς καλά και ο Κωστής παρόλο που έχει πρωϊνό πυρετό ήδη αισθάνεται καλύτερα. Η διάθεση του είναι πολύ καλύτερη από χθες. Μάλιστα παίρνει και ένα αντιπυρετικο και η θερμοκρασία γρήγορα γίνεται φυσιολογική. Στο πρωϊνό κατεβαίνει μόνο η Λίνα. Ο Κωστής, παρόλο που έχει να φάει από προχθές το βράδυ, προτιμάει να κάνει λίγη ακόμα αποχή από το φαγητό. Η Λίνα βρίσκεται για το πρωϊνό σε μία υπέροχη αυλή, κάτω από μία κληματαριά, όπου υπάρχουν στρωμένα τραπέζια. Δίπλα υπάρχει ένας οργανωμένος μπαχτσές. Την υποδέχεται ο πολύ συμπαθής ιδιοκτήτης και της προτείνει να δοκιμάσει απ' όλα, την ώρα που πλένει και την αυλή με το λάστιχο. Η Λίνα τρώει συντηρητικά, αλλά δεν γίνεται να μην δοκιμάσει και τη σπιτική μαρμελάδα βερύκοκο. Αργότερα ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, φορτώνουμε και φεύγουμε. Ευτυχώς και ο Stephen νοιώθει σήμερα πολύ καλύτερα. Μπόρα ήταν και πέρασε.