Ημέρα 8η: Κυνήγι με χρυσαετό

Σήμερα πάλι έχουμε πρωϊνό ξύπνημα. Έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε πολλά πράγματα με αποκορύφωμα το κυνήγι με χρυσαετό που ελπίζουμε να παρακολουθήσουμε στο χωριό Bokonbayevo, που θα μείνουμε σήμερα, επίκεντρο αυτής της νομαδικής τέχνης. Ο Κωστής όπως πάντα σηκώνεται νωρίς και γράφει, αυτή τη φορά σε ένα όμορφο τραπεζάκι στο διάδρομο, με θέα τα βουνά. Η Λίνα δεν αργεί. Στις 8:00 είμαστε κάτω για το πρωϊνό μας. Είναι το πιο πλούσιο πρωϊνό από όλες τις μέρες που είμαστε εδώ στο Κιργιστάν. Τρώμε καλά και φορτώνουμε το αυτοκίνητο. Γύρω στις 8:30 φεύγουμε με κατεύθυνση το Jeti-Ögüz, μία περιοχή διάσημη για τους κόκκινους βραχώδεις σχηματισμούς της. Μέσα στην πόλη φωτογραφίζουμε μερικά από τα τόσο όμορφα παράθυρα που έχουμε δει στην πόλη αυτή. Πριν βγούμε από την πόλη φουλάρουμε με βενζίνη το αυτοκίνητο. Η τιμή της βενζίνης έχει ανεβεί λίγο και είναι στα 0,80€ το λίτρο. Συνεχίζουμε. Δυστυχώς ο δρόμος και αυτή τη φορά είναι χωματόδρομος, αφού και εδώ κάνουν έργα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό το πράγμα... Σε όλη τη χώρα οι δρόμοι γίνονται ταυτόχρονα, ενώ θα μπορούσαν να ετοιμάζουν σταδιακά κομμάτια του δρόμου, να τα παραδίδουν και να συνεχίζουν... Ο Κωστής πλέον οδηγεί σαν ντόπιος. Προσπερνάει στο χωματόδρομο και τρέχει, αφού εδώ δεν υπάρχουν κάμερες ή αστυνομικοί. Στρίβουμε στη διασταύρωση και οδηγούμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα μέχρι τους «Επτά Ταύρους».

Ημέρα 7η: Καρακόλ, μία υπέροχη πόλη

Σήμερα έχουμε να οδηγήσουμε μέχρι το Καρακόλ, 200 χιλιόμετρα μακριά από εδώ, στο νοτιοανατολικό άκρο της Issyk-Kul. Παρόλο που ξυπνάμε νωρίς δεν καταφέρνουμε να φύγουμε στις 8:00 που είχαμε στο πρόγραμμα μας. Ετοιμαζόμαστε, γράφουμε στο blog, φτιάχνουμε πρωϊνό με αυγά και πιπεριές που μας έχουν περισσέψει μαζί με τυράκι, κάνουμε το βίντεο στο Tik Tok για το που είμαστε σήμερα και καταφέρνουμε να φύγουμε στις 9:20. Πρώτη μας στάση είναι το φαράγγι Chon-Ak-Suu, καμία 50αριά χιλιόμετρα μακριά. Η κίνηση στο δρόμο έχει πέσει αισθητά. Μάλλον μέχρι εδώ ήταν. Ο δρόμος είναι καλός. Σε λίγη ώρα φτάνουμε στη διασταύρωση και στρίβουμε. Ένα μεγάλο STOP υπάρχει και στο βάθος βλέπουμε έργα. Πλησιάζουμε προς τα εκεί και ένας εργάτης μας ενημερώνει ότι ο δρόμος δεν περνάει. Πρέπει να πάμε πιο κάτω για να μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο για το φαράγγι. Γυρίζουμε στον κεντρικό δρόμο και ψάχνουμε να βρούμε τον εναλλακτικό. Δεν φαίνεται κάτι στο χάρτη, ούτε εμείς βρίσκουμε τίποτα, έτσι αποφασίζουμε να παρακάμψουμε το φαράγγι και να συνεχίσουμε. Οδηγούμε ανατολικά με τον ήλιο απέναντι μας. Στην πόλη Τιούπ θα αλλάξουμε κατεύθυνση και θα οδηγήσουμε νότια. Από την πόλη αυτή αν κάποιος συνεχίσει ανατολικά θα φτάσει μετά από 77 χιλιόμετρα στην Κίνα! 

Ημέρα 6η: Μπάνιο στη 2η ψηλότερη αλπική λίμνη στο κόσμο, Issyk-Kul

Σήμερα φεύγουμε και επιστρέφουμε στον πολιτισμό. Σηκωνόμαστε νωρίς. Είναι τόσο όμορφο το πρωϊνό τοπίο. Παρόλα αυτά η Λίνα δεν είχε καλό ύπνο και σηκώνεται λίγο κάπως. Ετοιμαζόμαστε. Φτιάχνουμε τα καφεδάκια μας στον πορτμπαγκάζ του τζιπ, αφού όλα μας τα φαγώσιμα τα μεταφέραμε χθες το βράδυ εδώ. Πριν τις 8:00 είμαστε έτοιμοι και τρώμε το πρωϊνό μας στο γιουρτ εστιατόριο. Πληρώνουμε, χαιρετούμε τον νεαρό που μαθαίνουμε ότι τον λένε Tarel και φεύγουμε. Ο δρόμος φυσικά μέχρι τον κεντρικό δρόμο δεν υπάρχει. Διαλέγουμε ποιες ροδιές να ακολουθήσουμε. Ευτυχώς το GPS μας καθοδηγεί τουλάχιστον για την κατεύθυνση. Φωτογραφίζουμε και θαυμάζουμε το τοπίο όμως καθώς οδηγούμε φτάνουμε σε ένα ποτάμι που δείχνει αδύνατο να το περάσουμε. Καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε πάρει τον ίδιο δρόμο με προχθές. Σκεφτόμαστε το να κάνουμε. Αποφασίζουμε να περάσουμε το ποτάμι από ένα σημείο που δείχνει πιο ρηχό. Ευτυχώς το τζιπ μας βγάζει ασπροπρόσωπους! Συνεχίζουμε και βγαίνουμε στον κεντρικό χωματόδρομο. Από εδώ αρχίζει η ανηφόρα μέχρι το διάσελο του Kalmak-Ashuu Pass. 

Ημέρα 5η: Ηρεμία στη λίμνη Song Kul

Σήμερα είναι μία μέρα χαλαρή. Θα μείνουμε σήμερα δίπλα στη λίμνη Song Kul και θα ξεκουραστούμε. Το μόνο που έχουμε κανονίσει να κάνουμε είναι 1 ώρα ιππασία γύρω στις 10:30. Το βράδυ κοιμηθήκαμε πολύ καλά. Βέβαια κάποια στιγμή η σόμπα έσβησε και είχε κρύο, όμως κάτω από τα βαριά παπλώματα που είμασταν σκεπασμένοι δεν καταλάβαμε τίποτα. Στις 8:30 πηγαίνουμε για πρωϊνό στη γιούρτα εστιατόριο. Καθόμαστε μαζί με δύο κοπέλες από την Ινδία. Η μία γιατρός και η άλλη μηχανικός πληροφορικής. Κουβεντιάζουμε αρκετή ώρα για πολλά και διάφορα πράγματα. Για τις κοπέλες η εκδρομή στο Κιργιστάν σήμερα τελειώνει. Μετά το πρωϊνό χαλαρώνουμε μέχρι να έρθει η ώρα για την ιππασία. Η Λίνα χαρίζει μία σβούρα στο πιο μικρό αγοράκι που μένει εδώ και παίζουν αρκετή ώρα μαζί. Γύρω στις 10:30 έρχεται ο νεαρός που μιλήσαμε χθες, ο οποίος θα είναι και ο οδηγός μας, για να συννενοηθούμε. Μαζί με μας θα είναι και μία οικογένεια Βέλγων που γνωρίσαμε στο χθεσινό βραδινό που θα κάνουν περισσότερη ώρα από μας έτσι θα μας συνοδέψει και ο αδερφός του νεαρού, ο Ελντάρ που είναι 9 χρονών για να μας γυρίσει πίσω. Η κυρία από το Βελγιο μας ρωτάει αν τον έχουμε εμπιστοσύνη. Φυσικά της απαντάμε. Θυμόμαστε τις ιστορίες του μπαμπά της Λίνας που σε τέτοια ηλικία έπαιρνε 3 άλογα από το Θαυμακό Φαρσάλων και τα πήγαινε μόνος του στα Τρίκαλα! Ανεβαίνουμε στα άλογα. Ευτυχώς και η οικογένεια των Βέλγων δεν έχει και τόση μεγάλη εμπειρία και θα πάμε χαλαρά. Το άλογο της Λίνας είναι η Pula. Ξεκινάμε. Η πορεία μας είναι προς τα βουνά. 

Ημέρα 4η: Οδηγώντας στο Κιργιστάν

Σήμερα ξυπνάμε αρκετά νωρίς. Έχουμε να ετοιμαστούμε για να αφήσουμε το σπίτι και να πάρουμε το τζιπ που έχουμε νοικιάσει για να γυρίσουμε τη χώρα. Ετοιμαζόμαστε και γύρω στις 8:30 είμαστε κάτω στο δρόμο. Καλούμε ένα ταξί και σε πολύ λίγο έρχεται. Για μία απόσταση που θα μας πάρει γύρω στη μισή ώρα θα πληρώσουμε μόνο 2,70€. Είναι αρκετά φθηνά αλλά σκεφτόμαστε ότι είναι λογικό. Από τη μία η βενζίνη κάνει κάτω από 1€ το λίτρο, από την άλλη ο κατώτατος μισθός είναι γύρω στα 350€. Φτάνουμε στο γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Ο νεαρός μας περιμένει και μας εξηγεί όλα όσα πρέπει να ξέρουμε γα τους κανόνες ενοικίασης, το αυτοκίνητο και το πως πρέπει να οδηγούμε. Έχουμε νοικιάσει ένα αυτόματο τζιπ Lexus LX300 εικοσαετίας, με 44€ τη μέρα. Επιλέξαμε το τζιπ, λόγω του ότι θα οδηγήσουμε σε δρόμους που δεν είναι εύκολο για ένα συμβατικό αυτοκίνητο. Φωτογραφίζουμε και βιντεοσκοπούμε το αυτοκίνητο για ζημιές, ελέγχει ο Κωστής τις λειτουργίες του και πολύ πιο γρήγορα απ' ότι περιμέναμε, στις 9:30, πατάμε το γκάζι και φεύγουμε.

Ημέρα 3η: Κυριακή στο Μπισκεκ

Σήμερα έχουμε να επισκεφτούμε το εθνικό πάρκο Ala-Archa, 35 χιλιόμετρα νοτιότερα από την πρωτεύουσα. Σηκωνόμαστε νωρίς, φτιάχνουμε για πρωϊνό αυγά μάτια και γύρω στις 8:00 βρισκόμαστε στην αφετηρία του λεωφορείου Νο1, που θα μας φτάσει μέχρι εκεί. Η γραμμή αυτή μπήκε τα τελευταία χρόνια και είναι πολύ βολική για όσους θέλουν να επισκεφτούν το πάρκο. Σήμερα είναι Κυριακή, έχει και ωραία μέρα, σίγουρα θα κάνουν την εκδρομή αυτή αρκετοί ντόπιοι. Πληρώνουμε με κάρτα τη διαδρομή. 0,40€ το άτομο! Βρίσκουμε μία καλή θέση να καθίσουμε. Η διαδρομή είναι πάνω από 1 ώρα και δεν μας βολεύει να είμαστε όρθιοι. Το λεωφορείο ξεκινάει. Κάνει διάφορες στάσεις και γεμίζει κόσμο. Άλλοι κουβαλάνε φαγητό για να φάνε εκεί, άλλοι έχουν πλήρη εξοπλισμό για να κάνουν πιο απαιτητητικές διαδρομές, άλλοι είναι πιο χαλαροί, μάλλον σας εμάς :) Ο Κωστής βρίσκει ευκαιρία και γράφει στο λεωφορείο την προηγούμενη μέρα στο blog. Η Λίνα παρατηρεί από το παράθυρο. Έχουμε βγει από την πόλη και πλησιάζουμε στα βουνά. Το τοπίο θυμίζει έντονα την ελληνική φύση. Σιγά σιγά, όμως, οι πρώτες γιούρτες κάνουν την εμφάνισή τους, υπενθυμίζοντας ότι βρισκόμαστε αλλού. Γύρω στις 9:30 φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου. Εδώ πρέπει να πληρώσουμε την είσοδο που είναι 2,5€ το άτομο. Σκεφτόμαστε ότι αν έχει η χώρα να προσφέρει κάτι απλόχερα, σε φθηνή τιμή, στους πολίτες της και τους τουρίστες είναι η φύση. Μετά την είσοδο μας περιμένει ένα λεωφορείο το οποίο μας μεταφέρει δωρεάν στην αρχή των διαδρομών. Φτάνουμε. 

Ημέρα 2η: Μπισκέκ, μία όμορφη, πράσινη και ήσυχη πρωτεύουσα

Παρόλο που έχουμε να κοιμηθούμε καλά από προχθές δεν είναι καθόλου εύκολος ο ύπνος σε μία αεροπορική θέση. Προσπαθούμε με διαφορετικούς τρόπους να βολέψουμε το κεφάλι μας και να μας πάρει για λίγο ο ύπνος. Πετάμε πλέον πάνω από το Καζακστάν, λίγο πριν μπούμε στον εναέριο χώρο του Κιργιστάν και αρχίσουμε την κατάβαση. Η ώρα πλησιάζει 1 το πρωί, με βάση το ρολόι μας, όμως το Μπισκέκ έχει 3 ώρες διαφορά από την Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα, που σημαίνει ότι είναι 4 το πρωί. Ο πιλότος ακούγεται από το μεγάφωνο και μας ενημερώνει ότι φτάνουμε. Πραγματικά γύρω στις 4:20 το αεροπλάνο ακουμπάει στο έδαφος. Σταματάμε, βγαίνουμε και κατευθυνόμαστε προς τον έλεγχο διαβατηρίων. Σε λιγότερο από 1 ώρα είμαστε έξω από το κτίριο, όπου καμιά 100αριά άνθρωποι, πολλοί με ταμπελάκια στα χέρια με ονόματα, περιμένουν τον κόσμο να βγει. Μία καντίνα περιμένει τους πεινασμένους έξω από το κτίριο. Ακούμε συνεχώς προσφορές για ταξί, όμως το σχέδιο μας δεν είναι αυτό. 

Ημέρα 1η: Βόλτα στην αγαπημένη μας Πόλη

Ήρθε επιτέλους η ώρα της αναχώρησης! Όπως πάντα στο τέλος γίνεται χαμός με τις δουλειές μας που δεν έχουν τελειωμό ... Όμως τελικά η ώρα της κλασσικής φωτογραφίας για το πρώτο post έρχεται. Ανεβάζουμε το post, αγκαλιάζουμε το Βασίλη μας και με ταξί φεύγουμε για το σταθμό των τρένων. Το μυαλό μας φυσικά τρέχει σε όλα. Δεν είναι εύκολο. Μπαίνουμε στο τρένο που φεύγει στην ώρα του και ξεκινάμε την άλλη μας ζωή! Να ταξιδεύουμε τον κόσμο! Φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Στο σταθμό του ΟΣΕ μας περιμένει το λεωφορείο του Simeonidis Tours που εκτελεί το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη, σε συνεργασία με το τούρκικο πρακτορείο Alpar. Το λεωφορείο φεύγει στις 20:00, περνάει από την Καβάλα, Ξάνθη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη και μετά από 10 ώρες φτάνει στον κεντρικό σταθμό λεωφορείων της Πόλης. Εμείς φροντίσαμε να κλείσουμε και την επιστροφή μας στο τέλος Ιούλιου, από το site της τουρκικής εταιρείας.  Είχε ενδιαφέρον διότι δεν μας άφηνε το σύστημα να κλείσουμε διπλανές θέσεις αντιθέτου φύλου! Το λεωφορείο φεύγει στην ώρα του. Ευτυχώς οι επιβάτες είναι λιγοστοί, έτσι ο καθένας μας κάθεται σε 2 θέσεις για να κοιμηθεί λίγο καλύτερα το βράδυ. Χωρίς απρόοπτα φτάνουμε στα σύνορα των Κήπων. Το πέρασμα των συνόρων μας παίρνει  λίγο περισσότερο από 1,5 ώρα, ενώ ο οδηγός ζητάει από τους επιβάτες που δεν έχουν αγοράσει τσιγάρα να το κάνουν για αυτόν, προφανώς για να κερδίσει λίγα ευρώ παραπάνω, μεταπουλώντας τα μετά. Μας δίνει κι εμάς χρήματα και τον εξυπηρετούμε. Συνεχίζουμε. Στις 5:35 και ενώ έχει αρχίσει να ξημερώνει φτάνουμε στο Otogar. Τέλεια! Δεν μας φάνηκε δύσκολο το πρώτο σκέλος του ταξιδιού. Φεύγουμε με το μετρό, φορτωμένοι με τα σακίδια μας. Ευτυχώς που η Μαρία και η Μαυρέτα μας έχουν δώσει την Instabul Card τους, που είχαν όταν επισκέφτηκαν την Πόλη. Με την κάρτα αυτή ταξιδεύει κάποιος με όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το μόνο που κάνουμε είναι να τη γεμίσουμε χρήματα για να μπορούμε να ξοδεύουμε. Φτάνουμε στο Sırkecı, όπου βρίσκουμε το ξενοδοχείο Omega Inn για να αφήσουμε τα σακίδια μας. Μας βοήθηκε η εφαρμογή Radical Storage γιαυτό και μας φάνηκε πολύ βολικό. 

Ταξίδι στο Κιργιστάν, Καζακστάν, Τατζικιστάν και Ουζμπεκιστάν

Επιτέλους! Έφτασε η ώρα να επισκεφτούμε τα Σταν. Πολλά χρόνια το έχουμε στο μυαλό μας αυτό το ταξίδι! Δεν θα πάμε φυσικά σε όλα, αλλά σε 4 από τα 7, στο Κιργιστάν, Καζακστάν, Τατζικιστάν και Ουζμπεκιστάν και θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε ό,τι μπορούμε μέσα σε ένα μήνα. Η περσική κατάληξη -stan σημαίνει «χώρα», «τόπος», «γη όπου κατοικούν».  Γη άρρηκτα δεμένη με τους ανθρώπους της, τη μνήμη, τη γλώσσα, τις ρίζες και τις παραδόσεις που διαμόρφωσαν την ταυτότητά της.  Είναι λοιπόν η γη των Κιργίζιων, η γη των Καζάκων, η γη των Τατζίκων και η γη των Ουζμπέκων που θα επισκεφτούμε. Μυθικά μέρη! Για αιώνες υπήρξε η γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Από τα βουνά και τις κοιλάδες της πέρασαν έμποροι, κατακτητές και εξερευνητές, από τα καραβάνια του Δρόμου του Μεταξιού μέχρι τις στρατιές του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το πρόγραμμα μας ξεκινάει από την Κωνσταντινούπολη, όπου θα επισκεφτούμε το σχολείο στο οποίο έκανε μάθημα ο προπάππος του Κωστή, ο δάσκαλος Φίλιππος Καργόπουλος, το οποίο υπάρχει ακόμα, αλλά είναι σήμερα καφέ. Από εκεί θα πετάξουμε για το Μπισκέκ, πρωτεύουσα του Κιργιστάν. Μόλις το εξερευνήσουμε θα νοικιάσουμε ένα παλιό Lexus 4x4 με το οποίο θα τριγυρίσουμε στην ευρύτερη περιοχή. Θα επιστρέψουμε στο Μπισκέκ, όπου θα αφήσουμε το τζιπ και θα επισκεφτούμε το κοντινό Αλμάτι, του Καζακστάν. Από το Μπισκέκ θα πετάξουμε για τη συμπρωτεύουσα του Κιργιστάν Ος. Θα γνωρίσουμε την πόλη και από εκεί θα ξεκινήσουμε με μία ομάδα για να διασχίσουμε σε 7 ημέρες τον αυτοκινητόδρομο Παμίρ, έναν από τους υψηλότερους και πιο θεαματικούς δρόμους στον κόσμο. Εκτείνεται σε μήκος άνω των 1.200 χιλιομέτρων, συνδέοντας το Ος στο Κιργιστάν με το Ντουσάμπε στο Τατζικιστάν. Αποτελεί τμήμα του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού, διασχίζοντας άγρια ορεινά τοπία και περάσματα που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα υψόμετρο.

Στο Ντουσάμπε, πρωτεύουσα του Τατζικιστάν θα ξεκουραστούμε, θα γνωρίσουμε την πόλη και θα συνεχίσουμε για την περιοχή των 7 λιμνών στα βορειοδυτικά της χώρας. Από εκεί θα μπούμε στο Ουζμπεκιστάν και τη Σαμαρκάνδη, το «μαργαριτάρι της Ανατολής» όπως την αποκαλούν. Θα αφιερώσουμε 2 μέρες στην πόλη και θα επιστρέψουμε στο Τατζικιστάν και το Χουτζάντ που ο Μέγας Αλέξανδρος ομόμασε Αλεξάνδρεια η Εσχάτη («Η πιο μακρινή Αλεξάνδρεια»). Μετά το Χουτζάντ θα μπούμε και πάλι στο Ουζμπεκιστάν και θα φτάσουμε στην πρωτεύουσα Τασκένδη, που θα είναι και ο τελευταίος προορισμός της περιοχής. Θα την εξερευνήσουμε και με το αεροπλάνο θα επιστρέψουμε στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα μας δοθεί η δυνατότητα να επισκεφτούμε για πρώτη φορά την Ασιατική πλευρά της. 

Ένα ταξίδι που ονειρευόμασταν χρόνια ξεκινά! Μπροστά μας απλώνονται χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμων, βουνών, ανθρώπων και ιστοριών. Ένα ταξίδι γεμάτο άγνωστες εικόνες, διαφορετικούς πολιτισμούς και εμπειρίες που ανυπομονούμε να ζήσουμε. Καλό μας ταξίδι. Πάμε!

Ημέρα 20η: Επιστροφή στην Ελλάδα

Σήμερα είμαστε πιο χαλαροί. Έχουμε ετοιμάσει τις βαλίτσες από χθες και η Aegean που πετάμε μας ενημέρωσε ότι θα καθυστερήσει λίγο την πτήση της. Πετάμε στις 11:15 και το αεροδρόμιο είναι 6 στάσεις μακριά από εδώ. Η γειτονιά που μένουμε είναι αρκετά όμορφη, με χαμηλά σπιτάκια και κήπους και βολική αν πετάς με αεροπλάνο. Το κέντρο από εδώ είναι γύρω στα 30' με το λεωφορείο. Καθόλου άσχημα. Ίσως επειδή έχουμε συνηθίσει να βιαζόμαστε, είμαστε έτοιμοι από τις 8:15 και περπατάμε για τη στάση του λεωφορείου. Το λεωφορείο έρχεται στην ώρα του και γρήγορα φτάνουμε. Προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε τον αυτόματο τρόπο παράδοσης των αποσκευών μας, όμως το πράγμα "κολλάει" στη Λίνα που δεν εκτυπώνεται το αυτοκόλλητο της αποσκευής της. Περίεργο. Αναγκαστικά περιμένουμε στην ουρά για να λύσουμε το πρόβλημα. Ευτυχώς έχουμε έρθει νωρίς και έχουμε χρόνο. Όλα πάνε καλά και περνάμε τον έλεγχο για τις πύλες. Χανόμαστε για λίγα λεπτά όμως βρισκόμαστε ξανά μετά τον έλεγχο. Έχουμε χρόνο και μετρητά για να ψωνίσουμε μερικά πραγματάκια, αλλά και να φάμε πρωϊνό. Όλα καλά!