Ημέρα 21η: Η πόλη των νεκρών και η αγορά του Αλ Χαλίλι.

Το λεωφορείο της Go-Bus για το Κάιρο φεύγει στις 00:30. Το λεωφορείο δείχνει πολύ άνετο και σύγχρονο. Είναι το καλύτερο από κάθε άλλο που έχουμε ταξιδέψει. Κάθε θέση έχει οθόνη, όπου ο επιβάτης μπορεί να δει ταινίες, μας παρέχονται ακουστικά αλλά και ένα  κουτί με σνακ, χυμό και νερό. Τέλεια! Ξεκινάμε με μία μικρή καθυστέρηση, αφού το νεαρό ζευγάρι από τη Γερμανία, με το οποίο είμαστε συνταξιδιώτες κάνει ότι μπορεί για να καπνίσει περισσότερο.  Ο οδηγός τους μαζεύει με μία κίνηση και ευτυχώς δείχνει από τα πρώτα χιλιόμετρα ότι θα πάμε γρήγορα. Παίρνουμε την παραλιακή οδό. Σε μία ώρα είμαστε στο Σαρμ Ελ Σέιχ, το οποίο δείχνει πολύ πιο περιποιημένο και ασφαλές από το δικό μας Dahab, Δεν είναι τυχαίο ότι το Αγγλικό Υπουργείο Εξωτερικών το θεωρεί το μόνο ασφαλές θέρετρο του Σινά. Συνεχίζουμε, όμως κανένας μας δεν έχει άλλο κουράγιο να παρατηρήσει έξω. Κοιμόμαστε. Όταν πλησιάζουμε προς το τούνελ κάτω από τη διώρυγα του Σουέζ ξυπνάμε αναγκαστικά. Πριν περάσουμε κάτω από τη διώρυγα σταματάμε και κατεβάζουμε όλες τις βαλίτσες για να ελεγχθούν από στρατιώτες, αφού οι Αιγύπτιοι δεν θέλουν να έχουν κάποιο απρόοπτο.  Ο ήλιος έχει αρχίσει από ώρα να ξεπροβάλλει στο έρημο τοπίο.

Ημέρα 20η: Η γαλάζια τρύπα

Η χαλαρή κατάσταση συνεχίζεται στο Dahab. Σήμερα θα επισκεφτούμε τη γαλάζια τρύπα, ένα θαλάσσιο βάραθρο, 110 μέτρων, γύρω από μία λιμνοθάλασσα κοραλλιών. Η γαλάζια τρύπα συνδέεται με την ανοιχτή θάλασσα με ένα τεράστιο και πανέμορφο μπλε τόξο. Αυτό το φυσικό φαινόμενο αποτελεί μεγάλη πρόκληση για εξερεύνηση από τους επαγγελματίες δύτες όλου του κόσμου, καθώς οδηγεί στην άβυσσο του κόλπου της Άκαμπα. Ωστόσο η γοητεία της δεν είναι ακίνδυνη. Αρκετοί δύτες έχουν χάσει  τη ζωή τους σε αυτό το περίτεχνο γαλάζιο κόσμημα της φύσης, όταν, σε μεγάλο βάθος, λόγω της συσσώρευσης του αζώτου, χάνουν το προσανατολισμό τους με μοιραία αποτελέσματα. Εμείς φυσικά δεν έχουμε στόχο να καταδυθούμε. Θέλουμε απλά να δούμε από κοντά μία από γαλάζιες τρύπες ή ατόλλες, που βρίσκονται στον πλανήτη, αφού αυτή είναι ακριβώς δίπλα στην παραλία και όχι σε κάποιο απομακρυσμένο θαλάσσιο σημείο. Τηλεφωνούμε στο ταξιτζή που πήραμε χθες το βράδυ να έρθει να μας πάρει.

Ημέρα 19η: Ηρεμία και χαλάρωση στο Dahab

Σήμερα είναι η πρώτη από τις δύο ημέρες χαλάρωσης και ηρεμίας εδώ στο Dahab, ένα παλιό ψαροχώρι που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό. Το Dahab βρίσκεται στον κόλπο της Άκαμπα, στην Ερυθρά θάλασσα, απέναντι από τη Σαουδική Αραβία, ενώ πολύ κοντά του είναι το Ισραήλ και η Ιορδανία. Αυτός είναι και ο λόγος που όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία έχουν εντάξει στα προγράμματά τους τους δημοφιλέστερους προορισμούς των δύο χωρών. Το Dahab είναι το ένα από τα τρία γνωστά θέρετρα της περιοχής. Τα άλλα δύο είναι το πολύ γνωστό Σαρμ Ελ Σέιχ, το οποίο εδώ και χρόνια είναι προορισμός της Ryanair και η Νουβέιμπα. Εμείς επιλέξαμε το Dahab, αφού είναι πιο φιλικό στον ανεξάρτητο τουρισμό και πιο χαλαρό στο χαρακτήρα του. Ξυπνάμε αργά και τρώμε το πρωινό μας. Αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο στη Laguna Beach, μία περιοχή λίγο πιο νότια, με αμμώδη παραλία και δημοφιλή τόπο για kitesurfing. Το kitesurfing είναι ένα θαλάσσιο σπορ που χρειάζεται αέρα και ένα "αετό" και μια "σανίδα" για να σε ωθήσει στο νερό. Στο Dahab φυσάει 300 μέρες το χρόνο! Ανεβαίνουμε σε ένα ταξί, που είναι όμως αγροτικό με καρότσα! Έτσι είναι εδώ τα ταξί...

Ημέρα 18η: Ανατολή στο όρος του Σινά

Στις 1:00 το πρωί ο Βεδουίνος οδηγεός βρίσκεται στο ξενοδοχείο μας για να οδηγήσει τον Κωστή στο Ιερό Όρος. Ο Κωστής την ίδια ώρα, με 1-2 ώρες ύπνου, έχει ετοιμάσει ένα μικρό σακίδιο με τα απαραίτητα και τον συναντά. Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις. Το όνομα του οδηγού είναι Σαλάχ. Εύκολο, αφού έτσι ονομάζεται ο Αιγύπτιος επιθετικός της Λίβερπουλ. Ξεκινάνε. Οι δρόμοι για να ανεβεί κάποιος στην κορυφή του όρους, όπου ο Μωϋσής έλαβε τις 10 εντολές, είναι δύο. Ο εύκολος και πιο μακρύς, ένα ανηφορικό μονοπάτι 4,15 χιλιομέτρων και 750 σκαλοπατιών και ο δύσκολος με τα 3750 σκαλοπάτια. Ο Σαλάχ προτείνει τον πρώτο, αφού ο δεύτερος είναι επικίνδυνος ιδιαίτερα αυτήν την ώρα με το λιγοστό φως από το μισό φεγγάρι. Το μονοπάτι που παίρνουν ακολουθεί μία διαδρομή γύρω από τον ορεινό όγκο που στέκεται πάνω από το μοναστήρι και στη συνέχεια ανεβαίνει, αφού το ιερό όρος είναι πίσω από αυτό. Προσπερνάνε τους οδηγούς με τις καμήλες. Ο Σαλάχ ρωτάει τον Κωστή αν θέλει να ανέβει με καμήλα, η οποία σε οδηγεί μέχρι τα 750 σκαλοπάτια, όπου και σταματά. Δεν θέλει κάτι τέτοιο ο Κωστής, αφού το μονοπάτι είναι βατό και σχετικά εύκολο.

Ημέρα 17η: Από την Αλεξάνδρεια στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης

Η σημερινή μας μέρα έχει αρκετό ταξίδι και μάλλον θα είναι αρκετά κουραστικό. Ο τελικός μας προορισμός είναι το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, με ενδιάμεση στάση το Κάιρο, όπου θα αλλάξουμε μεταφορικό μέσο. Στις 6:15 πρέπει να έχουμε φύγει από το ξενοδοχείο μας, αφού το τρένο για το Κάιρο ξεκινάει στις 7:00. Είμαστε νωρίτερα έτοιμοι όμως ο επιστάτης του ξενοδοχείου, που θα ελέγξει το δωμάτιο μας για να μας δώσει πίσω την εγγύηση των 200 λιρών, δεν έχει έρθει. Αφήνουμε τη Λίνα να τον περιμένει και κατεβαίνουμε κάτω για να βρούμε ένα Uber. Ο επιστάτης έρχεται και αφού ελέγχει εξονυχιστικά όλο το δωμάτιο, δίνει στη Λίνα πίσω την εγγύηση. Ευτυχώς δεν είδε την εξώπορτα της πολυκατοικίας, όπου ο Κωστής πιο πριν ξήλωσε κατά λάθος την ηλεκτρική εγκατάσταση της κλειδαριάς. Ο δρόμος δεν έχει καθόλου κίνηση έτσι στις 6:30 είμαστε στο σταθμό. Περνάμε τους ελέγχους, βρίσκουμε το τρένο μας, που έχει ατελείωτα βαγόνια και καθόμαστε στη θέση μας. Όλα καλά! Το τρένο φεύγει στην ώρα του.   

Ημέρα 16η: Για χαμπίμπι Αλεξάνδρεια

Σήμερα είναι μία χαλαρή ημέρα. Θα περπατήσουμε στην πόλη χωρίς να έχουμε κάποιο ιδιαίτερο πρόγραμμα. Δυστυχώς μέσα στην φούρια της χθεσινής μέρας ξεχάσαμε ότι έπρεπε να επισκεφτούμε το μουσείο του Καβάφη, αφού σήμερα είναι κλειστό. Έτσι έχουμε έναν ακόμα λόγο να ξαναέρθουμε στην Αλεξάνδρεια! Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε προς τα έξω. Προορισμός μία περιοχή πιο αναβαθμισμένη, λίγα χιλιόμετρα πιο ανατολικά, όπου βρίσκεται ένα Starbucks και ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Το Uber που παραγγέλνουμε αυτή τη φορά μας παιδεύει λίγο, αφού ο πρώτος οδηγός που εμφανίζεται δείχνει να μην μπορεί να μας βρει. Τον ακυρώνουμε και ψάχνουμε για άλλον. Τα παιδιά δεν ξέρουν που πάμε κι έτσι μόλις φτάνουμε είναι γι'αυτά μία έκπληξη. Μπορεί να πληρώνουμε για τους 4 καφέδες όσο για ένα γεύμα μας, όμως αυτό δεν έχει σημασία. Γύρω μας βλέπουμε την πιο εύπορη κοινωνία αυτής της πόλης να πίνει τον πρωινό καφέ και να απολαμβάνει τον ήλιο. Η θερμοκρασία στην Αλεξάνδρεια είναι εξαιρετική, σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα που έχουμε δει. Είναι γύρω στους 10 βαθμούς χαμηλότερη, ενώ το αεράκι που έρχεται από τη Μεσόγειο είναι ό,τι καλύτερο. Για καμιά ώρα χαλαρώνουμε, παρόλο το θόρυβο από τις κόρνες των αυτοκινήτων, που δεν σταματάνε ποτέ.

Ημέρα 15η: Η δική μας Αλεξάνδρεια

Τα καθίσματα του λεωφορείου δεν είναι και τα πιο άνετα για τον βραδινό μας ύπνο. Όταν δεν κοιμόμαστε βλέπουμε έξω. Δεν σταματάμε να βλέπουμε φωτισμένες τουριστικές εγκαταστάσεις, αφού κινούμαστε παραλιακά της Ερυθράς θάλασσας. Απέναντι βλέπουμε τα φώτα της χερσονήσου του Σινά. Το λεωφορείο κάνει μία μεγάλη στάση λίγο πριν τη Zaafarana σε ένα άκρως ενυπωσιακό, σχεδόν διαστημικό σταθμό λεωφορείων. Η Λίνα αγοράζει να φάει κάτι, αφού είναι η μόνη που δεν έφαγε. Συνεχίζουμε και  λίγο πριν τη διώρυγα του Σουέζ στρίβουμε δυτικά για το Κάιρο και στη συνέχεια για την Αλεξάνδρεια. Φτάνουμε στην ώρα μας γύρω στις 7:30. Φορτωνόμαστε, αποφεύγουμε τους δεκάδες ταξιτζήδες που πέφτουν επάνω μας και παραγγέλνουμε ένα Uber μέχρι το ξενοδοχείο μας. Φτάνουμε όμως έξω από αυτό τίποτα δεν φανερώνει την παρουσία του. Ένας κάτοικος, που μας παρακολουθεί καθισμένος στην καρέκλα του, μας δείχνει ότι είμαστε στο σωστό σημείο. Χτυπάμε όλα τα κουδούνια και τελικά μας απαντάνε. Το δωμάτιο μας δεν είναι φυσικά έτοιμο, όμως αφήνουμε τα πράγματα μας και φεύγουμε για βόλτα στην πόλη. Με Uber κατευθυνόμαστε προς το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας, όμως ένα λάθος στην προετοιμασία του Κωστή μας στέλνει χιλιόμετρα μακριά του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να χαζέψουμε την Αλεξάνδρεια και να πάρουμε μία ιδέα για το πόσο μεγάλη και απλωμένη είναι. Γυρίζουμε προς το σωστό σημείο, όμως και πάλι κάνουμε λάθος. Φωτογραφίζουμε από μακριά τον καθολικό ναό της Αγίας Αικατερίνης, όταν όμως  πλησιάζουμε καταλαβαίνουμε το λάθος μας και κάνουμε γρήγορη αναστροφή, μήπως και προλάβουμε τελικά την Κυριακάτικη λειτουργία. Ευτυχώς είναι λίγο πιο κάτω. Επιτέλους φτάνουμε! Δείχνουμε τα διαβατήρια μας στην είσοδο και μπαίνουμε στο ναό του Ευαγγελισμού που είναι όμως άδειος. Ο Πατριάρχης κάνει αλλού την σημερινή λειτουργία... Δεν πειράζει, δεν ήταν γραφτό τελικά να την παρακολουθήσουμε. Ανάβουμε τα κεράκια μας, παρατηρούμε την ελληνική σημαία που κυματίζει, όπως και τις αναμνηστικές πλάκες των Ελλήνων πεσόντων.  Φωτογραφίζουμε και φεύγουμε με τα πόδια για τη θάλασσα.

Ημέρα 14η: Παράδεισος στα νησιά Γκιφτούν

Σήμερα έχουμε μία ημέρα για μπάνιου και κατάδυσης στις ομορφότερες παραλίες της περιοχής, στα νησιά Γκιφτούν, απέναντι από τη Χουργκάδα. Έχουμε κλείσει τα εισιτήρια εδώ και καιρό, μέσα από το διαδίκτυο. Για 8 ώρες δραστηριότητα με γεύμα και μεταφορά από και προς το ξενοδοχείο πληρώσαμε 34 ευρώ και οι τέσσερις. Καθόλου άσχημα. Το ραντεβού μας είναι στις 8:15 έξω από το ξενοδοχείο Regina, πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας. Ξυπνάμε και είμαστε στο ρεντεβού μας στην ώρα μας. Περνάνε δεκάδες βανάκια με τουρίστες, με τον ίδιο ή παρόμοιο με εμάς σκοπό, εκτός από το δικό μας, που τελικά έρχεται με 40' καθυστέρηση. Ευτυχώς οι συννενοήσεις με το γραφείο γίνονται με το What's Up και έτσι ενημερωνόμαστε ότι θα καθυστερήσει. Στο βανάκι μαζί μας είναι και μία οικογένεια από την Ολλανδία που κάνει τις διακοπές της αποκλειστικά στη Χουργκάδα. Φτάνουμε στο πλοίο, όπου μας περιμένουν ήδη και άλλοι τουρίστες, ανεβαίνουμε και αμέσως  φεύγουμε. Ο οδηγός μας ο Waleed μας εξηγεί το σημερινό πρόγραμμα. Θα κάνουμε τρεις στάσεις, την πρώτη για κολύμβηση, τη δεύτερη για κατάδυση και παρατήρηση του κοραλλιογενούς υφάλου και την τρίτη που θα είναι ελεύθερη να αποφασίζουμε. Μετά τη δεύτερη στάση θα φάμε και το μεσημεριανό μας.

Ημέρα 13η: Η Χουργκάδα στην Ερυθρά θάλασσα

Προσθήκη λεζάντας

Σήμερα αφήνουμε το Νείλο. Φεύγουμε για τη Χουργκάδα, το κοσμοπολίτικο θέρετρο της Ερυθράς θάλασσας, ιδανικό τόπο για υποβρύχιες καταδύσεις και θαλάσσια σπορ. Η Χουργκάδα, ένα μικρό ψαροχώρι παλιότερα, έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε παραθεριστικό κέντρο πρώτης γραμμής στην Αίγυπτο, λόγω των θησαυρών του βυθού της Ερυθράς Θάλασσας που πρώτος ανέδειξε ο Γάλλος ωκεανογράφος Ζαν Ζακ Κουστώ στα ντοκιμαντέρ του. Αποχαιρετούμε την Υβόνη και τον άντρα της και την ευχαριστούμε για τη φιλοξενία της και στις 7:30 το πρωί βρισκόμαστε στον σταθμό λεωφορείων της Go-Bus, μίας εταιρίας στην Αίγυπτο με καλά λεωφορεία και με βασικό πλεονέκτημα ότι είναι η μοναδική εταιρία της χώρας που μπορείς να κλείσεις τις θέσεις σου μέσω διαδικτύου. Η Λίνα περιμένοντας να έρθει η ώρα παρατηρεί τον τρόπο που προσπαθούν οι Αιγύπτιοι να πουλήσουν την υπηρεσία τους στις Κινέζες που περιμένουν μαζί μας. Σίγουρα για όλους τους πωλητές θα ήταν απαραίτητο ένα σεμινάριο στην Αίγυπτο, ώστε να δουν τον τρόπο προσέγγισης των πελατών. Λίγο πριν της 8:00 φορτώνουμε τα σακίδια μας στο λεωφορείο και στις 8:00 αναχωρούμε. Το ταξίδι θα διαρκέσει 5 ώρες.

Ημέρα 12η: Καρνάκ "ο πιο τέλειος τόπος" και ο κουρέας του Λούξορ

Η μέρα σήμερα είναι αφιερωμένη στο Καρνάκ. Το Καρνάκ είναι πιθανως το μεγαλύτερο συγκρότημα ναών που χτίστηκε ποτέ στον κόσμο, αφού για 1500 χρόνια διαδοχικές γενιές φαραώ προσέθεταν και κάτι. Εκτός από λατρευτικός χώρος ήταν παράλληλσ κστοικία των φαραώ, κέντρο διοίκησης και θηραυροφυλάκιο, ενώ επιτρεπόταν η πρόσβαση σ' αυτό μόνο σε μέλη της βασιλικής οικογένεας και ιερείς. Το Καρνάκ βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νότια του Λούξορ, έτσι χρειάζεται κάποιο μέσο για να φτάσει κανείς σ' αυτό. Εμείς έχουμε κανονίσει να φτάσουμε με βάρκα, που μας στοιχίζει 100 λίρες από τη δυτική όχθη του Νείλου που βρισκόμαστε. Ξυπνάμε πολύ νωρίς, αφού το ραντεβού με το ταξί που θα μας πάει μέχρι τις βάρκες είναι στις 5:45. Θέλουμε να είμαστε στο Καρνάκ γύρω στις 6:00 που ανοίγει. Η Νάγια προτιμάει να ξεκουραστεί και σήμερα, όμως δείχνει ότι έχει αρχίσει να συνέρχεται. Μέσα στη βάρκα διαβάζουμε για το Καρνάκ. Στις 6:05 είμαστε μπροστά στο γκισέ των εισιτηρίων. Το εισιτήριο κοστίζει 150 λίρες, και το μαθητικό 75 λίρες. Ευτυχώς πριν φύγουμε για το ταξίδι αυτό φροντίσαμε και βγάλαμε για τα παιδιά τη διεθνή φοιτητική ταυτότητα με κόστος 15 ευρώ την κάθε μία. Χωρίς αυτή δεν θα πληρώναμε μειωμένο εισιτήριο για τα παιδιά. Είμαστε οι πρώτοι επισκέπτες για σήμερα στο Καρνάκ. Μπαίνουμε μετά από πολλαπλούς ελέγχους στο χώρο.

Ημέρα 11η: Η μοναδική κοιλάδα των Βασιλέων

Σήμερα το ξύπνημα είναι πολύ πρωινό. Στις 6:30 το πρωί θα μας περιμένει ένα ταξί για να μας τριγυρίσει στα αξιοθέατα της δυτικής όχθης, με πρώτο από αυτά την κοιλάδα των Βασιλέων. Κατεβαίνουμε στην ώρα μας και ξεκινάμε. Η κοιλάδα των Βασιλέων είναι από τις πλουσιότερες αρχαιολογικές τοποθεσίες του κόσμου. Εδώ θάφτηκαν σχεδόν όλοι οι φαραώ σε τάφους απίστευτης ομορφιάς. Οι περισσότεροι από αυτούς βέβαια βρέθηκαν συλημένοι, αφού οι αρχαίοι τυμβωρύχοι έφτασαν εκεί πρώτοι από όλους. Κάθε τάφος ήταν σχεδιασμένος ώστε να μοιάζει με τον κάτω κόσμο, οι δε τοιχογραφίες τους είχαν σκοπό να καθοδηγήσουν το νεκρό στη νέα του ζωή, έτσι ώστε ο βασιλιάς να ξέρει πως να παρουσιαστεί μπροστά στους θεούς. Παράλληλα και για να ζει ο νεκρός όπως στην παλιά του ζωή, τοποθετούσαν διάφορα αντικείμενα όπως έπιπλα, φυλακτά, κοσμήματα και πολλά άλλα. Φυσικά οι αρχαιολόγοι που τον 19ο αιώνα ξεκίνησαν να κάνουν ανασκαφές, ανακάλυψαν ότι ό,τι μπορούσε να μεταφερθεί είχε ήδη εξαφανιστεί. Ο μόνος τάφος που βρέθηκε ασύλητος  ήταν αυτός του Τουταγχαμών που βρέθηκε το 1922 από τον αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ.

Ημέρα 10η: Κομ Όμπο, Ίντφου και ο ναός του Λούξορ

Το ξημέρωμα στο Νείλο είναι πραγματικά μαγικό! Ο Κωστής ξυπνάει πρώτος από τον δυνατό κυματισμό που δημιουργείται από ένα περαστικό κρουαζιερόπλοιο και φωτογραφίζει την ανατολή. Το βράδυ χρειάστηκε να σκεπαστούμε με κουβέρτες, αφού έπιασε ένα καλό κρυάκι. Σιγά σιγά ξυπνάνε όλοι και ετοιμαζόμαστε να φάμε πρωινό, αλλά και να περάσουμε στην απέναντι όχθη, όπου φαίνεται να έχει έρθει το αυτοκίνητο μας.  Δεν έχει καθόλου αέρα και έτσι οι οδηγοί μας κάνουν κουπί μέχρι απέναντι. Τους αποχαιρετούμε, τους δίνουμε ένα φιλοδώρημα (μπαχτσίσι), όπως συνηθίζεται εδώ, αφού πραγματικά κάνανε ό,τι καλύτερο για μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση το Λούξορ και ενδιάμεσες στάσεις το Κομ Όμπο και το Ίντφου, δύο πόλεις όπου βρίσκονται δύο πολύ όμορφοι και σημαντικοί ναοί. Ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε είναι ο ανατολικός του Νείλου. Οι δρόμοι εδώ έχουν κάθε λίγο και λιγάκι σαμαράκια, έτσι ώστε να μην μπορεί να αναπτύξει κάποιος μεγάλη ταχύτητα για αρκετή ώρα, αλλά και για να διακινούνται άνθρωποι και ζώα με μεγαλύτερη ασφάλεια. Ταυτόχρονα υπάρχουν σημεία ελέγχου της αστυνομίας, όπου καταγράφεται το ποιοι είμαστε και που πάμε.

Ημέρα 9η: Μία ακόμα μέρα μέσα στο Νείλο

Ο ύπνος στη φελούκα ήταν ήσυχος για κάποιους και ανήσυχος για κάποιους άλλους. Η θερμοκρασία γενικά έμεινε σε υψηλά επίπεδα και άρχισε να πέφτει μετά τις 5:00 το πρωί, όταν και άρχισε εκείνη την ώρα να γίνεται ιδανική. Η Λίνα δεν ξυπνάει και πολύ καλά. Αισθάνεται να περιορίζεται μέσα στη φελούκα. Τα παιδιά ξυπνάνε και αυτά σιγά σιγά, και το συναίσθημα που έχουν δεν διαφέρει και τόσο. Ο γείτονας μας ο Ιταλός φεύγει από τη φελούκα, ζητώντας να τον παραλάβει ένα αυτοκίνητο για τη συνέχεια του ταξιδιού του. Εμείς, παρόλο που ακούγονται και φωνές αποχώρησης, σαν του Ιταλού, μένουμε. Η φελούκα δεν είναι κάτι εύκολο, ιδιαίτερα την εποχή που είμαστε εμείς εδώ. Καταρχήν είναι ένα πλεούμενο χωρίς πολλές ανέσεις. Το πιο βασικό, η τουαλέτα, δεν υπάρχει. Πρέπει να βρεις στην ακτή κάτι που να σε βολέψει. Δεν υπάρχει ψυγείο, που είναι τόσο απαραίτητο με τέτοια ζέστη,  εκτός από ένα φορητό ψυγείο, που κρατάει δεν κρατάει ψύξη για καμιά μέρα. Γενικά όλα είναι σε πολύ βασικό επίπεδο, ενώ το γεγονός ότι στηρίζεται μόνο στις διαθέσεις του ανέμου κάνει το ταξίδι εξαιρετικά ευάλωτο. Παράλληλα αυτήν την εποχή, μετά τις 9:00, η θερμοκρασία ανεβαίνει τόσο που είναι κατόρθωμα να κάθεσαι κάτω από την τέντα του σκάφους, τόσες πολλές ώρες μέχρι να δύσει ο ήλιος στις 18:30. Δεν φτάνουν όλα αυτά η Νάγια νοιώθει να έχει στομαχικές διαταραχές. Μάλλον μία μορφή γαστρεντερίτιδας. Έτσι δεν συμμετέχει στο πρωινό που τρώμε γύρω στις 7:00. Παίρνει χάπια για την περίσταση και ελπίζουμε να είναι κάτι περαστικό. Λίγο αργότερα ξεκινάμε.

Ημέρα 8η: Στο Νείλο με τη φελούκα

Σήμερα είμαστε χαλαροί. Σηκωνόμαστε με την ησυχία μας, τρώμε πρωινό και ετοιμαζόμαστε για την νέα μας περιπέτεια. Σήμερα θα πάρουμε μία φελούκα, με την οποία θα κατηφορίσουμε το Νείλο για 2 ημέρες με κατεύθυνση το Κόμ Όμπο, 50 χιλιόμετρα βορειότερα του Ασουάν. Η φελούκα είναι ένα μικρό ξύλινο πλοιάριο με τριγωνικά πανιά, το οποίο διαφέρει από τα πλοιάρια που διέσχιζαν το Νείλο στην αρχαία Αιγύπτο. Διαβάζουμε ότι οι πρώτες φελούκες δημιουργήθηκαν όταν οι Αιγύπτιοι αντέγραψαν και προσάρμοσαν τα σχέδια των Γαλλικών και Αγγλικών μικρών πλοιαρίων από την εποχή της ναυμαχίας του Νείλου, το 1798, όταν ο στόλος του Ναπολέοντα βυθίστηκε από το στόλο του Νέλσωνα. Παρόλο που η φελούκα δεν είναι το αρχαίο πλοίο των Αιγυπτίων η διαδρομή που θα κάνουμε σίγουρα θα μας δώσει τη δυνατοτήτα να ατενίσουμε τις όχθες του Νείλου από διαφορετική σκοπιά και να πάρυμε μία παρόμοια αίσθηση με αυτή που είχαν και στην αρχαιότητα, μια διαδρομή που έκανε και ο Ηρόδοτος τον 5ο αιώνα π.Χ. και έγραψε για την Αίγυπτο στην ιστορία του. Στο ταξίδι μας αυτό θα κοιμηθούμε 2 βράδια πάνω στη φελούκα, μέσα στην οποία θα κοιμόμαστε και θα τρώμε. Αν μπορέσουμε θα κάνουμε και μπάνιο, έτσι έχουμε βάλει και τα μαγιώ μας μέσα στο μικρό σακιδιο. Χαιρετούμε τον μοναδικό Kafana και ανταλλάσουμε μαζί του στοιχεία επικοινωνίας. Βγάζουμε φωτογραφία μαζί του και αναχωρούμε.

Ημέρα 7η: Το θαυμαστό Αμπού Σιμπέλ

Το πρώτο ξυπνητήρι χτυπάει στις 2:00 το πρωί και το τελευταίο στις 2:30. Ο Καφάνα μας ζήτησε να είμαστε στις 2:45 έξω από το δωμάτιο μας. Είμαστε ακριβείς στο ραντεβού μας και αφού μας δίνει σε πακέτο το πρωινό μας, μας συνοδεύει μέχρι το σημείο που θα μας παραλάβει το βανάκι για το Αμπού Σιμπέλ. Το Αμπού Σιμπέλ βρίσκεται 280 χιλιόμετρα νότια του Ασουάν, κοντά στα σύνορα με το Σουδάν και μπροστά στην τεχνητή λίμνη Νάσερ, η οποία δημιουργήθηκε μετά την κατασκευή του μεγάλου φράγματος του Ασουάν. Η αρχική θέση του ναού ήταν μέσα στη σημερινή λίμνη, έτσι τη δεκαετία του '50 η Αιγυπτιακή κυβέρνηση, με τη βοήθεια της UNESCO και άλλων κρατών αποφάσισαν να τεμαχίσουν το ναό σε 2.000 ογκώδη κομμάτια, βάρους 20 τόνων το κάθε ένα και να το μεταφέρουν 200 μέτρα πιο μέσα από τιςόχθες της λίμνης και 65 μέτρα ψηλότερα. Το εγχείρημα διήρκησε πάνω από 4 χρόνια, ενώ δεν παρέλειψαν να διατηρήσουν τον ίδιο προσανατολισμό έτσι ώστε 2 φορές το χρόνο ο ανατέλων ήλιος να ρίχνει το φως του κατευθείαν στους θεούς στο βάθος του ναού. Μπαίνουμε στο βανάκι που έρχεται στην ώρα του και αφού γεμίζει με διάφορους τουρίστες, μαζί με τους Κινέζους που γνωρίσαμε χθες, ξεκινάμε για το μεγάλο ταξίδι. Περνάμε πάνω από το παλιό φράγμα και λίγο έξω από την πόλη σταματάμε στον σταθμό ελέγχου της αστυνομίας και περιμένουμε μέχρι η ώρα να πάει 4:00. Στις 4:01 ξεκινάμε. Κατά βάση κοιμόμαστε, όμως ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο περιμένουμε να περάσουμε τον τροπικό του Καρκίνου, που συμβαίνει πρώτο, αλλά και να δούμε την ανατολή του ήλιου στην έρημο, που συμβαίνει δεύτερο, στις 5:13 ακριβώς. Η ανατολή είναι πραγματικά μαγική! Μακάρι να μην την βλέπαμε από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου.

Ημέρα 6η: Ο ναός της Ίσιδας

Σήμερα έχουμε στο πρόγραμμα να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς και να επισκεφτούμε το ναό της Ίσιδας, πριν μας πιάσει η ζέστη, που σήμερα απ' ότι διαβάσαμε θα ξεπεράσει τους 45 βαθμούς. Ο ναός της Ίσιδας βρίσκεται πάνω στο νησάκι Αγιλκία, 10 χιλιόμετρα νότια του Ασουάν. Ο καλύτερος τρόπος για να πάει κανείς μέχρι την έκδοση εισιτηρίων και την αποβάθρα με τις βάρκες που σε περνάνε στο νησάκι είναι με ταξί. Δεν υπάρχει απευθείας συγκοινωνία με τα βανάκια που πηγαινοέρχονται στην πόλη, ενώ δεν είναι και εύκολο να συννενοηθείς αφού ελάχιστοι οδηγοί τους ξέρουν αγγλικά. Με λίγη καθυστέρηση καταφέρνουμε να ξεκινήσουμε γύρω τις 7:30. Λίγο πιο κάτω και καθώς βιαζόμαστε ο Κωστής κοιτάει να χαιρετήσει έναν ντόπιο και δεν βλέπει μία μονάδα κλιματιστικού που βγαίνει μπροστά στο δρόμο μας. Πέφτει με δύναμη πάνω της, χτυπάει στο κεφάλι και σωριάζεται κάτω. Ευτυχώς  το χτύπημα δεν είναι τέτοιο που να χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από αυτά που έχουμε μαζί μας. Μαγική αλοιφή στο κεφάλι και απολύμανση και γάζα στην εκδορά του ώμου. Όλα καλά! Συνεχίζουμε με περισσότερη προσοχή.

Ημέρα 5η: Χαλαρή βόλτα στο Ασουάν και στο νησί της Ελεφαντίνης

Σήμερα θέλουμε να είμαστε χαλαροί. Δεν θα ακολουθήσουμε ακριβώς το πρόγραμμα. Η χθεσινή ημέρα ήταν αρκετά κουραστική. Ξυπνάμε και τρώμε πρωινό με φασόλια, λευκό πρόβειο μαλακό τυρί και ομελέτα. Το περιβάλλον είναι πολύ ήσυχο και χαλαρωτικό. Το ξενοδοχείο μας βρίσκεται στο νησί Ελεφαντίνη, απέναντι από το Ασουάν. Πήρε το όνομά του από τους βραχους στο νότιο τμήμα του, οι οποίοι μοιάζουν με ελέφαντες που πλατσουρίζουν στο νερό. Η ζωή στο νησί κυλάει πολύ πιο αργά και ήρεμα από το πολύβουο Ασουάν. Εδώ δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, έτσι η κίνηση στο νησί γίνεται μόνο με τα πόδια. Τα καταλύματα που νοικιάζονται εδώ, εκτός του πολυτελούς Movenpick, στο βόρειο τμήμα του νησιού, είναι πολύ φθηνότερα από τα καταλύματα του Ασουάν. Τελειώνουμε το πρωινό μας και παίρνουμε το καραβάκι για να περάσουμε απέναντι στο Ασουάν. Η τιμή του εισιτηρίου είναι 5 λίρες, ενώ για τους τους ντόπιους είναι 1 λίρα. Τα μαγαζιά, παρόλο που η ώρα έχει περάσει από 10, δεν έχουν ακόμα ανοίξει. Περπατούμε παράλληλα με το ποτάμι, και δεν αργούμε να μπούμε στην πολύ ζωντανή αγορά Σάρια ας-Σουκ. Μόλις την αντικρύζουμε, ένα επιφώνημα χαράς βγαίνει από το στόμα ολονών μας. Εδώ είμαστε! Χαζεύουμε, φωτογραφίζουμε και αρχίζουμε να ψωνίζουμε. Αγοράζουμε μπαχαρικά, όμως παρόλο το αναγκαίο παζάρι που κάνουμε, οι τιμές δεν δείχνουν να είναι και τόσο ελκυστικές. 

Ημέρα 4η: Ο μακρύς δρόμος για το Ασουάν

Η σημερινή μέρα είναι μία μεγάλη μέρα μέσα στο τρένο. Θα πάρουμε την αμαξοστοιχία 980 από το Κάιρο με προορισμό το Ασουάν, κοντά στα νότια σύνορα της Αιγύπτου με το  Σουδάν. Είναι ένα ταξίδι μακρύ, αφού θα ξεκινήσουμε στις 8:00 και θα φτάσουμε γύρω στις 23:00. Το δρομολόγιο αυτό δεν μπορεί να το αγοράσει επίσημα ένας ξένος. Αν πηγαίναμε στο γκισέ των εισιτηρίων δεν θα μας δίνανε τη δυνατότητα να το αγοράσουμε. Το μόνο εισιτήριο που επιτρέπεται στους τουρίστες να αγοράσουν είναι για το νυχτερινό τρένο που φεύγει από το Κάιρο αργά το απόγευμα και φτάνει στο Ασουάν το πρωί της επόμενης μέρας. Ο επίσημος λόγος είναι η ασφάλεια, που δεν εγγυώνται ότι θα υπάρχει στα άλλα δρομολόγια. Ουσιαστικά όμως είναι ένας καλός τρόπος να παίρνουν πάνω από 100 ευρώ από τον τουρίστα, αντί των 13 ευρώ που πληρώσαμε εμείς. Για να αγοράσουμε αυτά τα εισιτήρια το μόνο που κάναμε ήταν να γραφτούμε στο site των Αιγυπτιακών σιδηροδρόμων και να τα αγοράσουμε με πιστωτική κάρτα από εκεί. Τόσο απλά. Φυσικά ο οδηγός μας, όσο αφορά στα τρένα, είναι πάντα το πάντα έγκυρο και ενημερωμένο www.seat61.com, που μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες για τα τρένα όλου του κόσμου.

Ημέρα 3η: Οι πυραμίδες και η σφίγγα της Γκίζας

Μεγάλη μέρα η σημερινή! Θα επισκεφτούμε τις πυραμίδες της Γκίζας, όπου βρίσκεται η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως η Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας, το αρχαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, και το μόνο που σώζεται στις μέρες μας. Ξεκινάμε αργά, γύρω στις 9:30. Βρίσκουμε ένα Uber για να μας πάει εκεί. Το κόστος για τη διαδρομή των 45' και 20 χλμ. είναικάτω από 5€. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτά! Ο ταξιτζής χθες μας ζητούσε τα διπλά ... Ο δρόμος έχει όπως πάντα κίνηση, ενώ ο οδηγός μας αποδεικνύεται άσσος. Προλαβαίνει στο τσακ ένα γερό τρακάρισμα με τον μπροστινό μας που κάνει ένα απότομο σταμάτημα. Λίγο μετά τις 10:00 βλέπουμε τις πυραμίδες. Προσέχουμε το νέο μουσείο που κατασκευάζεται λίγο πριν φτάσουμε, το οποίο θα λειτουργήσει το 2020, θα στεγάσει 5000 αντικείμενα και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Ο οδηγός μας αφήνει εκεί όπου γίνεται ο έλεγχος των αυτοκινήτων. Από εκεί περπατούμε 1-2 χιλιόμετρα μέχρι την έκδοση των εισιτηρίων. Μπροστά μας η Μεγάλη πυραμίδα! Το βλέμμα μας δεν φεύγει από αυτή. Πληρώνουμε για το πλήρες πακέτο (είσοδος στο χώρο, στο εσωτερικό της Μεγάλης πυραμίδας και στο μουσείο της Ηλιακής Λέμβου) από 500 λίρες και το μισό για τα παιδιά. Ο Κωστής μέχρι το τέλος το σκεφτόταν αν θα μπει μέσα στη Μεγάλη πυραμίδα, λόγω της κλειστοφοβίας που έχει, όμως το πήρε απόφαση!

Ημέρα 2η: Σακάρα, Νταχσούρ και Μέμφιδα

Σήμερα θα περιηγηθούμε μία όχι τόσο τουριστική περιοχή, που όμως παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι η Σακάρα, το Νταχσούρ και η Μέμφιδα, πρωτεύουσα της Αιγύπτου 4000 χρόνια πριν την ίδρυση του Καίρου. Ο Κωστής ξυπνάει αρκετά νωρίς για να γράψει τη χθεσινή ημέρα που ήταν πολύ μεγάλη αλλά και για συντονιστεί μετά από 1 χρόνο αποχής από το blog. Οι υπόλοιποι σιγά σιγά ξυπνούν. Έχουμε ζητήσει να μας φέρουν το πρωινό στις 7:30, αφού στις 8:00 ο ξεναγός μας θα μας περιμένει στο σαλόνι του ξενοδοχείου. Για να επισκεφτεί κανείς αυτήν την περιοχή, η οποία βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νότια του Καίρου, είτε πρέπει να το κάνει μέσω ενός τουριστικού γραφείου, είτε βρίσκοντας ένα ταξί. Δεν υπάρχει συγκοινωνία. Εμείς επιλέξαμε την πρώτη λύση, αφού θα είχαμε και έναν ξεναγό μαζί μας. Μας κόστισε 50 ευρώ, θα μας πάρει όλο το πρωινό και θα είμαστε μόνοι μας. Στις 7:50 αρχίζουν να έρχονται μηνύματα στο what's up από τον οδηγό. Η υπηρεσία αυτή είναι πολύ διαδεδομένη εδώ στην Αίγυπτο. Στις 8:05 συναντούμε τον ξεναγό μας. Είναι ο Αχμέτ (πολύ κοινό όνομα στην Αίγυπτο) και είναι γύρω στα 65. Επιβιβαζόμαστε στο κλιματιζόμενο βανάκι που μας περιμένει με τον οδηγό του στο δρόμο. Ξεκινάμε.