Ημέρα 27η: Μια υπέροχη βόλτα στην ασιατική μεριά της Πόλης

Το αεροπλάνο απογειώνεται λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Παρόλο που ο καθένας μας έχει από 3 θέσεις για να κοιμηθούμε καλύτερα, ο ύπνος που καταφέρνουμε τελικά να κάνουμε στο αεροπλάνο δεν είναι και ο καλύτερος. Η πτήση διαρκεί γύρω στις 4:30 ώρες, όμως με τη διαφορά της ώρας το αεροπλάνο φτάνει στην Κωνσταντινούπολη  γύρω στις 2:30. Από ψηλά βλέπουμε όλη την πόλη φωτισμένη, τα στενά του Βοσπόρου, τις γέφυρες, τον Κεράτιο κόλπο και την Αγιά Σοφιά και όλα τα βασικά αξιοθέατα. Το αεροπλάνο μοιάζει να μας κάνει ξενάγηση. Στις 3:15, έχουμε αποβιβαστεί και περιμένουμε τον έλεγχο των διαβατηρίων. Λίγο μετά τις 4:00 έχουμε ξεμπερδέψει με όλα και βλέπουμε ότι προλαβαίνουμε το λεωφορείο  HVL-1 για το Aksaray, για να φτάσουμε μέχρι το κέντρο, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Το σχέδιο ήταν να αφήναμε τα σακίδια μας και να επιστρέφαμε το μεσημέρι για να κάνουμε check-in. Αφενός θα φτάσουμε πολύ νωρίτερα απ' ότι υπολογίζαμε, αφετέρου είμαστε αρκετά κουρασμένοι για να ξεκινήσουμε να τρέχουμε από τόσο νωρίς. Αποφασίζουμε να διαπραγματευτούμε με τον ξενοδόχο για να μπούμε νωρίτερα στο δωμάτιο και να ξεκουραστούμε λίγο. 

Ημέρα 26η: Μία ήρεμη μέρα στην Τασκένδη

Σήμερα δεν έχουμε βιασύνη. Είναι μία μέρα που θα ξεκουραστούμε, θα κάνουμε βόλτες, θα αγοράσουμε μερικά αναμνηστικά και θα ετοιμαστούμε για να είμαστε έτοιμοι το βράδυ στις 21:00 να αφήσουμε το διαμέρισμα και να πάμε στο αεροδρόμιο για να αναχωρήσουμε για την Κωνσταντινούπολη. Έτσι και κάνουμε. Βγαίνουμε από το σπίτι στις 9:00 με κατεύθυνση το  Chorsu Bazaar, τη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά της πόλης. Πριν πάρουμε το μετρό αγοράζουμε για πρωϊνό μερικά μπουρεκάκια, από το ίδιο μαγαζί που αγοράσαμε και χθες. Στο σταθμό Oybek αλλάζουμε γραμμή και παίρνουμε τη γραμμή 2 μέχρι την αγορά. Φτάνουμε και περπατάμε μέχρι εκεί. Η αγορά είναι πολύ μεγάλη και πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από εδώ μπορούμε να αγοράσουμε και μερικά αναμνηστικά και δωράκια για τους φίλους μας. Ξεκινάμε να περπατάμε περιμετρικά της αγοράς, τώρα που δεν έχει και τόσο ζέστη και είναι υποφερτά. Ρωτάμε τιμές, σημαδεύουμε μαγαζιά που μας ενδιαφέρουν και προχωράμε τη βόλτα μας. Φτάνουμε στο κεντρικό μέρος της αγοράς, που είναι μία μεγάλη κυκλική κατασκευή. Εδώ πουλάνε κρεατικά όπου οι πωλητές είναι μόνο άνδρες και γαλακτοκομικά, όπου οι πωλητές είναι μόνο γυναίκες. Περίεργο... 

Ημέρα 25η: Η εντυπωσιακή, υπέροχη Τασκένδη

Η μέρα σήμερα έχει πάλι ταξίδι. Ο σπιτονοικοκύρης μας έχει κανονίσει ένα ταξί για τις 7:00 για να μας μεταφέρει μέχρι τα σύνορα του Τατζικιστάν με το Ουζμπεκιστάν, στο Oybek, που ήμασταν χθες. Όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα και πριν τις 8:00 είμαστε στα σύνορα. Περνάμε εύκολα όλες τις διατυπώσεις και μπαίνουμε στο Ουζμπεκιστάν. Έχουμε αποφασίσει να μην μιλήσουμε σε κανένα ταξιτζή και να προχωρήσουμε να βρούμε κάπου να καθίσουμε για να βρούμε μόνοι μας ένα ταξί για το δίωρο ταξίδι μέχρι την Τασκένδη. Λειτουργούμε με βάση το σχέδιο. Οι ταξιτζήδες μας λένε διάφορα όμως εμείς σταθεροί! Αφήνουμε τα σακίδια μας και ψάχνουμε να βρούμε ταξί με την εφαρμογή Yandex. Βρίσκουμε αμέσως με τιμή κάτω από 25€, πολύ καλύτερη από κάθε άλλη προσφορά που θα δεχόμασταν. Περιμένουμε τα 7΄που θα κάνει το ταξί για να έρθει. Κάποια στιγμή περνάει ένα ταξί από μπροστά μας και μας φωνάζει Yandex. Τον διώχνουμε κι αυτόν. Είναι συνηθισμένο κόλπο να φωνάζουν Yandex για να νομίσει ο πελάτης ότι έχουν καλύτερη τιμή. Σε λίγο επιστρέφει ξανά και επιμένει. Τσεκάρουμε και είναι τελικά το ταξί που περιμένουμε! Γρήγορος.

Ημέρα 24η: Khujand, Αλεξάνδρεια η Εσχάτη

Σήμερα έχουμε δρόμο. Θα αφήσουμε προσωρινά το Ουζμπεκιστάν και θα μπούμε πάλι στο Τατζικιστάν, με σκοπό να δούμε το Khujand, την Αλεξάνδρια την Εσχάτη! Θα μείνουμε για ένα βράδυ και θα επιστρέψουμε στο Ουζμπεκιστάν. Αυτό έγινε στο πρόγραμμα μας αφενός λόγω της γεωγραφίας της περιοχής, αφού οι χώρες εδώ μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη, αφετέρου λόγω της ποιότητας των δρόμων, αφού είναι καλύτερο να ταξιδέψουμε ανατολικά μέσω Ουζμπεκιστάν, παρά μέσω Τατζικιστάν. Ετοιμαζόμαστε με γρήγορο ρυθμό, αφού το ταξί θα είναι εδώ στις 8:00. Ο Κωστής προσπαθεί να κλείσει το άρθρο του blog για να μην γράφει στη διαδρομή. Τρώμε το πρωϊνό μας. Το ταξί έρχεται πραγματικά στην ώρα του. Ο οδηγός φαίνεται αρκετά συμπαθητικός. Φορτώνουμε τα σακίδιά μας και ξεκινάμε. Η διαδρομή μέχρι τα σύνορα στο Oybek είναι 290 χιλιόμετρα και θα κάνουμε γύρω στις 4 ώρες. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι που εκτιμάει κάποιος και μένουν τελικά περισσότερο στη μνήμη μας από οτιδήποτε άλλο.

Ημέρα 23η: Μία ακόμα μέρα στην υπέροχη Σαμαρκάνδη

Σήμερα θέλουμε να είμαστε γύρω στις 8:30 στην πλατεία Registan για να προλάβουμε τα μεγάλα πλήθη που βλέπουμε να την επισκέπτονται. Στις 7:30 η ευγενική κυρία του πανδοχείου μας έχει ήδη έτοιμο το πρωϊνό μας, όπως το ζητήσαμε. Είναι από τα πιο χορταστικά και γευστικά πρωϊνά του ταξιδιού μας. Η μέρα δείχνει να είναι ζεστή σήμερα. Στις 8:30 είμαστε έξω από την έκδοση εισιτηρίων. Βγάζουμε τα εισιτήρια και μπαίνουμε στην πλατεία. Μπροστά μας υψώνονται τρία επιβλητικά μεντρεσέ, διακοσμημένα με χιλιάδες μπλε και τιρκουάζ πλακίδια. Τα μεντρεσέ λειτουργούσαν ουσιαστικά σαν πανεπιστήμια της εποχής. Ένα τυπικό μεντρεσέ είχε μια μεγάλη εσωτερική αυλή, αίθουσες διδασκαλίας, μικρά δωμάτια όπου έμεναν οι φοιτητές, τζαμί ή χώρο προσευχής και βιβλιοθήκη. Το παλαιότερο είναι το Ulugh Beg Madrasa, όπου διδάσκονταν επιστήμες όπως η αστρονομία και τα μαθηματικά. Απέναντί του βρίσκεται το Sher-Dor Madrasa, διάσημο για τις παραστάσεις αιλουροειδών στην πρόσοψή του, αλλά και τις προσωπογραφίες, ενώ το Tilya-Kori Madrasa, λειτουργούσε τόσο ως σχολή όσο και ως το κεντρικό τζαμί της πόλης. Μαζί συνθέτουν ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά σύνολα του ισλαμικού κόσμου. 

Ημέρα 22η: Σαμαρκάνδη, η μυθική πόλη!

Σήμερα θα ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς. Παρόλα αυτά το βράδυ δεν κρυώσαμε, κοιμηθήκαμε καλά και ξεκουραστήκαμε. Δεν ξέρουμε οι διπλανοί μας, οι οποίοι ψήναν και τραγουδούσαν μέχρι αργά και κοιμήθηκαν έξω στο κρύο, σε αυτήν την υπερυψωμένη μεταλλική εξέδρα, το tapchan, αν κρύωσαν το βράδυ. Στις 6:30 είμαστε έτοιμοι για πρωϊνό, όμως κανένας στο πανδοχείο δεν φαίνεται να έχει ξυπνήσει. Περιμένουμε να δούμε κάποια κίνηση αλλά τίποτα. Όταν η ώρα φτάνει 7:00 και αρχίζουν να ξυπνούν, έρχεται ο οδηγός μας να μας πάρει. Δεν έχει πρωϊνό για μας σήμερα... Ο οδηγός δεν είναι μόνος του. Μαζί του είναι και μία ομάδα ντόπιων που μάλλον θα ταξιδέψουν μαζί μας. Φορτώνουμε τα σακίδια μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε. Στριμωχνόμαστε για να χωρέσουμε όλοι. Η Λίνα θυμάται τη χθεσινή της κακή διάθεση και βλέπει πως θα πληρώσουμε εμείς το αγώγι για όλους αυτούς. Ξεκινάμε και μετά από λίγα χιλιόμετρα καταλαβαίνουμε ότι όλοι αυτοί που συνταξιδεύουμε δεν είναι τυχαίοι... Είναι η οικογένεια του οδηγού, που τους έφερε μέχρι εδώ από την πόλη για να τους κάνει βόλτα. Δίπλα του κάθεται ο μπαμπάς του, πίσω η μαμά του μαζί μας, και στο τελευταίο κάθισμα η γυναίκα του και δύο άλλες γυναίκες που δεν ξέρουμε τι του είναι. Αμέσως η διάθεση της Λίνας, αλλάζει. Είναι σίγουρα διαφορετικά τώρα. Σταματάμε για φωτογραφίες στο δρόμο και μας θέλουν και εμάς μέσα. Έχει πολύ πλάκα! Έχουμε γίνει και εμείς μέλη της οικογένειας.

Ημέρα 21η: Οι 7 λίμνες

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 4:00 σήμερα. Παρόλο που έχουμε ετοιμάσει τα περισσότερα πράγματα είναι και κάποια άλλα που πρέπει να κάνουμε για να ετοιμαστούμε και να φύγουμε. Στις 5:10 μας χτυπάει η γειτόνισσα την πόρτα για να παραλάβει τα κλειδιά και να μας βάλει στο ασανσέρ. Το ασανσέρ δουλεύει μόνο με τον πομπό που έχουν τα κλειδιά πάνω τους. Την αποχαιρετούμε και κατεβαίνουμε στο δρόμο. 

Με την εφαρμογή Jura που έχουμε κατεβάσει δεν μπορούμε να συννενοηθούμε με τον ταξιτζή που έλαβε την κλήση, έτσι βρίσκουμε ένα άλλο ταξί και φεύγουμε για το σταθμό των λεωφορείων. Στις 5:40 είμαστε εκεί, όπως και καμιά δωδεκαριά άλλοι που μάλλον θα ταξιδέψουμε μαζί για το Panjakent. 

Το μικρό λεωφορειάκι μπροστά μας γράψει στα κυριλλικά μάλλον τον προορισμό μας. Μοιάζει. Ένας 20χρονος έρχεται και μας πιάνει κουβέντα στα Αγγλικά. Μας εξηγεί ότι αυτό είναι το λεωφορείο και πρέπει να περιμένουμε. Κάποια στιγμή ο οδηγός ανοίγει τις πόρτες και μπαίνουμε όλοι μέσα, μαζί με τα πράγματα μας. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού χώρος... 

Ημέρα 20η: Εξερεύνηση της πρωτεύουσας

Σήμερα θα εξερευνήσουμε περισσότερο την πρωτεύουσα Dushanbe. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε και ετοιμαζόμαστε. Γύρω στις 9:30 βγαίνουμε από το διαμέρισμα μας. Πρώτη μας στάση είναι  η Εμπορική Τράπεζα του Τατζικιστάν, η οποία έχουμε διαβάσει ότι κάνει συνάλλαγμα. Θα αλλάξουμε μερικά δολλάρια ακόμα. Περπατάμε μέχρι εκεί. Τόσο μεγάλη ανοικοδόμηση σε πόλη δεν έχουμε δει πουθενά... Χτίζουνε παντού γκρεμίζοντας ό,τι παλιο υπάρχει στο κέντρο. Άραγε που να πηγαίνουν αυτοί που μένανε εδώ; Παίρνουμε αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες από την πόλη που σε αυτή τη φάση μας μοιάζει επιβλητική, αλλά κάπως ψεύτικη. Φτάνουμε στην τράπεζα και κάνουμε το συνάλλαγμα. Επόμενος στόχος είναι να βγάλουμε εισιτήρια για το αυριανό μας ταξίδι με λεωφορείο στο Panjakent. 

Ημέρα 19η: Φτάνουμε στην πρωτεύουσα Dushanbe

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς για να ετοιμαστούμε, αφού το πρωϊνό θα σερβιριστεί στις 6:30. Ο Shodi θέλει στις 7:00 να ξεκινήσουμε. Ο δρόμος μέχρι την πρωτεύουσα Dushanbe είναι γύρω στα 350 χιλιόμετρα, όμως ο χρόνος 7-8 ώρες... Έτσι καλύτερα να ξεκινήσουμε νωρίς. Ετοιμαζόμαστε, τρώμε ένα υπέροχο πρωϊνό, αφού ο Κωστής είναι πλέον εντελώς καλά, σε αυτήν την μοναδική βεράντα δίπλα στο ποτάμι. Φορτώνουμε τα σακίδια μας στο τζιπ. Πληρώνουμε και ευχαριστούμε τον πανταχού παρών ιδιοκτήτη. Σε όλα τα καταλύματα μέχρι και σήμερα πληρώνουμε γύρω στα 50€ οι δυο μας, για τη διαμονή, το βραδινό και το πρωϊνό. Καλά, ούτε πολύ, ούτε λίγο. Σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε σημαντικές στάσεις. Είναι μόνο οδήγηση. Στα πρώτα 120 χιλιόμετρα συνεχίζουμε να κινούμαστε δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Η Λίνα κάθεται σήμερα στην μπροστινή θέση και είναι χαρούμενη γιατί μπορεί να φωτογραφίζει με μεγαλύτερη άνεση. 

Ημέρα 18η: Όλοι καλύτερα, συνεχίζουμε!

Το βράδυ κάναμε τον καλύτερο ύπνο εδώ και μέρες. Επίσης ξυπνάμε καλύτερα από χθες. Οι ευχές όλων έπιασαν τόπο! Η Λίνα είναι εντελώς καλά και ο Κωστής παρόλο που έχει πρωϊνό πυρετό ήδη αισθάνεται καλύτερα. Η διάθεση του είναι πολύ καλύτερη από χθες. Μάλιστα παίρνει και ένα αντιπυρετικο και η θερμοκρασία γρήγορα γίνεται φυσιολογική. Στο πρωϊνό κατεβαίνει μόνο η Λίνα. Ο Κωστής, παρόλο που έχει να φάει από προχθές το βράδυ, προτιμάει να κάνει λίγη ακόμα αποχή από το φαγητό. Η Λίνα βρίσκεται για το πρωϊνό σε μία υπέροχη αυλή, κάτω από μία κληματαριά, όπου υπάρχουν στρωμένα τραπέζια. Δίπλα υπάρχει ένας οργανωμένος μπαχτσές. Την υποδέχεται ο πολύ συμπαθής ιδιοκτήτης και της προτείνει να δοκιμάσει απ' όλα, την ώρα που πλένει και την αυλή με το λάστιχο. Η Λίνα τρώει συντηρητικά, αλλά δεν γίνεται να μην δοκιμάσει και τη σπιτική μαρμελάδα βερύκοκο. Αργότερα ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, φορτώνουμε και φεύγουμε. Ευτυχώς και ο Stephen νοιώθει σήμερα πολύ καλύτερα. Μπόρα ήταν και πέρασε.

Ημέρα 17η: Άρρωστοι!

Ακόμα ένα βράδυ που δεν κοιμόμαστε καλά... Το δωμάτιο είναι πάρα πολύ ζεστό. Κάποια στιγμή όταν η θερμοκρασία πέφτει κοιμόμαστε. Ο Κωστής όπως πάντα σηκώνεται πολύ νωρίς για να γράψει στο blog. Παρόλα αυτά δεν αισθάνεται καλά. Νοιώθει άρρωστος. Γράφει για λίγο, ξυπνάει και η Λίνα και μετράμε θερμοκρασία. 38,5°... Νοιώθει παρόμοια με τη Λίνα πριν κάποιες μέρες. Πονοκέφαλο, στομάχι, τάση εμετό, πόνο στα κόκκαλα... Να είναι ηλίαση, λόγω της μεγάλης έκθεσης στον ήλιο; Να είναι από την κούραση; Να είναι από το κοτόπουλο που έφαγε χθες ο Κωστής και δεν έφαγε η Λίνα; Δεν ξέρουμε. Ο Κωστής παίρνει ένα αντιπυρετικό και κοιμάται  λίγο. Η Λίνα κατεβαίνει για πρωϊνό. Εκεί μαθαίνει ότι και ο Stephen είναι άρρωστος με τα ίδια συμπτώματα. Και αυτός έφαγε κοτόπουλο. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν να φταίει αυτό. Ελπίζουμε να μην είναι σαλμονέλα γιατί είναι άτιμη. Ετοιμάζουμε τα σακίδια, τα φορτώνουμε στο τζιπ και γύρω στις 8:10 ξεκινάμε. Ο Κωστής και ο Stephen κάθονται στα δύο παράθυρα πίσω και δεν μιλάνε καθόλου. Πρώτη στάση είναι ένας βουδιστικός ναός. Φυσικά τον επισκέπτονται μόνο η Λίνα και ο Λιβάι. Ο Κωστής με το Stephen δεν πρόκειται να κουνηθούν από τη θέση τους σήμερα, όλη τη μέρα. Ο Βουδιστικός ναός δεν λέει και πολλά, όμως η Λίνα πιάνει φιλίες με ένα μικρό μοσχαράκι.

Ημέρα 16: Οδηγώντας στα σύνορα με το Αφγανιστάν

Το βράδυ είναι δύσκολο και για τους δυο μας. Μας είναι δύσκολος ο ύπνος. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε συνέχεια. Κάποια στιγμή η Λίνα βγαίνει έξω από το σπίτι για τουαλέτα και γυρίζει στο δωμάτιο ενθουσιασμένη. Δεν έχει ξαναδεί πιο όμορφο ουρανό στη ζωή της! Τα αστέρια είναι τόσο ζωντανά που σου έρχεται να τα πιάσεις. Φαίνεται το υψόμετρο, αλλά και το ότι δεν υπάρχουν πολλά φώτα στην ευρύτερη περιοχή κάνει το θέαμα μοναδικό! Αργότερα το βλέπει και ο Κωστής, όπως βλέπει ότι δεν υπάρχει πλέον νερό... Σε λίγο σταματάει και το ρεύμα... Είμαστε σε μια περιοχή που τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο. Ξημερώνει. Σήμερα είναι μία μέρα που θα κινηθούμε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ακριβώς δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Είναι από τις εμπειρίες αυτού του ταξιδιού που περιμένουμε περισσότερο! Ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, κάποια στιγμή έρχεται ευτυχώς το νερό και το ρεύμα, η Λίνα παίζει με το μικρό μωράκι που προσέχει η γιαγιά της οικογένειας, τρώμε το πρωϊνό μας και γύρω στις 8:15 φεύγουμε με το τζιπ για τη σημερινή περιπέτεια.

Ημέρα 15η: Συνεχίζουμε τον δρόμο του Pamir

Η μέρα ξημερώνει και η Λίνα είναι καλά. Σηκώνεται χωρίς κανένα πρόβλημα! Τέλεια. Ετοιμαζόμαστε και φτιάχνουμε τα σακίδια μας. Τρώμε ένα καλό πρωϊνό και στις 8:30 είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Σήμερα είναι η μέρα της Λίνας να καθίσει στη θέση του συνοδηγού. Βγαίνουμε από το Karakul, το οποίο είναι ένα χωριουδάκι τελικά, και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω βγαίνουμε από το δρόμο για να πλησιάσουμε πιο κοντά στη λίμνη, η οποία είναι τόσο όμορφη με τα χιονισμένα βουνά πίσω της. Κατεβαίνουμε και βγάζουμε φωτογραφίες. Τα χιλιάδες κουνούπια που μας επιτίθενται κατά ριπάς δεν μας αφήνουν να τη θαυμάσουμε περισσότερο. Πραγματικά είναι περίεργο πως υπάρχουν κουνούπια σε τόσο μεγάλο υψόμετρο... Συνεχίζουμε. Ο δρόμος συνεχίζει να μην είναι καλός. Επόμενη στάση το Ak-Baital Pass στα 4655 μέτρα. Φτάνουμε. Παρκάρουμε δίπλα σε άλλα τζιπ που έχουν ήδη έρθει εδώ και βγάζουμε φωτογραφίες. Αρκετοί ανεβαίνουν πιο ψηλά για να έχουν μία καλύτερη θέα. Ανεβαίνουμε κι εμείς, περισσότερο για να μεγαλώσουμε το υψόμετρο κατάκτησης :) Φτάνουμε μέχρι 4677 μέτρα. Τα δύο αγόρια που ταξιδεύουμε μαζί ανέβηκαν μέχρι την κορυφή! 

Ημέρα 14η: Lenin peak (ίσως μία άλλη φορά) & Καλώς Ήρθαμε στο Τατζικιστάν

Σήμερα έχουμε να κάνουμε μία απαιτητική πεζοπορία, όπου το σχέδιο είναι να περπατήσουμε 5-6 ώρες για να φτάσουμε στο σημείο Traveller's Pass στα 4.130 μέτρα, απ' όπου μπορούμε να δούμε την εντυπωσιακή κορυφή Lenin η οποία υψώνεται στα 7.134 μέτρα. Η απόσταση είναι γύρω στα 8 χιλιόμετρα και θα ανεβούμε 630 μέτρα, αφού η κατασκήνωση μας βρίσκεται περίπου στα 3.500 μέτρα. Φιλόδοξο σχέδιο! Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Πριν τις 7:30 είμαστε για πρωϊνό, όπου τρώμε ένα μάλλον ρυζόγαλο με τηγανήτες. Ακριβώς στις 8:00 αρχίζουμε την πεζοπορία. Ξεκινάμε με μία δύσκολη κατηφοριά που οδηγεί στο γεφυράκι για να περάσουμε από την άλλη μεριά του ποταμού. Συνεχίζουμε με μία απαιτητική ανηφοριά για να έρθουμε περίπου στο ύψος που ξεκινήσαμε. Αυτό λίγο μας κόβει τον αρχικό ενθουσιασμό, αλλά προχωράμε. Από εδώ και πέρα τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα. Περπατάμε με ρυθμό και σταματάμε όταν κουραζόμαστε. Προσπερνάμε αρκετές κατασκηνώσεις με γιουρτ. Μαζί με μας ανεβαίνουν και άλλοι οι οποίοι είτε είναι με ελαφρύ εξοπλισμό, που σημαίνει ότι κάνουν ό,τι και μεις, είτε κουβαλάνε βαρύτερο εξοπλισμό για να καταστηνώσουν σε κάποιο basecamp αρκετά πιο πέρα. Κάποιοι από αυτούς θα επιχειρήσουν να ανεβούν στην κορυφή Lenin.

Ημέρα 13: Pamir Highway

Σήμερα ξεκινά μία από τις πιο πολυαναμενόμενες εμπειρίες ολόκληρου του ταξιδιού μας: το Pamir Highway. Πρόκειται για έναν από τους πιο διάσημους και εντυπωσιακούς ορεινούς δρόμους του κόσμου, που διασχίζει τα βουνά του Κιργιστάν και του Τατζικιστάν, ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό τα αρχαία μονοπάτια του Δρόμου του Μεταξιού. Με συνολικό μήκος που ξεπερνά τα 1.200 χιλιόμετρα, ο δρόμος συνδέει το Osh με το Dushanbe και περνά μέσα από απομονωμένες κοιλάδες, ορεινά χωριά και οροπέδια που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα υψόμετρο. Για τους λάτρεις των οδικών ταξιδιών, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους προορισμούς στον κόσμο. Εμείς θα τον διασχίσουμε με τζιπ, καθώς σε πολλά σημεία ο δρόμος είναι χωμάτινος ή αρκετά κακοτράχαλος. Οι επόμενες ημέρες θα μας οδηγήσουν σε περιοχές όπου η φύση κυριαρχεί, οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι υποδομές ελάχιστες. Είναι ένα ταξίδι που δεν γίνεται για την άνεση, αλλά για τις μοναδικές εικόνες και τις εμπειρίες που προσφέρει. Το ταξίδι αυτό το έχουμε κλείσει με την εταιρεία Visit Alay. Ο οδηγός μας θα είναι ο Shodi ο οποίος θα μας παραλάβει με ένα τζιπ απο τα γραφεία της εταιρεία στο Osh. Το ραντεβού είναι για τις 9:00. Ξυπνάμε αρκετά νωρίς για να ετοιμαστούμε και να είμαστε στην ώρα μας.

Ημέρα 12η: Απρόοπτο επαναλαμβανόμενο παύει να είναι απρόοπτο

Σήμερα είναι μία μέρα που είμαστε και πάλι πολύ χαλαροί. Σηκωνόμαστε, ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε για βόλτα έξω στην πόλη. Πρώτη στάση το μεγαλύτερο άγαλμα του Λένιν στην κεντρική Ασία που βρίσκεται απέναντι από το Δημαρχείο της πόλης. Περπατάμε μέχρι εκεί, αφού είμαστε αρκετά κοντά. Στο δρόμο συναντάμε και το γήπεδο της πόλης. Έξω από το γήπεδο αναγράφονται τα στοιχεία της τελευταίας ποδοσφαιρικής συνάντησης πριν απο 4 μέρες και η τιμή εισιτηρίου που είναι 1,50€. Φτάνουμε στο Δημαρχείο και ψάχνουμε να βρούμε το αγαλμα. Πουθενά! Αναζητούμε στο ChatGPT περισσότερες πληροφορίες και ανακαλύπτουμε ότι τον Ιούνιο του 2025 οι αρχές του Osh το απομάκρυναν από τη θέση του και στη θέση του τοποθετήθηκε ένας μεγάλος ιστός με τη σημαία του Κιργιστάν... Πρόκειται να μεταφερθεί σε άλλο σημείο στο μέλον, όμως δεν είναι πλέον εδώ. Όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι μας 10 μήνες πριν δεν υπήρχε αυτή η πληροφορία... Καθόμαστε σε μία σκιά για να σκεφτούμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια. Σκεφτόμαστε να ψάξουμε να βρούμε πού μεταφέρθηκε το Jayma Bazaar, μία τεράστια λαϊκή αγορά και μία από τις παλαιότερες της Κεντρικής Ασίας. 

Ημέρα 11η: Βόλτες στο Osh

Σήμερα είναι μία από τις 2 μέρες που έχουμε για να εξερευνήσουμε το Osh. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε. Ετοιμαζόμαστε, αδειάζουμε το δωμάτιο και αφήνουμε τα σακίδια μας στη ρεσεψιόν, αφού σήμερα θα αλλάξουμε δωμάτιο. Βγαίνουμε έξω στην πόλη και κατεβαίνουμε το δρόμο μέχρι τον κεντρικό. Εκεί είναι μαζεμένος πολύς κόσμος, περισσότερες γυναίκες, που κουβαλάνε τσάντες. Η Λίνα προσέχει τα συρματοπλέγματα και την ισχυρή αστυνομία. Είμαστε έξω από μία φυλακή και ο κόσμος περιμένει το επισκεπτήριο για να δει τον δικό του άνθρωπο και να του αφήσει κάποιες προμήθειες. Συνεχίζουμε. Πρώτη στάση είναι για πρωϊνό στην κεντρική οδό Kurmanjan-Datka, όπου πουλάνε ζεστά somsa, τα οποία είναι γεμιστά πιτάκια Αγοράζουμε διαφορετικά από μία καντίνα και καθόμαστε σε ένα παγκάκι για να τα φάμε. Ψηφίζουμε αυτό με τη γέμιση κασέρι ως το νοστιμότερο. Συνεχίζουμε να βλέπουμε στο δρόμο κυρίες να πουλάνε κρύα ροφήματα. Σήμερα βλέπουμε και ένα διαφορετικό, το Kvass, ένα από τα πιο δημοφιλή παραδοσιακά ποτά της Κεντρικής Ασίας. Παρασκευάζεται από ζυμωμένο ψωμί σίκαλης και έχει μια ιδιαίτερη, δροσιστική γλυκόξινη γεύση. Καταναλώνεται κυρίως ως αναψυκτικό. Αύριο πρέπει να δοκιμάσουμε λίγο απ' όλα. 

Ημέρα 10η: Πτήση για το Osh

Σήμερα θα πετάξουμε με το αεροπλάνο από το Bishkek στο Osh, τη συμπρωτεύουσα της χώρας, γύρω στα 300 χιλιόμετρα, σε ευθεία γραμμή, νοτιοδυτικά. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις το δρόμο αυτό οδικώς, όμως θέλει, για τα περίπου 600 χιλιόμετρα, 12-15  ώρες οδήγηση... Μία πτήση θέλει γύρω στα 40' και το κόστος συνήθως είναι 50-80€ το άτομο. Πολύ πιο συμφέρουσα λύση! Ξυπνάμε το πρωί και ετοιμαζόμαστε. Η κυρία στις 8:30 μας έχει ετοιμάσει το πρωϊνό που είναι αρκετά χορταστικό. Ετοιμάζουμε τα σακίδια μας να έχουν βάρος κάτω από 15 κιλά, τα φορτώνουμε στο τζιπ και ευγνώμονες αποχαιρετούμε την οικογένεια που μας φιλοξένησε στο σπιτικό της. Φεύγουμε. 

Ημέρα 9η: Ημέρα φαραγγιών και ξεκούρασης

Σήμερα θα κλείσουμε τον κύκλο της λίμνης. Θα φτάσουμε στο Balykchy, εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε να οδηγούμε γύρω από τη λίμνη Issyk-Kul. Ξυπνάμε όπως πάντα νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Η κυρία στις 8:00 μας χτυπάει την πόρτα για να μας ενημερώσει ότι το πρωϊνό είναι έτοιμο. Σε λίγη ώρα είμαστε στο χώρο εστιατορίου και εκδηλώσεων του καταλύματος. Σήμερα το πρωϊνό δεν είναι τόσο πλούσιο όσο χθες όμως τρώμε καλά και χορταίνουμε. Βγάζουμε μία αναμνηστική φωτογραφία με την κυρία, βγάζουμε το καθημερινό βίντεο του tik tok και φεύγουμε. Δυστυχώς ο δρόμος συνεχίζει να είναι χάλια... Γρήγορα φτάνουμε στο χωριό Aksay, εκεί όπου πρέπει να στρίψουμε δεξιά προς τη λίμνη για να βρούμε το ομώνυμο φαράγγι. Οι πληροφορίες που έχουμε αναφέρουν ότι πρόκειται για μια πιο αυθεντική εμπειρία εξερεύνησης μακριά από τα συνηθισμένα τουριστικά σημεία. Ψάχνουμε να βρούμε το δρόμο, όμως τα έργα μας εμποδίζουν να μπούμε στο χωριό. Προχωρούμε και ευτυχώς βρίσκουμε μία διέξοδο και μπαίνουμε. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες τεμπέλες που επιβεβαιώνουν το δρόμο που ακολουθούμε. Μετά από κανένα μισάωρο χωματόδρομου, που το χειμώνα μάλλον γίνεται χείμαρρος, φτάνουμε στο πάρκινγκ.

Ημέρα 8η: Κυνήγι με χρυσαετό

Σήμερα πάλι έχουμε πρωϊνό ξύπνημα. Έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε πολλά πράγματα με αποκορύφωμα το κυνήγι με χρυσαετό που ελπίζουμε να παρακολουθήσουμε στο χωριό Bokonbayevo, που θα μείνουμε σήμερα, επίκεντρο αυτής της νομαδικής τέχνης. Ο Κωστής όπως πάντα σηκώνεται νωρίς και γράφει, αυτή τη φορά σε ένα όμορφο τραπεζάκι στο διάδρομο, με θέα τα βουνά. Η Λίνα δεν αργεί. Στις 8:00 είμαστε κάτω για το πρωϊνό μας. Είναι το πιο πλούσιο πρωϊνό από όλες τις μέρες που είμαστε εδώ στο Κιργιστάν. Τρώμε καλά και φορτώνουμε το αυτοκίνητο. Γύρω στις 8:30 φεύγουμε με κατεύθυνση το Jeti-Ögüz, μία περιοχή διάσημη για τους κόκκινους βραχώδεις σχηματισμούς της. Μέσα στην πόλη φωτογραφίζουμε μερικά από τα τόσο όμορφα παράθυρα που έχουμε δει στην πόλη αυτή. Πριν βγούμε από την πόλη φουλάρουμε με βενζίνη το αυτοκίνητο. Η τιμή της βενζίνης έχει ανεβεί λίγο και είναι στα 0,80€ το λίτρο. Συνεχίζουμε. Δυστυχώς ο δρόμος και αυτή τη φορά είναι χωματόδρομος, αφού και εδώ κάνουν έργα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό το πράγμα... Σε όλη τη χώρα οι δρόμοι γίνονται ταυτόχρονα, ενώ θα μπορούσαν να ετοιμάζουν σταδιακά κομμάτια του δρόμου, να τα παραδίδουν και να συνεχίζουν... Ο Κωστής πλέον οδηγεί σαν ντόπιος. Προσπερνάει στο χωματόδρομο και τρέχει, αφού εδώ δεν υπάρχουν κάμερες ή αστυνομικοί. Στρίβουμε στη διασταύρωση και οδηγούμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα μέχρι τους «Επτά Ταύρους».