Το βράδυ είναι δύσκολο και για τους δυο μας. Μας είναι δύσκολος ο ύπνος. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε συνέχεια. Κάποια στιγμή η Λίνα βγαίνει έξω από το σπίτι για τουαλέτα και γυρίζει στο δωμάτιο ενθουσιασμένη. Δεν έχει ξαναδεί πιο όμορφο ουρανό στη ζωή της! Τα αστέρια είναι τόσο ζωντανά που σου έρχεται να τα πιάσεις. Φαίνεται το υψόμετρο, αλλά και το ότι δεν υπάρχουν πολλά φώτα στην ευρύτερη περιοχή κάνει το θέαμα μοναδικό! Αργότερα το βλέπει και ο Κωστής, όπως βλέπει ότι δεν υπάρχει πλέον νερό... Σε λίγο σταματάει και το ρεύμα... Είμαστε σε μια περιοχή που τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο. Ξημερώνει. Σήμερα είναι μία μέρα που θα κινηθούμε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ακριβώς δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Είναι από τις εμπειρίες αυτού του ταξιδιού που περιμένουμε περισσότερο! Ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, κάποια στιγμή έρχεται ευτυχώς το νερό και το ρεύμα, η Λίνα παίζει με το μικρό μωράκι που προσέχει η γιαγιά της οικογένειας, τρώμε το πρωϊνό μας και γύρω στις 8:15 φεύγουμε με το τζιπ για τη σημερινή περιπέτεια.
Ο δρόμος όπως πάντα κακός χωματόδρομος... Όταν βγαίνουμε από τον κεντρικό (;) δρόμο και στρίβουμε νότια με κατεύθυνση το Αφγανιστάν γίνεται ακόμα χειρότερος. Ευτυχώς μας αποζημιώνει το τοπίο που είναι μαγικό! Φτάνουμε στην λίμνη Chukurkul, όπου ο οδηγός σταματάει για να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες. Είναι αληθινά υπέροχη μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό. Βγάζουμε φωτογραφίες και συνεχίζουμε. Φτάνουμε στο διάσελο, το Kargushi Pass που βρίσκεται στα 4344 μέτρα. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω είναι η πρώτη στάση μας. Εδώ θα σταματήσουμε για κάμποση ώρα. Στο βάθος βλέπουμε τις χιονισμένες κορυφές του Αφγανιστάν. Το σχέδιο είναι να ανεβούμε στην κορυφή του βουνού που βλέπουμε μπροστά μας η οποία είναι στα 4800 μέτρα και να θαυμάσουμε από εκεί όλη την περιοχή. Όλο αυτό θα πάρει γύρω στις 4 ώρες, ανάλογα με το χρόνο που θα κάνουμε να πάμε και να γυρίσουμε. Εμείς είμαστε σίγουροι ότι δεν θα το κάνουμε όλο αυτό, θα ανεβούμε όμως όσο μπορούμε. Τα αγόρια είναι αποφασισμένα να τα καταφέρουν.
Ξεκινάμε. Η ιστορία μοιάζει λίγο με το λαγό στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Στην αρχή είμαστε μπροστά, όμως λίγο αργότερα τα αγόρια μας προσπερνούν και συνεχίζουν. Το μονοπάτι είναι αρκετά ανηφορικό. Περπατάμε 50 βήματα και ξεκουραζόμαστε. Τελικά ανεβαίνουμε γύρω στα 160 μέτρα πάνω από το σημείο που ξεκινήσαμε και σταματάμε. Η θέα είναι φανταστική, όμως για να φτάσουμε στην κορυφή θέλουμε άλλα 300 μέτρα, χωρίς να αλλάζει δραματικά η θέα που βλέπουμε. Δεν υπάρχει λόγος να ξεπεράσουμε τόσο πολύ τα όρια μας. Στο βάθος βλέπουμε τα αγόρια που συνεχίζουν. Κατεβαίνουμε, όπως είναι φυσικό, πιο γρήγορα απ' ότι ανεβήκαμε. Στο τζιπ μας περιμένει ο Shodi που μας κερνάει πεπόνι. Αράζουμε στο τζιπ και ξεκουραζόμαστε. Αργότερα τρώμε το ρυζάκι που είχαμε φυλάξει από χθες για μεσημεριανό. Τα αγόρια έρχονται. Τρώνε και αυτοί, ξεκουράζονται και μπαίνουμε στο τζιπ για να συνεχίζουμε τη διαδρομή μας.
Πλησιάζουμε στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Συναντάμε σημεία ελέγχου, όπου στρατιώτες τσεκάρουν ότι έχουμε όλοι το GBAO Permit. Φτάνουμε στον ποταμό Panj. Από εδώ και πέρα ο δρόμος ακολουθεί τον ποταμό, που αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα στο Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Σε πολλά σημεία το Αφγανιστάν βρίσκεται μόλις λίγα μέτρα απέναντι. Είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα να βρίσκεσαι τόσο κοντά σε μια χώρα που για τους περισσότερους ταξιδιώτες παραμένει απρόσιτη και μυστηριώδης. Κάποια στιγμή ο Shodi βγαίνει από το δρόμο και μας οδηγεί σε ένα κακοτράχαλο δρόμο, μέχρι ένα καταφύγιο κυνηγών. Ένας πολύ χαμογελαστός κύριος μας υποδέχεται και μας κερνάει τσάι και ψωμί. Ο Shodi μας λέει ότι είναι θείος του που είναι υπεύθυνος για το καταφύγιο αυτό. Το καλοκαίρι δεν έχει κόσμο, όμως το χειμώνα που τα ζώα κατεβαίνουν πιο κάτω έρχονται πολλοί εδώ και κυνηγούν άγρια πρόβατα. Πίνουμε το τσάι μας, τον ευχαριστούμε και συνεχίζουμε το δρόμο μας.
Τα βουνά του Αφγανιστάν απέναντι μας αρκετές φορές μας μοιάζουν με γλυπτά, ενώ άλλες φορές νομίζουμε ότι βλέπουμε τα βουνά που ζωγραφίζαμε όταν ήμασταν παιδιά. Κάποια στιγμή συναντάμε στον δρόμο μας έναν πολύ ορμητικό χείμαρρο που τον διακόπτει. Είναι πολύ το νερό που κατεβαίνει. Μάλλον εδώ σταματάει ο δρόμος μας. Παρόλα αυτά ο Shodi καταφέρνει και τον περνάει με επιτυχία. Συνεχίζουμε. Δεν είμαστε πολύ μακριά από το πανδοχείο που θα διανυκτερεύσουμε σήμερα. Είναι στο χωριό Zong, ακριβώς δίπλα στον ποταμό Panj. Φτάνουμε κουρασμένοι. Είναι αρκετές οι ώρες που είμαστε μέσα στο τζιπ και πολλά τα χιλιόμετρα. Κατεβάζουμε τα σακίδια μας και μας βαζουν σε ένα δωμάτιο με 4 κρεβατια. Η Λίνα ζητάει ξεχωριστά δωμάτια που είναι και λογικό. Ευτυχώς δεν μας αρνούνται. Τακτοποιούμαστε και κατεβαίνουμε να κάνουμε μία μικρή βόλτα στο μικρό χωριό. Στο πανδοχείο υπάρχει και μίνι μάρκετ που έχει κρύες μπύρες. Τέλεια! Όταν ρωτάμε πόσο κάνουν και μας λένε 3€ η μία, είμαστε στο όριο να τις αφήσουμε, όμως έχει πολύ ζέστη και κάναμε πολύ κέφι για να δροσιστούμε.
Κάνουμε τη βόλτα μας με τη μπύρα στο χέρι. Φτάνουμε μέχρι το ποτάμι. Στο βάθος υπάρχουν ζώα που δροσίζονται. Στην απέναντι πλευρα του Αφγανιστάν δεν βλέπουμε να υπάρχει κάτι, πάρα μόνο βουνά. Προσπαθούμε να βρούμε ένα μέρος με σκιά για να πιούμε τη μπύρα μας. Το μόνο που βρίσκουμε είναι στη στάση του λεωφορείου. Καθόμαστε και παρατηρούμε τον κόσμο που περνάει. Συνεχίζουμε τη βόλτα μας και λίγο πιο κάτω βρίσκουμε ένα ακόμα μάρκετ, δίπλα σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μας εξυπηρετεί, αφού μάλλον έχει και τα δύο μαγαζιά. Αγοράζουμε ντόπια μπύρα Yak. Αργότερα τρώμε το δείπνο μας. Κοτόπουλο με μακαρόνια. Είναι νόστιμο. Πριν γυρίσουμε στο δωμάτιο μας κάνουμε μια ακόμα βόλτα στο χωριό και κοιμάμαστε σχετικά νωρίς. Αύριο έχουμε πρωϊνό ξύπνημα για να συνεχίζουμε το δρόμο μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου