Ημέρα 18η: Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται! Η επιστροφή.

Η ημέρα είναι σήμερα φαινομενικά ήσυχη και λίγο κουραστική! Έχουμε να ετοιμάσουμε την ηλεκτρονική υποχρεωτική δήλωση PLF, την οποία, λόγω της πανδημίας, ζητάει η Ελλάδα από οποιονδήποτε θέλει να περάσει τα σύνορα της, να μαγειρέψουμε το κολατσιό μας για σήμερα το μεσημέρι, να γεμίσουμε με βενζίνη το αυτοκίνητο και να το παραδώσουμε, να πετάξουμε μέχρι τη Βιέννη, και από εκεί να πετάξουμε μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Ο Κωστής ξυπνάει νωρίς για να γράψει στο blog και στη συνέχεια ξεκινάει να φτιάξει την δήλωση PLF. Πολύ γρήγορα αρχίζουν να τον ζώνουν τα φίδια... Στην επιλογή ημερομηνίας δεν υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξει κανείς την σημερινή ημέρα. Μέσα στο χαμό προετοιμασίας αυτού του εναλλακτικού ταξιδιού, και λόγω του γεγονότος ότι ο Κωστής είχε διαβάσει, πολλές φορές, σε διάφορα μέσα, ότι η Ελλάδα υποδέχεται τους Έλληνες, απ' όπου και αν προέρχονται, είχε καθησυχάσει για την διαδικασία επιστροφής μας. Δεν είχε διαβάσει προσεκτικά ότι η δήλωση αυτή πρέπει να γίνει υποχρεωτικά 24 ώρες πριν το ταξίδι... Αμέσως ενεργοποιείται και η Λίνα. Τηλεφωνούμε στο Τμήμα Ελέγχου Διαβατηρίων του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης. Πιστεύουμε ότι θα υπάρχει κάποια λύση. Ο υπάλληλος που μας απαντά δεν μας δίνει κανένα περιθώριο... Η δήλωση πρέπει να γίνει υποχρεωτικά 24 ώρες πριν και σε περίπτωση που δεν γίνει υπάρχει πρόστιμο 500€ για το κάθε άτομο! Μας κάνει βέβαια σκόντο τα παιδιά. "Ε! Τα παιδιά δεν θα πληρώσουν!", μας λέει, και προβληματιζόμαστε για λίγο μήπως πρέπει να το διακινδυνέψουμε και να το παλέψουμε εκεί. Αυτό κρατάει για λίγο. Ψάχνουμε να βρούμε άλλη λύση... Η ώρα είναι 8:30 και σε λιγότερο από 2 ώρες πρέπει να παραδώσουμε το σπίτι και να φύγουμε. Ο χρόνος μας πιέζει. Βρίσκουμε ότι η βέλτιστη οικονομικά λύση είναι να διανυκτερεύσουμε σήμερα στη Βιέννη, να χάσουμε τα επόμενα εισιτήρια, να αγοράσουμε καινούργια έτσι ώστε να πετάξουμε αύριο για τη Θεσσαλονίκη. Αγοράζουμε τα εισιτήρια, κάνουμε την δήλωση πλέον σωστά και ετοιμαζόμαστε γρήγορα για να παραδώσουμε το σπίτι και να φύγουμε. Πραγματικά στις 10:25 είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Στις 11:00 είμαστε πλέον στο αεροδρόμιο του Βίλνιους έτοιμοι από όλα! Στις 13:40 αναχωρούμε για τη Βιέννη.

Ημέρα 17η: Ξενάγηση στο Βίλνιους

Σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα για το Βίλνιους, αλλά και για το ταξίδι μας. Αύριο θα είναι μία ημέρα επιστροφής. Από χθες έχουμε κλείσει για το πρωί να κάνουμε ξενάγηση στο κέντρο της πόλης με το vilniuswithlocals.com, μία ομάδα ντόπιων που σε ξεναγούν στην πόλη τους. Παρόλο που η ξενάγηση διαφημίζεται ως δωρεάν συνηθίζεται να δίνεις κάτι στον ξεναγό. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε, ετοιμαζόμαστε και φτάνουμε στο Δημαρχείο, όπου είναι το σημείο συνάντησης λίγο πριν τις 10:00 που αρχίζει η ξενάγηση. Η ώρα περνάει χωρίς κάποιος να εμφανίζεται. Σκεφτόμαστε ότι μάλλον θα είμαστε μόνοι μας σε όλο αυτό. Πόσοι τουρίστες άλλωστε να θέλουν να κάνουν σήμερα το ίδιο πράγμα με μας, ενώ υπάρχει και δεύτερη ξενάγηση λίγο αργότερα, όπως επίσης υπάρχει και άλλη ομάδα στην πόλη που κάνει το ίδιο πράγμα; Η ώρα περνάει όμως δεν εμφανίζεται ούτε ο ξεναγός... Το Δημαρχείο είναι αρκετά μεγάλο, έτσι αποφασίζουμε να περπατήσουμε γύρω-γύρω. Πραγματικά στην άλλη γωνία βλέπουμε το γκρουπ και τον ξεναγό Šarūnas, που έχουν ήδη μαζευτεί. Μαζί με μας είμαστε γύρω στα 20 άτομα! Η ξενάγηση ξεκινάει άμέσως. 

Ημέρα 16η: Τρακάι και πρώτη γεύση της πρωτεύουσας Βίλνιους

Το βράδι έβρεξε! Βλέπουμε από το παράθυρο το δρόμο. Η μέρα σήμερα είναι σχετικά χαλαρή. Σηκωνόμαστε χωρίς να βιαζόμαστε και αφού φτιάχνουμε κάτι για να φάμε στη λίμνη Galve, στο Τρακάι που θα επισκεφτούμε σήμερα, φεύγουμε γύρω στις 10:00. Πρώτη μας στάση η κοντινή μονή Παζάισλις, η οποία διαβάσαμε ότι αποτελεί ένα έξοχο δείγμα αρχιτεκτονικής μπαρόκ και αξίζει να την επισκεφτούμε. Ένα πράγμα που έχουμε πάντα στο μυαλό σχετικά με τα μοναστήρια είναι ότι τις περισσότερες φορές χτίζονται σε τοποθεσίες με ξεχωριστό φυσικό κάλλος, έτσι ώστε αν δεν ικανοποιηθούμε από το ίδιο το μαναστήρι να αμοιφθούμε τουλάχιστον από το περιβάλλον του.Φτάνουμε αρκετά γρήγορα, αφού είναι λίγο έξω από την πόλη του Κάουνας. Πραγματικά βρίσκεται σε ένα πολύ όμορφο μέρος, κοντά σε λίμνη, στην οποία υπάρχει αρκετός κόσμος που κάνει διάφορες δραστηριότητες. Παρκάρουμε το αυτοκίνητο και ανακαλύπτουμε ότι ακριβώς μπροστά από τη μονή υπάρχει ένα ακριβό ξενοδοχείο. Βρίσκουμε την είσοδο και χτυπάμε το κουδούνι. Μας ανοίγουν και μπαίνουμε. Ενώ στην είσοδο διαβάζουμε ότι η περιήγηση σε αυτό είναι δωρεάν, μας ζητούν να πληρώσουμε συνολικό εισιτήριο 18€! Ο Κωστής παίρνει την απόφαση να το κάνουμε. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος λόγος. Πληρώνουμε και μπαίνουμε πιο μέσα. Βλέπουμε μία εξέδρα συναυλιών στον αύλειο χώρο. Σίγουρα αφορά το καλοκαιρινό φεστιβάλ μουσικής που γίνεται εδώ τα τελευταία χρόνια. Προχωράμε πιο μέσα. Είναι όμορφη η εκκλησία που βλέπουμε, με τίποτα όμως δεν δικαιολογεί το "αλμυρό" εισιτήριο που πληρώσαμε.... Προσπαθούμε να δούμε και την παραμικρή λεπτομέρεια, έτσι ώστε να κάνουμε απόσβεση.  Φεύγουμε απογοητευμένοι, με το μυαλό μας στον επόμενο στόχο, το Τρακάι.

Ημέρα 15η: Ο λόφος των σταυρών και το Κάουνας

Σήμερα έχουμε αρκετά πράγματα να κάνουμε. Το εγερτήριο είναι αρκετά πρωϊνό. Με βάση το πρόγραμμα πρέπει να αναχωρήσουμε στις 7:00 τελικά όμως καταφέρνουμε να μην πληρώσουμε για το πάρκινγκ και φεύγουμε πριν τις 8:00. Ο δρόμος για τον λόφο των σταυρών έχει διάφορες επιλογές. Επιλέγουμε αυτή που θα μας δώσει μία καλύτερη εικόνα της εξοχής της χώρας, όσο φυσικά μπορούμε να το καταφέρουμε μέσα από το τζάμι ενός αυτοκινήτου. Ο δρόμος έχει κίνηση και φτάνουμε στον πρώτο μας σημερινό στόχο λίγο μετά τις 10:00. Ο λόφος των σταυρών είναι ένας ιερός χώρος προσκηνήματος περίπου 10 χλμ βόρεια της πόλης Σιαουλιάι. Στον λόφο αυτό, άγνωστο γιατί, ξεκίνησαν να τοποθετούν σταυρούς μετά το 1831 και σήμερα ο αριθμός των σταυρών ξεπερνάει τις 200.000! Μετά τον τρίτο διαχωρισμό της Πολωνικής – Λιθουανικής κοινοπολιτείας, η Λιθουανία έγινε μέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Πολωνοί και οι Λιθουανοί ανεπιτυχώς επαναστάτησαν εναντίον ρωσικών αρχών το 1831 και το 1863. Οι οικογένειες που δεν μπορούσαν να βρουν τα άψυχα σώματα των συγγενών τους τοποθετούσαν συμβολικά έναν σταυρό στο συγκεκριμένο σημείο. Σήμερα η τοποθέτηση ενός σταυρού στο λόφο είναι μία  έκφραση θρησκευτικότητας, ενώ λειτουργεί όχι απαραίτητα ως σύμβολο θλίψης και θανάτου αλλά πίστης, αγάπης και θυσίας.

Ημέρα 14η: Χαλαρά στην Klaipėda

Σήμερα δεν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Θα αφήσουμε τη μέρα να κυλίσει χαλαρά. Ξυπνάμε με την ησυχία μας, ενώ έχουμε φροντίσει από χθες να βάλουμε χαρτάκι στο αυτοκίνητο για στάθμευση μέχρι τις 10:30. Η περιοχή που βρισκόμαστε είναι στην κίτρινη ζώνη με ημερήσιο κόστος στάθμευσης τα 6€. Πιο ακριβή είναι η κόκκινη ζώνη, ενώ εμείς πρέπει να βρούμε για σήμερα να παρκάρουμε κοντά στο ποτάμι, σε πράσινη ζώνη, με ημερήσιο κόστος στάθμευσης τα 1,5€. Εκεί θα αφήσουμε το αυτοκίνητο μέχρι τις 18:00 όταν και η στάθμευση γίνεται δωρεάν. Όλοι μας έχουμε ανάγκη από ξεκούραση έτσι τελικά καταφέρνουμε να βγούμε από το σπίτι στις 11:00, αφού επεκτείνουμε λίγο ακόμα την στάθμευση μας. Με το αυτοκίνητο οδηγούμε προς την περιοχή που η ζώνη είναι πράσινη. Δεν την βρίσκουμε και έτσι αναγκαζόμαστε να κάνουμε γύρους στην πόλη. Περνάμε από ένα ραντάρ με λίγο μεγαλύτερη ταχύτητα από τα 50 km/h και σαν να βλέπουμε ότι μας φωτογραφίζει... Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος. Μετά από αρκετές βόλτες βρίσκουμε την πράσινη ζώνη και παρκάρουμε. στην Naujoji Uosto g. πριν το ποτάμι. Από εκεί το κέντρο είναι μόνο 500 μέτρα.  Περπατάμε μέχρι εκεί.

Ημέρα13η: Αποχαιρετούμε την Λετονία, γεια σου Λιθουανία!

Λίγα χιλιόμετρα μας χωρίζουν από την Λιθουανία και λίγα περισσότερα, μέχρι το σημερινό μας προοριοσμό την πόλη Klaipėda, το μοναδικό λιμάνι της χώρας. Σηκωνόμαστε σχετικά νωρίς και πριν τις 9:00 έχουμε ξεκινήσει. Τα σύνορα απέχουν καμιά 50αριά χιλιόμετρα και μέχρι εκεί κάνουμε μία ανασκόπηση στην Λετονία που αφήνουμε. Οι Λετονοί μας φάνηκαν πιο κοινωνικοί καιι ζωντανοί  σε σχέση με τους Εσθονούς. Αυτό ίσως να εξηγείται από το γεγονός ότι οι Λετονοί είναι πιο αναμεμειγμένος λαός. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας τμήματα της, αλλά και ολόκληρη προσαρτήθηκαν πολλές φορές σε γειτονικές της χώρες. Η Λετονία είναι μία χώρα που αξίζει κανείς να επισκεφτεί, για την πρωτεύουσα της τη Ρίγα, στην οποία σίγουρα θα θέλαμε να επιστρέψουμε, για τις πολύ όμορφες μικρότερες πόλεις της, μερικές από τις οποίες επισκεφτήκαμε, για τη φύση της, τις παραλίες της, αλλά πρώτα από όλα για την ζωντάνια που είδαμε στη χώρα, που μοιάζει πολύ με την δική μας. Φτάνουμε στα σύνορα, που φυσικά δεν είναι παρά μία ταμπέλα, η οποία μας ενημερώνει ότι μπήκαμε στη Λιθουανία. Το όριο ταχύτητας ανέβηκε στα 100 km/h! Σε 50 χιλιόμετρα φτάνουμε στην Klaipėda, όμως εμείς κατευθυνόμαστε απευθείας προς το λιμάνι για να περάσουμε στην απέναντι, πολύ περίεργη στενή λωρίδα γης, την Curonian Spit, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 100 χιλιομέτρων. Μισή από την λωρίδα αυτή ανήκει στη Λιθουανία και μισή στην Ρωσία, ενώ απλώνεται μεταξύ της Βαλτικής Θάλασσας και της λιμνοθάλασσας Curonian, κόβόντας τη θέα όλης αυτής της περιοχής προς την ανοιχτή θάλασσα. Μπαίνουμε στο φέρυ μποτ, πληρώνοντας από την αρχή για το πήγαινε-έλα 12,70€. 

Ημέρα 12η: Εξερεύνηση στην περιοχή Kurzeme

Σήμερα έχουμε να κάνουμε αρκετά χιλιόμετρα. Θα οδηγήσουμε παραλιακά στην Δυτική περιοχής της Λετονίας, Kurzeme. Η βόλτα αυτή θα μας δώσει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε την εξοχή της χώρας, ενώ θα φτάσουμε μέχρι τη Lepaja, τελευταία στάση πριν αποχαιρετήσουμε και την Λετονία. Ξυπνάμε αρκετά νωρίς, όμως καταφέρνουμε να φύγουμε τελικά λίγο πριν τις 9:00. Είναι Σάββατο πρωί και οι δρόμοι είναι άδειοι. Περνάμε γρήγορα μέσα από την πόλη και συνεχίζουμε για την πρώτη στάση μας το χωριό Roja, 140 χιλιόμετρα βοριοδυτικότερα. Έχουμε αρχίσει να βλέπουμε τα πρώτα χωριουδάκια. Παρατηρούμε ότι σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει η τάξη της Εσθονίας. Παρόλα αυτά είναι το ίδιο όμορφα. Η ταχύτητα μας δεν ξεπερνάει τα 90. Που και που βλέπουμε και κανένα ραντάρ και εκεί που πάμε να χαλαρώσουμε, μαζευόμαστε. Πριν τις 11 φτάνουμε στη Roja. Το χωριό είναι αρκετά μεγάλο. Σταματάμε στο καφέ που έχουμε σημάνει, που βρίσκεται σε ένα όμορφο ξενοδοχείο. Κατεβαίνουμε και ο Κωστής μπαίνει να παραγγείλει. Είναι σελφ σέρβις και έχει ουρά. Ο κόσμος δεν κρατάει κανένα μέτρο ασφαλείας. Ο Κωστής νοιώθει αρκετά άβολα, αφού αισθάνεται εγκλωβισμένος με τόσο πολύ κόσμο γύρω του. Μας κάνει εντύπωση που η χώρα αυτή έχει τόσα λίγα κρούσματα... Από την άλλη ο καθένας που παραγγέλνει κάνει 10-15 λεπτά! Αποφασίζουμε να φύγουμε. Θα βρούμε κάτι καλύτερο. Πραγματικά δεν αργούμε να το βρούμε. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω βλέπουμε μία ταμπέλα για καφέ και  στρίβουμε, μέσα στο δάσος, προς τη θάλασσα. Πράγματι, υπάρχει ένα πολύ όμορφο ξενοδοχείο, to Dzintarkrasts, με ξύλινα σπιτάκια, πνιγμένο μέσα στο πράσινο. Τέλεια! Καθόμαστε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και παραγγέλνουμε τον καφέ μας. Το μέρος είναι ονειρικό και ανταμοιβόμαστε για την υπομονή μας. Μπροστά μας, προς τη θάλασσα, βλέπουμε μία αρκετά μεγάλη καταπράσινη έκταση, που μάλλον χρησιμοποιείται ως κάμπινγκ, αφού βλέπουμε καμιά δεκαριά διάσπαρτες σκηνές. Το μέρος είναι ιδανικό για χαλάρωση και ξεκούραση.

Ημέρα 11η: Jurmala, μία ευχάριστη έκπληξη

Σήμερα δεν έχουμε να προλάβουμε κάτι. Είμαστε χαλαροί. Ξυπνάμε και με το πάσο μας. Θα πάμε μέχρι την κοντική Jurmala, την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και αξιόλογο καλοκαιρινό θέρετρο. Η πόλη της Jurmala απέχει από τη Ρίγα μόλις 25 χιλιόμετρα ενώ η ίδια η πόλη εκτείνεται παραθαλάσσια, σε μήκος 32 χιλιομέτρων! Μπροστά της απλώνεται μία μοναδική αμμώδης παραλία. Στα χρόνια που η Λετονία ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, η πόλη ήταν το αγαπημένο θέρετρο όλων των υψηλά ιστάμενων αξιωματούχων του κόμματος, όπως του Μπρέσνιεφ και του Χρουστσόφ. Δεν έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για την πόλη, ούτε έχουμε βρει που βρίσκεται ο παραλιακός πεζόδρομος που εκτείνεται σε μεγάλο μήκος και είναι πολύ δημοφιλής. Έχουμε σημειώσει ένα σημείο που φαίνεται να είναι κεντρικό και θα οδηγήσουμε μέχρι εκεί. Μετά θα δούμε. Ξεκινάμε μετά τις 10:30 και πριν οδηγήσουμε μέχρι την Jurmala αποφασίζουμε να επισκεφτούμε πρώτα την βιβλιοθήκη της πόλης που είδαμε ότι έχει ένα πολύ περίεργο κτίριο. Διασχίζουμε όλη την πόλη, η οποία δεν έχει πολύ κίνηση και φτάνουμε αρκετά γρήγορα. Η βιβλιοθήκη είναι από την απέναντι μεριά του ποταμού Daugava. Η πλευρά αυτή δεν είναι τόσο τουριστική και χαρακτηρίζεται αρκετά πιο αυθεντική και φθηνή, σε σχέση με το τουριστικό κέντρο. Δυστυχώς δεν έχουμε τον απαραίτητο χρόνο να την εξερευνήσουμε. Παρκάρουμε κοντά στη βιβλιοθήκη. Είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακό το κτίριο! Κατασκευάστηκε στις αρχές του 21ου αιώνα και άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του το 2014. Τραβάμε τις φωτογραφίες μας, κάνουμε μία αναγνώριση χώρου και συνεχίζουμε για την Jurmala. 

Ημέρα 10η: Η πόλη της Ρίγας

Από πολύ νωρίς αρχίζουμε να ακούμε το τραμ Νο 11, να περνάει κάτω από το σπίτι μας. Η πόλη της Ρίγας έχει σίγουρα διαφορετικούς ρυθμούς ζωής από το πολύ ήρεμο Ταλίν. Ξυπνάμε ο καθένας με τον χρόνο του και είμαστε έτοιμοι να βγούμε στην πόλη λίγο μετά τις 10:00. Η μέρα είναι ψυχρή, έτσι όλοι μας φοράμε κάτι παραπάνω. Με το τραμ κατευθυνόμαστε μέχρι τη στάση της Όπερας, για να θαυμάσουμε το υπέροχο αυτό κτίριο. Σε λίγα λεπτά είμαστε εκεί. Το κτίριο της Λετονικής Εθνικής Όπερας χτίστηκε το 1863 και εξωτερικά θυμίζει το κτίριο των Μπολσόι στη Μόσχα. Είναι πραγματικά πολύ όμορφο και είναι φυσικό να αποτελεί το καμάρι της μουσικής και καλλιτεχνικής Λετονίας. Για τη συνέχεια περπατάμε προς την μεγάλη σκεπαστή αγορά, που δεν είναι πολύ μακριά από εδώ. Στο δρόμο μας βλέπουμε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι, το Street Fries Kitchen, που βλέπουμε ότι το πρωί κάνει πολύ ωραίες βάφλες. Καθόμαστε αλλά δυστυχώς παραγγέλνουμε μόνο καφέ, αφύ λόγω του κόσμου, θέλει πάνω από 30' για να μας ετοιμάσει τις βάφλες. Το περιβάλλον και ο καφές μας αποζημειώνουν και συνεχίζουμε το δρόμο μας για την αγορά. Όταν φτάνουμε  εκεί ο Βασίλης ανακαλύπτει ότι δεν έχει πλέον το κινητό στην τσέπη του... Τον ρωτάμε αν τον έσπρωξε κανένας όσο περπατάμε, όμως δεν θυμάται κάτι τέτοιο. Είτε του το κλέψανε στο δρόμο, είτε το ξέχασε στο μαγαζί που καθίσαμε. Γυρίζουμε πίσω για να αποκλείσουμε το δεύτερο. Για καλή μας τύχη το κινητό το είχε ξεχάσει εκεί και το γκαρσόνι, με το που μας βλέπει, μας το δίνει. Πάλι καλά! Τον ευχαριστούμε θερμά και επιστρέφουμε στην αγορά.

Ημέρα 9η: Αποχαιρετούμε την Εσθονία, γειά σου Λετονία!

Σήμερα φεύγουμε από την Εσθονία. Σειρά έχει η επόμενη χώρα, η Λετονία, και η πρωτεύουσα της Ρίγα. Ο Κωστής σηκώνεται όπως πάντα πιο νωρίς και εκτός της ενημέρωσης του blog, ετοιμάζει ένα υπέροχο στο μάτι κινέζικο για να φάμε στο δρόμο, αφού το μεσημέρι θα μας βρει στο δρόμο. Λίγο πριν τις 10:00 είμαστε όλοι έτοιμοι και αναχωρούμε. Πρώτη στάση το φέρυ μποτ, για να διασχίσουμε το θαλάσσιο αυτό τμήμα που μας χωρίζει με την ηπειρωτική χώρα. Στα 30 λέπτά της διαδρομής, δεν κρατιόμαστε και τσιμπάμε και μερικές από τις λιχουδιές του εστιατορίου, παρόλο που όλοι μας φάγαμε πρωϊνό. Φτάνουμε και συνεχίζουμε την οδήγηση μας. Επόμενη στάση το Πάρνου, όπου πρέπει να βρούμε μαγνητάκια της χώρας για τους φίλους μας. Παρκάρουμε στο ίδιο ακριβώς σημείο με την προχθεσινή μέρα. Το Παρνού σήμερα μας φαίνεται διαφορετικό. Η ανοιχτή αγορά αμέσως μετατρέπει μία πόλη προς το καλύτερο! Παρατηρούμε σήμερα καλύτερα πως έχουν καταφέρει σε αυτήν την πόλη να συνδυάσουν τόσο αρμονικά το παλιό με το μοντέρνο. Κάνουμε την βόλτα μας, βρίσκουμε τα μαγνητάκια μας και ευχαριστημένοι συνεχίζουμε το δρόμο μας. Η Λετονία δεν απέχει παρά μόνο 65 χιλιόμετρα ακόμα. Καθώς οδηγούμε τα τελευταία αυτά χιλιόμετρα κουβεντιάζουμε για το πως μας φάνηκε η Εσθονία. Οι σκέψεις όλων μας μοιάζουν. 

Ημέρα 8η: Τα νησιά Muhu και Saaremaa

Σήμερα πρέπει να σηκωθούμε νωρίς. Θα οδηγήσουμε μέχρι το Virtsu, από όπου θα πάρουμε το φέρυ μποτ για να περάσουμε στο τρίτο σε μέγεθος νησί της χώρας, το Muhu, όπου και θα διανυκτερεύσουμε το βράδι. Το Muhu συνδέεται οδικώς με το μεγαλύτερο νησί της χώρας το Saaremaa, στο οποίο θα περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής μας ημέρας. Η ομάδα έχει αρχίσει να συντονίζεται, ξυπνάμε νωρίς, τρώμε το πρωϊνό μας και λίγο μετά τις 8:00 αναχωρούμε. Σε λιγότερο από μία ώρα φτάνουμε στο λιμάνι του Virtsu, πληρώνουμε 17,40€ για το φέρυ μποτ και ανεβαίνουμε τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, αφού βλέπουμε το πλήρωμα να μας κάνει νόημα από μακριά να βιαστούμε. Πραγματικά με το που μπαίνουμε το πλοίο αναχωρεί! Κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και κάνουμε βόλτα στο πλοίο. Εντυπωσιαζόμαστε! Ένα πλοίο που εκτελεί ένα δρομολόγιο 30 λεπτών είναι πραγματικά άψογο! Πεντακάθαρο, με ανθρώπους που συνεχώς καθαρίζουν τα πάντα, σημάνσεις αλλά και αντισηπτικά υγρά παντού για τον κορωνοϊό, ειδικά αντιολισθητικά δάπεδα σε κάθε εξωτερικό χώρο, δυνατότητα να γευματίσει κάποιος ή να αγοράσει σνακς και καφέ σε φυσιολογικές τιμές και όχι "καραβίσιες" και πολλά πολλά άλλα... Σκεφτόμαστε τα δικά μας καράβια που εκτελούν αντίστοιχες διαδρομές και αναρωτιώμαστε ... Από τα μεγάφωνα ακούμε στα Αγγλικά ότι σε 5 λεπτά το πλοίο θα φτάσει στον προορισμό του. Κατεβαίνουμε στο αυτοκίνητο. 

Ημέρα 7η: Από το Τάρτου στο Πάρνου

Η μέρα σήμερα δεν έχει πολύ πρωϊνό ξύπνημα. Πρέπει να φύγουμε από το σπίτι γύρω στις 10:00, αφού το μουσείο τεχνολογίας AHHAA που θα επισκεφτούμε ανοίγει εκείνη την ώρα. Τα μουσεία τεχνολογίας είναι από τα αγαπημένα μας, όταν ταξιδεύουμε στην Ευρώπη. Σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη υπάρχει και ένα. Στα μουσεία αυτά υπάρχει διαδραστικότητα κα έτσι πάντα το διασκεδάζουμε, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνουμε καινούργια πράγματα. Φτάνουμε στο μουσείο λίγο μετά τις 10:00 και παρκάρουμε δωρεάν στο πάρκινγκ ακριβώς δίπλα. Με το που μπαίνουμε μέσα μας ενημερώνουν ότι είναι υποχρεωτική η χρήση μάσκας, όπως επίσης και ότι δεν επιτρέπεται η χρήση υφασμάτινης μάσκας. Μπορούμε να αγοράσουμε, όμως εμείς πάντα έχουμε μαζί μας. Τις φοράμε, πληρώνουμε το οικογενειακό εισιτηριο των 35€  και μπαίνουμε μέσα. Σε αυτά τα μουσεία όταν μπαίνει κανείς δεν ξέρει τι να πρωτοδοκιμάσει. Είναι τόσα πολλά εκθέματα γύρω του που θέλει λίγη ώρα να συνηθίσει το μάτι του. Εμείς ξεκινάμε από τα οχήματα και πολύ γρήγορα ο καθένας μας αυτονομείται. Η πρώτη μεγάλη αίθουσα που μπήκαμε αφορά την τεχνολογία, ενώ ακολουθούν αίθουσες για τη φύση, τα μαθηματικά και την ιατρική. Η αίθουσα όμως που μας συναρπάζει όλους είναι αυτή των φόβων, όπου ερχόμαστε σε επαφή με τους περισσότερους φόβους του ανθρώπου, όπως η υψοφοβία, η κλειστοφοβία, η αραχνοβοφία και πολλές άλλες. Γελάμε πολύ μέσα στο δωμάτιο που προσομειώνει ένα πολύ μεγάλο σεισμό, ενώ τρομάζουμε όλοι στο δωμάτιο που παίρνει φωτιά από το τζάκι. Διασκεδάζουμε για πάνω από 2 ώρες και αφού κάνουμε τα μικρά μας ψωνια στο μαγαζάκι του μουσείου μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε από την πόλη αυτή και να οδηγήσουμε μέχρι το Πάρνου, 185 χιλιόμετρα δυτικότερα.

Ημέρα 6η: Τάρτου, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Εσθονίας

Σήμερα ξυπνάμε όλοι νωρίς.Έχουμε να φτάσουμε στο Τάρτου, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Εσθονίας, από έναν όχι και τόσο ορθόδοξο δρόμο. Θα οδηγήσουμε αρχικά προς το ορθόδοξο μοναστήρι Pukhitsa και στη συνέχεια θα φτάσουμε στη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας, Peipus, θα οδηγήσουμε δίπλα της μέχρι το κάστρο Alatskivi και στο τέλος θα κατευθυνθούμε προς αυτήν, αργά το απόγευμα. Στις 8:30 πατάμε το γκάζι και ξεκινάμε. Είναι Κυριακή και οι δρόμοι είναι εντελώς άδειοι. Πριν αφήσουμε την πρωτεύουσα γεμίζουμε βενζίνη. Εδώ η 95άρα βενζίνη είναι ακριβότερη από τις άλλες δύο χώρες. Στοιχίζει 1,24€ το λίτρο. Μπαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο. Παρόλο που οδηγούμε δίπλα στη Βαλτική δεν την βλέπουμε, αφού σε όλη τη διαδρομή υπάρχει ένα δάσος. Η διαδρομή δεν έχει και πολλά να προσφέρει. Τα παιδιά κοιμούνται σχεδόν από την αρχή. Εμείς έχουμε ήδη αρχίσει να νυστάζουμε. Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν. Βγαίνουμε από τον αυτοκινητόδρομο,  στον επαρχιακό δρόμο 32, με κατεύθυνση το μοναστήρι. Το τοπίο γίνεται πιο δασικό και σαφώς πιο ενδιαφέρον. Τα πράγματα γίνονται ακόμη καλύτερα, όταν βρίσκουμε πάνω στο δρόμο ένα κουκλίστικο καφέ. Φυσικά κάνουμε στάση  για προμήθεια. Ο δρόμος προς το μοναστήρι έχει έργα, έτσι σε κάποιο σημείο οδηγούμε με 30. Ευτυχώς δεν διαρκεί πολύ και φτάνουμε. Παρκάρουμε δωρεάν πολύ κοντά στην είσοδο. Η Λίνα γκρινιάζει λίγο για το μοναστήρι. Λέει στον Κωστή: "Όταν μεγαλώσουμε κι άλλο εσύ θα το γυρίσεις στον θρησκευτικό τουρισμό κι εγώ θα ψάχνω τα φεστιβάλ!". Ευτυχώς το μοναστήρι είναι πραγματικά πολύ όμορφο και αλλάζει αμέσως γνώμη! Σήμερα έχει πολύ κόσμο, οι περισσότεροι μάλιστα έχουν μάσκες, ενώ η λειτουργία τελειώνει σιγά-σιγά. Σε κάθε περίπτωση το μοναστήρι αυτό αξίζει μία επίσκεψη.

Ημέρα 5η: Ταλίν και θάλασσα

Ο στόχος της σημερινής ημέρας είναι το Ναυτικό Μουσείο Seaplane Harbour Lennusadam, αξιοθέατο από αυτά που δεν πρέπει να παραλείψει κάποιος από την πόλη. Το μουσείο βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα, στην περιοχή Kalamaja. Ξυπνάμε με την ησυχία μας, τρώμε το πρωϊνό μας και παίρνουμε το τραμ Νο 2, με κατεύθυνση την περιοχή αυτή. Η στάση που κατεβαίνουμε είναι λίγο πιο μακριά από το μουσείο, έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να θαυμάσουμε την περιοχή. Η Kalamaja στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ένα ψαροχώρι που εξελίχθηκε όμως σε ένα σύγχρονο βιομηχανικό κέντρο της πόλης, στο οποίο ζούσαν κατά κύριο λόγο εργάτες. Η περιοχή εξελίχθηκε, χωρίς να αλλοιώσει το παρελθόν της. Έτσι σήμερα είναι μία πολύ μοντέρνα περιοχή, στην οποία μπορεί να διακρίνει κανείς κάθε καινούργια αρχιτεκτονική ιδέα και τάση.  Περπατάμε στα πολύ ήσυχα δρομάκια της και παρατηρούμε τα παλιά πολύχρωμα ξύλινα σπίτια της, όπως και ό,τι μοντέρνο έχει χτιστεί. Η Νάγια θα ήθελε πολύ να ζει σε ένα από τα μοντέρνα αυτά σπίτια. Μας κάνει πραγματικά πολύ μεγάλη εντύπωση αυτές τις μέρες η ηρεμία που αποπνέει γενικότερα η πόλη του Ταλίν. Η κίνηση στους δρόμους δεν συγκρίνεται ούτε καν με την κίνηση της Λάρισας.  

Ημέρα 4η: Βόλτα στην πόλη του Ταλίν

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα σε ένα ταξίδι είναι να ζήσεις όπως ένας ντόπιος και ο πιο εύκολος τρόπος να το κάνεις είναι να επισκεφτείς την αγορά.Σήμερα το πρωί λοιπόν αυτός είναι ο πρώτος μας στόχος, έτσι ώστε να προμηθευτούμε ό,τι θα χρειαστούμε τις επόμενες μέρες. Η Λίνα ξυπνάει με μία αδιαθεσία, λόγω μάλλον του χθεσινοβραδινού φαγητού, όμως πολύ γρήγορα και μόνο με τη σκέψη της αγοράς γίνεται καλά. Τα παιδιά κοιμούνται, έτσι ο Κωστής με τη Λίνα μπαίνουν στο αυτοκίνητο για το σούπερ μάρκετ Maxima, απέναντι από το οποίο έχει και μία λαϊκή αγορά. Η Εσθονία είναι μία χώρα η οποία έχει αναπτύξει τον τομέα πληροφορικής της (από εδώ ξεκίνησε το Skype), σε πολύ μεγάλο βαθμό και έχει γίνει μια από τις πιο προχωρημένες ψηφιακά κοινωνίες παγκοσμίως. Η πρώτη μας επαφή με αυτό γίνεται όταν ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να πληρώσουμε τη στάθμευση, όπου ναι μεν υπάρχει ταμπέλα που πληροφορεί για το ποσό, παρόλα αυτά πουθενά δεν υπάρχει ένα μηχάνημα για να πληρώσουμε. Ένας νεαρός μας ενημερώνει ότι πρέπει να κατεβάσουμε μία εφαρμογή,να κάνουμε εγγραφή και εκεί να πληρώσουμε, δηλώνοντας τα στοιχεία της κάρτας μας και του αυτοκινήτου μας. Η διαδικασία είναι γρήγορη και αμέσως το τακτοποιούμε το θέμα. Μπαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και παρατηρούμε ότι δεν τηρήται κανένα μέτρο προστασίας. Ούτε μάσκες, ούτε αποστάσεις. Σίγουρα η Εσθονία με τα 2-3 κρούσματα κάθε μέρα και τα 2133 κρούσματα συνολικά δεν έχει πολλά να φοβηθεί, όμως είδαμε με τη χαλαρότητα τι έγινε στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες. Το σούπερ μάρκετ δεν έχει όλα αυτά που θέλουμε και πηγαίνουμε προς το ταμείο. Εκεί βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν ταμεία. Ο κάθε ένας πηγαίνει σε ένα μηχάνημα, περνάει μόνος του τα προϊόντα από το barcode. και στο τέλος πληρώνει. Το έχουμε δει και αλλού αυτό το σύστημα, το οποίο σίγουρα θα κάνει την εμφάνιση του και στην Ελλάδα. Από την απέναντι μεριά του δρόμου βρίσκεται η λαϊκή. Κάνουμε μία βόλτα, χαζεύουμε τον κόσμο και ψωνίζουμε. Φρούτα και λαχανικά, αλλά και πολύ ωραία μανιτάρια για να κάνουμε το βράδι ένα νόστιμο ρυζότο. Τέλεια. Γυρίζουμε στο σπίτι.

Ημέρα 3η: Από το Μιλάνο στο Ταλίν

Σήμερα το εγερτήριο είναι αρκετά νωρίς. Ο Κωστής ξυπνάει στις 4:00 και οι υπόλοιποι ο ένας μετά τον άλλον. Ετοιμάζουμε τα πράγματα μας για το αεροπλάνο και ξαναζυγίζουμε καλού κακού. Όλα καλά! Το πρωϊνό του ξενοδοχείου είναι μπουφές με αυξημένες όμως προδιαγραφές προστασίας, λόγω του κορωνοϊού. Υπάρχει προστατευτικό τζάμι και ένας σερβιτόρος τοποθετεί στο πιάτο ό,τι του πούμε. Στις 6:30  κάνουμε check-out και ευτυχώς είμαστε προσεκτικοί, αφού ο υπάλληλος κάνει λάθος χρεώσεις. Στις 6:45 περιμένουμε στην ουρά του check-in για να δώσουμε τη βαλίτσα. Την παραδίδουμε και ξεκινάμε για τις πύλες. Στον έλεγχο που περνάμε ο υπάλληλος ζητάει από το Βασίλη να του παραδώσει το υγρό εκτός προδιαγραφών που έχει στην τσάντα του. Ο Βασίλης δεν καταλαβαίνει τι έχει και αυτός αρχίζει να του αδειάζει την τσάντα με νεύρα, μέχρι που βρίσκει το παράνομο σκεύασμα! Η μερέντα... Την παίρνει και την πετάει επιδεικτικά. Ας είναι. Δεν θα χαλάσουμε και την ζαχαρένια μας... Πριν μπούμε στο αεροπλάνο μας ζητούν να υπογράψουμε ένα χαρτί που μοιάζει με αυτό που είχαμε ήδη ετοιμάσει, προφανώς για να αποποιηθούν οι Ιταλοί κάθε ευθύνη για τον κορωνοϊό. Τους δίνουμε τα χαρτιά που είχαμε από χθες και ανεβαίνουμε στο αεροπλάνο. Η πτήση κρατάει 2,5 ώρες. Μοναδικό απρόοπτο, η μαμά με τον γιο που κάθονται δίπλα στη Νάγια, με τη μάσκα κατεβασμένη κάτω από το πηγούνι, που δεν εννοούν να την φορέσουν και αναγκάζουν τη Νάγια να αλλάξει θέση. Στις 12:00 είμαστε στο Βίλνιους, τηνπρωτεύουσα της Λιθουανίας. Κατά την έξοδο δεν δεχόμαστε έλεγχο για το που ήμασταν τις προηγούμενες 14 μέρες. Θα μπορούσαμε να είμαστε οπουδήποτε... Μάλλον εδώ θεωρούν δεδομένο ότι δεν θα πεις ψέματα.

Ημέρα 1η & 2η: Η μάχη της βαλίτσας και η ηρεμία της Ιταλικής εξοχής

Το ταξίδι μας ξεκινάει την Τρίτη. Σήμερα θα ταξιδέψουμε με το αυτοκίνητο μας μέχρι τη Θεσσαλονίκη, όπου θα κοιμηθούμε και αύριο το πρωί θα πετάξουμε για το Μιλάνο. Από το πρωί ο καθένας μας τακτοποιεί τις εκκρεμότητες του, ενώ προς το μεσημέρι προσπαθούμε να κλείσουμε την μία μεγάλη βαλίτσα μας. Με το εισητήριο της τελευταίας στιγμής εκτός των 4 σακιδίων (40Χ25Χ20) της καμπίνας πήραμε και μία βαλίτσα των 20 κιλών, ώστε να χωρέσουμε τα πράγματα μας. Στην πρώτη προσπάθεια να κλείσουμε τη βαλίτσα μας ανεβαίνουμε πάνω της. Ζυγίζουμε 34,5 κιλά! Πρέπει να βγάλουμε πράγματα. Αρχίζουμε να τα μοιράζουμε στις μικρές τσάντες μας, μέχρι να κλείνει με το ζόρι το φερμουάρ, ενώ αφαιρύμε περιττά πράγματα. Οι ζυγίσεις είναι συνεχόμενες. 30, 28,5, 26, 22,5. Στα 22,5 κιλά έχουμε απογοητευτεί... Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να βγάλουμε. Βγάζουμε τα φούτερ μας. Θα τα δέσουμε στη μέση μας και από πάνω τα μπουφάν μας... Ζυγίζουμε 19,80 κιλά! Επιτέλους φεύγουμε! Πρώτος σταθμός ο Πλαταμώνας όπου η γιαγιά Παναγιώτα μας περιμένει με μελιτζανόπιτα και μπατζίνα. Έχουμε αφήσει λίγο χώρο για μερικά κομμάτια :)  Θα μας χρειαστούν αύριο! Στη Θεσσαλονίκη τρώμε τους γύρους μας, αφού θα αργήσουμε να τους ξαναδούμε και κοιμόμαστε. Νωρίς το πρωί ξεκινάμε με ανυπομονησία  για το αεροδρόμιο. Αφήνουμε το αυτοκίνητο μας με 48€ για 16 ημέρες σε ένα από τα πάρκινγκ του parkaround.gr και μας μεταφέρουν στο χώρο των αναχωρήσεων. Η χρήση της μάσκας είναι υποχρεωτική. Ο Κωστής την τελευταία στιγμή έριξε μέσα στη βαλίτσα ένα βραχίονα για το κινητό του και διατηρούμε μία μικρή αγωνία. Η κοπέλα του check in ζυγίζει ακριβώς 20 κιλά! Όλα καλά. Με μόνη έκπληξη τα μόνο 16 άτομα της πτήσης, πετάμε στην ώρα μας.

Ταξίδι στη Βαλτική: Plan B μετά την ακύρωση του ταξιδιού μας στην ανατολική Ευρώπη λόγω του κορωνοϊού.

Το ταξίδι μας φέτος πέρασε από αρκετά κύματα! Το πρώτο σχέδιο ήταν ένα road trip στην Μολδαβία, Ουκρανία, Λευκορωσία μαζί με τους αγαπημένους μας Ήρα, Μάριο και Μάιρα. Όταν άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της πανδημίας, τα παιδιά παραιτήθηκαν από το ταξίδι και αρχίσαμε να μελετάμε εναλλακτικές διαδρομές και χώρες που η πανδημία δεν είχε μεγάλη παρουσία. Η Βαλτικ noή μας φάνηκε μία καλή ιδέα και ξεκινήσαμε να οργανώνουμε το εναλλακτικό μας ταξίδι εκεί. Οι χώρες αυτές άνοιξαν νωρίς τα μεταξύ τους σύνορα, ενώ λίγο αργότερα άνοιξαν τα σύνορα και για κάθε χώρα που έχει κάτω από 16 κρούσματα ανά 100.000 κατοίκους τις τελευταίες 14 ημέρες. Κάθε εβδομάδα ανακοινώνουν τον ενημερωμένο κατάλογο των χωρών. Στήσαμε το σχέδιο μας, κλείσαμε τα ξενοδοχεία μας και κάθε μέρα ενημερωνόμασταν για τα κρούσματα των χωρών που θα περάσουμε. Δυστυχώς πολύ γρήγορα η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία ανέβασαν πολλά κρούσματα και η διαδρομή μας μέσα από αυτές καθιστούσε το ταξίδι μας απαγορευτικό. Θα μας βάζαν σε καραντίνα 14 ημερών στην καλύτερη περίπτωση... Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε μέσω  Ιταλίας όπου η πανδημία περνάει ύφεση. Οι χώρες που θα περνούσαμε μετά από αυτή θα ήταν η Αυστρία, Σλοβακία, Πολωνία, χώρες που είχαν κάτω από 16 κρούσματα ανά 100.000 κατοίκους. Αυτό δεν κράτησε πολύ! Τις τελευταίες μέρες η Αυστρία σήκωσε και αυτή κρούσματα και αποφασίσαμε να περάσουμε από την Ιταλία, την Σλοβενία, την Ουγγαρία, την Σλοβακία και την Πολωνία. Ήμασταν σχεδόν έτοιμοι να κλείσουμε τα ακτοπλοϊκά, όταν η Πολωνία, μοναδική μας δίοδος για τις χώρες της Βαλτικής, άρχισε και αυτή να έχει πολλαπλάσια κρούσματα. Η πορεία της έδειχνε ότι θα έμπαινε στη λίστα με τις χώρες που έχουν πρόβλημα. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το ταξίδι αεροπορικό, μέσω της Ιταλίας και να νοικιάσουμε αυτοκίνητο εκεί. Τα εισιτήρια κλείστηκαν αμέσως, νοικιάσαμε αυτοκίνητο και το μόνο που έχουμε τώρα να σκεφτούμε τώρα είναι να είμαστε υγιείς μέχρι το ταξίδι μας. Φέτος οι διακοπές μας είχαν την μεγαλύτερη αγωνία και αλλαγές, που δεν έχουμε ξαναζήσει. Είναι η χρονιά του κορονωϊού! Καλά να είμαστε όλοι!