Ημέρα 23η: Το τέλος του ταξιδιού και ο απολογισμός

Σήμερα δεν κρατιόμαστε! Θέλουμε όλοι να γυρίσουμε πίσω, αφού στο μυαλό μας το ταξίδι τελείωσε. Ο Βασίλης κάνει ένα self test, αφού διαβάσαμε ότι μας καλύπτει για την είσοδο στην Ελλάδα, το οποίο δηλώνουμε στο self-testing.gov.gr. Αναχωρούμε στις 7:15, μία ώρα που η Σόφια ακόμα κοιμάται. Είναι πολύ όμορφα έξω στους δρόμους. Βγαίνουμε γρήγορα από την πρωτεύουσα και οδηγούμε στον πολύ καλό αυτοκινητόδρομο. Ο δρόμος είναι έτσι μέχρι το Μπλαγκόεβγκραντ. Από εκεί και πέρα, μέχρι το χωριό Κρέσνα ο δρόμος γίνεται επαρχιακός, ενώ μετά ξαναγίνεται καλός αυτοκινητόδρομος, μέχρι τα σύνορα. Στις 9:15 είμαστε στα σύνορα. Φουλάρουμε πετρέλαιο και πιάνουμε σειρά στην ουρά. Περιμένουμε περισσότερο από κάθε άλλο σύνορο, μέχρι τώρα. Τελικά έρχεται η σειρά μας. Ο υπάλληλος ζητάει όλα τα πιστοποιητικά για τον Covid-19. Ζητάει και για το Βασίλη και του δείχνουμε το αποδεικτικό του self-testing.gov.gr. Φαίνεται ότι δεν του κάνει, όμως τελικά μας εύχεται καλό δρόμο και επιτέλους 10:40 φεύγουμε με προορισμό τη Σκοτίνα. Στις 12:30 φτάνουμε. Οι γονείς της Λίνας μας καλωσορίζουν και όλοι μαζί πίνουμε στην Ψαρού ένα τσιπουράκι για το καλό! Επόμενος σταθμός ο Πλαταμώνας όπου μας περιμένουν οι γονείς του Κωστή και η μακαρονάδα!

Ημέρα 22η: Ο μακρύς δρόμος για τη Σόφια

Σήμερα Σάββατο είναι η πιο δύσκολη μέρα, όσο αφορά στην οδήγηση, αφού θα οδηγήσουμε από το Ιάσιο μέχρι τη Σόφια, που είναι 780 χιλιόμετρα, σε περίπου 12 ώρες. Για να μην φτάσουμε πολύ αργά στη Σόφια φροντίζουμε και ξεκινάμε γύρω στις 7:00. Ο δρόμος είναι, καλός, αλλά στενός. Ευτυχώς πολύ γρήγορα βρίσκουμε ένα αυτοκίνητο που κινείται αρκετά γρήγορα και τον ακολουθούμε, αφού είναι ντόπιος και μάλλον ξέρει καλύτερα το δρόμο. Σε όλο γενικά το ταξίδι έχουμε παρατηρήσει ότι υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των οδηγών, έτσι για όποιο περιπολικό υπάρχει στο δρόμο, σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, πάντα οι οδηγοί παίζουν τα φώτα τους, ειδοποιώντας τους απέναντι. Οδηγούμε μέχρι το Buzau, όπου και κλείνουμε το κύκλο. Από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι ο ίδιος με αυτόν που ήρθαμε. Γύρω στις 14:00 πλησιάζουμε τα σύνορα με τη Βουλγαρία. Εδώ και μέρες έχουμε τον προβληματισμό για το τι πρέπει να κάνουμε. Οι τελευταίες οδηγίες εισόδου για τη Βουλγαρία αναφέρουν για το Βασίλη ότι πρέπει να έχει αρνητικό rapid test για να μπει στη χώρα, εκτός αν περάσουμε (όπως περίπου εμείς θα κάνουμε) ως transit από τη χώρα. Στα σύνορα και στην πλευρά της Ρουμανίας υπάρχει ένα ιατρικό κέντρο, που χωρίς ραντεβού και μέσα σε 15'-30' σου βγάζει rapid test, με κόστος γύρω στα 15€. Αυτό είναι το καλό. Το πρόβλημα είναι η καθυστέρηση. Από την άλλη την προηγούμενη φορά που μπήκαμε στη Βουλγαρία και ενώ είχαμε όλα τα χαρτιά μας, δεν μας ζητήθηκε τίποτα. Αποφασίζουμε να περάσουμε χωρίς τεστ και ό,τι γίνει... Ευτυχώς είμαστε τυχεροί! Η Βουλγάρα υπάλληλος κοιτάει τα διαβατήρια μας  και την άδεια αυτοκινήτου και με τόσο κόσμο που έχει, μας κάνει νόημα να φύγουμε γρήγορα.

Ημέρα 21η: Ιάσιο, μία πόλη που σε καλεί να τη ζήσεις

Σήμερα θα αποχαιρετήσουμε την Ουκρανία και θα μπούμε στη Ρουμανία, μέχρι το Ιάσιο. Είχαμε αποφασίσει να φύγουμε αρκετά νωρίς, όμως τα σχέδια μας τα χάλασε η χθεσινή κοπέλα που έκλεισε το ανταλλακτήριο 10 λεπτά πριν την ώρα του. Έτσι σήμερα περιμένουμε μέχρι τις 9:00 για να ανοίξει και να χαλάσουμε αυτά τα χρίβνια που μας έχουν μείνει στα χέρια. Κρατάμε λίγα μόνο για να βάλουμε πετρέλαιο. Φτάνουμε γρήγορα στα σύνορα που είναι μόνο 45 χιλιόμετρα. Η ουρά δεν είναι και μικρή, έτσι κάνουμε πάνω από μία ώρα για να ξεμπερδέψουμε. Ευτυχώς χωρίς κανένα απρόοπτο. Από εδώ το Ιάσιο είναι γύρω στις 3 ώρες. Λίγο μετά τις 14:00 φτάνουμε. Πρώτη μας στάση η Βιβλιοθήκη του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Ιασίου, η οποία έχει επιλεγεί ως μία από τις 25 πιο όμορφες βιβλιοθήκες στον κόσμο. Ακριβώς απέναντι από τη βιβλιοθήκη υπάρχουν αρκετές καντίνες με φαγητό, και αφού το στομάχι μας παραπονιέται από ώρα, κάνουμε, πριν μπούμε στη βιβλιοθήκη, μία στάση εδώ. Δυστυχώς η συνέχεια δεν είναι αυτή που περιμέναμε. Σε μία ταμπέλα διαβάζουμε ότι η βιβλιοθήκη παραμένει κλειστή καθ' όλη τη διάρκεια της πανδημίας. Πολύ κρίμα.... 

Ημέρα 20η: Τσερνιβτσί, η μικρή Βιέννη της Ουκρανίας

Σήμερα θα οδηγήσουμε μέχρι το Τσερνιβτσί, αφού πρώτα κάνουμε μία στάση στο κάστρο Khotyn, που είναι στο δρόμο μας. Το κάστρο Khotyn χτίστηκε το 10ο αιώνα, στην όχθη του ποταμού Δνείστερου, σε μία περιοχή η οποία βρισκόταν πάνω στο μεσαιωνικό εμπορικό δρόμο που συνέδεε τους Σκανδιναβούς με τους Έλληνες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για πολλούς αποτελεί το 2ο από τα επτά θαύματα της Ουκρανίας! Με το αυτοκίνητο φτάνουμε γρήγορα και παρκάρουμε. Λίγο πιο δίπλα από εμάς έχουν παρκάρει 3 τεράστια οχήματα που μας κάνουν πολύ μεγάλη εντύπωση. Είναι Γερμανοί που ταξιδεύουν στην Ευρώπη και την Ασία, πάνω από 2 χρόνια. Τώρα βρίσκονται κοντά στο τέλος του ταξιδιού. Βλέπουμε στα οχήματα τους τη διαδρομή τους, όπως και αυτοκόλλητα παράσημα από τις χώρες που επισκέφτηκαν. Ωραίο κι αυτό! Η περιοχή γύρω από το πάρκινγκ είναι γεμάτη μαγαζάκια. Το κάστρο όμως δεν το έχουμε δει ακόμη. Ακολουθούμε τον κόσμο και αφού περνάμε μία μεγάλη πύλη το βλέπουμε μπροστά μας, πελώριο! Είναι πραγματικά καταπληκτικό! Το φωτογραφίζουμε. Ο οδηγός μας δεν προτείνει να το δούμε και από μέσα, έτσι γυρίζουμε στο αυτοκίνητο μας, ρίχνουμε μία ακόμη ματιά στα 3 οχήματα και φεύγουμε για το Τσερνιβτσί.

Ημέρα 19η: Το κάστρο του Καμιάνετς-Ποντίλσκι, το πρώτο από τα 7 θαύματα της Ουκρανίας

Σήμερα αποχαιρετούμε τα βουνά. Φεύγουμε με προορισμό το Καμιάνετς-Ποντίλσκι, στα ανατολικά μας, μία πόλη 100.000 κατοίκων, που είναι περίφημη για το κάστρο της. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της η πόλη πέρασε από τα χέρια πολλών, κάτι που φανερώνει και το μνημείο των 7 πολιτισμών, που βρίσκεται εκεί. Οι 7 πέτρες του συμβολίζουν τους 7 λαούς που πέρασαν από την πόλη. Ουκρανούς, Πολωνούς, Ρώσους, Λιθουανούς, Αρμένιους, Τούρκους και Εβραίους. Η όγδοη πέτρα που είναι τοποθετημένη ξεχωριστά είναι ο 8ος πολιτισμός που θα περάσει στο μέλλον αυτού του τόπου. Φεύγουμε ήσυχα από το ξενοδοχείο μας και οδηγούμε σε έναν δρόμο που άλλοτε είναι καλός και άλλοτε κακός. Ευτυχώς δεν είναι πολλά τα χιλιόμετρα. Η φύση γύρω μας έχει αλλάξει. Τέλος τα όμορφα βουνά των Καρπαθίων, επανήλθαμε στην κλασσική Ουκρανία. Γύρω στις 12:30, χωρίς απρόοπτα, φτάνουμε και παρκάρουμε στην παλιά πόλη, πολύ κοντά στο κάστρο. Το παράξενο είναι ότι ακόμα δεν το έχουμε δει. Με τα πόδια περπατούμε προς αυτό και δεν αργούμε να το δούμε. Είναι αληθινά εκπληκτικό! Σωστά το κατατάσσουν σαν το πρώτο από τα 7 θαύματα της Ουκρανίας.

Ημέρα 18η: Ακόμα μία μέρα στα υπέροχα Ουκρανικά Καρπάθια

Σήμερα ξυπνάμε με ήλιο. Θα οδηγήσουμε μερικά χιλιόμετρα μέχρι το Dzembronya, το ψηλότερο και από τα πιο όμορφα χωριά της Ουκρανίας και θα διανυκτερεύσουμε στην κωμόπολη Verkhovyna, το κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Ξεκινάμε γύρω στις 9:30 και οδηγούμε μέχρι τη Vorokhta, η οποία θεωρείται και πρωτεύουσα των Χουτσούλ. Συναντούμε πρώτα το σταθμό των τρένων, όπου σταματάμε και κάνουμε μία μικρή βόλτα. Όλα αυτά τα χωριά είναι αρκετά ανεπτυγμένα τουριστικά. Παντού βλέπουμε ταμπέλες για διάφορες δραστηριότητες που μπορούν να ενδιαφέρουν τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή. Συνεχίζουμε την οδήγηση, περνάμε τη Vorokhta και μπαίνουμε σε ένα μαγευτικό δάσος ελάτων. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω βλέπουμε μία μεγάλη ταμπέλα, που οδηγεί προς το Zarosliak, σημείο εκκίνησης των περιπατητών για την κορυφή Hoverla. Ένα παλιό λεωφορείο γεμάτο τουρίστες στρίβει και στρίβουμε κι εμείς. Ο δρόμος είναι μάλλον ο χειρότερος που έχουμε οδηγήσει, όμως κάνουμε τελικά τα 4 χιλιόμετρα μέχρι εκεί. Εδώ υπάρχουν μερικά καταλύματα και ένας σταθμός ελέγχου, στον οποίο οι περιπατητές πληρώνουν ένα μικρό αντίτιμο για να προχωρήσουν πιο πέρα. Από εδώ μέχρι την κορυφή θέλει περίπου 3,5 ώρες ανηφορικό περπάτημα. Παρατηρούμε μία οικογένεια με τα δύο μικρά κοριτσάκια που ξεκινούν από εδώ την ανάβαση. 

Ημέρα 17η: Όμορφα και χαλαρά στα Καρπάθια!

Η μέρα ξεκινάει βροχερή, με τη θερμοκρασία να είναι κάτω από τους 20 βαθμούς, έτσι επιστρατεύουμε τα μακριά μας παντελόνια και τις μπλούζες για να ξεκινήσουμε την σημερινή εξερεύνηση μας στα Καρπάθια. Θα οδηγήσουμε στον Η09, έναν δρόμο που φτάνει μέχρι τα σύνορα με τη Ρουμανία, παρακολουθώντας τον ποταμό Τίσα. Ξεκινάμε γύρω στις 9:00.  Η βροχή, λες και θέλει να μας κάνει το χατίρι, σταματάει, όταν θέλουμε να φωτογραφίσουμε και δυναμώνει όταν ξεκινάμε την οδήγηση πάλι. Το τοπίο πάντως που βλέπουμε είναι μαγευτικό. Τα σύννεφα έχουν κατεβεί μέχρι κάτω, δημιουργώντας ένα μοναδικό σκηνικό! Φτάνουμε στο πιο μεγάλο χωριό Yasinya, όπου ψάχνουμε να βρούμε την Εκκλησία της Αναλήψεως. Ο δρόμος καταλήγει σε ένα γεφυράκι στο οποίο μπορούμε να πάμε μόνο περπατώντας. Παρκάρουμε και περπατάμε. Η βροχή και πάλι έχει σταματήσει. Περνάμε το γεφυράκι που τραντάζεται σε κάθε μας βήμα. Περπατάμε για λίγο στο ανηφορικό μονοπάτι μέχρι εκεί που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε άλλο, λόγω της λάσπης. Παρόλο που δεν φτάνουμε μέχρι την εκκλησία, αποζημιωνόμαστε από την καταπληκτική θέα της περιοχής!

Ημέρα 16η: Τα Ουκρανικά Καρπάθια

Αρκετοί δεν γνωρίζουν ότι τα Καρπάθια ανήκουν σε αρκετές χώρες και όχι μόνο στη Ρουμανία. Έτσι λοιπόν οι χώρες μέσα στις οποίες βρίσκονται τα Καρπάθια είναι η Τσεχία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Ουκρανία, η Ρουμανία και η Σερβία. Παρόλο που οι ψηλότερες κορυφές των Καρπαθίων είναι στη Ρουμανία και στη Σλοβακία, στην Ουκρανία ανήκει το 11%. Σήμερα είναι Κυριακή 15 Αυγούστου και γιορτάζει το κορίτσι μας, η Νάγια, οι γιαγιάδες μας και ο Μάριος με τη Μάιρα, που θα κάναμε το ταξίδι αυτό μαζί τους πέρσι. Χρόνια πολλά λοιπόν σε αυτούς και σε όλους που γιορτάζουν σήμερα! Επιλέγουμε να οδηγήσουμε από μία διαδρομή που δεν έχει τόσο καλό δρόμο στο χάρτη. Βγαίνοντας από την πόλη παρατηρούμε ότι τα μαγαζιά είναι ανοιχτά, παρόλο που σήμερα είναι μία μεγάλη γιορτή. Ο δρόμος  ευτυχώς δεν είναι τόσο άσχημος, όσο περιμέναμε. Προσπερνάμε πολύ όμορφα και ήσυχα χωριουδάκια στα οποία βλέπουμε στις εκκλησίες να υπάρχει κόσμος για τη λειτουργία της ημέρας. Ο κόσμος φοράει τα καλά ρούχα της Κυριακής, όχι τα λαμπερά και φανταχτερά, αλλά τα καθαρά και σιδερωμένα ρούχα που φυλάει για αυτές τις περιστάσεις. Αποφασίζουμε να σταματήσουμε και να επισκεφτούμε μία από τις εκκλησίες. Από μακριά ακούγονται οι ψαλμωδίες. Μπαίνουμε και βλέπουμε κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Όλος ο κόσμος συμμετέχει στις ψαλμωδίες, άνδρες και γυναίκες, με φωνές απλές, γλυκιές, καθηλωτικές. Αισθανόμαστε συγκίνηση, ψυχική ηρεμία και αγαλλίαση. 

Ημέρα 15η: Μία μέρα χωρίς εκπλήξεις στο δρόμο για τα Ουκρανικά Καρπάθια

Η μέρα σήμερα έχει οδήγηση και εξερεύνηση 2 πόλεων στο δρόμο μας για τα Καρπάθια. Ξυπνάμε και αφήνουμε το διαμέρισμα ακριβώς στις 8:30. Έχουμε γίνει πάρα πολύ καλοί πλέον στο check-out, αφού λειτουργούμε συντονισμένα και γρήγορα σαν ομάδα. Πριν αφήσουμε το αγαπημένο μας Lviv οδηγούμε μέχρι το νεκροταφείο των αετών (Lychakiv), το οποίο είναι λίγο πιο έξω από το κέντρο και αποτελεί πολύ σημαντικό αξιοθέατο για την πόλη. Παρκάρουμε ακριβώς απ' έξω, πληρώνουμε το εισιτήριο των 50 χρίβνα το άτομο και μπαίνουμε. Αμέσως διαπιστώνουμε ότι δεν αποτελεί άδικα αξιοθέατο της πόλης! Τα γλυπτά και αγάλματα που κοσμούν τους τάφους είναι κάτι πραγματικά εντυπωσιακό. Λες και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το καλύτερο. Κάνουμε μία μεγάλη βόλτα. Σε αυτά τα μέρη σκεφτόμαστε πάντα το εφήμερο που ζούμε και καταλαβαίνουμε περισσότερο πόσο σημαντικό είναι το τώρα.

Ημέρα 14η: Μία γεμάτη μέρα στο Λβιβ

Σήμερα όλη η μέρα είναι αφιερωμένη στο Λβιβ. Η πόλη μας έχει συναρπάσει από χθες, έτσι περιμένουμε με ανυπομονησία να βγούμε προς τα έξω. Πριν βγούμε προς τα έξω κάνουμε τα οικονομικά μας και βλέπουμε ότι χρειάζεται να κάνουμε μερικά ακόμα ευρώ συνάλλαγμα. Η ισοτιμία δυστυχώς έχει πέσει στο 31.1 - 31.3, από το 31.7 που αλλάξαμε την πρώτη μέρα στην Οδησσό. Παράλληλα πρέπει να βρούμε και μία τράπεζα για να πληρώσουμε την προκαταβολή του σπιτιού των Καρπαθίων. Αυτό το θέμα με τις προκαταβολές είναι πραγματικά πολύ ενοχλητικό και αφορά μόνο στην περιοχή αυτή. Βγαίνουμε προς τα έξω. Βρίσκουμε μία τράπεζα και ξεκινάμε από την προκαταβολή. Όλα καλά. Συνεχίζουμε και με τραμ οδηγούμαστε από λάθος, σε μία περιοχή που μας αρέσει τελικά πολύ. Είναι η περιοχή γύρω από το Πολυτεχνείο. Είναι ήσυχη, με πολλά μαγαζάκια, για να εξυπηρετούν τους φοιτητές. Κάνουμε μία μεγάλη βόλτα και βρίσκουμε και αλλάζουμε συνάλλαγμα με την καλύτερη δυνατή ισοτιμία. Γυρίζουμε προς το κέντρο.

Ημέρα 13η: Αν είναι να έρθεις σε μία πόλη να είναι το Λβιβ

Σήμερα δεν έχουμε ούτε πολλά, ούτε λίγα χιλιόμετρα. Θα οδηγήσουμε προς την πόλη Λβιβ, ή Λεοντόπολη στα Ελληνικά, με μία μικρή παράκαμψη για να δούμε το ορθόδοξο μοναστήρι Λαύρα του Ποτσαΐβ. Το μοναστήρι είναι το δεύτερο πιο σημαντικό μοναστήρι, μετά από αυτό της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Η μέρα δεν ξεκινάει καλά αφού λίγο πριν ξεκινήσουμε δεχόμαστε ένα μήνυμα από το σπίτι που έχουμε νοικιάσει στα Καρπάθια, με επιβεβαίωση της κράτησης σε άλλο όνομα και άλλες ημερομηνίες... Ξεκινάμε το δρόμο μας και μπαίνουμε σε έναν ηλεκτρονικό διάλογο με το κατάλυμα, όπου τελικά καταλήγουμε ότι δεν έχουμε κράτηση για τα Καρπάθια! Το λάθος δεν είναι σε καμία περίπτωση δικό μας, έτσι έχουμε πολλά νεύρα για αυτήν την εξέλιξη. Μετά από ώρα βλέπουμε από μακριά το πραγματικά πολύ μεγάλο και επιβλητικό μοναστήρι. Μπαίνουμε στην πόλη, πλησιάζουμε και παρκάρουμε. Ανηφορίζουμε το δρομάκι μέχρι την πύλη, όμως η ενημερωτική ταμπέλα στην είσοδο μας πληροφορεί ότι οι γυναίκες χρειάζονται φούστα και οι άντρες μακριά ρούχα... Κάνουμε μία μικρή σύσκεψη, έχουμε ήδη χάσει αρκετό χρόνο με το σπίτι στα Καρπάθια, ενώ η διάθεση μας δεν είναι και η καλύτερη και έτσι αποφασίζουμε να συνεχίσουμε.

Ημέρα 12η: Το τούνελ της Αγάπης είχε ραντεβού με άλλον

Σήμερα θα επισκεφτούμε το φημισμένο Τούνελ της Αγάπης. Κοντά στην πόλη Κλεβάν, 350 χιλιόμετρα μακριά από το Κίεβο, βρίσκεται ένας σιδηρόδρομος μέσα σε ένα δάσος. Ο σιδηρόδρομος έχει μήκος 3 χιλιόμετρα και μεταφέρει 3 φορές τη μέρα ξύλα για ένα τοπικό εργοστάσιο. Οι Ουκρανοί όχι μόνο δεν έκοψαν δέντρα για να περάσει ο  σιδηρόδρομος, αλλά άφησαν το δάσος ανέγγιχτο να «υποδεχτεί» την μηχανή. Δεν παρενέβησαν στη φυσικότητα του τοπίου. Άφησαν τις φυλλωσιές να φυτρώσουν ανενόχλητες γύρω από τις ράγες του τρένου με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα καταπράσινο φυσικό τούνελ από κλαδιά. Τα δέντρα με το πέρασμα των χρόνων αναπτύχθηκαν περαιτέρω κατά μήκος της γραμμής και σχημάτισαν μια καταπράσινη σήραγγα. Το τούνελ έγινε τόπος έλξης για χιλιάδες ζευγάρια που έρχονται να φωτογραφηθούν και να περπατήσουν στο μονοπάτι δίπλα από τις ράγες. Έτσι η περιοχή ονομάστηκε «τούνελ της αγάπης». 

Ημέρα 11η: Τσερνόμπιλ

Σήμερα θα χωριστούμε σε δύο ομάδες. Η Λίνα με το Βασίλη θα έχουν μία μέρα ελεύθερη στο Κίεβο και ο Κωστής θα επισκεφτεί την περιοχή του Τσερνόμπιλ. Η πρώτη βέβαια δουλειά της Λίνας με το Βασίλη είναι να αγοράσουν ένα ίδιο κινητό με αυτό που μας έκλεψαν εχθές, αφού τίποτα δεν πρέπει να αφήσουμε να μας χαλάσει το κέφι! Ο Κωστής σηκώνεται νωρίς. Θα συμμετέχει στην εκδρομή της Chernobyl Tour, μία από τις παλαιότερες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο. Το ραντεβού είναι στις 7:45, κοντά στο σταθμό των τρένων. Για την εκδρομή αυτή υπάρχουν αρκετοί κανόνες, με έναν από αυτούς να αφορά στην ένδυση. Ο Κωστής φτάνει στην ώρα του φορώντας μακρύ παντελόνι και μακριά μπλούζα, όπως οι κανόνες της εκδρομής το απαιτούν. Ευτυχώς οι θερμοκρασίες της εποχής (γύρω στους 25 βαθμούς) το επιτρέπουν.  Στις 8:00 ακριβώς το λεωφορείο, το οποίο έχει γεμίσει με πάνω από 45 άτομα, ξεκινά. Οι δύο γυναίκες ξεναγοί, η Ίρινα και η Άννα ξεκινούν να μας ενημερώνουν για την εκδρομή αυτή. Το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα αφορά στην ασφάλεια μας. Μας εξηγούν ότι στην εκδρομή αυτή και ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες τους, η συνολική έκθεση στην ραδιενέργεια θα είναι, όσο θα ήταν και σε μία υπερατλαντική πτήση 2 ωρών. Αυτό ήταν βασικό από την αρχή για τον Κωστή, για να επιλέξει την εκδρομή αυτή, αφού σε πολύ κόσμο υπάρχει η αντίθετη αίσθηση. 

Ημέρα 10η: Το υπέροχο Κίεβο και η κλοπή που μας χάλασε το κέφι...

Σήμερα θα επισκεφτούμε την πόλη, χρησιμοποιώντας το μετρό. Θα επισκεφτούμε τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης. Το εισιτήριο του μετρό είναι αρκετά φθηνό (0,25€), έτσι οι περισσότεροι ντόπιοι χρησιμοποιούν αυτό το μέσο για τη μεταφορά τους. Ξυπνάμε με την ησυχία μας και σχετικά νωρίς βρισκόμαστε στο κέντρο της πόλης, κοντά στην Όπερα. Δυστυχώς υπάρχουν έργα στο κτήριο, έτσι προχωρούμε για την Χρυσή Πύλη,  η οποία ήταν μία από τις κεντρικές εισόδους της πόλης, κατά τον 11ο αιώνα. Και εδώ δεν είμαστε τυχεροί. Ότι μπορούμε να δούμε από έξω αφού ανοίγει μετά από 1 ώρα. Συνεχίζουμε για τον Καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας. Εδώ δεν έχουμε κάποιο θέμα. Μπαίνουμε και περιηγούμαστε στην εκκλησία που πήρε το όνομα της από την Αγιά Σοφιά. Η ίδρυση του ναού έγινε το 1011. Στο εσωτερικό του βλέπουμε αγιογραφίες του 11ου αιώνα, πολλές εκ των οποίων είναι Ελληνικές. 

Ημέρα 9η: Το Κίεβο και μπάνιο στο Δνείπερο

Σήμερα θα πάρουμε το αυτοκίνητο για να δούμε τις περιοχές του Κιέβου που είναι καλύτερα  και πιο γρήγορα να έχεις το δικό σου μέσο, παρόλο που η πόλη έχει τρεις γραμμές μετρό. Ξεκινάμε γύρω στις 9:00 για το υπαίθριο Μουσείο Λαϊκής Αρχιτεκτονικής και Παράδοσης της Ουκρανίας, το οποίο είναι το πιο μακρινό. Στο χώρο του Μουσείου μπορεί να δει κανείς την λαογραφική παράδοση της Ουκρανίας, με 200 κτίρια αρχιτεκτονικού στυλ διαφορετικών περιόδων. Καθώς οδηγούμε βλέπουμε την πόλη μέσα από το αυτοκίνητο και συμφωνούμε όλοι μας ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε εδώ. Είναι προσεγμένη, καθαρή και ζωντανή πόλη. Φτάνουμε στο μουσείο και παρκάρουμε. Πληρώνουμε γύρω στα 6€ και μπαίνουμε. Αρχίζουμε να εξερευνούμε τα παλιά παραδοσιακά σπίτια. Βλέπουμε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής, από την κοιλάδα του Δνείπερου, μέχρι τα Καρπάθια όρη. Βρίσκουμε πολλά μαγαζάκια που έχουν ήδη ξεκινήσει να ετοιμάζουν λαχταριστό φαγητό για τους επισκέπτες του μουσείου. Βλέπουμε τους ανεμόμυλους μέσα σε ένα λιβάδι με ήλιους και γυρίζουμε προς τα πίσω για να κλείσουμε τη βόλτα μας. Ο ήχος από γλυκιές ψαλμωδίες μας κάνει να προσεγγίσουμε την ξύλινη εκκλησία, που βρίσκεται λίγο έξω από το δρόμο μας. Μπαίνουμε και βλέπουμε ότι γίνεται η Κυριακάτικη λειτουργία. Καθόμαστε και την παρακολουθούμε. Είναι μαγευτικά! 

Ημέρα 8η: Το μοναδικό και ταυτόχρονα τρομακτικό μουσείο Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων

Σήμερα φεύγουμε από την Οδησσό. Ο καιρός είναι βροχερός. Θα οδηγήσουμε με τελικό προορισμό το Κίεβο, με ενδιάμεση στάση το μουσείο Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων κοντά στην πόλη Pobuzke. Το μουσείο αυτό είναι μοναδικό στον κόσμο, αφού μπορεί κανείς εδώ να επισκεφθεί ένα από τα υπόγεια σιλό εκτόξευσης πυραύλων της εποχής του ψυχρού πολέμου. Αυτό είναι το μέρος που πρωταγωνιστούσε στους παιδικούς μας εφιάλτες, της δεκαετίας του 80, απ' όπου μπορούσε να ξεκινήσει ένας καταστροφικός παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος. με το πάτημα ενός κουμπιού! Συνολικά θα οδηγήσουμε λίγο λιγότερο από 600 χιλιόμετρα σήμερα, έτσι ξεκινάμε νωρίς. Παραδίδουμε το σπίτι και στις 8:30 ξεκινάμε. Ο δρόμος, εκτός της παράκαμψης που θα κάνουμε για το μουσείο, είναι καλός, αφού συνδέει την πρωτεύουσα με την πιο τουριστική πόλη της χώρας την Οδησσό. Σήμερα είναι Σάββατο και η πόλη τώρα ξυπνάει. 

Ημέρα 7η: Μπάνιο στη Μαύρη θάλασσα και μπαλέτο στην καταπληκτική Όπερα της Οδησσού

Ο καιρός δεν είναι πολύ καλός. Φυσάει και φαίνεται ότι κάποια στιγμή θα βρέξει. Παρόλα αυτά εμείς έχουμε προγραμματίσει να πάμε σήμερα στην δημοφιλή παραλία Langeron, για μπάνιο. Με το αυτοκίνητο φτάνουμε γρήγορα. Το πάρκινγκ τέρμα κάτω στην παραλία κοστίζει περίπου 1,50€ την ώρα. Παρκάρουμε,  παίρνουμε τα πράγματα μας και εξερευνούμε το χώρο. Βρισκόμαστε δίπλα στο Δελφινάριο Νέμο, το οποίο δεν έχουμε σκοπό να επισκεφτούμε. Παρόλα αυτά εδώ, εκτός των άλλων μπορεί κάποιος να κολυμπήσει παρέα με τα δελφίνια με το αλμυρό εισιτήριο των 130€. Περπατάμε από την άλλη μεριά με σκοπό να νοικιάσουμε ξαπλώστρες. Βλέπουμε το νερό της Μαύρης θάλασσας. Είναι πραγματικά κατάμαυρο! Αυτό μάλλον οφείλεται στα φύκια, όμως δεν μας κάνει κανένα κέφι να βουτήξουμε εδώ. Περπατάμε λίγο πιο κάτω. Οι ξαπλώστρες σε όλα τα μαγαζιά έχουν την ίδια τιμή. 5€ για όλη την ημέρα. Προτιμούμε να βρούμε ένα καφέ. Καθόμαστε και ο Κωστής αποφασίζει να κάνει τη βουτιά του, μιας και εδώ που είμαστε τα νερά φαίνονται λίγο καθαρότερα. Είναι μία εμπειρία και αυτή! Πραγματικά βουτάει. Το νερό είναι ζεστό, ενώ ο βυθός είναι αμμώδης. Παίζει με τα κύματα δίπλα σε δύο κοριτσάκια και δείχνει να το διασκεδάζει όσο και αυτά!

Ημέρα 6η: Οδησσός

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του ταξιδιού που δεν έχουμε λόγο να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς. Πρέπει να φύγουμε από το διαμέρισμα στις 10:30 και να πάμε στο επόμενο σπίτι μας, που είναι πιο κεντρικό, 15' με το αυτοκίνητο από εδώ. Έχουμε μέσα μας στεναχώρια για τις τις φωτιές που κατακαίνε την Ελλάδα και που αντί να μειώνονται, συνεχώς πολλαπλασιάζονται.... Είναι μέρες τώρα που διαβάζουμε τα νέα που δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Είναι τόσο κρίμα... Ακριβώς στις 10:30 αφήνουμε τα κλειδιά στο μέρος που μας είχαν υποδείξει και οδηγούμε μέσα στην πόλη της Οδησσού. Βρίσκουμε το σπίτι. Το εσωτερικό του κτιρίου είναι και αυτό σε άθλια κατάσταση, σε αντίθεση με το διαμέρισμα που είναι εξαιρετικό. Το μόνο πρόβλημα που έχουμε είναι ότι δεν υπάρχει ελεύθερη θέση πάρκινγκ στο δρόμο. Τις θέσεις τις διαχειρίζεται ένας τύπος που βρίσκεται εδώ και θέλει 50 χρίβνια τη μέρα (περίπου 1,5 ευρώ). Ο Κωστής οδηγεί λίγο πιο κάτω όπου βρίσκει έναν παππού που δεν ξέρει γρι αγγλικά. Με τα πολλά του υποδεικνύει μία θέση πάρκινγκ στον αυλόγυρο ενός κτιρίου, με το ίδιο ποσό των 50 χρίβνια τη μέρα. Η θέση φαίνεται καλή, όμως πόσο ασφαλής είναι η όλη διαδικασία; Ο Κωστής παρκάρει και στέλνει μήνυμα στην ιδιοκτήτρια του σπιτιού, η οποία τον καθησυχάζει. Είναι καλή η θέση! Τακτοποιούμαστε και μέχρι τις 14:30 μένουμε στο σπίτι.

Ημέρα 5η: Ταξίδι προς την Οδησσό

Σήμερα είναι η μέρα που θα πρέπει να πάρουμε μία σημαντική απόφαση. Το θέμα που μας απασχολεί τις τελευταίες μέρες είναι πως θα βγούμε από τη Μολδαβία για να μπούμε στην Ουκρανία. Οι λύσεις είναι δύο. Η πρώτη είναι να οδηγήσουμε τον χθεσινό δρόμο προς την Τυράσπολ, να μπούμε δηλαδή στην Υπερδνειστερία,  και να βγούμε από αυτή στην Ουκρανία. Η λύση αυτή έχει τα θετικά των λιγότερων χιλιομέτρων και της αναμονής στα σύνορα, αφού από εδώ μόνο κάτοικοι της Υπερδνειστερίας περνάνε. Το μεγάλο αρνητικό είναι ότι από εκεί και πέρα δεν θα είμαστε ευπρόσδεκτοι στη Μολδαβία... Κι αυτό γιατί αν χρειαστεί να ξαναμπούμε στη χώρα, στα διαβατήρια μας θα έχουμε ένα κενό. Θα υπάρχει σφραγίδα εισόδου στη χώρα, χωρίς να υπάρχει σφραγίδα εξόδου, αφού δεν θα έχουμε βγει από τα επίσημα σύνορα της. Η δεύτερη λύση είναι να οδηγήσουμε περισσότερα χιλιόμετρα, μέχρι την νότια Palanca, επίσημο σύνορο της χώρας, και να περιμένουμε να συναντήσουμε 5-6 ώρες αναμονή στα σύνορα. Έχει ξημερώσει και δεν έχουμε πάρει ακόμα την τελική απόφαση μας...

Ημέρα 4η: Το υπέροχο Τιράσπολ πρωτεύουσα της χώρας που δεν υπάρχει

Σήμερα θα επισκεφτούμε το Τιράσπολ, πρωτεύουσα της Υπερδνειστερίας. Η Υπερδνειστερία είναι μία χώρα που βρίσκεται μέσα στη Μολδαβία και ανατολικά του ποταμού Δνείστερου. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της είναι Ρώσοι και Ουκρανοί. Όταν η Μολδαβία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Ρωσία και με δεδομένο ότι αυτή η μικρή περιοχή παρήγαγε το 40% του ΑΕΠ της χώρας και το 90% του ηλεκτρισμού της, οι κάτοικοι της, με τη βοήθεια Ρώσων και Ουκρανών, πολέμησαν την προσπάθεια της Μολδαβίας να τους προσαρτήσει και κατάφεραν να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Η Δημοκρατία της Μολδαβίας όρισε την Υπερδνειστερία ως αυτόνομη εδαφική ενότητα της Υπερδνειστερίας με ειδικό νομικό καθεστώς, ενώ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την αναγνώρισε ως περιοχή «παγωμένης διαμάχης». Σήμερα η χώρα υποστηρίζεται στρατιωτικά και οικονομικά από τη Ρωσία, καμία όμως χώρα, ούτε καν της Ρωσίας, δεν την έχει αναγνωρίσει. Την σημαία της χώρας κοσμεί ένα σφυροδρέπανο, όλοι οι δρόμοι έχουν ονομασίες μεγάλων κομμουνιστών και παντού βλέπεις σφυροδρέπανα. Όλη η αρχιτεκτονική είναι βασισμένη στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και τα πράγματα έχουν μείνει στην εποχή που η σοβιετική ένωση μεσουρανούσε. Η Υπερδνειστερία έχει δική της κυβέρνηση, αστυνομία, ταχυδρομική υπηρεσία, αλλά και δικό της διαβατήριο και νόμισμα. Φυσικά τα δύο τελευταία δεν έχουν πουθενά καμία αξία, ίσως όμως έχουν συλλεκτική αξία. Οι φήμες που ακούγονται για την χώρα δεν είναι και οι καλύτερες, καθώς γίνεται λόγος για λαθρεμπόριο όπλων και εμπορίου λευκής σαρκός, ενώ δραστηριοποιείται και μια περίεργη εταιρεία με σήμα το αστέρι του σερίφη της «άγριας Δύσης» και το όνομα «Sheriff».