Η μέρα ξημερώνει και η Λίνα είναι καλά. Σηκώνεται χωρίς κανένα πρόβλημα! Τέλεια. Ετοιμαζόμαστε και φτιάχνουμε τα σακίδια μας. Τρώμε ένα καλό πρωϊνό και στις 8:30 είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Σήμερα είναι η μέρα της Λίνας να καθίσει στη θέση του συνοδηγού. Βγαίνουμε από το Karakul, το οποίο είναι ένα χωριουδάκι τελικά, και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω βγαίνουμε από το δρόμο για να πλησιάσουμε πιο κοντά στη λίμνη, η οποία είναι τόσο όμορφη με τα χιονισμένα βουνά πίσω της. Κατεβαίνουμε και βγάζουμε φωτογραφίες. Τα χιλιάδες κουνούπια που μας επιτίθενται κατά ριπάς δεν μας αφήνουν να τη θαυμάσουμε περισσότερο. Πραγματικά είναι περίεργο πως υπάρχουν κουνούπια σε τόσο μεγάλο υψόμετρο... Συνεχίζουμε. Ο δρόμος συνεχίζει να μην είναι καλός. Επόμενη στάση το Ak-Baital Pass στα 4655 μέτρα. Φτάνουμε. Παρκάρουμε δίπλα σε άλλα τζιπ που έχουν ήδη έρθει εδώ και βγάζουμε φωτογραφίες. Αρκετοί ανεβαίνουν πιο ψηλά για να έχουν μία καλύτερη θέα. Ανεβαίνουμε κι εμείς, περισσότερο για να μεγαλώσουμε το υψόμετρο κατάκτησης :) Φτάνουμε μέχρι 4677 μέτρα. Τα δύο αγόρια που ταξιδεύουμε μαζί ανέβηκαν μέχρι την κορυφή!
Συνεχίζουμε το δρόμο μας. Επόμενη στάση είναι η πόλη Murghab, όπου θα αλλάξουμε χρήματα και θα αγοράσουμε κάρτα sim για το κινητό του Κωστή. Μας κάνει εντύπωση πόσους ποδηλάτες συναντάμε στο δρόμο μας. Πραγματικά τους θαυμάζουμε. Το Murghab είναι η μεγαλύτερη πόλη του Παμίρ και βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 3.650 μέτρων. Παρότι χαρακτηρίζεται ως πόλη, θυμίζει περισσότερο έναν απομονωμένο ορεινό οικισμό, περικυκλωμένο από βουνά και άγονες εκτάσεις. Αποτελεί το σημαντικότερο σημείο ανεφοδιασμού για όσους διασχίζουν τον Pamir Highway. Φτάνουμε και ο Shodi μας οδηγεί μέχρι μία τράπεζα για να αλλάξουμε χρήματα. Δυστυχώς δεν υπάρχει Internet στην περιοχή και έτσι δεν μπορούν να μας εξυπηρετήσουν. Πηγαίνουμε στο κλασσικό κεντρικό παζάρι της πόλης, το οποίο είναι κατασκευασμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από παλιά μεταλλικά κοντέινερ. Εκεί μπορεί κανείς να βρει τρόφιμα, ρούχα, ανταλλακτικά, είδη ταξιδιού και χειροποίητα αναμνηστικά. Εδώ θα βρούμε σίγουρα να αλλάξουμε μας λέει ο Shodi. Φτάνουμε και ο Shodi κουβεντιάζει με γνωστούς του για να βρούμε συνάλλαγμα στη μαύρη.
Μας κάνουν παζάρια, λέγοντας μας πόσο έχει πάρει την κατηφόρα το δολάριο. Τελικά μας αλλάζουν με 9,10 τατζίκικα σομ το δολάριο. Στην τράπεζα θα το παίρναμε με 9,20. Μικρή η ζημιά. Λίγο πιο κάτω υπάρχει κατάστημα της MegaFon. Ο Κωστής αγοράζει μία sim με 12€ τα 60GB. Φυσικά ξέρουμε ότι στους δρόμους που θα οδηγήσουμε μέχρι την πρωτεύουσα θα υπάρχει καθόλου ή ελάχιστο δίκτυο. Η Λίνα όλη αυτή την ώρα τριγυρίζει στο παζάρι και βγάζει φωτογραφίες. Τελειώνουμε με όλες τις διαδικασίες, αγοράζουμε και μερικά νερά για να έχουμε και φεύγουμε για να πάμε σε ένα εστιατόριο για μεσημεριανό. Το εστιατόριο είναι έξω από την πόλη, όμως απ' έξω είναι παρακαρισμενες αρκετές νταλίκες, δείγμα ότι το φαγητό είναι καλό και φθηνό. Όλοι επιλέγουν ένα πιάτο με γιαούρτι, τομάτες, αγγούρια και ψωμί εκτός από τον Κωστή που τρώει κρέας.Καλό είναι το φαγητό και σε παρόμοιες τιμές με το Κιργιστάν. Γυρίζουμε στο παζάρι για να πάρει ο Shodi φάρμακα για το παιδί του και φεύγουμε με τελικό προορισμό το χωριό του Shodi το Alichur, όπου θα διανυκτερεύσουμε.
Λίγο πιο έξω από το Murghab φτάνουμε στο Κέντρο Αποκατάστασης της Λεοπάρδαλης του Χιονιού, το οποίο δημιουργήθηκε για να προστατεύσει ένα από τα πιο σπάνια αιλουροειδή του πλανήτη, η οποία ζει στα βουνά του Παμίρ. Σωστή η ιδέα, όμως αφενός πληρώνουμε 2,5€ ο καθένας μας για να ακούσουμε σχεδόν το τίποτα από τον βαριεστημένο και μάλλον αναιδή ξεναγό του χώρου, από την άλλη νοιώσαμε ότι μάλλον ταλαιπωρούνται τα ζώα εδώ παρά βοηθιούνται ... Φεύγουμε. Ο δρόμος είναι αληθινά απαράδεκτος. Σε αρκετά σημεία τον αφήνουμε και οδηγούμε στα χωράφια. Τόσο χάλια είναι από τις λακούβες. Ο Shodi μας εξηγεί ότι πλέον στους δρόμους αυτούς περνάνε νταλίκες από την Κίνα με 50-60 τόνους βάρος και γιαυτό είναι σε αυτήν την κατάσταση. Γύρω στα 25 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό ο Shodi μας σταματάει σε ένα μικρό καταυλισμό για να δούμε για να δούμε από κοντά γιακ, από τα πιο χαρακτηριστικά ζώα που θα συναντήσεις στο Παμίρ. Είναι πραγματικά πολύ επιβλητικά ζώα, ενώ πλησιάζουμε και τα χαϊδεύουμε. Ο Λιβάι καβαλάει και ένα από αυτά και κάνει μία βόλτα. Εμάς μας φτάνει που τα είδαμε από κοντά.
Συνεχίζουμε το δρόμο μας και φτάνουμε στο χωριό του Shodi. Πηγαίνουμε πρώτα από το σπίτι του, όπου γνωρίζουμε την οικογένεια του και καθόμαστε για τσάι και φρούτα που μας έχει ετοιμάσει η γυναίκα του. Είναι ένα δώρο για μας όλο αυτό! Μας μιλάει για την οικογένεια του, τη ζωή στο Τατζικιστάν, τις σχέσεις της χώρας με τις γειτονικές. Μας κάνει εντύπωση ότι στο σχολείο που πηγαίνει η κόρη του υπάρχουν και τμήματα για τους αρκετούς Κιργίζιους που ζουν εδώ. Μας κάνει εντύπωση επίσης ότι ο ίδιος αισθάνεται ότι ανήκει στη φυλή των ανθρώπων του Παμίρ, οι οποίοι προυπήρχαν πριν δημιουργηθούν τα κράτη. Η φυλή τους έχει δική της γλώσσα και στο θρήσκευμα είναι Σιίτες μουσουλμάνοι. Τελειώνουμε με το τσάι μας, ευχαριστούμε την οικογένεια, η Λίνα χαρίζει στα παιδιάκια ρούχα και παιχνίδια που είχαμε αγοράσει στο Osh και πηγαίνουμε στο Guesthouse που θα μείνουμε σήμερα.
Απ' έξω δείχνει αρκετά υποβαθμισμένο, όμως οι άνθρωποι που μας καλοσωρίζουν είναι ζεστοί και πρόθυμοι να μας εξυπηρετήσουν. Παίρνουμε ένα πολύ μεγάλο δωμάτιο μόνο για μας, ενώ μοιραζόμαστε την τουαλέτα με τους συνταξιδιώτες μας. Το κατάλυμα είναι πολύ καθαρό και περιποιημένο. Νοιώθουμε σαν να είμαστε φιλοξενούμενοι σε ένα σπίτι ντόπιων. Ξεκουραζόμαστε για λίγο και βγαίνουμε για μία βόλτα στο χωριό. Φωτογραφίζουμε, πιάνουμε κουβέντα με τους κατοίκους και χαιρετάμε όλα τα παιδάκια που βρίσκουμε, αφού από μακριά και από κοντά, όλα μας καλοσωρίζουν! Παρατηρούμε το μεγάλο φωτοβολταϊκό πάρκο, έξω από το χωριό, που είναι της κοινότητας και δίνει ρεύμα στο χωριό.
Στις 19:00 τρώμε το βραδινό μας που είναι έτοιμο. Τρώμε σούπα με λαχανοντολμά και το κλασσικό ρύζι με κρέας και πιπεριές. Είναι πολύ νόστιμο και είναι τόσο πολύ που δεν μπορούμε να το φάμε όλο! Κρατάμε σε σακουλάκι ρύζι για το αυριανό μεσημεριανό μας. Ευτυχώς το internet δυναμώνει το βράδυ, έτσι επικοινωνούμε με τους δικούς μας και διαβάζουμε όλα τα τελευταία νέα. Κοιμόμαστε νωρίς. Αύριο ο δρόμος συνεχίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου