Σήμερα έχουμε να κάνουμε μία απαιτητική πεζοπορία, όπου το σχέδιο είναι να περπατήσουμε 5-6 ώρες για να φτάσουμε στο σημείο Traveller's Pass στα 4.130 μέτρα, απ' όπου μπορούμε να δούμε την εντυπωσιακή κορυφή Lenin η οποία υψώνεται στα 7.134 μέτρα. Η απόσταση είναι γύρω στα 8 χιλιόμετρα και θα ανεβούμε 630 μέτρα, αφού η κατασκήνωση μας βρίσκεται περίπου στα 3.500 μέτρα. Φιλόδοξο σχέδιο! Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Πριν τις 7:30 είμαστε για πρωϊνό, όπου τρώμε ένα μάλλον ρυζόγαλο με τηγανήτες. Ακριβώς στις 8:00 αρχίζουμε την πεζοπορία. Ξεκινάμε με μία δύσκολη κατηφοριά που οδηγεί στο γεφυράκι για να περάσουμε από την άλλη μεριά του ποταμού. Συνεχίζουμε με μία απαιτητική ανηφοριά για να έρθουμε περίπου στο ύψος που ξεκινήσαμε. Αυτό λίγο μας κόβει τον αρχικό ενθουσιασμό, αλλά προχωράμε. Από εδώ και πέρα τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα. Περπατάμε με ρυθμό και σταματάμε όταν κουραζόμαστε. Προσπερνάμε αρκετές κατασκηνώσεις με γιουρτ. Μαζί με μας ανεβαίνουν και άλλοι οι οποίοι είτε είναι με ελαφρύ εξοπλισμό, που σημαίνει ότι κάνουν ό,τι και μεις, είτε κουβαλάνε βαρύτερο εξοπλισμό για να καταστηνώσουν σε κάποιο basecamp αρκετά πιο πέρα. Κάποιοι από αυτούς θα επιχειρήσουν να ανεβούν στην κορυφή Lenin.
Μετά από 2,5 χιλιόμετρα ανάβασης φτάνουμε στο Pamir Expedition Basecamp, μία πολύ φινατσάτη και περιποιημένη κατασκήνωση. Βρίσκουμε το Coffee Cat, ένα πολύ ωραίο καφέ, που έχει θέα το χιονισμένη βουνό. Καθόμαστε φυσικά να πιούμε ένα καφέ και να πάρουμε μερικές ανάσες. Η τιμή του καφέ φυσικά είναι όσο στην Ελλάδα, 4€ ο ένας. Συνεχίζουμε την ανηφοριά. Στο μεταξύ ο κόσμος που ανεβαίνει μαζί μας είναι πολύ περισσότερος. Στη διαδρομή βλέπουμε μία οικογένεια μαρμότες, που όταν πλησιάζουμε μπαίνουν γρήγορα μέσα στο λαγούμι τους για να κρυφτούν. Βλέπουμε από μακριά το δρόμο που έχουμε να κάνουμε μέχρι το μνημείο των αλπινιστών που σκοτώθηκαν το 1990. Είναι μακρύς ο δρόμος. Η ώρα έχει πάει 10:15 και στο μυαλό μας είναι σίγουρο πλέον ότι δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε στον αρχικό μας στόχο. Απέχουμε αρκετά και υπολογίζοντας το χρόνο για να γυρίσουμε, δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε πριν τις 14:00. Καλά τα λέει και η Λίνα. Όταν όλο το χρόνο δεν προλαβαίνουμε να περπατήσουμε ούτε μέχρι το Αλκαζάρ, πως περιμένουμε τώρα να κάνουμε μία τόσο μεγάλη υπέρβαση;
Φτάνουμε μέχρι το μνημείο. Είμαστε αρκετά καταπονημένοι. Έχουμε ήδη περπατήσει γύρω στα 6 χιλιόμετρα. Μάλλον μέχρι εδώ είναι η πεζοπορία μας. Ας περιμένει λίγο το Lenin peak... Φτάνουμε στο μνημείο, όπου πάνω στο βράχο υπάρχουν οι φωτογραφίες και τα ονόματα των ορειβατών που έχασαν τη ζωή τους το 1990. Στις 13 Ιουλίου 1990, ένας ισχυρός σεισμός προκάλεσε την κατάρρευση ενός τεράστιου όγκου πάγου και χιονιού. Η χιονοστιβάδα έπεσε πάνω στο Camp 2, σε υψόμετρο περίπου 5.300 μέτρων, όπου είχαν κατασκηνώσει δεκάδες ορειβάτες που προετοιμάζονταν για την ανάβαση στην κορυφή Lenin. Από τους 45 ανθρώπους που βρίσκονταν στο στρατόπεδο, 43 έχασαν τη ζωή τους. Το γεγονός αυτό θεωρείται μέχρι σήμερα η φονικότερη καταστροφή στην ιστορία της ορειβασίας στην Κεντρική Ασία. Βλέπουμε το μνημείο, βλέπουμε και την ανηφοριά που ακολουθεί και είμαστε πια σίγουροι. Γυρίζουμε προς τα πίσω. Η κατηφόρα τώρα βέβαια είναι πιο εύκολη. Περπατάμε με ρυθμό, με πολύ μικρά διαλείμματα, και σε 2 περίπου ώρες είμαστε πίσω στην κατασκήνωση μας. Κουρασμένοι ξαπλώνουμε για λίγο στο γιουρτ μας, αργότερα ετοιμάζουμε τα πράγματα και γύρω στις 14:00 φορτώνουμε τα σακίδια μας στο τζιπ, αποχαιρετούμε την κυρία που μας φιλοξένησε και φεύγουμε για τη συνέχεια της διαδρομής μας.
Οδηγούμε μέχρι το Sary-Tash, αφού εκεί είναι η διασταύρωση για το δρόμο που οδηγεί στο Τατζικιστάν. Στο δρόμο βλέπουμε αρκετούς πιτσιρικάδες που πουλάνε γάλα σε μπουκάλια, ενώ τα ζώα τους βόσκουν λίγο πιο πέρα. Φτάνουμε στο χωριό, τρώμε μεσημεριανό, στο ίδιο εστιατόριο που φάγαμε και όταν ερχόμασταν, βάζουμε πετρέλαιο και πάλι σε ένα αμφιλεγόμενο πρατήριο βενζίνης και παίρνουμε το δρόμο για τα σύνορα. Ο δρόμος αρχικά είναι άσφαλτος, όμως στα μισά γίνεται χωματόδρομος. Φτάνουμε στο συνοριακό φυλάκιο του Κιργιστάν, 19 χιλιόμετρα πριν τα σύνορα και περνάμε από έλεγχο. Κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και ένας ένας περνάμε μπροστά από τον υπάλληλο, ο οποίος μας φωτογραφίζει και μας σφραγίζει τον διαβατήριο. Συνεχίζουμε το δρόμο μας. Ο δρόμος δεν αλλάζει. Οδηγούμε μέχρι το τελευταίο συνοριακό φυλάκιο του Κιργιστάν, όπου ο στρατιώτης ελέγχει ένα ένα τα διαβατήρια μας. Από εδώ και μέρα σειρά έχει το συνοριακό φυλάκιο του Τατζικιστάν. Φτάνουμε στα 4282 μέτρα υψόμετρο. Λίγο πιο κάτω είναι το φυλάκιο. Είναι από τα ψηλότερα σύνορα που περνάμε στα ταξίδια που έχουμε κάνει.
Εδώ είναι διαφορετικός ο έλεγχος. Μπαίνουμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο φαντάρος, ο οποίος φοράει παντόφλες, κοιτάει τα χαρτιά μας, την ώρα που έχει πιάσει κουβέντα με τον οδηγό μας. Δεν ξέρουμε τι λένε, αλλά δεν σταματάει η κουβέντα. Μια γελάνε, μια σοβαρεύουν. Εμείς προσπαθούμε αρκετά για να μην γελάσουμε. Ένας πιο εύσωμος φαντάρος περνάει 3-4 φορές από μπροστά μας και κάθε φορά κοιτάει τη Λίνα στα μάτια. Η φάση όλη είναι πραγματικά σουρεάλ. Όταν τελικά τελειώνει ο έλεγχος μπαίνουμε όλοι στο τζιπ και πάμε λίγο πιο κάτω όπου υπάρχει ακόμα ένας έλεγχος. Μάλλον έχει να κάνει με το GBAO Permit, το οποίο είναι μία ειδική άδεια που έχουμε, για να μπορούμε να κυκλοφορήσουμε σε αυτήν τη μεγάλη ορεινή περιοχή του ανατολικού Τατζικιστάν, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του Pamir Highway. Αυτό συμβαίνει επειδή η περιοχή συνορεύει με το Αφγανιστάν, την Κίνα και το Κιργιστάν και θεωρείται ειδική συνοριακή ζώνη. Περνάμε επιτυχώς και αυτόν τον έλεγχο και μπαίνουμε πλέον επίσημα στο Τατζικιστάν! Ο δρόμος πλέον είναι ροδιές που ακολουθούμε. Ο διπλανός χωματόδρομος που φαίνεται δεν χρησιμοποιείται (;). Δίπλα μας υπάρχει ένας ατελείωτος φράκτης. Ο οδηγός μας λέει ότι είναι μία ουδέτερη ζώνη, αφού μετά από μερικά χιλιόμετρα βρίσκεται η Κίνα!
Οδηγούμε προς την πόλη Karakul που βρίσκεται μπροστά από την ομώνυμη λίμνη. Η λίμνη Karakul είναι η μεγαλύτερη λίμνη του Τατζικιστάν και μία από τις πιο εντυπωσιακές στάσεις κατά μήκος του Pamir Highway. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 3.914 μέτρων, γεγονός που την καθιστά μία από τις υψηλότερες μεγάλες λίμνες στον κόσμο. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της Karakul είναι η προέλευσή της. Οι περισσότεροι γεωλόγοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε πριν από περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια, όταν ένας τεράστιος μετεωρίτης διαμέτρου αρκετών χιλιομέτρων προσέκρουσε στην περιοχή, σχηματίζοντας έναν τέράστιο κρατήρα, από τους μεγαλύτερους κρατήρες πρόσκρουσης στη Γη. Η θεωρία αυτή εξακολουθεί φυσικά να μελετάται. Το τοπίο είναι εντυπωσιακό. Γυμνά βουνά, ελάχιστη βλάστηση, δυνατοί άνεμοι και μεγάλο υψόμετρο δημιουργούν μια αίσθηση απομόνωσης που θυμόμαστε από το ταξίδι μας στη Βολιβία. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου ο οδηγός σταματάει για να φωτογραφίζουμε τη λίμνη από ψηλά.
Κατεβαίνουμε προς το Karakul. Το ξενοδοχείο μας είναι στην αρχή της πόλης. Είναι το Sher’s Inn 2. Εδώ συναντάμε και άλλους ταξιδευτές που είδαμε τις προηγούμενες μέρες. Το ξενοδοχείο μας είναι αρκετά basic, όμως δεν μας νοιάζει αφού έχουμε δικό μας δωμάτιο, ρεύμα και τουαλέτα δίπλα στο δωμάτιο μας! Τέλεια. Το μόνο που είναι λίγο ανησυχητικό είναι ότι η Λίνα δεν αισθάνεται καλά. Μπορεί να είναι το υψόμετρο, μπορεί να είναι κάτι που έφαγε, μπορεί να είναι η πρωϊνή ταλαιπωρία, δεν ξέρουμε. Ξαπλώνει στο κρεβάτι να ξεκουραστεί. Αργότερα που πηγαίνουμε για δείπνο δεν καταφέρνει να φάει κάτι... Επιστρέφουμε στο δωμάτιο και αρχιζουμε τα γιατρικά μας, που ευτυχώς κουβαλάμε μαζί μας. Ξεκουράζεται αρκετές ώρες και αργά το βράδυ αρχίζει να νοιώθει καλύτερα. Μένει μόνο ένας πονοκέφαλος που αντιμετωπίζεται με παυσίπονο. Ελπίζουμε ότι αύριο θα είναι τα πράγματα καλύτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου