Σήμερα θα ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς. Παρόλα αυτά το βράδυ δεν κρυώσαμε, κοιμηθήκαμε καλά και ξεκουραστήκαμε. Δεν ξέρουμε οι διπλανοί μας, οι οποίοι ψήναν και τραγουδούσαν μέχρι αργά και κοιμήθηκαν έξω στο κρύο, σε αυτήν την υπερυψωμένη μεταλλική εξέδρα, το tapchan, αν κρύωσαν το βράδυ. Στις 6:30 είμαστε έτοιμοι για πρωϊνό, όμως κανένας στο πανδοχείο δεν φαίνεται να έχει ξυπνήσει. Περιμένουμε να δούμε κάποια κίνηση αλλά τίποτα. Όταν η ώρα φτάνει 7:00 και αρχίζουν να ξυπνούν, έρχεται ο οδηγός μας να μας πάρει. Δεν έχει πρωϊνό για μας σήμερα... Ο οδηγός δεν είναι μόνος του. Μαζί του είναι και μία ομάδα ντόπιων που μάλλον θα ταξιδέψουν μαζί μας. Φορτώνουμε τα σακίδια μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε. Στριμωχνόμαστε για να χωρέσουμε όλοι. Η Λίνα θυμάται τη χθεσινή της κακή διάθεση και βλέπει πως θα πληρώσουμε εμείς το αγώγι για όλους αυτούς. Ξεκινάμε και μετά από λίγα χιλιόμετρα καταλαβαίνουμε ότι όλοι αυτοί που συνταξιδεύουμε δεν είναι τυχαίοι... Είναι η οικογένεια του οδηγού, που τους έφερε μέχρι εδώ από την πόλη για να τους κάνει βόλτα. Δίπλα του κάθεται ο μπαμπάς του, πίσω η μαμά του μαζί μας, και στο τελευταίο κάθισμα η γυναίκα του και δύο άλλες γυναίκες που δεν ξέρουμε τι του είναι. Αμέσως η διάθεση της Λίνας, αλλάζει. Είναι σίγουρα διαφορετικά τώρα. Σταματάμε για φωτογραφίες στο δρόμο και μας θέλουν και εμάς μέσα. Έχει πολύ πλάκα! Έχουμε γίνει και εμείς μέλη της οικογένειας.
Πριν τις 9:00 φτάνουμε στο Panjakent και αφήνουμε σε δόσεις την οικογένεια στα σπίτια τους. Μας αποχαιρετούν όλοι πολύ θερμά. Συνεχίζουμε για τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν που δεν είναι μακριά από εδώ. Καμιά 20αριά χιλιόμετρα. Ο Κωστής πασχίζει να ολοκληρώσει το άρθρο στο blog με τη sim του Τατζικιστάν. Μετά τα σύνορα δεν θα έχει intenet. Φτάνουμε την ώρα που κάνει τη δημοσίευση. Όλα καλά. Ξεφορτώνουμε, ευχαριστούμε τον οδηγό μας, τον πληρώνουμε και φορτωνόμαστε τα σακίδια μας για να περάσουμε τα σύνορα. Πριν βγούμε από το Τατζικιστάν αλλάζουμε 100$ σε Ουζμπέκικα som. Η ισοτιμία δεν είναι πολύ καλή, όμως έχει πλάκα πόσα πολλά som είναι ένα δολλάριο. Κανονικά το 1 δολλάριο είναι γύρω στα 12.000 som, που σημαίνει ότι τα 100$ είναι πάνω από 1.000.000! Περνάμε εύκολα από τον έλεγχο του Τατζικιστάν και συνεχίζουμε με τα πόδια για τον έλεγχο του Ουζμπεκιστάν.
Ο Κωστής βγάζει μία φωτογραφία την μεγάλη ταμπέλα Καλώς ήρθατε, όμως ένας φαντάρος τον βλέπει και του ζητάει να την διαγράψει. Ο έλεγχος και σε αυτά τα σύνορα είναι το ίδιο γρήγορος. Από τα σύνορα αμέσως βλέπουμε μία πιο αναβαθμισμένη χώρα από τις 2 προηγούμενες. Για να δούμε... Στρατιές ταξιτζήδων μας περιμένουν έξω στο δρόμο για να μας πάνε μέχρι τη Σαμαρκάνδη. Ο πρώτος μας ζητάει 40$ για όλο το ταξί! Υπερβολικά πολλά. Ξέρουμε ότι πρέπει να πληρώσουμε γύρω στα 17$. Μας αλλάζουν το τροπάριο και μας ζητούν τα χρήματα αυτά για κούρσα με άλλους μαζί. Συμφωνούμε, φορτώνουμε τα σακίδια μας και μας βάζουν μέσα στο ταξί, με τόση ζέστη για να περιμένουμε να έρθουν κι άλλοι. Το κόλπο είναι συγκεκριμένο. Μας έχουν σε ένα παριβάλλον δυσφορίας και κάθε 3-4 λεπτά έρχονται και μας μειώνουν την αρχική τιμή των 40$ για να φύγουμε χωρίς να περιμένουμε άλλο. Τελικά, και επειδή βαριόμαστε να το φτάσουμε μέχρι το τέλος συμφωνούμε στα 22$ και φεύγουμε με όλο το ταξί δικό μας. Η απόσταση μέχρι το κέντρο είναι γύρω στα 40 χιλιόμετρα, με οδήγηση γύρω στη 1 ώρα.
Ο δρόμος έχει κίνηση, όμως γύρω στις 11:00 είμαστε στη πανσιόν μας, το Marhabo Guesthouse, αρκετά κοντά στο κέντρο της πόλης. Κάνουμε check-in, τακτοποιούμαστε και βγαίνουμε έξω στην πόλη για να αλλάξουμε χρήματα, να αγοράσουμε κάρτες sim και να φάμε κάτι. Το τελευταίο είναι αυτό που κάνουμε πρώτο. Δεν έχουμε φάει και πρωϊνό, έτσι όταν συναντούμε το σουβλατζίδικο Munis Shashlik καθόμαστε για φαγητό. Παραγγέλνουμε σουβλάκια κεμπάμπ (δηλαδή με κιμά), σουβλάκια με αρνίσια παϊδάκια και σουβλάκια με αρνίσιο κρέας. Τέλεια! Το γεύμα μας είναι νοστιμότατο, με τα σουβλάκια κεμπάμπ να κερδίζουν στη σύγκριση. Πληρώνουμε γύρω στα 18€ και συνεχίζουμε για το μαγαζί της Ucell, για τις sim. Ο νεαρός που μας εξυπηρετεί είναι πολύ γρήγορος. Είμαστε πολύ γρήγορα έτοιμοι. Πληρώνουμε γύρω στα 5€ ο καθένας για 160GB. Τελευταίο πράγμα το συνάλλαγμα. Δυστυχώς οι χρόνοι μας ήταν λίγο αργοί. Φτάνουμε στο γκισέ στις 12:55, όμως οι υπηρεσίες και εταιρείες έχουν πάντα διάλειμμα φαγητού από τις 13:00 μέχρι τις 14:00...
Γυρίζουμε στο δωμάτιο μας να ξεκουραστούμε και εμείς για μεσημέρι. Αργότερα ο Κωστής πετάγεται μέχρι την τράπεζα για να αλλάξει χρήματα για να πάμε μετά στο πρώτο μας αξιοθέατο που βρίσκεται δίπλα στο πανδοχείο μας. Είναι το Gur-e-Amir, το επιβλητικό μαυσωλείο του Ταμερλάνου, έναν από τους σημαντικότερους κατακτητές της παγκόσμιας ιστορίας, που ακόμα θυμόμαστε από την ιστορία του σχολείου! Πληρώνουμε το εισιτήριο που είναι γύρω στα 5€ για τον καθέναν μας και μπαίνουμε. Το Gur-e Amir είναι ένα από τα αριστουργήματα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Ο επιβλητικός γαλάζιος τρούλος του κυριαρχεί, ενώ το εσωτερικό του, με τα χρυσά διακοσμητικά και τα περίτεχνα μοτίβα, είναι μοναδικό! Πριν μπούμε στην κεντρική αίθουσα βρίσκουμε ένα κινητό τηλέφωνο ακουμπισμένο πάνω σε ένα παγκάκι. Το παραδίδουμε σε μία υπεύθυνη και συνεχίζουμε. Στην κεντρική αίθουσα βρίσκεται η χαρακτηριστική μαύρη ταφόπλακα του Ταμερλάνου, κάτω από την οποία, στην υπόγεια κρύπτη, αναπαύεται ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της Κεντρικής Ασίας. Δίπλα του μέλη της οικογένειας του και ο δάσκαλος του. Παραγματικά μοναδικό αξιοθέατο!
Διαβάζουμε από το ChatGPT (ο "φίλος μας") οτι το Gur-e Amir συνδέεται και με έναν διάσημο θρύλο. Το 1941 Σοβιετικοί αρχαιολόγοι άνοιξαν τον τάφο του Ταμερλάνου για να μελετήσουν τα λείψανά του. Σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχε επιγραφή που προειδοποιούσε ότι όποιος διαταράξει την ανάπαυσή του θα προκαλέσει έναν τρομερό πόλεμο. Λίγες ημέρες αργότερα η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση. Σίγουρα όλο αυτό είναι ένας θρύλος. Μετά από λίγη ώρα επιστρέφουμε προς την έξοδο και η Λίνα βλέπει έναν πανικόβλητο τύπο να τρέχει και να ψάχνει εκεί που βρήκαμε το κινητό. Τον ενημερώνει ότι το βρήκαμε και το παραλαμβάνει από το γκισέ των εισιτηρίων, ευχαριστώντας μας θερμότατα. Κάναμε και ένα καλό σήμερα! Δίπλα από το Gur-e Amir βρίσκεται το όχι πολύ γνωστό μαυσωλείο Aksaray, όπου βρίσκονται άλλα μέλη της οικογένειας του Ταμερλάνου. Δυστυχώς είναι κλειδωμένη η είσοδος.
Παίρνουμε ταξί για το επόμενο αξιοθέατο. Ευτυχώς σε αυτήν την χώρα λειτουργεί η εφαρμογή Yandex και είναι πάλι πολύ εύκολο να βρούμε σε σωστή τιμή το το ταξί μας. Το επόμενο αξιοθέατο είναι το Παρατηρητήριο του Ulugbek είναι ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά μνημεία του 15ου αιώνα, χτισμένο από τον αστρονόμο-ηγεμόνα Ulugbek, εγγονό του Ταμερλάνου. Ο Ulugh Beg συνέταξε έναν από τους ακριβέστερους αστρικούς καταλόγους της εποχής, κατέγραψε με μεγάλη ακρίβεια τις θέσεις περίπου 1.018 άστρων, ενώ υπολόγισε τη διάρκεια του ηλιακού έτους με απόκλιση μικρότερη από ένα λεπτό σε σχέση με τη σύγχρονη τιμή. Το σημαντικότερο στοιχείο του παρατηρητηρίου που θα δούμε είναι ένας γιγάντιος μεσημβρινός εξάντας, με ακτίνα περίπου 40 μέτρων. Ένα μεγάλο τμήμα του ήταν κατασκευασμένο μέσα στο έδαφος, ώστε να παραμένει απόλυτα σταθερό. Με αυτό οι αστρονόμοι μετρούσαν με εξαιρετική ακρίβεια τη θέση του Ήλιου, της Σελήνης και των άστρων. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλες αυτές οι παρατηρήσεις έγιναν χωρίς τηλεσκόπιο, σχεδόν δύο αιώνες πριν από την εφεύρεσή του. Φτάνουμε, περνάμε δίπλα από το μεγάλο άγαλμά του, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία και ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια για να φτάσουμε στην είσοδο. Πληρώνουμε το εισιτήριο και μπαίνουμε.
Επισκεπτόμαστε πρώτα το μουσείο. Βλέπουμε διάφορα εκθέματα που έχουν να κάνουν με τις ανακαλύψεις του Ulugh Beg. Παρατηρούμε ένα πίνακα που συγκρίνει τη μέτρηση του Ulugh Beg για τη διάρκεια του έτους με εκείνες παλαιότερων αστρονόμων, μεταξύ των οποίων και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος. Η μέτρηση που αποδίδεται στον Αρίσταρχο είναι 365 ημέρες, 6 ώρες, 10 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα, ενώ ο Ulugh Beg βελτίωσε ακόμη περισσότερο την ακρίβεια, φτάνοντας στις 365 ημέρες, 6 ώρες, 10 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα. Παρόλα αυτά διαβάζουμε στο "φίλο μας" ότι δεν τεκμηριώνεται άμεσα από σωζόμενο έργο του Αρίσταρχου η συγκεκριμένη αριθμητική τιμή. Τέλος πάντων. Το μουσείο είναι μικρό αλλά αρκετά ενδιαφέρον. Δίπλα από το μουσείο βρίσκεται αυτό που θέλουμε να δούμε περισσότερο, ό,τι απέμεινε από το γιγάντιο μεσημβρινό εξάντα, μέσα στο έδαφος. Είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακό και σκεφτόμαστε πόσο σοφοί και διαβασμένοι ήταν οι άνθρωποι αυτοί, αλλά και οι αρχαιότεροι, για να κατασκευάζουν τόσο εντυπωσιακά πράγματα!
Φεύγουμε πολύ ικανοποιημένοι από την επίσκεψη μας και συνεχίζουμε. Επόμενη στάση το Shah-i-Zinda, το οποίο θεωρείται από πολλούς το ομορφότερο μνημείο της Σαμαρκάνδης και ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα του ισλαμικού κόσμου. Το όνομά του σημαίνει «Ο Ζωντανός Βασιλιάς». Το Shah-i-Zinda είναι ένα σύμπλεγμα μαυσωλείων, τεμενών και ταφικών μνημείων, που κατασκευάστηκαν από τον 11ο έως τον 15ο αιώνα. Φτάνουμε, πληρώνουμε και πάλι το εισιτήριο μας και μπαίνουμε. Με το που μπαίνουμε ο Κωστής δέχεται μία κλήση από τον κουμπάρο μας το Νίκο που βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ρωσίας με τη μηχανή του. Κάνει και αυτός τις διακοπές του και σκέφεται να επισκεφτεί εκτός της Ρωσίας και καμιά 20αριά άλλες γειτονικές χώρες! Μιλάνε για λίγη ώρα και συνεχίζουμε.
Περπατάμε ανάμεσα στα μαυσωλεία, και εντυπωσιαζόμαστε από τα αμέτρητα τιρκουάζ πλακίδια, τα περίτεχνα ψηφιδωτά και τις καλλιγραφικές επιγραφές που καλύπτουν κάθε επιφάνεια. Το μπλε αυτό είναι το αγαπημένο χρώμα της Λίνας. Το φως αντανακλά πάνω στα γυαλιστερά πλακίδια και δημιουργεί ένα εντυπωσιακό παιχνίδι χρωμάτων. Η ηρεμία του χώρου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν αρκεί να τα δεις σε φωτογραφίες, πρέπει να τα περπατήσεις για να καταλάβεις πραγματικά τη μεγαλοπρέπειά τους. Ο Κωστής βρίσκει ένα δωμάτιο όπου άνδρες, μάλλον ψέλνουν εδάφια του κορανίου, μέσα σε ένα πολύ μυσταγωγικό περιβάλλον. Κάθεται για λίγη ώρα και τους ακούει. Είναι υπέροχοι. Φτάνουμε στο τέλος της εξερεύνησης και γυρίζουμε για να βγούμε από εκεί που μπήκαμε.
Πολύ κοντά στο Shah-i-Zinda είναι το τέμενος Hazrat Khizr και αποφασίζουμε να πάμε. Το τζαμί βρίσκεται πάνω σε έναν λόφο. Είναι όμορφα από εκεί εδώ. Διαβάζουμε ότι ο Khizr, στον οποίο είναι αφιερωμένο το τζαμί είναι ο προστάτης των ταξιδιωτών. Στον περίβολο του τζαμιού βρίσκεται και ο τάφος του πρώτου προέδρου του ανεξάρτητου Ουζμπεκιστάν. Η θέα που βλέπουμε είναι το εντυπωσιακό Τέμενος Μπιμπί - Χανούμ και η αγορά Siab Bazaar που θα δούμε αύριο. Περπατάμε μέχρι το Chorraha cake & Bakery για να φάμε ένα γλυκάκι και να πιούμε ένα καφέ. Έχει αρκετά ωραία γλυκά. Διαλέγουμε ένα μπακλαβά και ένα μιλφέιγ. Είναι νόστιμα αλλά μάλλον εμείς τα έχουμε συνηθίσει αλλιώς. Το σίγουρο είναι ότι παίρνουμε δυνάμεις. Περπατάμε μέχρι την διάσημη πλατεία Registan, το σπουδαιότερο μνημείο της Σαμαρκάνδης, που θα δούμε λεπτομερώς αύριο.
Βγάζουμε φωτογραφίες και αποφασίζουμε να ρωτήσουμε για μασάζ ποδιών στο μαγαζάκι που είχαμε δει το πρωί. Είναι ακριβώς απέναντι από την πλατεία. Μπαίνουμε στο μαγαζί και ρωτάμε. Θέλουν 17€, ο ένας, για 30' και μας λένε ότι μπορύμε και τώρα αν θέλουμε να κάνουμε. Καλή είναι η τιμή και δεν θέλουμε και πολύ να το αποφασίσουμε. Βγάζουμε τα παπούτσια μας και καθόμαστε στις αναπαυτικές καρέκλες. Πριν το μασάζ μας κάνουν μούλιασμα των ποδιών σε τσάι. Πολύ ενδιαφέρον και είναι πολύ ωραίο, όμως η συνέχεια είναι πολύ καλύτερη. Ένα αγόρι για τον Κωστή και ένα κορίτσι για τη Λίνα αναλαμβάνουν να μας ανακουφίσουν για 30'. Είναι ό,τι χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή. Αφηνόμαστε στην φροντίδα τους και χαλαρώνουμε πραγματικά. Δε θέλουμε να τελειώσει ποτέ! Κάποια στιγμή χτυπάει το κουδουνάκι για τη λήξη της ώρας. Πολύ κρίμα... Τους ευχαριστούμε θερμά και τους υποσχόμαστε μία καλή κριτική στο google maps.
Κάνουμε μία βόλτα στους γύρω δρόμους. Ο ήλιος έχει πέσει και επιστρέφουμε κάποια στιγμή στην πλατεία Registan. Εκεί έχει πολύ κόσμο καθισμένο στα σκαλοπάτια που χαζεύει τα φώτα των κτιρίων της πλατείας. Καθόμαστε κι εμείς για κάμποση ώρα. Όταν η ώρα περνάει πάμε να βρούμε ένα μέρος για φαγητό. Η μπυραρία που είχαμε σημειώσει είναι κλειστή έτσι ψάχνουμε για εναλλακτικές λύσεις. Πριν αποφασίζουμε βρίσκουμε ένα άλλο μικρό μαγαζάκι με μπύρες και πίνουμε μία ντόπια μπίρα για ξεδίψασμα. Είναι λίγο περίεργη η γεύση της, όμως δεν είναι κακή ... Τελικά η αναζήτηση μας για φαγητό καταλήγει στο Munis Shashlik που φάγαμε το μεσημέρι. Τρώμε μόνο σουβλάκια κεμπάμπ και γυρίζουμε στο δωμάτιο μας για ύπνο. Αύριο έχουμε να δούμε ό,τι υπόλοιπο αφήσαμε από την πόλη που πραγματικά είναι από τις ωραιότερες που έχουμε επισκεφτεί. Είναι μια πόλη που για περισσότερα από 2.500 χρόνια βρέθηκε στο επίκεντρο της ιστορίας, του εμπορίου και των θρύλων της Ανατολής. Είναι μία από τις σημαντικές πόλεις που το όνομά της συνδέθηκε τόσο έντονα με τον Δρόμο του Μεταξιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου