Ημέρα 8η: Κυνήγι με χρυσαετό

Σήμερα πάλι έχουμε πρωϊνό ξύπνημα. Έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε πολλά πράγματα με αποκορύφωμα το κυνήγι με χρυσαετό που ελπίζουμε να παρακολουθήσουμε στο χωριό Bokonbayevo, που θα μείνουμε σήμερα, επίκεντρο αυτής της νομαδικής τέχνης. Ο Κωστής όπως πάντα σηκώνεται νωρίς και γράφει, αυτή τη φορά σε ένα όμορφο τραπεζάκι στο διάδρομο, με θέα τα βουνά. Η Λίνα δεν αργεί. Στις 8:00 είμαστε κάτω για το πρωϊνό μας. Είναι το πιο πλούσιο πρωϊνό από όλες τις μέρες που είμαστε εδώ στο Κιργιστάν. Τρώμε καλά και φορτώνουμε το αυτοκίνητο. Γύρω στις 8:30 φεύγουμε με κατεύθυνση το Jeti-Ögüz, μία περιοχή διάσημη για τους κόκκινους βραχώδεις σχηματισμούς της. Μέσα στην πόλη φωτογραφίζουμε μερικά από τα τόσο όμορφα παράθυρα που έχουμε δει στην πόλη αυτή. Πριν βγούμε από την πόλη φουλάρουμε με βενζίνη το αυτοκίνητο. Η τιμή της βενζίνης έχει ανεβεί λίγο και είναι στα 0,80€ το λίτρο. Συνεχίζουμε. Δυστυχώς ο δρόμος και αυτή τη φορά είναι χωματόδρομος, αφού και εδώ κάνουν έργα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό το πράγμα... Σε όλη τη χώρα οι δρόμοι γίνονται ταυτόχρονα, ενώ θα μπορούσαν να ετοιμάζουν σταδιακά κομμάτια του δρόμου, να τα παραδίδουν και να συνεχίζουν... Ο Κωστής πλέον οδηγεί σαν ντόπιος. Προσπερνάει στο χωματόδρομο και τρέχει, αφού εδώ δεν υπάρχουν κάμερες ή αστυνομικοί. Στρίβουμε στη διασταύρωση και οδηγούμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα μέχρι τους «Επτά Ταύρους».

«Επτά Ταύροι» είναι το όνομα των κόκκινων βράχων που θα συναντήσουμε. Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, οι βράχοι συμβολίζουν επτά ταύρους απολιθωμένους από τραγικό έρωτα και προδοσία, που έδωσαν και το όνομά του στο φαράγγι. Δίπλα από αυτούς βρίσκεται ένας άλλος διάσημος βράχος, η  «Σπασμένη Καρδιά», ένας βράχος που χωρίζεται στα δύο. Σύμφωνα με την παράδοση, η ιστορία ξεκινά με τη διαμάχη δύο ισχυρών αρχηγών για την καρδιά μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο ένας απήγαγε τη σύζυγο του αντιπάλου του για να την παντρευτεί παρά τη θέλησή της. Ο άλλος απαίτησε να του επιστραφεί η γυναίκα του. Για να τον εξευμενίσει ο πρώτος οργάνωσε ένα μεγάλο φεστιβάλ θυσιάζοντας καθημερινά έναν ταύρο. Την ημέρα που θυσιάστηκε ο έβδομος ταύρος, ο δεύτερος Χαν αποφάσισε να σκοτώσει την ίδια του τη γυναίκα, καθώς δεν μπορούσε να την έχει. Καθώς την μαχαίρωσε, το αίμα της έβαψε ολόκληρη την κοιλάδα. Το αίμα της γυναίκας και η οργή του θυμού πάγωσαν τους ταύρους και την καρδιά σε πέτρα. Οι επτά ταύροι απολιθώθηκαν στη σειρά για να θυμίζουν το αιώνιο αίμα και τον πόνο, δημιουργώντας το εντυπωσιακό φαράγγι. Πρώτα απ' όλα βλέπουμε τη  «Σπασμένη Καρδιά». Σταματάμε και τη φωτογραφίζουμε.

Συνεχίζουμε προς ένα πανοραμικό σημείο που έχουμε βρει, στο απέναντι βουνό, με εξαιρετική θέα. Ανεβαίνουμε. Εδώ υπάρχουν 2-3 άλλα τζιπ με τουρίστες. Υπάρχει επίσης ένα καφέ αλλά και γιούρτες που μπορεί να κοιμηθεί κανείς το βράδυ με αυτή τη θέα! Ανεβαίνουμε με τα πόδια στο σημείο. Η θέα πραγματικά είναι μοναδική. Μπροστά μας βλέπουμε τους εντυπωσιακούς «Επτά Ταύρους». Φωτογραφίζουμε και καθόμαστε να απολαύσουμε τη θέα. Όλη η περιοχή έχει αυτόν τον κόκκινο εντυπωσιακό βράχο. Διαβάζουμε μάλιστα ότι λίγο νοτιότερα υπάρχει η κοιλάδα των "Λουλουδιών", μία υπέροχη κοιλάδα γεμάτη με αλπικά λιβάδια και καταπράσινα δάση,  όμως δεν έχουμε το χρόνο για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Συνεχίζουμε για την επόμενη στάση μας, την ώρα που ανεβαίνουν εδώ που είμαστε πολλά πλέον τζιπ. Ευτυχώς ξεκινήσαμε νωρίς σήμερα. Η επόμενη στάση είναι γύρω στα 100  χιλιόμετρα μακριά, έτσι θέλουμε πάνω από 2 ώρες οδήγησης σε αυτόν τον άθλιο δρόμο...

Ο Κωστής το πατάει, η ώρα περνάει και φτάνουμε στο Barskoon, όπου έχουμε έρθει για να θαυμάσουμε τον πιο γνωστό καταρράκτη της νότιας πλευράς της Issyk-Kul, κρυμμένο μέσα σε ένα δασωμένο φαράγγι. Εδώ τα αυτοκίνητα και τα εκδρομικά είναι πολύ περισσότερα. Παρκάρουμε, παίρνουμε μαζί μας νερό και ξεκινάμε για να περπατήσουμε τη διαδρομή. Πριν ξεκινήσουμε την ανηφόρα βγάζουμε μερικές φωτογραφίες στο μνημείο του Γιούρι Γκαγκάριν, που βρίσκεται εδώ όταν επισκέφθηκε την περιοχή μετά την ιστορική πτήση του στο διάστημα. Με βάση ό,τι έχουμε διαβάσει θα περπατήσουμε τη διαδρομή δεξιόστροφα. Ανεβαίνουμε με αρκετή κλίση, ενώ παίρνουμε και ανάσες ξεκούρασης. Μετά από λίγη ώρα φτάνουμε στον πρώτο καταρράκτη που μπορούμε να τον φωτογραφίσουμε από μακριά. Είναι ο "Tears of the Leopard". 

Ξεκουραζόμαστε και περπατάμε μέχρι τον επόμενο. Είναι ο Chasha Manasa και κάνουμε κανένα τέταρτο μέχρι να τον δούμε. Ευτυχώς η διαδρομή εδώ δεν έχει τόση πολύ ανηφόρα. Φτάνουμε πιο κοντά αυτή τη φορά στον καταρράκτη και φωτογραφίζουμε. Μία κοπέλα μας ακούει να μιλάμε και μας ρωτάει από που είμαστε. Είναι από τη Βουλγαρία. Μας λέει κάποιες λέξεις στα ελληνικά που ξέρει. 

Έχουμε περίπου μία ώρα στην περιοχή και πρέπει να συνεχίσουμε. Αν είχαμε χρόνο θα μπορούσαμε να περπατήσουμε και μέχρι τον καταρράκτη Barskoon, όμως πρέπει να συνεχίσουμε. Κατηφορίζουμε προς το αυτοκίνητο μας. Το τοπίο, μέσα στα έλατα των βουνών τριγύρω είναι φανταστικό! 

Φτάνουμε στο αυτοκίνητο, το οποίο έχει δημιουργήσει μία κρούστα σκόνης πάνω του που μάλλον θα τρίψουμε γερά  πριν το παραδώσουμε πίσω. Συνεχίζουμε το δρόμο μας.

Επόμενη στάση είναι το φαράγγι "Skazka" ή το φαράγγι του παραμυθιού, καμιά ώρα μακριά από εδώ. Η ώρα έχει πάει ήδη1 παρά. Οδηγούμε και φτάνουμε. Το φαράγγι είναι κοντά στη λίμνη. Βρίσκουμε την είσοδο και οδηγούμε μέχρι ένα πασάγιο, όπου πληρώνουμε 0,50€ το άτομο για να μπούμε στο φαράγγι και να συνεχίσουμε με το αυτοκίνητο μέχρι το πάρκινγκ. Μετά από 2 χιλιόμετρα φτάνουμε, παρκάρουμε και περπατάμε με τα πόδια μέσα στο φαράγγι. Το τοπίο αποτελείται από κόκκινους και ώχρινους βραχώδεις σχηματισμούς που θυμίζουν γλυπτά φτιαγμένα όμως από τη φύση. Έχουμε δει και αλλού τέτοιες εικόνες, όμως κάθε φορά είναι εντυπωσιακό. 

Σκαρφαλώνουμε πιο ψηλά για να έχουμε καλύτερη θέα. Κάποιοι πιο ζωηροί έχουν φτάσει μέχρι την κορυφή των βουνών που βλέπουμε απέναντι και θαυμάζουν τη θέα. Εμείς παραμένουμε πιο προσγειωμένοι, απογειώνουμε όμως το drone για να βγάλουμε πιο πανοραμικές φωτογραφίες. Για καμιά ώρα συνεχίζουμε τις βόλτες μέσα στο φαράγγι. 

Γυρίζουμε προς το αυτοκίνητο και χορτασμένοι φεύγουμε. Ο δρόμος από εδώ και πέρα είναι παραλίμνιος, ενώ βλέπουμε αρκετές πλαζ με κόσμο που κάνουν μπάνιο. Αποφασίζουμε να σταματήσουμε σε μία από αυτές και να κάνουμε και εμείς. Αλλάζουμε μέσα στο αυτοκίνητο και περπατούμε μέχρι την παραλία. Το νερό είναι κρύο, όμως μετά από λίγη ώρα εγκλιματισμού μπαίνουμε μέσα και το χαιρόμαστε όσο τίποτα άλλο, αφού αυτήν την ώρα έχει αρκετή ζέστη και είναι ό,τι χρειαζόμαστε. Βγαίνουμε, γυρίζουμε στο αυτοκίνητο μας και αλλάζουμε. Μας έχει κόψει η πείνα, έτσι τρώμε ό,τι μας έχει απομείνει από τις προμήθειες μας. Έχουμε αποφασίσει ότι θα φάμε μία φορά καλά, το βράδυ. Συνεχίζουμε το δρόμο μας με κατεύθυνση τον τελικό προορισμό για σήμερα το Bokonbayevo, ένα ήσυχο χωριό στη νότια πλευρά της λίμνης, γνωστό ως ένα από τα καλύτερα μέρη για να γνωρίσεις αυθεντικές νομαδικές παραδόσεις του Κιργιστάν, με προεξέχουσα την εμπειρία επίδειξης κυνηγιού με χρυσαετούς από τοπικούς berkutchi, μια πανάρχαια τέχνη που εξακολουθεί να ασκείται ζωντανά στην περιοχή.

Σε λίγη ώρα είμαστε μπροστά από το κατάλυμα μας. Σήμερα θα κοιμηθούμε σε ένα ξύλινο τριγωνικό σπιτάκι σε έναν χώρο που ο ιδιοκτήτης έχει φτιάξει μόνος του 5 ίδια σπιτάκια και τα νοικιάζει. Τακτοποιούμαστε και ξεκουραζόμαστε για πάνω από μία ώρα. Το χρειαζόμαστε. Γύρω στις 18:00 σηκωνόμαστε και ψάχνουμε την κυρία που μας άνοιξε για να κανονίσουμε να παρακολουθήσουμε την επίδειξη κυνηγιού με χρυσαετό. Η κυρία τηλεφωνεί και μας ενημερώνει ότι στις 19:00 θα πρέπει να περιμένουμε με το αυτοκίνητο σε ένα συγκεκριμένο σημείο για να περάσουν και να μας οδηγήσουν στο χώρο της επίδειξης. Η συκεκριμένη επίδειξη κοστίζει 60€ και για τους δυο μας, ποσό που θεωρείται φυσιολογικό. Επειδή έχουμε λίγη ώρα κάνουμε μία βόλτα με το αυτοκίνητο μέσα στο χωριό για να δούμε τις εναλλακτικές για φαγητό το βράδυ. Το μεγαλύτερο μέρος του χωριού έχει ανώμαλους χωματόδρομους, ενώ τα σπίτια είναι παλιά. Παρόλο που κάποιος δεν θα έλεγε ότι είναι όμορφο, εμείς κοιτάμε τα φανταστικά βουνά που αντικρύζουν οι κάτοικοι κάθε μέρα, ενώ μας έρχονται και μνήμες από τις εικόνες των δικών μας χωριών που έχουμε από μικρά παιδιά. Κάπως έτσι ήτανε.

Στις 19:00 είμαστε στο ραντεβού μας και ένα φορτηγάκι φορτωμένο με άλογα μας κάνει σήμα να το ακολουθήσουμε. Οδηγούμε σε αγροτικούς δρόμους, όχι πολύ μακριά από το χωριό, μέχρι το σημείο που μας υποδεικνύουν να παρκάρουμε. Εδώ βρίσκονται και άλλες ομάδες από τουρίστες με άλλους κυνηγούς. Η δική μας ομάδα αποτελείται από ένα αγόρι 15 χρονών που μιλάει καλά αγγλικά και 2 ακόμα αγόρια, όχι πολύ μεγαλύτερα που θα κάνουν την επίδειξη για μας. Το κυνήγι με χρυσαετό είναι μία από τις πιο εμβληματικές νομαδικές παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας. Κυνηγοί εκπαιδεύουν χρυσαετούς, συνήθως θηλυκούς, τους οποίους παίρνουν από τις φωλιές τους, για να εντοπίζουν και να πιάνουν θηράματα, σε μια σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεται επί χρόνια. Στο Κιργιστάν, ιδιαίτερα γύρω από το Bokonbayevo, η εμπειρία αυτή δεν είναι απλώς επίδειξη αλλά ζωντανό κομμάτι πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Μετά από 20 χρόνια συνήθως οι χρυσαετοί αφήνονται ελεύθεροι να επιστρέψουν στην άγρια ζωή τους.

Οι αετοί είναι τρεις, όσους επιτρέπεται να έχουν και έχουν καλυμένα τα μάτια τους με μία δερμάτινη μάσκα. Το αγόρι μας εξηγεί πως επιλέγονται θηλυκά διότι είναι πιο μεγάλα και δυνατά. Επίσης ζηλεύουν και δεν τα βάζουν ποτέ μαζί γιατί μαλώνουν. Μας δίνει πολλές πληροφορίες  για τα εντυπωσιακά αυτά πουλιά και την εκπαίδευση που λαμβάνουν μέχρι να γίνουν ικανά να κυνηγήσουν το θήραμα τους που συνήθως είναι αλεπούδες, λύκοι, τσακάλια και άλλα μικρότερα ζώα. Το κρέας είναι η επιβράβευση του αετού και η γούνα το κέρδος του κυνηγού. Ένας από τα αγόρια ανεβαίνει με το άλογο μέχρι την κορυφή του βουνού απέναντι και ένα άλλος κρατάει κρέας από λαγό στο χέρι του, εδώ που είμαστε εμείς. Με το πρόσταγμα του κυνηγού ο αετός που βλέπει από μακριά το κρέας ξεχύνεται και ένα εντυπωσιακό πέταγμα αρπάζει το φαγητό του με μία κίνηση. Στη συνέχεια με παρόμοιο τρόπο δένεται το δέρμα από ένα τσακάλι σε ένα σχοινί που το σέρνει ένα καβαλάρης με το άλογο του και ο αετός το αρπάζει και το ακινητοποιεί.

Η επίδειξη συνεχίζεται με ένα μικρό και πολύ φιλικό σκυλάκι κυνηγητικής ντόπιας ράτσας που ανάλογα κυνηγάει το δέρμα από τσακάλι για να το πιάσει. Όσο καλό και γλυκό μας φάνηκε, τόσο άγριο και αμίληκτο μας φάνηκε στο κυνήγι του. Το αγόρι μας λέει αρκετά πράγματα ακόμα και η επίδειξη κλείνει με τοξοβολία. Αφού μας εξηγούν πως στοχεύουμε και ρίχνουμε τα βέλη μας δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμάσουμε και εμείς. Στην αρχή είμαστε παντελώς άστοχοι, όμως μετά από μερικές βολές μάλλον βελτιωνόμαστε. Πλάκα έχει :). Η επίδειξη τελειώνει, ευχαριστούμε τα 3 αγόρια και γυρίζουμε προς το χωριό. Οδηγούμε προς το εστιατόριο Бахча сарай που επιλέξαμε να φάμε το δείπνο μας. Έχει αρκετό κόσμο, όμως περιμένουμε λίγο και καθόμαστε σε ένα τραπέζι. Παραγγέλνουμε τη σταθερή αξία Boso Lagman, Manty, που είναι γεμιστά ζυμαρικά με κιμά και μία παραλλαγή γιουβαρλάκια. Τρώμε πολύ καλά. Πληρώνουμε 8€ και αφήνουμε και 1€ για τα παιδιά που δουλεύουν εδώ και δείχνουν ότι τα έχουν "παίξει" με τον κόσμο που έχουν εξυπηρετήσει σήμερα. Γυρίζουμε στο σπιτάκι μας και καθόμαστε λίγο στην κούνια που έχει έξω για να χαζέψουμε τα αστέρια. Κοιμόμαστε σχετικά γρήγορα. Αύριο έχουμε να κλείσουμε αυτόν τον κύκλο της λίμνης και να κάνουμε επίσης αρκετά πράγματα.