Σήμερα είναι μία από τις 2 μέρες που έχουμε για να εξερευνήσουμε το Osh. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε. Ετοιμαζόμαστε, αδειάζουμε το δωμάτιο και αφήνουμε τα σακίδια μας στη ρεσεψιόν, αφού σήμερα θα αλλάξουμε δωμάτιο. Βγαίνουμε έξω στην πόλη και κατεβαίνουμε το δρόμο μέχρι τον κεντρικό. Εκεί είναι μαζεμένος πολύς κόσμος, περισσότερες γυναίκες, που κουβαλάνε τσάντες. Η Λίνα προσέχει τα συρματοπλέγματα και την ισχυρή αστυνομία. Είμαστε έξω από μία φυλακή και ο κόσμος περιμένει το επισκεπτήριο για να δει τον δικό του άνθρωπο και να του αφήσει κάποιες προμήθειες. Συνεχίζουμε. Πρώτη στάση είναι για πρωϊνό στην κεντρική οδό Kurmanjan-Datka, όπου πουλάνε ζεστά somsa, τα οποία είναι γεμιστά πιτάκια Αγοράζουμε διαφορετικά από μία καντίνα και καθόμαστε σε ένα παγκάκι για να τα φάμε. Ψηφίζουμε αυτό με τη γέμιση κασέρι ως το νοστιμότερο. Συνεχίζουμε να βλέπουμε στο δρόμο κυρίες να πουλάνε κρύα ροφήματα. Σήμερα βλέπουμε και ένα διαφορετικό, το Kvass, ένα από τα πιο δημοφιλή παραδοσιακά ποτά της Κεντρικής Ασίας. Παρασκευάζεται από ζυμωμένο ψωμί σίκαλης και έχει μια ιδιαίτερη, δροσιστική γλυκόξινη γεύση. Καταναλώνεται κυρίως ως αναψυκτικό. Αύριο πρέπει να δοκιμάσουμε λίγο απ' όλα.
Λίγο πιο κάτω αγοράζουμε νερό, αφού θα το χρειαστούμε σήμερα. Προβλέπεται αρκετό περπάτημα!Περπατάμε διπλα στο Sulaiman-Too, το ιερό βουνό που υψώνεται στο κέντρο της Osh και αποτελεί το πρώτο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO του Κιργιστάν. Για αιώνες υπήρξε τόπος προσκυνήματος για μουσουλμάνους της Κεντρικής Ασίας. Σήμερα πολλοί πιστοί ανεβαίνουν στα μονοπάτια του για να προσευχηθούν και να επισκεφθούν τα μικρά ιερά και τα σπήλαια που βρίσκονται στις πλαγιές του. Συναντάμε το τζαμί Sulaiman-Too που βρίσκεται στους πρόποδες και ταυτόχρονα στο δρόμο μας για την είσοδο στον ιερό χώρο του βουνού. Κάνουμε μία στάση, καθόμαστε σε μία ωραία ξύλινη κούνια απέναντι του και το φωτογραφίζουμε. Κάνει αρκετή ζέστη σήμερα και βλέπουμε ότι θα έχει ανηφόρα σε λίγο. Παίρνουμε δυνάμεις και συνεχίζουμε.
Λίγο πιο κάτω είναι η είσοδος. Πληρώνουμε ένα μικρό αντίτιμο και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε το βουνό. Στόχος μας είναι το Εθνικό μουσείο του Sulaiman-Too, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ένα φυσικό σπήλαιο του βουνού και είναι πολύ χαρακτηριστικό. Κατά την ανάβαση υπάρχουν ευτυχώς παγκάκια και παίρνουμε δυνάμεις για να συνεχίσουμε. Φτάνουμε και ανακαλύπτουμε ότι είναι κλειστό... Επειδή αλλάξαμε το πρόγραμμα δεν σκεφτήκαμε ότι σήμερα είναι Δευτέρα και θα ήταν κλειστό. Ευτυχώς μας αποζημιώνει η εκπληκτική θέα που έχουμε από εδώ της πόλης του Osh. Ο Κωστής αποφασίζει να περπατήσει ένα μεγάλο μονοπάτι για να φτάσει μέχρι ένα σημείο με θέα 360° της πόλης και των γύρω βουνών. Η Λίνα κάθεται σε ένα παγκάκι και ακούει μουσική μέχρι να γυρίσει. Το μονοπάτι είναι ανηφορικό, η ζέστη είναι αρκετή, όμως του δίνει κουράγιο ένας πιτσιρικάς ο οποίος κουβαλάει στους ώμους του ένα μεγάλο φορτίο και ανεβαίνει κι αυτός.
Ανεβαίνοντας προς την κορυφή, παρατηρεί ότι κατά μήκος του μονοπατιού υπάρχουν αρκετά σηματοδοτημένα σημεία με ονόματα, όπως σπηλιές, ιεροί βράχοι και άλλοι τόποι προσκυνήματος. Σε πολλά από αυτά πιστοί σταματούν για να προσευχηθούν ή για να ακολουθήσουν μικρά τελετουργικά, καθώς πιστεύεται ότι προσφέρουν υγεία, γονιμότητα, μακροζωία ή καλή τύχη. Συνεχίζει μέχρι τέλος και την κορυφή, όπου υπάρχει μάλιστα και ένα μικρό κελί χτισμένο μέσα στον βράχο. Γράφει ότι είναι το σπίτι του Μπαμπούρ. Το ChatGPT βοηθάει περισσότερο. Αυτό δεν ήταν το πραγματικό σπίτι του Μπαμπούρ, αλλά ένα μικρό κελί περισυλλογής που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, χρησιμοποιούσε ο Μπαμπούρ, ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ, όταν βρισκόταν στο Osh στα τέλη του 15ου αιώνα. Η θέα από ψηλά πάντως είναι μοναδική και το Osh πολύ μεγάλο. Φωτογραφίζει, ξεκουράζεται και κατεβαίνει να συναντήσει τη Λίνα.
Κατεβαίνουμε στη συνέχεια μαζί μέχρι το δρόμο κάτω. Καλούμε ένα ταξί, αφού δεν σκεφτόμαστε να περπατήσουμε μέχρι το επόμενο σημείο που απέχει από εδώ 4,5 χιλιόμετρα! Το επόμενο σημείο είναι μία περιοχή, κοντά στο παλιό Osh Market, όπου υπάρχουν ανταλλακτήρια χρημάτων και είναι το μοναδικό μέρος της πόλης που μπορεί να βρει κανείς Τατζίκικα som. Πρέπει να αλλάξουμε μερικά για την πρώτη μέρα που θα μπούμε στη χώρα, για τα πρώτα μας έξοδα. Η κίνηση στο δρόμο είναι χαοτική... Αρχικά είχαμε πιστέψει ότι το Osh είναι μία ήσυχη πόλη, συγκρίνοντας την με το Μπισκέκ, όμως κάναμε λάθος. Λέμε στον ταξιτζή να μας αφήσει πιο πίσω, αφού η κίνηση μας έχει σταματημένους. Περπατάμε με τα πόδια μέχρι τα ανταλλακτήρια. Είναι αρκετά, έτσι κάνουμε μία έρευνα αγοράς. Τελικά αγοράζουμε 525 som, με 60$, στην καλύτερη προσφορά που δεχθήκαμε.
Ψάχνουμε να βρούμε κάπου να δροσιστούμε και να πιούμε κάτι για να αναπληρώσουμε τα υγρά που έχουμε χάσει. Μπαίνουμε τελικά σε ένα Globus και παίρνουμε ένα λίτρο παγωμένο τσάι και νερό. Το τσάι το τελειώνουμε σε λίγα λεπτά όλο. Συνεχίζουμε τη βόλτα μας και βρίσκουμε ένα κουρείο. Ευκαιρία να περιποιηθεί το μούσι ο Κωστής, που έχει μεγαλώσει. Μπαίνουμε. Ο βοηθός του κουρέα, που μιλάει Αγγλικά, μας ενημερώνει ότι η περιποίηση κάνει 2€. Όλα καλά. Η δουλειά γίνεται.
Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην περιοχή. Μπαίνουμε σε μαγαζιά, παρατηρούμε τον κόσμο, φωτογραφίζουμε όσο μας επιτρέπεται. Βρίσκουμε ένα μαγαζί με παιχνίδια και αγοράζουμε μικρά παιχνιδάκια για να χαρίσουμε στα παιδιά που θα συναντήσουμε στο 7ήμερο ταξίδι μας, στο Pamir Highway. Μπαίνουμε σε ένα χώρο με χρυσαφικά, όπου και εδώ, όπως και στο Καρακόλ, υπάρχουν πολλές γυναίκες που αγοράζουν, ενώ υπάρχουν και αρκετά ενεχειροδανειστήρια για να τα επιστρέφουν.
Χορταίνουμε από εικόνες και παίρνουμε ένα ταξί για να φύγουμε από αυτήν την περιοχή. Επιστρέφουμε πιο κοντά στο κατάλυμα μας και βρίσκουμε ένα ωραίο μαγαζί για να πιούμε μία μπίρα για να δροσιστούμε. Οι αξιολογήσεις για το μαγαζί αυτό δεν είναι και οι καλύτερες. Όλοι παραπονιούνται ότι καθυστερούν στις παραγγελίες, όμως εμείς δεν έχουμε παράπονο. Μιλάμε με το Βασίλη με βιντεοκλήση. Πίνουμε τις μπύρες μας και συνεχίζουμε το περπάτημα εξερεύνησης της περιοχής. Κάνουμε ένα μεγάλο κύκλο και επιστρέφουμε ξανά στην κεντρική οδό, όπου βρίσκουμε το εστιατόριο Ojak kebap και καθόμαστε για να τσιμπίσουμε κάτι. Είναι παράξενο που κάθε φορά λέμε να τρώμε λιγότερο αλλά δεν αντιστεκόμαστε καθόλου όταν βλέπουμε και μυρίζουμε ωραία φαγητά... Τρώμε ένα λαχταριστό αρνίσιο κεμπάμπ και μία πίτσα που μας έχει λείψει τόσο πολύ. Πίνουμε αϊράνι, αφού στα περισσότερα εστιατόρια δεν έχουν αλκοόλ. Πληρώνουμε 13€ και παίρνουμε ένα ταξί για το κατάλυμα μας.
Κάνουμε check-in στο καινούργιο μας δωμάτιο δίπλα στο δωμάτιο που κοιμηθήκαμε χθες, όπου υπάρχει ένα διπλό κρεβάτι. Καλύτερο φαίνεται και είναι και λίγο φθηνότερο. Κοστίζει 20€ το βράδυ. Ξεκουραζόμαστε μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος. Μετά τις 19:00 βγαίνουμε ξανά έξω. Αποφασίσαμε να πάρουμε τον κεντρικό δρόμο Kurmanjan-Datka και να τον περπατήσουμε μέχρι όσο πιο κάτω μπορούμε, για να δούμε όλα αυτά τα μαγαζιά που είδαμε όταν ερχόμασταν. Η πόλη δείχνει να συνεχίζεται για πολλά χιλιόμετρα δεξιά και αριστερά αυτού του δρόμου. Η θερμοκρασία είναι ιδανική. Βλέπουμε οικογένειες που απολαμβάνουν τη βραδινή τους βόλτα, γυναίκες που κάνουν τα ψώνια τους, παρέες που γεμίζουν τα καφέ και τα εστιατόρια, πίνοντας ένα τσάι ή απολαμβάνοντας το δείπνο τους. Την ίδια στιγμή, κάποιοι εργάτες έχουν μόλις σχολάσει και ξεκουράζονται στα παγκάκια ή έξω από τα καταστήματα, ενώ άλλοι συνεχίζουν να δουλεύουν. Βλέπουμε πολλά παιδιά να παίζουν έξω στο δρόμο. Δεν υπάρχει επιτήρηση από τους γονείς τους φυσικά, παρόλο που παίζουν δίπλα σε ένα δρόμο με πάρα πολύ κίνηση.
Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η εξειδίκευση των καταστημάτων. Τα περισσότερα μαγαζιά απευθύνονται αποκλειστικά σε άνδρες ή αποκλειστικά σε γυναίκες. Για παράδειγμα, συναντήσαμε καταστήματα με παπούτσια μόνο για γυναίκες ή μόνο για άνδρες, κάτι που δεν συναντάμε συχνά στην Ελλάδα. Όσο αφορά τα μαγαζιά με αθλητικά είδαμε να απευθύνονται μόνο σε άνδρες. Κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν αμέτρητα καταστήματα με ρούχα, υποδήματα, καλλυντικά, είδη σπιτιού, ηλεκτρονικά και κάθε λογής προϊόντα. Εδώ είναι ένα άλλο μέρος της πόλης που δείχνει να αναπτύσσεται. Πίσω από τα μαγαζιά υπάρχουν πολλά σπίτια που μένει κόσμος, ενώ έχουν γίνει και ψηλά, μοντέρνα κτίρια πάνω στο δρόμο με εκατοντάδες διαμερίσματα. Συνολικά περπατάμε γύρω στα πέντε χιλιόμετρα, απολαμβάνοντας τον παλμό της πόλης και παρατηρώντας τους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους. Όταν πλέον κουραζόμαστε, παίρνουμε ένα ταξί που μας επιστρέφει στο σημείο από όπου είχαμε ξεκινήσει τη βόλτα μας.
Έχει πλέον βραδιάσει και αποφασίζουμε να πιούμε μία μπύρα και να τσιμπήσουμε κάτι στο Navat. Αυτή τη φορά βρίσκουμε να καθίσουμε έξω, απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι που φυσάει. Το γκαρσόνι είναι το ίδιο νεαρό παιδί που μας εξυπηρέτησε και χθες. Παραγγέλνουμε τοπική μπύρα, όμως προς απογοήτευσή μας διαπιστώνουμε ότι δεν είναι καθόλου κρύα. Με τη βοήθεια του Google Translate προσπαθούμε να του εξηγήσουμε ότι θα τις προτιμούσαμε πιο δροσερές. Μετά από αρκετή συζήτηση και μερικές δοκιμές, μάλλον τις βάζει για λίγο στην κατάψυξη και επιστρέφουν ελαφρώς πιο κρύες. Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε να μην απορήσουμε βλέποντας τις κανάτες με το παγωμένο τσάι που σερβίρονται στα διπλανά τραπέζια. Δυστυχώς ούτε οι επιλογές μας στο φαγητό μάς ενθουσιάζουν αυτή τη φορά. Στη δεύτερη γύρα με μπύρες, το γκαρσόνι αργεί να έρθει να μας τις ανοίξει και ο Κωστής αποφασίζει να τις ανοίξει μόνος του χρησιμοποιώντας το πιρούνι! Όταν τελικά το γκαρσόνι φτάνει στο τραπέζι και βλέπει τα ήδη ανοιγμένα μπουκάλια, μένει έκπληκτο. Μέσα από το Google Translate μάς ρωτά πώς τα καταφέραμε και παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τη μικρή «επίδειξη». Μπορεί η αποψινή μας επίσκεψη στο Navat να μην ήταν τόσο πετυχημένη όσο η προηγούμενη, όμως φεύγουμε με χαμόγελο. Το νεαρό γκαρσόνι ήταν ευγενικό, πρόθυμο και έκανε ό,τι μπορούσε για να μας εξυπηρετήσει, παρά τις δυσκολίες της επικοινωνίας. Έτσι, πριν φύγουμε, του αφήνουμε ένα μικρό φιλοδώρημα ως ένδειξη εκτίμησης για την προσπάθειά του.
Γυρίζουμε στο δωμάτιο μας, βλέπουμε για πρώτη φορά στο ταξίδι επεισόδιο από τις σειρές που κατεβάσαμε στο Netflix και κοιμόμαστε. Αύριο δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε, μάλλον θα χαλαρώσουμε λίγο ακόμα στην πόλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου