Σήμερα θα κλείσουμε τον κύκλο της λίμνης. Θα φτάσουμε στο Balykchy, εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε να οδηγούμε γύρω από τη λίμνη Issyk-Kul. Ξυπνάμε όπως πάντα νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Η κυρία στις 8:00 μας χτυπάει την πόρτα για να μας ενημερώσει ότι το πρωϊνό είναι έτοιμο. Σε λίγη ώρα είμαστε στο χώρο εστιατορίου και εκδηλώσεων του καταλύματος. Σήμερα το πρωϊνό δεν είναι τόσο πλούσιο όσο χθες όμως τρώμε καλά και χορταίνουμε. Βγάζουμε μία αναμνηστική φωτογραφία με την κυρία, βγάζουμε το καθημερινό βίντεο του tik tok και φεύγουμε. Δυστυχώς ο δρόμος συνεχίζει να είναι χάλια... Γρήγορα φτάνουμε στο χωριό Aksay, εκεί όπου πρέπει να στρίψουμε δεξιά προς τη λίμνη για να βρούμε το ομώνυμο φαράγγι. Οι πληροφορίες που έχουμε αναφέρουν ότι πρόκειται για μια πιο αυθεντική εμπειρία εξερεύνησης μακριά από τα συνηθισμένα τουριστικά σημεία. Ψάχνουμε να βρούμε το δρόμο, όμως τα έργα μας εμποδίζουν να μπούμε στο χωριό. Προχωρούμε και ευτυχώς βρίσκουμε μία διέξοδο και μπαίνουμε. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες τεμπέλες που επιβεβαιώνουν το δρόμο που ακολουθούμε. Μετά από κανένα μισάωρο χωματόδρομου, που το χειμώνα μάλλον γίνεται χείμαρρος, φτάνουμε στο πάρκινγκ.
Βλέπουμε το μονοπάτι που πρέπει να ανεβούμε για να φτάσουμε στο σημείο όπου θα θαυμάσουμε από ψηλά το φαράγγι. Έχει μεγάλη κλίση και θέλει αρκετό περπάτημα. Η ώρα έχει φτάσει 10:00 και ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει. Παίρνουμε νερό μαζί μας, μια βαθιά ανάσα και ξεκινάμε. Η ανάβαση κρατάει κάτω από 30 λεπτά. Αυτό που βλέπουμε όμως στην κορυφή δεν περιγράφεται! Είναι σαν να βλέπουμε εικόνα από άλλο πλανήτη. Οι απότομοι βράχοι οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί από το νερό και τον άνεμο εδώ και χιλιάδες χρόνια, δημιουργούν ένα εντυπωσιακό τοπίο με βαθιές χαράδρες, απόκρημνες πλαγιές και αλλεπάλληλους βραχώδεις σχηματισμούς. Στεκόμαστε για αρκετή ώρα στην άκρη του σημείου της θέας, προσπαθώντας να χωρέσουμε με το βλέμμα μας όλο αυτό που βλέπουμε. Δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα, πέρα από τον αέρα. Είναι από εκείνα τα μέρη που οι φωτογραφίες και τα βίντεο δύσκολα μπορούν να αποδώσουν το πραγματικό τους μέγεθος.
Αυτό που κάνει το φαράγγι Aksay να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η ομορφιά του, αλλά και το γεγονός ότι παραμένει σχετικά άγνωστο στους περισσότερους επισκέπτες του Κιργιστάν. Δεν υπάρχουν οργανωμένες εγκαταστάσεις, ούτε πολύς κόσμος. Για λίγη ώρα νιώθουμε ότι έχουμε ολόκληρο το τοπίο αποκλειστικά δικό μας. Αφού χορταίνουμε με τη θέα και βλέποντας ότι ανεβαίνουν και άλλοι επισκέπτες παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής προς το αυτοκίνητο. Η κατάβαση αποδεικνύεται μάλλον πιο δύσκολη. Τα παπούτσια μας γλιστράνε στο χώμα και έτσι ακολουθούμε κάποιους κανόνες που έχουμε μάθει με τα χρόνια. Ο Κωστής, όπως πάντα, κάνει το λάθος και γλυστράει, φεύγοντας προς τα κάτω. Σέρνεται για κανά δυο μέτρα και ευτυχώς βάζει δύναμη να μην συνεχίσει την κάθοδο και σταματάει. Ευτυχώς η ζημιά είναι μόνο ένα πόδι γδαρμένο, με λίγο αίμα που αρχίζει να τρέχει... Φτάνουμε κάτω στο αυτοκίνητο και η Λίνα τον περιποιείται. Όλα καλά.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και επιστρέφουμε προς το χωριό. Η επιστροφή πάντα είναι πιο γρήγορη. Εντωμεταξύ συναντάμε πολλά αυτοκίνητα που πηγαίνουν προς το μέρος που ήμασταν. Ευτυχώς ξεκινήσαμε νωρίς και τους προλάβαμε. Μία στροφή πριν μπούμε στο χωριό στρίβουμε και βλέπουμε ένα αυτοκίνητο που έρχεται καταπάνω μας. Και οι δυο τρέχουμε, όμως ευτυχώς τα αντανακλαστικά των δύο οδηγών είναι ακαριαία και δεν γίνεται κάτι. Βγαίνουμε στον κεντρικό δρόμο. Σε καμιά 80 αριά χιλιόμετρα θα είμαστε στο Balykchy. Ευτυχώς κάποια στιγμή σταματάει ο χωματόδρομος και αρχίζει η άσφαλτος. Επιτέλους! Καθώς οδηγούμε βλέπουμε ένα μικρό ράγισμα στο παρπρίζ του αυτοκινήτου. Δεν θυμάμαστε να ακούσαμε κάποιο πετραδάκι να χτυπάει στο τζάμι μας, ενώ θυμόμαστε κατά την παράδοση του αυτοκινήτου που ο νεαρός μας είπε ότι το τζάμι δεν έχει κάτι... Θα έγινε χωρίς να το καταλάβουμε. Με τόσο χωματόδρομο που οδηγήσαμε κάπου θα έγινε. Αύριο στην παράδοση θα δούμε τι ζημιά κάναμε. Φτάνουμε στην πόλη και οδηγούμε μέχρι το γνωστό μας σούπερ μάρκετ. Παρκάρουμε και ψωνίζουμε φαγητό. Καθόμαστε σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα στο κατάστημα και τρώμε.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, γεμίζουμε με βενζίνη το αυτοκίνητο λίγο πιο κάτω και συνεχίζουμε. Ημέρα φαραγγιών σήμερα και μας περιμένουν 2 φαράγγια ακόμα. Το πρώτο που συναντάμε είναι το Kok-Moinok που είναι πιο μικρό, με συνιστώμενο χρόνο επίσκεψης τη 1 ώρα και το Konorchek που είναι πιο διάσημο και απαιτεί χρόνο επίσκεψης γύρω στις 3 ώρες. Η ώρα έχει περάσει τις 13:00, η ζέστη είναι αρκετή και αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το πρώτο, δίνοντας ελάχιστες πιθανότητες να δούμε και το δεύτερο. Φτάνουμε στη διασταύρωση. Υπάρχει ένας κακός χωματόδρομος που σε οδηγεί στο φαράγγι Kok-Moinok, παράλληλος με τον αυτοκινητόδρομο. Οδηγούμε με προσοχή. Αναρωτιόμαστε γιατί να μην έχουν φτιάξει έναν καλύτερο δρόμο για ένα από τα αξιοθέατα της χώρας και τον έχουν αφήσει έτσι; Καθώς οδηγούμε συναντούμε δύο συμβατικά αυτοκίνητα από το Καζακστάν που προσπαθούν να μην σπάσουν τα αυτοκίνητα τους. Μας αφήνουν να περάσουμε και μας ρωτάνε αν όντως είναι αυτός ο κακός δρόμος που οδηγεί στο φαράγγι. Συνεχίζουμε και μετά από κανένα 10λεπτο είμαστε στο πάρκινγκ. Πληρώνουμε 0,50€ το άτομο για είσοδο και μπαίνουμε. Το μονοπάτι ακολουθεί τη διαδρομή του φαραγγιού. Φωτογραφίζουμε τα υπέροχα μωβ λουλούδια που υπάρχουν παντού στο δρόμο μας.
Καθώς προχωράμε το φαράγγι στενεύει και οι βράχοι υψώνονται εντυπωσιακοί δεξιά και αριστερά μας. Σε ορισμένα σημεία οι κάθετοι βραχώδεις σχηματισμοί μοιάζουν να αγγίζουν σχεδόν ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό φυσικό πέρασμα. Το μονοπάτι ακολουθεί την κοίτη του ρέματος, που ανάλογα με την εποχή μπορεί να έχει ελάχιστο ή και καθόλου νερό, αποκαλύπτοντας τα ίχνη που έχει αφήσει η διάβρωση εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όσο προχωράμε, το τοπίο γίνεται όλο και πιο επιβλητικό. Παρότι η διαδρομή δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες, η έντονη ζέστη, αλλά και το γεγονός ότι πριν καμιά ώρα φάγαμε κάνει την πεζοπορία αρκετά απαιτητική. Ύστερα από περίπου 25 λεπτά περπατήματος αποφασίζουμε να επιστρέψουμε. Δεν φτάσαμε μέχρι το τέλος του φαραγγιού, όμως δεν νιώθουμε ότι χάσαμε κάτι. Η διαδρομή που κάναμε ήταν αρκετή για να απολαύσουμε την ομορφιά του Kok-Moinok και να καταλάβουμε γιατί θεωρείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής. Επιστρέφουμε στο αυτοκίνητο μας και ξεκινάμε. Έχουμε ήδη αποφασίσει ότι δεν θα επισκεφτούμε και το επόμενο φαράγγι. Φτάνει για σήμερα. Θα οδηγήσουμε μέχρι το τελικό μας κατάλυμα.
Πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο βρίσκουμε μία σκιά και σταματάμε για ένα σύντομο υπνάκο. Ξεκουραζόματε και συνεχίζουμε. Ο δρόμος από εδώ και πέρα, μέχρι την κοιλάδα Chon-Kemin είναι γύρω στη μία ώρα. Είναι μία από τις πιο όμορφες και καταπράσινες περιοχές του Κιργιστάν. Η κοιλάδα απλώνεται ανάμεσα στις οροσειρές του Τιέν Σαν και διασχίζεται από τον ποταμό Chon-Kemin, δημιουργώντας ένα τοπίο γεμάτο λιβάδια, ελατοδάση και μικρά παραδοσιακά χωριά. Βγαίνουμε από τον κεντρικό δρόμο και οδηγούμε προς αυτή. Καθώς οδηγούμε βλέπουμε ένα σημείο στάσης, δίπλα στο ποτάμι. Σταμάταμε και βουτάμε τα πόδια μας μέσα στο παγωμένο νερό του ορητικού ποταμού. Είναι πολύ ανακουφιστική η αίσθηση που νοιώθουμε. Το νερό είναι άσπρο σαν γάλα. Αυτό συμβαίνει διότι καθώς λιώνουν οι παγετώνες, το νερό μεταφέρει εκατομμύρια μικροσκοπικά σωματίδια πετρωμάτων. Αυτά αιωρούνται στο νερό και του χαρίζουν αυτή τη χαρακτηριστική γαλακτώδη όψη, ένα φαινόμενο που είδαμε και πέρσι στην Ισλανδία.
Συνεχίζουμε στο δρόμο μας. Καθώς οδηγούμε, η εικόνα αλλάζει συνεχώς. Πράσινες πλαγιές, λουλούδια, άλογα που βόσκουν ελεύθερα και χιονισμένες κορυφές στον ορίζοντα συνθέτουν ένα από τα πιο αυθεντικά τοπία της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι η περιοχή αποτελεί αγαπημένο προορισμό για πεζοπορία, ιππασία και όσους θέλουν να γνωρίσουν από κοντά τη νομαδική ζωή των Κιργίζιων. Περνάμε μέσα από 3 χωριά πριν φτάσουμε στο δικό μας το Tegirmenti. Σε ένα από αυτά σταματάμε σε ένα μαγαζάκι που πουλάει τρόφιμα και αγοράζουμε 2 μπύρες για το βράδυ. Φτάνουμε στο χωριό μας και βρίσκουμε το σπίτι που θα μείνουμε. Είναι ένα αγροτόσπιτο και θα μείνουμε σε ένα από τα δωμάτια που νοικιάζει η οικογένεια. Παρόλο που αρχικά είχαμε σκεφτεί να κάνουμε μία βόλτα στη γύρω περιοχή, νοιώθουμε ότι είναι καλύτερα να μείνουμε εδώ, να ξεκουραστούμε και να δούμε πως ζει μία οικογένεια ντόπιων σε ένα χωριό.
Το 19χρονο αγόρι , που μιλάει πολύ καλά Αγγλικά, μας δείχνει το δωμάτιο μας. Τακτοποιούμαστε. Στο διπλανό δωμάτιο έχουν στρώσει ένα μεγάλο γιορτινό τραπέζι. Η κυρία του σπιτιού μας εξηγεί ότι ο ένας γιος της οικογένειας παντρεύτηκε πριν από 2 εβδομάδες και δέχονται συνεχώς επισκέψεις από το χωριό για τα συγχαρίκια. Η Λίνα χαρίζει ένα βραχιόλι της για τη νύφη και δίνει όμορφες και ζεστές ευχές για το ζευγάρι. Βάζουμε πλυντήριο, αφού μας το παρέχουν και είναι μία καλή ευκαιρία να πλύνουμε τα σκούρα μας. Όσο το πλυντήριο πλένει εμείς ξεκουραζόμαστε στο δωμάτιο μας. Αργότερα μας ρωτάνε την ώρα που θα φάμε δείπνο και αν είμαστε χοτροφάγοι. Όταν τους λέμε ότι δεν είμαστε η κυρία ανακουφίζεται, αφού μας εξηγεί ότι δεν ξέρει τι να μαγειρέψει όταν της συμβαίνει κάτι τέτοιο. Έχουμε ώρα μέχρι το δείπνο, έτσι ετοιμαζόμαστε και κάνουμε μία μεγάλη βόλτα στο χωριό. Ο χρόνος εδώ μοιάζει να κυλά πολύ αργά. Χαμηλά σπίτια με μεγάλες αυλές, στοίβες από σανό, παιδιά που παίζουν στους δρόμους και ζώα που βλέπουμε παντού. Τρία κοριτσάκια με τα ποδήλατα τους μας ακολουθούνε, αφού μάλλον είμαστε το αξιοθέατο του χωριού. Όπου περνάμε μας χαιρετάνε. Φτάνουμε μέχρι μία μεγάλη παιδική χαρά που είναι γεμάτη παιδιά. Εδώ τα παιδιά έρχονται μόνα τους και παίζουν με ασφάλεια. Λίγο πιο δίπλα είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και ένας πιτσιρικάς κάθεται να του βγάλουμε μία φωτογραφία.
Γυρίζουμε προς το σπίτι μας. Οι άνθρωποι μας έχουν ετοιμάσει το δείπνο και καθόμαστε να φάμε. Μία σαλάτα που μοιάζει με ρώσικη, σούπα με κρέας από πρόβατο και φυσικά το κλασσικό plov, που είναι ρύζι με πιπεριές και κρέας. Τέλεια. Τρώμε καλά. Τελειώνουμε με το δείπνο και βγαίνουμε στην αυλή που είναι μαζεμένη όλη η οικογένεια. Η κυρία είναι καθηγήτρια Αγγλικών στο σχολείο και έτσι συννενοούμαστε αρκετά καλά. Μιλάμε για την Ελλάδα αλλά και για τη ζωή του χωριού και της οικογένειας. Ο μικρός που μας υποδέχθηκε όταν φτάσαμε σπουδάζει Κινεζικά και Αγγλικά και ελπίζει να πιάσει μία καλή δουλειά σε μία από τις πολλές Κινέζικες κατασκευαστικές εταιρείες που δραστηριοπούνται στη χώρα. Κάποια στιγμή έρχονται και άλλοι επισκέπτες να ευχηθούν για το γάμο, ενώ έρχεται και η ώρα να μαζευτεί η οικογένεια για το δείπνο. Μένουμε μόνοι μας στην αυλή. Χαζεύουμε τα βούνα στο βάθος. Πόσο όμορφο είναι και πόσο σε ηρεμεί να βλέπεις αυτά τα βουνά! Γυρίζουμε στο δωμάτιο μας και μετά από λίγη ώρα πέφτουμε για ύπνο. Έχουμε συνηθίσει πια να κοιμάμαστε νωρίς. Αύριο θα επιστρέψουμε το αυτοκίνητο και θα πετάξουμε από την πρωτεύουσα Μπισκέκ στη συμπρωτεύουσα Osh.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου