Σήμερα έχουμε δρόμο. Θα αφήσουμε προσωρινά το Ουζμπεκιστάν και θα μπούμε πάλι στο Τατζικιστάν, με σκοπό να δούμε το Khujand, την Αλεξάνδρια την Εσχάτη! Θα μείνουμε για ένα βράδυ και θα επιστρέψουμε στο Ουζμπεκιστάν. Αυτό έγινε στο πρόγραμμα μας αφενός λόγω της γεωγραφίας της περιοχής, αφού οι χώρες εδώ μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη, αφετέρου λόγω της ποιότητας των δρόμων, αφού είναι καλύτερο να ταξιδέψουμε ανατολικά μέσω Ουζμπεκιστάν, παρά μέσω Τατζικιστάν. Ετοιμαζόμαστε με γρήγορο ρυθμό, αφού το ταξί θα είναι εδώ στις 8:00. Ο Κωστής προσπαθεί να κλείσει το άρθρο του blog για να μην γράφει στη διαδρομή. Τρώμε το πρωϊνό μας. Το ταξί έρχεται πραγματικά στην ώρα του. Ο οδηγός φαίνεται αρκετά συμπαθητικός. Φορτώνουμε τα σακίδιά μας και ξεκινάμε. Η διαδρομή μέχρι τα σύνορα στο Oybek είναι 290 χιλιόμετρα και θα κάνουμε γύρω στις 4 ώρες. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Βγαίνουμε από τη Σαμαρκάνδη. Ο οδηγός σταματάει σε μία στάση για να αγοράσει νερό. Γυρίζοντας μας φέρνει και εμάς από ένα δροσερό μπυκαλάκι, χωρίς να του το ζητήσουμε. Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι που εκτιμάει κάποιος και μένουν τελικά περισσότερο στη μνήμη μας από οτιδήποτε άλλο.
Ο δρόμος είναι λίγο βαρετός. Στη διαδρομή διαβάζουμε γιατί το Ουζμπεκιστάν έχει καλύτερη οικονομία από τις γειτονικές χώρες που επισκεφτήκαμε. Με περίπου 37 εκατομμύρια κατοίκους, το Ουζμπεκιστάν είναι η πολυπληθέστερη χώρα της Κεντρικής Ασίας, διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους (είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς παγκοσμίως χρυσού), έχει ισχυρή γεωργία, βρίσκεται σε στρατηγική θέση, κάνει μεγάλες επενδύσεις υποδομών, ενώ οι ιστορικές πόλεις του προσελκύουν εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, ενισχύοντας σημαντικά τον τουρισμό. Φτάνουμε στα σύνορα χωρίς κάποιο απρόοπτο. Πληρώνουμε τον οδηγό μας, τον ευχαριστούμε και περνάμε πρώτα από το σημείο ελέγχου του Ουζμπεκιστάν για να πάρουμε τη σφραγίδα εξόδου από τη χώρα. Συνεχίζουμε με τα πόδια και φορτωμένοι με τα σακίδια μας για το επόμενο σημείο ελέγχου. Ευτυχώς η διαδικασία είναι γρήγορη, αν εξαιρέσει κανείς ότι αναγκαζόμαστε να περάσουμε 2 φορές τα σακίδια μας από έλεγχο, μήπως κουβαλάμε κάποιο αντικείμενο που θεωρείται απαγορευμένο.
Βγαίνουμε έξω από το χώρο ελέγχων και κάνουμε το ίδιο όπως πάντα λάθος. Απαντάμε για ταξί στον πρώτο που βρίσκουμε. Μας δίνει μία καλή σχετικά τιμή, 5€ το άτομο για τα περίπου 70 χιλιόμετρα, έτσι φορτώνουμε τα σακίδια μας στο αυτοκίνητο του. Περιμένει να γεμίσει και με άλλους ταξιδιώτες για να ξεκινήσει. Κλασσικό! Όπως επίσης κλασσικό είναι ότι μετά από κανένα 20λεπτο, που δεν έχει βρει άλλον, μας ζητάει άλλα 10€ για να ξεκινήσουμε. Του δίνουμε άλλα 5€ και ξεκινάμε. Ο τύπος φαίνεται αχρείος από την αρχή. Ανοίγει το παράθυρο και φτύνει έξω, μας λέει πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε, οδηγεί σαν τρελός για να τελειώσει μία ώρα αρχύτερα και βρίζει και μαλώνει άλλους οδηγούς. Φτάνουμε στο Khujand. Αντί να μας πάει στον τελικό μας προορισμό σταματάει σε ένα μεγάλο πάρκινγκ έξω από την πόλη και μας λέει να πάρουμε άλλο ταξί από εδώ και πέρα! Ριχνουμε ένα καβγά στη γλώσσα μας και τελικά με διάφορες απειλές μας κάνει το χατήρι να μας πάει στο διαμέρισμα μας, 2,5 χιλιόμετρα πιο μακριά. Στο δρόμο βρίζει και λέει διάφορα. Μας φτάνει τελικά στον προορισμό μας. Η Λίνα τραβάει φωτογραφία την ταμπέλα του. Αυτός μας βλέπει και τρέχει να πάρει το κινητό του για να φωτογραφίσει εμάς (!) Εμείς παίρνουμε πόζες για να μας πάρει καλύτερα :) Γελοίος τύπος, φαινόταν από την αρχή ότι ήταν τσόγλανος...
Βρίσκουμε τον κύριο για τα κλειδιά του διαμερίσματος. Το διαμέρισμα ευτυχώς έχει τη σωστή θερμοκρασία, αφού ο κύριος έχει φροντίσει να αφήσει ανοιχτό το air-condition. Τέλεια, αφού έξω έχει πάρα πολύ ζέστη και εμείς είμαστε και ακόμα τεντωμένοι με τον ταξιτζή. Τακτοποιούμαστε και βγαίνουμε έξω, αφού δεν έχουμε πολύ χρόνο για να εξερευνήσουμε την πόλη. Περιμένουμε στο δρόμο να περάσει ένα ταξί, όμως δεν περνάει κανένα... Ο κύριος με το μίνι μάρκετ κάτω από το σπίτι μας προσφέρεται να μας πετάξει λίγο πιο κάτω, σε κεντρικότερο δρόμο, για να βρούμε ευκολότερα. Πραγματικά έτσι γίνεται. Μπαίνουμε σε ένα ταξί με κατεύθυνση το Panjshanbe Bazaar, τη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά της πόλης. Με το GPS βλέπουμε ότι ο ταξιτζής μας κάνει μία μεγάλη βόλτα, αντί να μας πάει απευθείας. Φτάνουμε, μας ζητάει ένα εξωπραγματικό ποσό, του ζητάμε να δούμε το ταξίμετρο και μας λέει ότι δεν δουλεύει. Αρχίζει πάλι ο καυγάς... Του δίνουμε το ποσό που θα έπρεπε να πάρει και τον παρατάμε με απειλές να φωνάξουμε την αστυνομία. Ευτυχώς η αγορά μας αποζημειώνει αμέσως! Είναι γεμάτη χρώματα και αρώματα και δείχνει να μην είναι καθόλου τουριστική. Είναι λογικό αφού συνεχίζει μία παράδοση που ξεπερνά τα δύο χιλιάδες χρόνια.
Πριν ξεχυθούμε στους αμέτρητους διαδρόμους της βρίσκουμε ένα μαγαζί για φαγητό, το Hypu Duga, ένα μαγαζί που προτιμάνε οι ντόπιοι και έχει μία πολύ μεγάλη ποικιλία φαγητών. Έχει και κλιματισμό!Ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο. Παίρνουμε ένα σνίτσελ και μία συκωτάκια, όλα σερβιρισμένα με πουρέ που μας έχει λείψει. Η Λίνα παίρνει και το γλυκάκι της. Όλα είναι πολύ νόστιμα και πληρώνουμε για όλα 6€. Σειρά τώρα έχει να εξερευνήσουμε την αγορά. Κατεβαίνουμε και αρχίζουμε να χανόμαστε στους διαδρόμους. Η αγορά αυτή είναι από τις ωραιότερες που έχουμε επισκεφτεί σε όλο το ταξίδι. Πάγκοι γεμάτοι αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς, πολύχρωμα μπαχαρικά, φρεσκοψημένα ψωμιά, τοπικά προϊόντα αλλά και ρούχα, παπούτσια, υφάσματα, εργαλεία και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλα αυτά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τις παλιές αγορές του Δρόμου του Μεταξιού. Είναι ένας χώρος όπου οι κάτοικοι του Χουτζάντ συνεχίζουν να κάνουν τα καθημερινά τους ψώνια, διατηρώντας ζωντανή μια παράδοση που κρατά αιώνες.
Όταν κουραζόμαστε βγαίνουμε προς τα έξω. Εδώ βρίσκεται το κεντρικό τζαμί της πόλης, το μαυσωλείο του Sheik Muslihiddin και ένα ενδιαφέρον μνημείο για το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάνουμε μία βόλτα να τα δούμε όλα και να φωτογραφίσουμε. Δυστυχώς η θερμοκρασία είναι πολύ υψηλή, όταν δε είμαστε κάτω από τον ήλιο αισθανόμαστε να μας καίει. Αποφασίζουμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο μας, να ξεκουραστούμε στη δροσιά μας και να επιστρέψουμε αργότερα για να συνεχίσουμε. Βρίσκουμε με δυσκολία ένα ταξί, αφού όλα είναι γεμάτα. Είναι η ώρα φαίνεται τέτοια. Αυτή τη φορά πληρώνουμε μία φυσιολογική τιμή, αφού χρησιμοποιούμε την εφαρμογή Jura για να το βρούμε. Αυτό το καλό έχουν οι εφαρμογές αυτές. Δεν μαλώνεις! Ξεκουραζόμαστε και όπως είχαμε λογαριάσει βγαίνουμε στις 18:00 για να συνεχίσουμε τη βόλτα μας.
Με ταξί φτάνουμε στο κέντρο. Μας αφήνει μπροστά από ένα μεγάλο σινεμά, όπου παίζει την Οδύσσεια. Απ' έξω έχει μεγάλη ουρά. Περπατάμε πιο πέρα, μέχρι το μουσείο Sughd Region, το οποίο διαβάσαμε ότι έχει ενδιαφέρον. Πληρώνουμε 3€ για είσοδο και μπαίνουμε. Η αίθουσα που βλέπουμε πρώτη ονομάζεται ελληνική και περιέχει ψηφιδωτά με εικόνες από την Αρχαία Ελλάδα. Είναι φυσικά σύγχρονες δημιουργίες, όμως αποτυπώνουν τον ισχυρό δεσμό της περιοχής με τον ελληνικό κόσμο, που ξεκίνησε με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε εδώ το 329 π.Χ., στο όριο του τότε γνωστού κόσμου. Αποφάσισε να ιδρύσει εδώ μια νέα πόλη, την Αλεξάνδρεια Εσχάτη, που σημαίνει «Η Πιο Μακρινή Αλεξάνδρεια» με σκοπό να προστατεύει τα βορειοανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας,να ελέγχει τις εμπορικές διαδρομές της Κεντρικής Ασίας και να να αποτελέσει σημείο εγκατάστασης Μακεδόνων και Ελλήνων αποίκων. Λέγεται ότι μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες κατασκευάστηκαν ισχυρά τείχη μήκους περίπου έξι χιλιομέτρων.
Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στο μουσείο, το οποίο είναι αρκετά μικρό, οι ταμπέλες είναι όλες στη γλώσσα τους και δεν μας εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Φεύγουμε, αφού επισκεπτόμαστε το μαγαζάκι του μουσείου, απ' όπου αγοράζουμε το κλασσικό καπέλο για το παππού Μήτσο. Δίπλα από το μουσείο υπάρχει ένα παρκάκι, όπου πολύς κόσμος κάνει τη βόλτα του. Έχει πέσει και ο ήλιος και είναι ιδανικά. Κάνουμε κι εμείς μία μικρή βόλτα και χαζεύουμε τον κόσμο. Παρατηρούμε ότι από το παρκάκι αυτό μπορούμε να πάρουμε το τελεφερίκ που περνάει πάνω από το ποτάμι Syr Darya και σε πάει στην απέναντι μεριά της πόλης Αποφασίζουμε να το πάρουμε και να κάνουμε τη διαδρομή πήγαινε-έλα. Είναι η ώρα που δύει ο ήλιος και είναι πολύ όμορφα. Αυτήν την ώρα είμαστε οι μοναδικοί που κάνουμε αυτή τη βόλτα. Από ψηλά απολαμβάνουμε μία πανοραμική θέα του Χουτζάντ, του ποταμού και των ανθρώπινων δραστηριοτήτων που εξελλίσονται από κάτω μας. Φωτογραφίζουμε, χαλαρώνουμε και βρίσκουμε ευκαιρία να μιλήσουμε και λίγο με το Βασίλη μας που κάνει το δικό του ταξίδι.
Μετά από 45' είμαστε πίσω εκεί που ξεκινήσαμε. Περπατάμε προς το φρούριο. Αρχικά όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι αυτό νομίζαμε ότι εδώ υπάρχει κάποιος λόφος και θα πρέπει να ανεβούμε ανηφόρα. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει λόφος εδώ πουθενά. Το φρούριο είναι πολύ καινούργιο και μέσα του έχει ένα μεγάλο τζαμί. Πληρώνουμε την είσοδο και μπαίνουμε μέσα. Είναι πολύ όμορφα και ήσυχα εδώ. Εδώ έρχεται κόσμος για να κάνει τη βόλτα του και να χαλαρώσει. Ένα νιόπαντρο ζευγάρι βγάζει φωτογραφίες γάμου. Ένας νεαρός κάνει προσπάθειες να πετάξει μία μεγάλη τηλεκατευθυνόμενη πεταλούδα. Δεν τα καταφέρνει να την πετάξει για πολύ και γκρεμίζεται. Βγάζουμε φωτογραφίες και συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Περπατάμε στην περιοχή και χαζεύουμε. Έχει νυχτώσει.
Σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να φάμε για βραδινό κάτι. Ο Κωστής έχει στο πρόγραμμα για τελευταίο βράδυ στο Τατζικιστάν να το ρίξουμε στην πολυτέλεια και να φάμε στο ακριβό εστιατόριο Forel. Υπολογίζουμε να πληρώσουμε όσο περίπου και στην Ελλάδα. Με ταξί φτάνουμε μέχρι εκεί. Το μέρος είναι πραγματικά πολύ προσεγμένο. Ένας νεαρός προσπαθεί να μας βρει τραπέζι. Είναι Κυριακή σήμερα και έχει πολύ κόσμο. Σε μία από τις αίθουσες έχει γλέντι γάμου, όπου γίνεται χαμός! Τελικά μας βρίσκει να καθίσουμε σε μία κλιματιζόμενη αίθουσα με θέα το ποτάμι. Η Λίνα ήθελε έξω στον προαύλειο χώρο, αλλά όλα είναι γεμάτα... Ο Κωστής παραγγέλνει μία μπριζόλα Rib eye. αφού κάνει μόνο 14€! Τρώμε καλά και κάνουμε έναν μικρό απολογισμό του ταξιδιού μας που σε 2 μέρες τελειώνει. Μας φάνηκε μεγάλο, όμως νομίζουμε ότι ευχαριστηθήκαμε κάθε πτυχή του. Όλη αυτή η περιοχή που επισκεφτήκαμε έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, είναι ασφαλής και το πιο σημαντικό απ' όλα έχει ανθρώπους καλούς και φιλόξενους. Το βράδυ τελειώνει. Πληρώνουμε, δίνουμε ένα μεγάλο φιλοδώρημα των 5€ στο νεαρό γκαρσόνι που μας σέρβιρε και ίδρωνε όταν μας έπαιρνε παραγγελία, από το άγχος του :) Κοιμόμαστε πολύ κουρασμένοι. Αύριο επιστρέφουμε στο Ουζμπεκιστάν με τελευταίο σταθμό, για τη χώρα, την Τασκένδη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου