Σήμερα ξυπνάμε νωρίς για να ετοιμαστούμε, αφού το πρωϊνό θα σερβιριστεί στις 6:30. Ο Shodi θέλει στις 7:00 να ξεκινήσουμε. Ο δρόμος μέχρι την πρωτεύουσα Dushanbe είναι γύρω στα 350 χιλιόμετρα, όμως ο χρόνος 7-8 ώρες... Έτσι καλύτερα να ξεκινήσουμε νωρίς. Ετοιμαζόμαστε, τρώμε ένα υπέροχο πρωϊνό, αφού ο Κωστής είναι πλέον εντελώς καλά, σε αυτήν την μοναδική βεράντα δίπλα στο ποτάμι. Φορτώνουμε τα σακίδια μας στο τζιπ. Πληρώνουμε και ευχαριστούμε τον πανταχού παρών ιδιοκτήτη. Σε όλα τα καταλύματα μέχρι και σήμερα πληρώνουμε γύρω στα 50€ οι δυο μας, για τη διαμονή, το βραδινό και το πρωϊνό. Καλά, ούτε πολύ, ούτε λίγο. Σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε σημαντικές στάσεις. Είναι μόνο οδήγηση. Στα πρώτα 120 χιλιόμετρα συνεχίζουμε να κινούμαστε δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Η Λίνα κάθεται σήμερα στην μπροστινή θέση και είναι χαρούμενη γιατί μπορεί να φωτογραφίζει με μεγαλύτερη άνεση.
Ο δρόμος πλέον είναι καλός. Άσφαλτος. Επιτέλους! Σε όλο το μήκος του δρόμου το συρματόπλεγμα, δίπλα στο ποτάμι, είναι τοποθετημένο ιδανικά. Περνάμε μέσα από αρκετά τούνελ, ενώ υπάρχουν και ελάχιστα σημεία όπου λόγω κατολισθήσεων ο δρόμος πρέπει να διορθωθεί. Φτάνουμε σε μία διασταύρωση όπου υπάρχει ταμπέλα με κατεύθυνση το Αφγανιστάν. Πάνω στην ταμπέλα πολλοί τουρίστες έχουν κολλήσει το αυτοκόλλητο τους, ως ένδειξη κατάκτησης. Λίγο πριν αφήσουμε το δρόμο που κίνεται δίπλα στα σύνορα σε ένα σημείο παρατηρούμε, κατά μήκος του ποταμού Panj, βαριά μηχανήματα να εργάζονται μέσα στην κοίτη του ποταμού. Ο οδηγός μάς εξηγεί ότι στην περιοχή αναζητούν χρυσό. Τόσο το Τατζικιστάν όσο και το Αφγανιστάν εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα που βρίσκονται στη δική τους πλευρά του ποταμού. Αφήνουμε το δρόμο δίπλα στα σύνορα και κατευθυνόμαστε βορειοδυτικά με κατεύθυνση την πρωτεύουσα. Έχουμε άλλα 230 χιλιόμετρα.
Ο οδηγός μας σταματάει σε ένα σημείο με μαγαζάκια και τουαλέτες για να ξεκουραστούμε λίγο, αλλά και να θαυμάσουμε τη λίμνη που δημιουργείται από τον ποταμό Panj. Δυστυχώς σήμερα η ατμόσφαιρα είναι πολύ θολή, λόγω σκόνης, και δεν φαίνεται τίποτα. Συνεχίζουμε. Περνάμε μέσα από χωριά και μεγαλύτερες πόλεις. Η κίνηση όσο πλησιάζουμε στην πρωτεύουσα είναι μεγαλύτερη, ενώ η θερμοκρασία συνεχώς ανεβαίνει. Βρίσκουμε ότι σήμερα στο Dushanbe θα έχει μέγιστη τους 39°. Λίγο καλύτερα από το Λάρισα που έχει σήμερα 42°... Ο οδηγός μας σταματάει ακόμα μία φορά σε ένα σημείο όπου υπάρχει μουσείο από αριστερά και ένα φρούριο από δεξιά. Μας ρωτάει αν θέλουμε να κατεβούμε. Κανένας μας δεν θέλει. Όλοι μας θέλουμε να φτάσουμε και να ξεκουραστούμε, μετά από όλες αυτές τις 7 ημέρες οδήγησης στον Pamir Highway... Μπαίνουμε στην πρωτεύουσα. Σταματάμε σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων όπου πιτσιρικάδες σου πλένουν το αυτοκίνητο στο άψε σβήσε! Ο Shodi θέλει να είναι καθαρό το αυτοκίνητο αφού από αύριο ξεκινάει νέα ομάδα που θα αναλάβει να την επιστρέψει τώρα πίσω στο Osh.
Μεγάλη η κίνηση μέσα στην πρωτεύουσα. Οδηγούμε με κατεύθυνση τα ξενοδοχεία των δύο αγοριών που βρίσκονται στο κέντρο και είναι πολύ κοντά το ένα με το άλλο. Από το παράθυρο του αυτοκινήτου παίρνουμε μία πρώτη γεύση του Dushanbe. Παντού υπάρχει ανοικοδόμηση, ενώ βλέπουμε πολλά μοντέρνα κτίρια και κατασκευές. Η πρωτεύουσα εκ πρώτης όψεως δείχνει εντυπωσιακή! Φτάνουμε στα ξενοδοχεία και αποχαιρετούμε τα αγόρια. Είναι η πρώτη μας φορά που ταξιδεύουμε για μία ολόκληρη εβδομάδα τόσο κοντά με 2 ανθρώπους. Μπορεί να μην μας έδωσαν χώρο να πούμε πολλά πράγματα, ίσως λόγω της καταγωγής τους, ίσως λόγω της ηλικίας τους, όμως είμαστε χαρούμενοι που τους γνωρίσαμε και ελπίζουμε να νοιώθουν και αυτοί το ίδιο. Μετά από αρκετό μπέρδεμα με τους δρόμους καταφέρνουμε να φτάσουμε και στο δικό μας διαμέρισμα. Αποχαίρετούμε τον Shodi, τον ευχαριστούμε για όλα και του δίνουμε ένα μικρό ποσό σαν φιλοδώρημα. Βρίσκουμε την κυρία που θα μας δώσει τα κλειδιά. Είναι η γυναίκα του ιδιοκτήτη, τη λένε Sitora, είναι μία κούκλα, ευγενική και μιλάει πολύ καλά Αγγλικά.
Το διαμέρισμα ειναι εξαιρετικό. Βρίσκεται στο 10ο όροφο, έχει θέα, είναι εξοπλισμένο με ό,τι χρειαζόμαστε και είναι πεντακάθαρο. Όλα καλά! Είναι ό,τι χρειαζόμασταν μετά από όλο αυτό το ταξίδι. Τακτοποιούμε τα πράγματα μας, ξεκουραζόμαστε λίγο και πηγαίνουμε στο κοντινό σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε κάποια πράγματα για φαγητό, αλλά και ταμπλέτες πλυντηρίου για να πλύνουμε ρούχα, μετά από τόσες μέρες. Το σούπερ μάρκετ είναι τεράστιο και παρατηρούμε ότι οι τιμές είναι παρόμοιες με της Ελλάδας. Μας κάνει εντύπωση, όταν έχουμε διαβάσει ότι ο μέσος μισθός είναι γύρω στα 300€... Φυσικά εμείς κοιτάμε προϊόντα δυτικής προέλευσης και μάλλον είναι λογικό. Επειδή έχουμε κουραστεί από το πανομοιότυπο μενού των τελευταίων ημερών και έχουμε καιρό να φάμε μακαρόνια, έτσι αγοράζουμε τα υλικά για μία πέστο και κάνουμε και μερικά ακόμα ψώνια. Συνολικά πληρώνουμε 25€. Δεν είναι και λίγα... Γυρίζουμε στο σπίτι μας, φτιάχνουμε μία ωραία ντοματοσαλάτα με δικό μας ελαιόλαδο και κάνουμε βούτες με το φρέσκο ψωμί που αγοράσαμε. Πολύ ωραία. Ξεκουραζόμαστε μέχρι τις 18:00 και βγαίνουμε να πάρουμε μία πρώτη γεύση της πόλης από κοντά.
Με ένα ταξί μετακινούμαστε μέχρι το άγαλμα του Ismail Somoni, το σημαντικότερο εθνικό σύμβολο του σύγχρονου Τατζικιστάν, πάνω στην πιο κεντρική λεωφόρο Rudaki. Ο νεαρός ευγενικός ταξιτζής μας παίρνει φυσιολογικό κόμιστρο και μας εύχεται καλή διαμονή στη χώρα του. Αυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι ένας διαφορετικός κόσμος! Διαβάζουμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η κυβέρνηση του Τατζικιστάν έχει επενδύσει σημαντικά στην ανάπλαση της πρωτεύουσας, με την κατασκευή νέων λεωφόρων, κυβερνητικών κτιρίων, πάρκων και μνημείων. Πολλά από αυτά τα έργα έχουν χρηματοδοτηθεί με κρατικά κεφάλαια αλλά και με επενδύσεις και δάνεια από την Κίνα, η οποία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς εταίρους της χώρας. Πραγματικά η αντίθεση με την υπόλοιπη χώρα είναι πολύ έντονη. Περπατάμε τη λεωφόρο Rudaki την πιο κεντρική και εμβληματική λεωφόρο της Dushanbe, που διασχίζει την πόλη από βορρά προς νότο και συγκεντρώνει πολλά από τα σημαντικότερα κτίριά της.
Βλέπουμε το εντυπωσιακό κοινοβούλιο, πολλά κυβερνητικά κτίρια, το ένα δίπλα στο άλλο και μπροστά τους συνεχόμενα συντριβάνια που αλλάζουν χρώματα. Από την άλλη μεριά του δρόμου ακριβά μαγαζιά, εστιατόρια και μοντέρνα κτίρια με γραφεία. Όλα είναι πεντακάθαρα, ενώ υπάρχει αστυνομία και κάμερες παντού. Ο κόσμος είναι ντυμένος πιο μοντέρνα. Πρώτη φορά στη χώρα βλέπουμε κορίτσια ντυμένα με δυτικό τρόπο. Φυσικά οι περισσότερες κυρίες είναι ντυμένες με το μαντήλι στο κεφάλι και ρούχα που αφήνουν λίγο μέρος του σώματος εκτεθειμένο στα μάτια. Σκεφτόμαστε ότι αυτή η ενδυμασία προστατεύει πολύ περισσότερο από τον έντονο ήλιο της περιοχής. Ο ήλιος εδώ δεν αστειεύεται. Τα περισσότερα παιδιά στις αγροτικές περιοχές που βλέπαμε ήταν ηλιοκαμμένα, σε σημείο εγκαύματος. Αγοράζουμε λίγο νερό και ένα αναψυκτικό για να δροσιστούμε. Έχει ακόμα αρκετή ζέστη παρόλο που ο ήλιος έχει πέσει. Πλησιάζουμε το μνημείο της Ανεξαρτησίας και βλέπουμε πάρα πολύ κόσμο, στην πλειψηφία νεαρά κορίτσια, να περπατάει στην αντίθετη κατεύθυνση από εμάς. Παράλληλα ακούγεται κάποιος να μιλάει με μικρόφωνο. Όλοι κρατάνε και μία βεντάλια στο χέρι.
Περπατάμε από περιέργεια μέχρι το μνημείο, αφού εκεί φαίνεται ότι γίνεται κάτι, για να δούμε τι γίνεται, αλλά και να πάρουμε κι εμείς μία βεντάλια. Φτάνουμε. Ένας κύριος μας προσφέρει από μία βεντάλια. Πάει ο πρώτος στόχος! Περπατάμε πιο κοντά στο μνημείο. Μπροστά από το μνημείο βρίσκεται ένας άνδρας που μιλάει με ένα μικρόφωνο και από κάτω ομάδες νεαρών αγοριών που μετακινούνται ανάλογα με τις οδηγίες που παίρνουν από τον άνδρα με το μικρόφωνο. Μοιάζει να είναι προπόνηση για κάποια γιορτή που θα γίνει εδώ. Τα αγόρια που είναι εδώ είναι ίσως εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, ενώ σίγουρα ήταν εδώ και τα κορίτσια που είδαμε να φεύγουνε. Παρατηρούμε λίγο την κατάσταση και αποφασίζουμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Έχουμε κουραστεί για σήμερα. Βρίσκουμε ένα ταξί με έναν πάλι ευγενικό νεαρό που μας φτάνει μέχρι το διαμέρισμα μας. Πάλι η χρέωση που μας κάνει είναι πολύ φυσιολογική. Φτάνουμε στο διαμέρισμα και ετοιμαζόμαστε για ξεκούραση και ύπνο. Αύριο έχουμε να δούμε αρκετά πράγματα στην πόλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου