Ημέρα 24η: Επιστροφή στην Ελλάδα

Το πρωί, όπως είχαμε υπολογίσει φεύγουμε την ώρα που ξημέρωνε, λίγο πριν τις 6:00. Μέχρι τα σύνορα με τα Σκόπια θέλουμε γύρω στα 40 χιλιόμετρα. Ευτυχώς ο δρόμος είναι πολύ καλός, ενώ πολλές φορές μπαίνουμε και στο φρέσκο οδόστρωμα του νέου αυτοκινητοδρόμου. Πλησιάζουμε στα σύνορα και αρχίζουμε να βλέπουμε μετανάστες που με τα πόδια είτε περπατάνε μέχρι τα σύνορα , είτε φεύγουν από αυτά. Μας πιάνει θλίψη βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν με ότι δύναμη έχουν να βρουν ένα καλύτερο αύριο για εκείνους και τα παιδιά τους. Μπορεί να είναι από τη Συρία, το Μπαγκλαντές ή την Αφρική, όμως εδώ περπατάνε όλοι μαζί μέχρι να βρουν τη δική τους γη της επαγγελίας. Φτάνουμε στα σύνορα. Έχει ουρά, όμως γρήγορα φτάνουμε μέχρι τον έλεγχο. Τα ίδια και στα σύνορα με τα Σκόπια. Ο Σκοπιανός συνοριοφύλακας μας χαιρετάει στα Ελληνικά! Αλλάζουμε Σκοπιανά δηνάρια για βενζίνες και διόδια. Η ισοτιμία δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 10 χρόνια. 1 ευρώ είναι 60 δηνάρια. Προχωρούμε. Σχεδόν όλος ο δρόμος μέχρι την Ελλάδα είναι καλός αυτοκινητόδρομος. Μέσα σε δύο ώρες έχουμε φτάσει στα σύνορα με την Ελλάδα. Δεν καθυστερούμε σχεδόν καθόλου. Ευτυχώς ο Έλληνας συνοριοφύλακας μας αλλάζει τα δηνάρια που μας περίσσεψαν σε ευρώ. Αυτοί κάθε μέρα μπαίνουν και γεμίζουν τα αυτοκίνητα τους με την πολύ φθηνή βενζίνη των Σκοπίων. Αλλάζουμε την ώρα μας 1 ώρα μπροστά.

Ημέρα 23η: Ένα τασάκι παρακαλώ!

 Σήμερα ξυπνάμε λίγο αργά, αφού το γλέντι με τους Έλληνες χθες το βράδυ κράτησε λίγο παραπάνω. Ο ήλιος έχει αρχίσει να σηκώνεται πάνω από το Δούναβη και να ζεσταίνει το τροχόσπιτο μας. Ετοιμαζόμαστε με αργούς ρυθμούς, ενώ βλέπουμε και τους Έλληνες να ξυπνούν ο ένας μετά τον άλλο. Ο Βασίλης βρίσκει τον Διονύση, από την Αθήνα, που έκανε φίλο χθες το βράδυ και παίζει λίγο ακόμα μαζί του πριν τον αποχαιρετήσει. Σήμερα έχουμε να κάνουμε λίγα χιλιόμετρα. Το αυτοκίνητο μας δεν μας επιτρέπει να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα. Έτσι θα οδηγήσουμε όλη τη Σερβία προς τα νότια, μέχρι την πόλη Vranje, 350 χιλιόμετρα από εδώ. Γύρω στις 9:30 αναχωρούμε από το κάμπινγκ Dunav. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, ένα περιπολικό μας καθοδηγεί και παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο που περνάει μέσα από το Βελιγράδι. Το αποχαιρετούμε και δίνουμε ραντεβού για το άμεσο μέλλον! Ο αυτοκινητόδρομος πλέον έχει αρκετούς Τούρκους που κατεβαίνουν μαζί μας προς το νότο. Οι δρόμοι μας θα χωρίσουν στη Νις, όπου αυτοί θα φύγουν τον Ε80 προς την Βουλγαρία και στη συνέχεια την Τουρκία και εμείς θα πάρουμε τον Ε75 προς την Αθήνα. Τα χιλιόμετρα φεύγουν γρήγορα. Λίγο πριν τη Νις, πάνω στο δρόμο, βλέπουμε το ξενοδοχείο που σήμερα λέγεται Βόσπορος και μας είχε φιλοξενήσει για ένα βράδυ με το τροχόσπιτο μας, στον κήπο του πριν από 11 χρόνια. Τότε ήταν βομβαρδισμένο από τον πόλεμο και παρατημένο, ενώ το χορτάρι στον κήπο του ξεπερνούσε το 1 μέτρο! Θυμόμαστε που το νερό που έβγαινε από τις βρύσες του ήταν κατάμαυρο! Αμέσως μετά το ξενοδοχείο αυτό βλέπουμε το ξενοδοχείο Ναίς. Φτάσαμε στη διασταύρωση. Μπαίνουμε στο πάρκινγκ για να ξεκουράσουμε το αυτοκίνητο.

Ημέρα 22η: Το υπέροχο Βελιγράδι!

Σήμερα είμαστε σχεδόν έτοιμοι από χθες, ξυπνάμε νωρίς και γύρω στις 7:30 αναχωρούμε από το κάμπινγκ. Μετά από αρκετές συσκέψεις αποφασίσαμε να μην γυρίσουμε προς τα πίσω, προς τη Βουδαπέστη, ώστε στη συνέχεια να πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο Μ5, που θα μας έφτανε μέχρι το Szeged, στα σύνορα με την Σερβία, αλλά να πάρουμε τους επαρχιακούς δρόμους. Με αυτή την τακτική θα μειώσουμε αρκετά τα χιλιόμετρα μέχρι να βγούμε από την  Ουγγαρία. Η "Τζέσικα" (έτσι έχουμε ονομάσει το GPS μας), προσπαθεί να μας μεταπείσει μάταια ότι δεν έχουμε κάνει καλή επιλογή. Την απενεργοποιούμε και συνεχίζουμε. Μετά τα πρώτα 20-30 χιλιόμετρα, έχοντας πολύ χαμηλή ταχύτητα μέσα στα χωριά, με αυτοκίνητα που κινούνται απελπιστικά αργά και  έξω από αυτά, αλλά και πολλές φορές με κακό οδόστρωμα, αποφασίζουμε για πρώτη φορά να την ακούσουμε. Τελευταία στιγμή γυρίζουμε προς την Βουδαπέστη με τον αυτοκινητόδρομο Μ7, παίρνουμε τον περιφερειακό Μ0 και στη συνέχεια μπαίνουμε στον Μ5. Ο δρόμος είναι πολύ καλός. Κρατάμε μία σταθερή ταχύτητα, γύρω στα 90 χιλιόμετρα και προχωρούμε. Μετά τα πρώτα 250 χιλιόμετρα παρατηρούμε τη θερμοκρασία του αυτοκινήτου να ανεβαίνει. Σταματάμε, περιμένουμε να κρυώσει και προσθέτουμε νερό στο ψυγείο. Τα συμπτώματα του αυτοκινήτου μας λένε ότι μάλλον στην αρχή του ταξιδιού, τότε που έβγαζε καπνούς το αυτοκίνητο, κάψαμε φλάτζα... Συνεχίζουμε με προσοχή, κλείνουμε όμως και το air-condition που βλέπουμε να ανεβάζει τη θερμοκρασία κι άλλο.

Ημέρα 21η: Η σούπα Γκούλας, και προετοιμασία επιστροφής

400 γρ. μαλακό μοσχαρίσιο κρέας κομμένο σε μικρούς κύβους
3 ψιλοκομμένα κρεμμύδια
ελαιόλαδο
2,5 λίτρα νερό
1-2 σκελίδες λιωμένο σκόρδο
2 κουταλιές της σούπας κόκκινη πάπρικα (σκόνη)
1 πράσινη πιπεριά σε μικρά κομματάκια
1 κίτρινη πιπεριά σε μικρά κομματάκια
1 ντομάτα ψιλοκομμένη
2 καρότα ψιλοκομμένα
4 πατάτες κομμένες. σε μικρούς κύβους
1 κουταλιά της σούπας κύμινο
Αλάτι – πιπέρι
Ψιλοκομμένος μαϊντανός
μακαρονάκι για σούπα (προαιρετικό)


Σοτάρουμε το κρεμμύδι στο λάδι. Μόλις μαλακώσει ρίχνουμε την πάπρικα και λίγο νεράκι. Ανακατεύουμε. Προσθέτουμε το κρέας και ανακατεύουμε μέχρι να πάρει χρώμα.Προσθέτουμε το κύμινο, το πιπέρι και λίγο ακόμα νερό. Κλείνουμε τη χύτρα και από τη στιγμή που θα χαμηλώσουμε τη φωτιά μαγειρεύουμε 30'-40' ανάλογα με το πόσο μαλακό είναι το κρέας.

Ανοίγουμε και ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το μαϊντανό. Κλείνουμε τη χύτρα και από τη στιγμή που θα χαμηλώσουμε τη φωτιά μαγειρεύουμε 15'. Ανοίγουμε και ρίχνουμε το μακαρονάκι. Μαγειρεύουμε με ανοιχτή την κατσαρόλα μέχρι να μαλακώσει. Σερβίρουμε πασπαλίζοντας με μαϊντανό.

Ημέρα 20η: Ο Γύρος της λίμνης Μπάλατον

Σήμερα όπως και χθες ξυπνάμε αργά και κάνουμε με το πάσο μας τις πρωινές μας δραστηριότητες. Κατά τις 11:00 αποφασίζουμε να περάσουμε απέναντι τη λίμνη, από το στενότερο σημείο της, τη χερσόνησο Τίχανυ , η οποία βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα πιο Δυτικά από το κάμπινγκ μας. Φτάνουμε πολύ γρήγορα και πληρώνουμε 3800 φιορίνια για να περάσουμε απέναντι με το φέρυ μπωτ. Η απόσταση δεν είναι μεγαλύτερη από 1 χιλιόμετρο. Με το που μαζεύονται γύρω στα 15 αυτοκίνητα ξεκινάμε, ενώ το απέναντι φερυ μπώτ  ξεκινά κι αυτό και κάνει την αντίστροφη διαδρομή. Το μάτι μας προς τα δυτικά της λίμνης δεν βλέπει τέρμα. Η λίμνη μοιάζει με θάλασσα.Φτάνουμε πολύ γρήγορα απέναντι Szantod και οδηγούμε μέχρι την πόλη Siofok. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής δεν είναι ακριβώς δίπλα στη λίμνη και έτσι για να τη δούμε μπαίνουμε προς τα μέσα. Παντού έχει παραλίες, τη μία δίπλα στην άλλη.

Ημέρα 19η: Χαλάρωση και ηρεμία!

Σήμερα δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα απολύτως. Θα μείνουμε στο κάμπινγκ και θα χαλαρώσουμε. Ξυπνάμε με την ησυχία μας. Το πρωινό περνάει ήρεμα. Το μόνο που μας απασχολεί είναι που πέφτει ο ήλιος. Αλλάζουμε το τραπέζι μας 3-4 φορές θέση, αφού κάθε φορά και άλλο δέντρο μας κάνει σκιά. Τρώμε ένα καλό πρωινό. Ο Βασίλης τρώει μία φέτα μερέντας σαν το κεφάλι του! Κάνουμε το πρόγραμμα το τεμπέληδων. Είναι όταν δεν έχεις πραγματικά δουλειά να κάνεις και κάθεσαι και βάζεις σε σειρά μικρές και ασήμαντες καθημερινές δουλειές. Από τις πρώτες είναι το πλύσιμο των πιάτων που κάνουμε νωρίς, ώστε να μην μας πιάσουν οι ζέστες. Εδώ στη λίμνη Μπάλατον έχει αρκετή ζέστη, όχι βέβαια σαν τα σαραντάρια της Λάρισας! Αργότερα και σαν επιβράβευση κάνουμε βουτιές στην πισίνα. Αφού χορταίνουμε την πισίνα βγαίνουμε στο χωριό. Κάνουμε μία βόλτα με το αυτοκίνητο. Παρατηρούμε ότι το Balatonfured εκτείνεται αρκετά. Βλέπουμε πολλά ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και άλλες τουριστικές επιχειρήσεις, όμως δεν γίνεται αυτός ο χαμός με τις ταμπέλες που βλέπουμε στην Ελλάδα. Επισκεπτόμαστε ένα ALDI που είχαμε να δούμε από τότε που έφυγε από την Ελλάδα. Ψωνίζουμε για να φτιάξουμε μεζεδάκια το μεσημέρι.

Ημέρα 18η: Λίμνη Μπάλατον, η βαριά βιομηχανία τουρισμού της χώρας

Σήμερα το πρόγραμμα λέει λίμνη Μπάλατον. Όπως διαβάζουμε και στη wikipedia η Μπάλατον (Balaton) είναι μία μεγάλη λίμνη γλυκού νερού στην Ουγγαρία, στην περιοχή της Υπερδουναβίας, νοτιοδυτικά της Βουδαπέστης. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Κεντρική Ευρώπη και ένας από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς στην Ουγγαρία. Το μήκος της Μπάλατον είναι 77 χιλιόμετρα, το πλάτος της 14 χιλιόμετρα και το μέγιστο βάθος της μόλις 12,2 μέτρα. Η ορεινή περιοχή της βόρειας όχθης της Μπάλατον, ο Βακονικός Δρυμός, είναι γνωστή για την ιστορία της και για την οινοπαραγωγή της, ενώ η πεδινή νότια όχθη είναι γνωστή για τα θέρετρά της. Το μικροκλίμα γύρω από τη λίμνη κατέστησε και καθιστά και σήμερα την περιοχή της ιδανική για αμπελοκαλλιέργεια. Η λίμνη, παίζοντας τον ρόλο καθρέφτη, αυξάνει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που δέχονται οι αμπελώνες γύρω από αυτή. Αυτή η «προσομοίωση» μεσογειακού κλίματος, σε συνδυασμό με κόκκους ηφαιστειογενών πετρωμάτων στο έδαφος, έχει καταστήσει την περιοχή ονομαστή για τα κρασιά της ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή. Η μέση θερμοκρασία του νερού το καλοκαίρι είναι 25 °C, κάτι που καθιστά το κολύμπι στη λίμνη δημοφιλές. Εκτός από το κολύμπι υπάρχουν ένα σωρό δραστηριότητες που μπορεί κάποιος να κάνει, αφού η λίμνη Μπάλατον αποτελεί ουσιαστικά τη βαριά βιομηχανία τουρισμού της χώρας.

Ημέρα 17η: Μουσεία και επιτέλους νοστιμότατο Ασιατικό φαγητό!

Για τη σημερινή ημέρα αλλάξαμε το πρόγραμμα 3-4 φορές. Τελικά αποφασίσαμε να δούμε την Εθνική Πινακοθήκη, το ναό του Ματία και τον προμαχώνα του Ψαρά στην Βούδα, την πλατεία των Ηρώων και ξεκούραση σε ένα ιδιαίτερο καφέ με γάτες στην Πέστη και στο τεχνολογικό κέντρο CSOPA, στα νότια περίχωρα της πόλης. Ξυπνάμε πολύ νωρίς, ενώ πάνω από τα κεφάλια μας προσγειώνονται όλες οι αεροπορικές χαμηλού κόστους. Το αεροδρόμιο δεν είναι μακριά από εδώ. Η Λίνα έχει τρομερή ενεργητικότητα. Βάζει πλυντήριο, απλώνει, καθαρίζει το τροχόσπιτο, πλένει ότι μας λέρωσε η βροχή στην προηγούμενη πόλη και βάζει κανόνες. Πλέον όποιος θέλει να μπει στο τροχόσπιτο θα το κάνει μόνο ξυπόλυτος! Ετοιμαζόμαστε, τρώμε τα πρωϊνά μας και γύρω στις 10:30 ξεκινάμε. Βγάζουμε το οικογενειακό ημερήσιο εισιτήριο για τα μέσα μεταφοράς και φεύγουμε προς την Εθνική Πινακοθήκη στην απέναντι πλευρά της Βούδα. Σε 45' είμαστε μπροστά στην είσοδο του μουσείου. Βγάζουμε εισιτήρια και μπαίνουμε.

Ημέρα 16η: Βουδαπέστη και το τσίρκο των παιδικών μας χρόνων!

Σήμερα ξυπνάμε με ήλιο! Ο Κωστής και η Λίνα σηκώνονται από πολύ νωρίς. Ετοιμαζόμαστε άλλωστε για τη Βουδαπέστη. Έχουμε να έρθουμε στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας από τον Ιανουάριο του 2011... Ξεκινάμε λίγο μετά τις 8:00. Ο δρόμος είναι πολύ εύκολος, αφού είναι ένας επίπεδος αυτοκινητόδρομος σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Χωρίς απρόοπτα φτάνουμε στην πρωτεύουσα. Δεν έχει μεγάλη κίνηση. Σήμερα είναι Σάββατο. Παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο Μ0 και γύρω στις 11:00 είμαστε έξω από το Arena Camping. Ο νεαρός στη ρεσεψιόν μας λέει να μπούμε και να στήσουμε όπου θέλουμε. Στηνόμαστε δίπλα σε ένα βανάκι με νεαρούς από την Ολλανδία. Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε στην πόλη. Είμαστε σχετικά κοντά στο κέντρο. Κοντά στο κάμπινγκ βρίσκεται ένας αυτόματος πωλητής εισιτηρίων. Αγοράζουμε με 3300 φιορίνια (περίπου 11 ευρώ) ένα οικογενειακό εισιτήριο ημέρας για μετακίνηση με κάθε μέσο μαζικής μεταφοράς. Παίρνουμε το λεωφορείο και στη συνέχεια το μετρό Μ3. Κατεβαίνουμε στη στάση Deák Ferenc tér. Ήρθαμε στα παλιά μας τα λημέρια! Λίγο πιο πάνω ήταν το διαμέρισμα που είχαμε νοικιάσει το 2011... Περπατάμε μέχρι την αρχή της Vaci utce. Χαμός από κόσμο!

Ημέρα 15η: Eger και η κοιλάδα με τα όμορφα κορίτσια

Σήμερα το πρόγραμμα έχει να επισκεφτούμε το Eger. Το Eger είναι μία πόλη 55000 κατοίκων, 110 χιλιόμετρα από εδώ. Ο αυτοκινητόδρομος Μ3 θα κάνει το ταξίδι μας να διαρκέσει γύρω στη μία ώρα. Ξυπνάμε, τρώμε πρωινό και αναχωρούμε. Στη διαδρομή διαβάζουμε πληροφορίες για την πόλη. Η πόλη εκτός του ότι βρίσκεται σε μία περιοχή γεμάτη αμπέλια και είναι γνωστή για το κρασί της, έχει και μία μεγάλη ιστορία. Το 1552 οι Ούγγροι κατάφεραν να την απελευθερώσουν από τους Τούρκους μετά από 170 χρόνια σκλαβιάς. Η προσπάθεια των Τούρκων να καταλάβουν το κάστρο της πόλης την ίδια χρονιά, είναι πλέον ένας θρύλος που γνωρίζει κάθε μικρό παιδί στη χώρα. Η πολιορκία διήρκεσε 1 μήνα. Το κάστρο υπερασπιζόταν ο Istvan Dobo, με 2.000 ηρωικούς στρατιώτες, απέναντι σε 100.000 Τούρκους. Οι γυναίκες του κάστρου από την πλευρά τους, φρόντιζαν να ρίχνουν καυτό λάδι στους πολιορκητές. Η περιοχή από τότε είχε πολύ καλό μαύρο-κόκκινο κρασί, το οποίο έπαιξε και αυτό το ρόλο του. Οι στρατιώτες πολεμούσαν με σθένος και αυταπάρνηση, έτσι κυκλοφόρησε στους Τούρκους η φήμη ότι πίνουν το αίμα του ταύρου, γιαυτό και έχουν αυτή τη δύναμη, Ήταν τότε που γεννήθηκε το όνομα του κρασιού της περιοχής Bikaver, που σημαίνει το αίμα του ταύρου!

Ημέρα 14η: Ουγγαρία και ανάγκη για ξεκούραση

Σήμερα φεύγουμε από την Ρουμανία και μπαίνουμε στην Ουγγαρία. Ξυπνάμε νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Γύρω στις 8:00 είμαστε έτοιμοι, αποχαιρετούμε την κυρία του κάμπινγκ και φεύγουμε με κατεύθυνση το Satu Mare. Επιλέγουμε το δρόμο 19, ο οποίος αρχικά κινείται παράλληλα με το ποτάμι που χωρίζει τη Ρουμανία με την Ουκρανία. Κάποια στιγμή μάλιστα φτάνουμε σε απόσταση 20 μέτρων από τα σύνορα. Ο δρόμος ξαφνικά στρίβει και αρχίζει μία διαδρομή με ανηφόρες και κατηφόρες, μέσα σε ένα πυκνό δάσος. Κινούμαστε αργά. Η διαδρομή αυτή τελειώνει στο χωριό Livada, όπου εδώ τα σπίτια δείχνουν το ένα καλύτερο από το άλλο, Πολύ πλούσιο χωριό! Μπαίνουμε στο Satu Mare. Το GPS μας περνάει μέσα από το κέντρο της πόλης. Αγωνία μέχρι να βρούμε το δρόμο για το Petea που είναι στα σύνορα, αφού είναι δύσκολο να οδηγείς με ένα τροχόσπιτο 7,5 μέτρων μέσα σε πόλη. Επιτέλους βγαίνουμε, αφού παραλίγο να πατήσουμε μία γιαγιά, ενώ φάγαμε και μερικά κορναρίσματα! Παρόλα αυτά η πόλη του Satu Mare, απ' όπου κατάγεται και η γυναίκα του μηχανικού που προσέχει το αυτοκίνητο μας, είναι μία πολύ όμορφη και τακτική πόλη. Μας αρέσει πάρα πολύ!

Ημέρα 13η: Το πολύχρωμο νεκροταφείο!

Σήμερα ξυπνάμε με τη βροχή που πέφτει δυνατά πάνω στη σκεπή του τροχόσπιτου. Ευτυχώς προλαβαίνουμε να κρύψουμε τα ρούχα που στεγνώνουν από το χθεσινό πλυντήριο κάτω από μια μαρκίζα. Έχουμε εμπιστοσύνη ότι την κατάλληλη στιγμή θα σταματήσει η βροχή! Κατά τις 10:00 φεύγουμε για το χωριό Sapanta, 19 χιλιόμετρα από δω, Εκεί βρίσκεται, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ένα διαφορετικό νεκροταφείο.  Ο δρόμος μέχρι εκεί είναι ακριβώς πάνω στα σύνορα με την Ουκρανία. Το πρωί ρωτήσαμε την κυρία του κάμπινγκ αν θα μπορούσαμε να περάσουμε μέσα και μας απάντησε ότι θα μπορούσαμε με τα διαβατήρια να περάσουμε, όμως η κατάσταση που θα αντικρίζαμε δεν θα μας άρεσε... Πολύ φτώχεια και ρημαγμός .... Ας δούμε λέμε αυτά που θέλουμε για σήμερα και βλέπουμε. Στο δρόμο μας πιάνει μία πολύ δυνατή βροχή και οδηγούμε αργά, προσπαθώντας να δούμε. Λίγο πριν το χωριό η βροχή σταματάει! Είναι αυτό που υπολογίζαμε! Βρίσκουμε το νεκροταφείο, παρκάρουμε, πληρώνουμε είσοδο και μπαίνουμε. Εκπληκτικό! Κάθε τάφος έχει ζωγραφισμένη μία φιγούρα με το επάγγελμα του κάθε ενός και σε κάποιους από αυτούς γράφει και κάποια λόγια. Τα χρώματα είναι μοναδικά!

Ημέρα 12η: Η περιοχή Maramures και το λάστιχο!

Σήμερα έχουμε πολύ δρόμο και ξυπνάμε νωρίς. Πρέπει να γυρίσουμε ένα μέρος του δρόμου που κάναμε προχθές πίσω (μέχρι τη Bistrita) και να ανεβούμε προς το βορρά, μέχρι την πόλη Sighetu Marmatiei, στην περιοχή Maramures, που είναι και ο τελικός προορισμός μας. Η πόλη Sighetu Marmatiei βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα με την Ουκρανία. Ένα ποτάμι τους χωρίζει. Η απόσταση είναι 319 χιλιόμετρα και υπολογίζουμε να κάνουμε γύρω στις 6:30 ώρες. Θα μπορούσαμε να μειώσουμε την απόσταση στρίβοντας πριν την πόλη Vatra Dornei στον δρόμο 18, όμως με βάση τις πληροφορίες μας ο δρόμος είναι πάρα πολύ κακός και δεν θέλουμε να σπάσουμε το τροχόσπιτο! Η επιλογή μας αυτή μας προσθέτει γύρω στα 100 χιλιόμετρα διαδρομή, παρόλα αυτά θεωρείται αναγκαία. Μέχρι τώρα οι δρόμοι που έχουμε κινηθεί ήταν όλοι από καλοί έως άριστοι. Στις 8:30 είμαστε κοτσαρισμένοι (χθες πληρώσαμε για τα 2 βράδια στο κάμπινγκ 20 ευρώ), χαιρετούμε την ηλικιωμένη κυρία που μάλλον είναι η μητέρα της Cristiana και ξεκινάμε.

Ημέρα 11η: Τα ζωγραφισμένα μοναστήρια

Σήμερα η μέρα ξεκινάει με βροχή. Την ακούμε που πέφτει πάνω στη στέγη του τροχόσπιτου την ώρα που ξυπνάμε. Ευτυχώς είναι ψιλόβροχο. Τρώμε το πρωινό μας και ξεκινάμε για τη βόλτα στα ξακουστά ζωγραφισμένα μοναστήρια. Η περιοχή της Μπουκοβίνα έχει αρκετά τέτοια ορθόδοξα μοναστήρια, τα οποία χτίστηκαν στα τέλη του 15ου αιώνα και ξεχωρίζουν από το γεγονός ότι οι εξωτερικοί τους τοίχοι είναι διακοσμημένοι με μοναδικές τοιχογραφίες, οι οποίες αναπαριστούν ολοκληρωμένα θρησκευτικά θέματα, όπως η τελική κρίση, το δέντρο του Ιεσσαί (το γενεαλογικό δέντρο της ενσάρκωσης του Ιησού Χριστού) ή θέματα εμπνευσμένα από τη Βυζαντινή τέχνη. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχουν υποστεί καμία απολύτως παρέμβαση, είναι καλά διατηρημένες και φυσικά συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο πολιτιστικών μνημείων της Ουνέσκο. Αποφασίζουμε να δούμε τα 4 πιο σημαντικά μοναστήρια από αυτά, ξεκινώντας από το Humor, το οποίο βρίσκεται 1 χιλιόμετρο μακριά από το κάμπινγκ μας. Παρκάρουμε έξω από αυτό και πληρώνουμε φυσικά για το πάρκινγκ 3 λέι. Πληρώνουμε την είσοδο (5 λέι ο κάθε ενήλικας και 2 λέι το κάθε παιδί) και την δυνατότητα να φωτογραφίζουμε (10 λέι) και μπαίνουμε μέσα. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό! Παρόλο που ο καιρός είναι μουντός και τα χρώματα δεν φαίνονται τόσο ζωντανά είναι κάτι που αξίζει να δει κάποιος!

Ημέρα 10η: Η πανέμορφη Ρουμανία!

Το πρόγραμμα σήμερα έχει πολύ δρόμο. Θα φύγουμε με κατεύθυνση την Μπουκοβίνα (που σημαίνει γη της οξιάς), στα βορειοανατολικά της χώρας, εκεί όπου βρίσκονται τα ξακουστά ζωγραφισμένα ορθόδοξα μοναστήρια. Μέχρι εκεί θέλουμε 308 χιλιόμετρα και γύρω στις 7 ώρες οδήγηση. Και σήμερα έχει κρύο και ανάβουμε τη θέρμανση. Ετοιμαζόμαστε γρήγορα και πριν τις 9:00 είμαστε στο δρόμο. Σήμερα είναι Κυριακή και δεν έχει κίνηση στους δρόμους. Αφήνουμε την Sighisoara και κατευθυνόμαστε προς το Targu Mures, εκεί όπου μας είπαν ότι θα βρούμε βενζινάδικο να αγοράσουμε τη βινιέτα (διόδια για το αυτοκίνητο) της επόμενης εβδομάδας. Στο δρόμο περνάμε από χωριά και βλέπουμε τον κόσμο που πάει στην εκκλησία με τα καλά του. Πολύ όμορφες εικόνες! Τα κάρα που συναντούμε έχουν αρχίσει να πληθαίνουν. Ο δρόμος είναι πολύ καλός και μέχρι να φτάσουμε στον τελικό προορισμό έτσι θα είναι. Πραγματικά λίγο πριν το Targu Mures βρίσκουμε ένα μεγάλο βενζινάδικο και αγοράζουμε τη βινιέτα. Πιάνουμε κουβέντα με τον υπάλληλο σχετικά με την Ελλάδα. Μας λέει ότι και η Ρουμανία, λόγω της κακής διαχείρισης, δεν θα έχει ψωμί να φάει σε λίγα χρόνια. Περιμένει του χρόνου να έρθει στην Ελλάδα και στα νησιά της. Συνεχίζουμε. Reghin, Bistrita και πιάνουμε πάλι τον κεντρικό κορμό των Καρπαθίων.

Ημέρα 9η: Μα να ξεχάσουμε το δόντι!

Ξυπνάμε με κρύο. Ανάβουμε για πρώτη φορά τη σόμπα για να ζεσταθούμε! Σήμερα έχουμε να κάνουμε λίγα χιλιόμετρα. Θα φτάσουμε στην πόλη Sighisoara, 139 χιλιόμετρα από εδώ. Ετοιμαζόμαστε με την ησυχία μας και φεύγουμε γύρω στις 9:30. Στα πρώτα χιλιόμετρα ο Βασίλης ρωτάει αν γράψαμε στο blog για το δόντι του που βγήκε χθες το βράδυ. Αμάν το ξεχάσαμε! Θα επανορθώσουμε την επόμενη μέρα... Ο Βασίλης λοιπόν είχε το μπροστινό του δόντι πολλές μέρες που δεν έλεγε να βγει. Εχθές και μετά από δικές του προσπάθειες το έβγαλε και τώρα είναι και περήφανος και λίγο τσιφούτης! Παίρνει τη μηχανή και τραβάει σέλφις μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που οδηγούμε. Οδηγούμε μέσα στο δάσος. Βλέπουμε πολλούς που πουλάνε μανιτάρια (μαύρη τρούφα) στην άκρη του δρόμου. Βλέπουμε επίσης και σήμερα πάρα πολλούς που κάνουν ωτοστόπ. Και στην Ελλάδα παλιά ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαδρομή είναι υπέροχη! Πλησιάζουμε στην Sighisoara. Το κάμπινγκ βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, σε ένα παρκάκι. Το βρίσκουμε εύκολα και τακτοποιούμαστε. Το κάμπινγκ δεν είναι παρά μία πισίνα που έχουν διαμορφώσει το πάρκινγκ της σε χώρο στάθμευσης τροχοσπίτων και τροχοκινούμενων. Έχει παρόλα αυτά τα βασικά. Δίπλα μας είναι ένα ζευγάρι Καταλανών. Η κυρία μας πιάνει κουβέντα. Ξέρουν όπως όλοι που συναντάμε για την Ελλάδα και μας ρωτάει τι θα γίνει τώρα που ψηφίσαμε Όχι. Τι να απαντήσουμε; Της λέμε πόσο αγαπάμε τη Βαρκελώνη...

Ημέρα 8η: Πικ νικ με θέα έναν από τους ωραιότερους δρόμους του κόσμου

Σήμερα το εγερτήριο είναι πολύ πρωί. Ο προορισμός είναι το Sibiu, με ενδιάμεση στάση το πέρασμα Transfagarasan, που θεωρείται ένας από τους 10 πιο όμορφους δρόμους του κόσμου. Δύσκολο να σηκωθούμε από τη ζέστη του παπλώματος, αφού έχει κρύο και δεν έχει σταματήσει να βρέχει από χθες. Καταφέρνουμε να φύγουμε στις 7:15. Η κατεύθυνση μας είναι Δυτικά. Όσο προχωρούμε η συννεφιά διαλύεται και εμφανίζεται ένας λαμπρός ήλιος. Η φύση γύρω μας είναι μαγευτική! Δάση και όμορφα χωριά. Σκεφτόμαστε πόσο λάθος κάνουμε κάθε φορά, όταν τοποθετούμε μία χώρα και έναν λαό στο μυαλό μας κάπως, ενώ στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά. Πριν φύγουμε σκεφτόμασταν τους άσχημους δρόμους που θα συναντούσαμε, την φτώχεια και την εξαθλίωση που θα βλέπαμε, την καχυποψία που θα είχαμε, την ανασφάλεια που θα νοιώθαμε σε κάθε μας κίνηση. Τίποτε από όλα αυτά... Η Ρουμανία είναι μία εξαιρετική χώρα, με γενικά καλούς δρόμους, με μοναδική φύση, πεντακάθαρη στις πόλεις και τα χωριά της, με ύφος και στυλ, και όχι με την κακογουστιά της Ελλάδας, με ζεστούς και φιλικούς ανθρώπους. Δεν νοιώσαμε ανασφάλεια ούτε μία στιγμή. Σίγουρα δεν είναι μία πλούσια χώρα, όμως αυτό δεν το βλέπεις εξώφθαλμα όπως σε άλλες χώρες. Είναι ένας ιδανικός προορισμός διακοπών. Πλησιάζουμε προς το πέρασμα Transfagarasan. Στο βάθος βλέπουμε τα βουνά που θα ανεβούμε. Στρίβουμε στη διασταύρωση και ξεκινάμε.

Ημέρα 7η: Δράκουλες και καταιγίδες

Σήμερα κλείνουμε 1 εβδομάδα διακοπών. Λένε ότι μετά την πρώτη εβδομάδα ξεκινάνε οι διακοπές, αφού μέχρι τότε το μυαλό σκέφτεται τις δουλειές που έκανε πριν. Για μας σήμερα είναι μέρα ξεκούρασης. Έχουμε να δούμε τον πύργο του Δράκουλα το πρωί, στη συνέχεια να πάμε σε ένα πάρκο με νεροτσουλήθρες και τέλος να επισκεφτούμε ένα στίβο περιπέτειας. Ξυπνάμε σχετικά νωρίς ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε. Ο πύργος είναι πολύ κοντά μας, στο ίδιο χωριό που βρίσκεται το κάμπινγκ. Φτάνουμε αμέσως και παρκάρουμε σε ένα από τα δύο ιδιωτικά πάρκινγκ. Από το πάρκινγκ μέχρι την είσοδο στον πύργο συναντούμε μαγαζάκια που πουλάνε διάφορα αναμνηστικά, τα περισσότερα με θέμα φυσικά το Δράκουλα. Πληρώνουμε την είσοδο και μπαίνουμε. Η κοπέλα που μας έκοψε τα εισιτήρια μας μοιάζει λίγο με την υπηρέτρια του Δράκουλα που βλέπαμε στις ταινίες! Το κάστρο αυτό χτίστηκε το 1382 από τους Σάξονες για να προστατευθεί το πέρασμα του Bran από τους Τούρκους. Το κάστρο φιλοξένησε τον Δράκουλα Vlad Tepes κατά τη διάρκεια μαχών του ενάντια στους Τούρκους το 1462. Περπατάμε μέσα στον υπέροχο περίβολο και μπαίνουμε μέσα στο κάστρο, το οποίο έχει ύψος 60 μέτρα.

Ημέρα 6η: Τα τέρατα της Τρανσυλβανίας

Σήμερα ξεκινάμε νωρίς το πρόγραμμα μας. Πρέπει να φύγουμε γύρω στις 8:00 με κατεύθυνση την περιοχή της Τρανσυλβανίας και την πόλη Bran, την πόλη που βρίσκεται ο πύργος του Δράκουλα. Με τη συνηθισμένη καθυστέρηση της μίας ώρας είμαστε κοτσαρισμένοι και έτοιμοι να φύγουμε. Χαιρετάμε τον υπάλληλο του κάμπινγκ και ξεκινάμε. Στα πρώτα 2 χιλιόμετρα και πριν ακόμα αρχίσει να λειτουργεί το GPS κάνουμε λάθος σε μία πολύ άσχημα τοποθετημένη ταμπέλα και φεύγουμε με κατεύθυνση της Κωνστάντζα. Όταν είσαι με τροχόσπιτο 7,5 μέτρων δεν είναι τόσο εύκολο να κάνεις αναστροφή οπουδήποτε. Προχωράμε αρκετά χιλιόμετρα ανατολικά, μέχρι να βρούμε έναν δρόμο να μας γυρίσει πίσω. Ευτυχώς, και για καλή μας τύχη, βρίσκουμε μετά από λίγο διαστάυρωση για τον αυτοκινητόδρομο Α3 με κατεύθυνση το βορρά. Ο δρόμος φαίνεται να είναι καινούργιος, το GPS δεν τον έχει σαν δρόμο, έχει τρεις λουρίδες και δεν έχει καθόλου κίνηση! Όλα καλά. Σε 180 χιλιόμετρα θα είμαστε στον προορισμό μας. Καθώς προχωράμε η φύση αρχίζει να αλλάζει. Μπαίνουμε στα βουνά των Καρπαθίων. Τα σπίτια αρχίζουν να μοιάζουν με αυτά της Ελβετίας. Όμορφα! Περνάμε έξω από την πόλη Sinaia, ιδανικό μέρος για πεζοπόρους το καλοκαίρι και σκιέρ το χειμώνα. Συνεχίζουμε και πριν φτάσουμε στο Brasov στρίβουμε ανατολικά με κατεύθυνση το Bran. Φτάνουμε στο χωριό και το κάμπιγκ γύρω στις 12:00. Το κάμπινγκ μας αρέσει πολύ! Στήνουμε πολύ γρήγορα το τροχόσπιτο, αφού τα παιδιά έχουν πλέον συντονιστεί και βοηθάνε. Τσιμπάμε κάτι στα γρήγορα και φεύγουμε για το Brasov, 30 χιλιόμετρα από εδώ.

Ημέρα 5η: Ημέρα μουσείων

Σήμερα ξυπνάμε με το πάσο μας. Έχουμε να δούμε 2 ή 3 μουσεία μέχρι το βράδι, κι έτσι δεν βιαζόμαστε. Τρώμε πρωϊνό και ξεκινάμε για το πάρκινγκ της πλατείας Victoriei. Έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε το κέντρο του Βουκουρεστίου.Το πρώτο μουσείο που θα επισκεφτούμε είναι της Φυσικής Ιστορίας Grigore Antipa. Δεν περιμένουμε να δούμε κάτι που θα μας εντυπωσιάσει τόσο πολύ, μετά το μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου που επισκεφτήκαμε πέρσι, όμως πάντα ένα τέτοιο μουσείο είναι μαγνήτης για τα παιδιά. Παρκάρουμε και προπληρώνουμε 2 ώρες (η ώρα στοιχίζει 1,5 λέι ή 0,34€). Στην είσοδο του μουσείου υπάρχουν 3-4 ευγενικότατοι υπάλληλοι οι οποίοι σε καθοδηγούν για να πληρώσεις στο αυτόματο μηχάνημα (20 λέι για τον ενήλικα και δωρεάν για τα παιδιά), ενώ πληρώνουμε επιπρόσθετα για τις δύο εκθέσεις των αραχνών και των πεταλούδων (20 λέι για τον ενήλικα και 15 λέι για το παιδί). Το βασικό μουσείο καλύπτεται μέσα σε 3 ορόφους και ξεκινάμε από το υπόγειο. Από τα πρώτα εκθέματα αντιλαμβανόμαστε ότι το μουσείο αυτό είναι από τα καλύτερα του είδους του στον κόσμο! Εκτός από τα εκθέματα, που είναι πραγματικά πολλά και εντυπωσιακά, υπάρχουν παντού επεξηγήσεις, οθόνες διαδραστικές όπου ο επισκέπτης μπορεί να διαβάσει περισσότερες πληροφορίες, ενώ υπάρχουν ταμπέλες για τυφλούς με πληροφορίες για τα εκθέματα στο σύστημα μπράιγ! Είναι οργανωμένο τόσο καλά που δεν σου κάνει κέφι να βιαστείς να το δεις.