Ημέρα 18η: Όλοι καλύτερα, συνεχίζουμε!

Το βράδυ κάναμε τον καλύτερο ύπνο εδώ και μέρες. Επίσης ξυπνάμε καλύτερα από χθες. Οι ευχές όλων έπιασαν τόπο! Η Λίνα είναι εντελώς καλά και ο Κωστής παρόλο που έχει πρωϊνό πυρετό ήδη αισθάνεται καλύτερα. Η διάθεση του είναι πολύ καλύτερη από χθες. Μάλιστα παίρνει και ένα αντιπυρετικο και η θερμοκρασία γρήγορα γίνεται φυσιολογική. Στο πρωϊνό κατεβαίνει μόνο η Λίνα. Ο Κωστής, παρόλο που έχει να φάει από προχθές το βράδυ, προτιμάει να κάνει λίγη ακόμα αποχή από το φαγητό. Η Λίνα βρίσκεται για το πρωϊνό σε μία υπέροχη αυλή, κάτω από μία κληματαριά, όπου υπάρχουν στρωμένα τραπέζια. Δίπλα υπάρχει ένας οργανωμένος μπαχτσές. Την υποδέχεται ο πολύ συμπαθής ιδιοκτήτης και της προτείνει να δοκιμάσει απ' όλα, την ώρα που πλένει και την αυλή με το λάστιχο. Η Λίνα τρώει συντηρητικά, αλλά δεν γίνεται να μην δοκιμάσει και τη σπιτική μαρμελάδα βερύκοκο. Αργότερα ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, φορτώνουμε και φεύγουμε. Ευτυχώς και ο Stephen νοιώθει σήμερα πολύ καλύτερα. Μπόρα ήταν και πέρασε.

Ημέρα 17η: Άρρωστοι!

Ακόμα ένα βράδυ που δεν κοιμόμαστε καλά... Το δωμάτιο είναι πάρα πολύ ζεστό. Κάποια στιγμή όταν η θερμοκρασία πέφτει κοιμόμαστε. Ο Κωστής όπως πάντα σηκώνεται πολύ νωρίς για να γράψει στο blog. Παρόλα αυτά δεν αισθάνεται καλά. Νοιώθει άρρωστος. Γράφει για λίγο, ξυπνάει και η Λίνα και μετράμε θερμοκρασία. 38,5°... Νοιώθει παρόμοια με τη Λίνα πριν κάποιες μέρες. Πονοκέφαλο, στομάχι, τάση εμετό, πόνο στα κόκκαλα... Να είναι ηλίαση, λόγω της μεγάλης έκθεσης στον ήλιο; Να είναι από την κούραση; Να είναι από το κοτόπουλο που έφαγε χθες ο Κωστής και δεν έφαγε η Λίνα; Δεν ξέρουμε. Ο Κωστής παίρνει ένα αντιπυρετικό και κοιμάται  λίγο. Η Λίνα κατεβαίνει για πρωϊνό. Εκεί μαθαίνει ότι και ο Stephen είναι άρρωστος με τα ίδια συμπτώματα. Και αυτός έφαγε κοτόπουλο. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν να φταίει αυτό. Ελπίζουμε να μην είναι σαλμονέλα γιατί είναι άτιμη. Ετοιμάζουμε τα σακίδια, τα φορτώνουμε στο τζιπ και γύρω στις 8:10 ξεκινάμε. Ο Κωστής και ο Stephen κάθονται στα δύο παράθυρα πίσω και δεν μιλάνε καθόλου. Πρώτη στάση είναι ένας βουδιστικός ναός. Φυσικά τον επισκέπτονται μόνο η Λίνα και ο Λιβάι. Ο Κωστής με το Stephen δεν πρόκειται να κουνηθούν από τη θέση τους σήμερα, όλη τη μέρα. Ο Βουδιστικός ναός δεν λέει και πολλά, όμως η Λίνα πιάνει φιλίες με ένα μικρό μοσχαράκι.

Ημέρα 16: Οδηγώντας στα σύνορα με το Αφγανιστάν

Το βράδυ είναι δύσκολο και για τους δυο μας. Μας είναι δύσκολος ο ύπνος. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε συνέχεια. Κάποια στιγμή η Λίνα βγαίνει έξω από το σπίτι για τουαλέτα και γυρίζει στο δωμάτιο ενθουσιασμένη. Δεν έχει ξαναδεί πιο όμορφο ουρανό στη ζωή της! Τα αστέρια είναι τόσο ζωντανά που σου έρχεται να τα πιάσεις. Φαίνεται το υψόμετρο, αλλά και το ότι δεν υπάρχουν πολλά φώτα στην ευρύτερη περιοχή κάνει το θέαμα μοναδικό! Αργότερα το βλέπει και ο Κωστής, όπως βλέπει ότι δεν υπάρχει πλέον νερό... Σε λίγο σταματάει και το ρεύμα... Είμαστε σε μια περιοχή που τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο. Ξημερώνει. Σήμερα είναι μία μέρα που θα κινηθούμε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ακριβώς δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Είναι από τις εμπειρίες αυτού του ταξιδιού που περιμένουμε περισσότερο! Ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, κάποια στιγμή έρχεται ευτυχώς το νερό και το ρεύμα, η Λίνα παίζει με το μικρό μωράκι που προσέχει η γιαγιά της οικογένειας, τρώμε το πρωϊνό μας και γύρω στις 8:15 φεύγουμε με το τζιπ για τη σημερινή περιπέτεια.

Ημέρα 15η: Συνεχίζουμε τον δρόμο του Pamir

Η μέρα ξημερώνει και η Λίνα είναι καλά. Σηκώνεται χωρίς κανένα πρόβλημα! Τέλεια. Ετοιμαζόμαστε και φτιάχνουμε τα σακίδια μας. Τρώμε ένα καλό πρωϊνό και στις 8:30 είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Σήμερα είναι η μέρα της Λίνας να καθίσει στη θέση του συνοδηγού. Βγαίνουμε από το Karakul, το οποίο είναι ένα χωριουδάκι τελικά, και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω βγαίνουμε από το δρόμο για να πλησιάσουμε πιο κοντά στη λίμνη, η οποία είναι τόσο όμορφη με τα χιονισμένα βουνά πίσω της. Κατεβαίνουμε και βγάζουμε φωτογραφίες. Τα χιλιάδες κουνούπια που μας επιτίθενται κατά ριπάς δεν μας αφήνουν να τη θαυμάσουμε περισσότερο. Πραγματικά είναι περίεργο πως υπάρχουν κουνούπια σε τόσο μεγάλο υψόμετρο... Συνεχίζουμε. Ο δρόμος συνεχίζει να μην είναι καλός. Επόμενη στάση το Ak-Baital Pass στα 4655 μέτρα. Φτάνουμε. Παρκάρουμε δίπλα σε άλλα τζιπ που έχουν ήδη έρθει εδώ και βγάζουμε φωτογραφίες. Αρκετοί ανεβαίνουν πιο ψηλά για να έχουν μία καλύτερη θέα. Ανεβαίνουμε κι εμείς, περισσότερο για να μεγαλώσουμε το υψόμετρο κατάκτησης :) Φτάνουμε μέχρι 4677 μέτρα. Τα δύο αγόρια που ταξιδεύουμε μαζί ανέβηκαν μέχρι την κορυφή! 

Ημέρα 14η: Lenin peak (ίσως μία άλλη φορά) & Καλώς Ήρθαμε στο Τατζικιστάν

Σήμερα έχουμε να κάνουμε μία απαιτητική πεζοπορία, όπου το σχέδιο είναι να περπατήσουμε 5-6 ώρες για να φτάσουμε στο σημείο Traveller's Pass στα 4.130 μέτρα, απ' όπου μπορούμε να δούμε την εντυπωσιακή κορυφή Lenin η οποία υψώνεται στα 7.134 μέτρα. Η απόσταση είναι γύρω στα 8 χιλιόμετρα και θα ανεβούμε 630 μέτρα, αφού η κατασκήνωση μας βρίσκεται περίπου στα 3.500 μέτρα. Φιλόδοξο σχέδιο! Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Πριν τις 7:30 είμαστε για πρωϊνό, όπου τρώμε ένα μάλλον ρυζόγαλο με τηγανήτες. Ακριβώς στις 8:00 αρχίζουμε την πεζοπορία. Ξεκινάμε με μία δύσκολη κατηφοριά που οδηγεί στο γεφυράκι για να περάσουμε από την άλλη μεριά του ποταμού. Συνεχίζουμε με μία απαιτητική ανηφοριά για να έρθουμε περίπου στο ύψος που ξεκινήσαμε. Αυτό λίγο μας κόβει τον αρχικό ενθουσιασμό, αλλά προχωράμε. Από εδώ και πέρα τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα. Περπατάμε με ρυθμό και σταματάμε όταν κουραζόμαστε. Προσπερνάμε αρκετές κατασκηνώσεις με γιουρτ. Μαζί με μας ανεβαίνουν και άλλοι οι οποίοι είτε είναι με ελαφρύ εξοπλισμό, που σημαίνει ότι κάνουν ό,τι και μεις, είτε κουβαλάνε βαρύτερο εξοπλισμό για να καταστηνώσουν σε κάποιο basecamp αρκετά πιο πέρα. Κάποιοι από αυτούς θα επιχειρήσουν να ανεβούν στην κορυφή Lenin.

Ημέρα 13: Pamir Highway

Σήμερα ξεκινά μία από τις πιο πολυαναμενόμενες εμπειρίες ολόκληρου του ταξιδιού μας: το Pamir Highway. Πρόκειται για έναν από τους πιο διάσημους και εντυπωσιακούς ορεινούς δρόμους του κόσμου, που διασχίζει τα βουνά του Κιργιστάν και του Τατζικιστάν, ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό τα αρχαία μονοπάτια του Δρόμου του Μεταξιού. Με συνολικό μήκος που ξεπερνά τα 1.200 χιλιόμετρα, ο δρόμος συνδέει το Osh με το Dushanbe και περνά μέσα από απομονωμένες κοιλάδες, ορεινά χωριά και οροπέδια που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα υψόμετρο. Για τους λάτρεις των οδικών ταξιδιών, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους προορισμούς στον κόσμο. Εμείς θα τον διασχίσουμε με τζιπ, καθώς σε πολλά σημεία ο δρόμος είναι χωμάτινος ή αρκετά κακοτράχαλος. Οι επόμενες ημέρες θα μας οδηγήσουν σε περιοχές όπου η φύση κυριαρχεί, οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι υποδομές ελάχιστες. Είναι ένα ταξίδι που δεν γίνεται για την άνεση, αλλά για τις μοναδικές εικόνες και τις εμπειρίες που προσφέρει. Το ταξίδι αυτό το έχουμε κλείσει με την εταιρεία Visit Alay. Ο οδηγός μας θα είναι ο Shodi ο οποίος θα μας παραλάβει με ένα τζιπ απο τα γραφεία της εταιρεία στο Osh. Το ραντεβού είναι για τις 9:00. Ξυπνάμε αρκετά νωρίς για να ετοιμαστούμε και να είμαστε στην ώρα μας.

Ημέρα 12η: Απρόοπτο επαναλαμβανόμενο παύει να είναι απρόοπτο

Σήμερα είναι μία μέρα που είμαστε και πάλι πολύ χαλαροί. Σηκωνόμαστε, ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε για βόλτα έξω στην πόλη. Πρώτη στάση το μεγαλύτερο άγαλμα του Λένιν στην κεντρική Ασία που βρίσκεται απέναντι από το Δημαρχείο της πόλης. Περπατάμε μέχρι εκεί, αφού είμαστε αρκετά κοντά. Στο δρόμο συναντάμε και το γήπεδο της πόλης. Έξω από το γήπεδο αναγράφονται τα στοιχεία της τελευταίας ποδοσφαιρικής συνάντησης πριν απο 4 μέρες και η τιμή εισιτηρίου που είναι 1,50€. Φτάνουμε στο Δημαρχείο και ψάχνουμε να βρούμε το αγαλμα. Πουθενά! Αναζητούμε στο ChatGPT περισσότερες πληροφορίες και ανακαλύπτουμε ότι τον Ιούνιο του 2025 οι αρχές του Osh το απομάκρυναν από τη θέση του και στη θέση του τοποθετήθηκε ένας μεγάλος ιστός με τη σημαία του Κιργιστάν... Πρόκειται να μεταφερθεί σε άλλο σημείο στο μέλον, όμως δεν είναι πλέον εδώ. Όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι μας 10 μήνες πριν δεν υπήρχε αυτή η πληροφορία... Καθόμαστε σε μία σκιά για να σκεφτούμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια. Σκεφτόμαστε να ψάξουμε να βρούμε πού μεταφέρθηκε το Jayma Bazaar, μία τεράστια λαϊκή αγορά και μία από τις παλαιότερες της Κεντρικής Ασίας. 

Ημέρα 11η: Βόλτες στο Osh

Σήμερα είναι μία από τις 2 μέρες που έχουμε για να εξερευνήσουμε το Osh. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε. Ετοιμαζόμαστε, αδειάζουμε το δωμάτιο και αφήνουμε τα σακίδια μας στη ρεσεψιόν, αφού σήμερα θα αλλάξουμε δωμάτιο. Βγαίνουμε έξω στην πόλη και κατεβαίνουμε το δρόμο μέχρι τον κεντρικό. Εκεί είναι μαζεμένος πολύς κόσμος, περισσότερες γυναίκες, που κουβαλάνε τσάντες. Η Λίνα προσέχει τα συρματοπλέγματα και την ισχυρή αστυνομία. Είμαστε έξω από μία φυλακή και ο κόσμος περιμένει το επισκεπτήριο για να δει τον δικό του άνθρωπο και να του αφήσει κάποιες προμήθειες. Συνεχίζουμε. Πρώτη στάση είναι για πρωϊνό στην κεντρική οδό Kurmanjan-Datka, όπου πουλάνε ζεστά somsa, τα οποία είναι γεμιστά πιτάκια Αγοράζουμε διαφορετικά από μία καντίνα και καθόμαστε σε ένα παγκάκι για να τα φάμε. Ψηφίζουμε αυτό με τη γέμιση κασέρι ως το νοστιμότερο. Συνεχίζουμε να βλέπουμε στο δρόμο κυρίες να πουλάνε κρύα ροφήματα. Σήμερα βλέπουμε και ένα διαφορετικό, το Kvass, ένα από τα πιο δημοφιλή παραδοσιακά ποτά της Κεντρικής Ασίας. Παρασκευάζεται από ζυμωμένο ψωμί σίκαλης και έχει μια ιδιαίτερη, δροσιστική γλυκόξινη γεύση. Καταναλώνεται κυρίως ως αναψυκτικό. Αύριο πρέπει να δοκιμάσουμε λίγο απ' όλα. 

Ημέρα 10η: Πτήση για το Osh

Σήμερα θα πετάξουμε με το αεροπλάνο από το Bishkek στο Osh, τη συμπρωτεύουσα της χώρας, γύρω στα 300 χιλιόμετρα, σε ευθεία γραμμή, νοτιοδυτικά. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις το δρόμο αυτό οδικώς, όμως θέλει, για τα περίπου 600 χιλιόμετρα, 12-15  ώρες οδήγηση... Μία πτήση θέλει γύρω στα 40' και το κόστος συνήθως είναι 50-80€ το άτομο. Πολύ πιο συμφέρουσα λύση! Ξυπνάμε το πρωί και ετοιμαζόμαστε. Η κυρία στις 8:30 μας έχει ετοιμάσει το πρωϊνό που είναι αρκετά χορταστικό. Ετοιμάζουμε τα σακίδια μας να έχουν βάρος κάτω από 15 κιλά, τα φορτώνουμε στο τζιπ και ευγνώμονες αποχαιρετούμε την οικογένεια που μας φιλοξένησε στο σπιτικό της. Φεύγουμε. 

Ημέρα 9η: Ημέρα φαραγγιών και ξεκούρασης

Σήμερα θα κλείσουμε τον κύκλο της λίμνης. Θα φτάσουμε στο Balykchy, εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε να οδηγούμε γύρω από τη λίμνη Issyk-Kul. Ξυπνάμε όπως πάντα νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Η κυρία στις 8:00 μας χτυπάει την πόρτα για να μας ενημερώσει ότι το πρωϊνό είναι έτοιμο. Σε λίγη ώρα είμαστε στο χώρο εστιατορίου και εκδηλώσεων του καταλύματος. Σήμερα το πρωϊνό δεν είναι τόσο πλούσιο όσο χθες όμως τρώμε καλά και χορταίνουμε. Βγάζουμε μία αναμνηστική φωτογραφία με την κυρία, βγάζουμε το καθημερινό βίντεο του tik tok και φεύγουμε. Δυστυχώς ο δρόμος συνεχίζει να είναι χάλια... Γρήγορα φτάνουμε στο χωριό Aksay, εκεί όπου πρέπει να στρίψουμε δεξιά προς τη λίμνη για να βρούμε το ομώνυμο φαράγγι. Οι πληροφορίες που έχουμε αναφέρουν ότι πρόκειται για μια πιο αυθεντική εμπειρία εξερεύνησης μακριά από τα συνηθισμένα τουριστικά σημεία. Ψάχνουμε να βρούμε το δρόμο, όμως τα έργα μας εμποδίζουν να μπούμε στο χωριό. Προχωρούμε και ευτυχώς βρίσκουμε μία διέξοδο και μπαίνουμε. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες τεμπέλες που επιβεβαιώνουν το δρόμο που ακολουθούμε. Μετά από κανένα μισάωρο χωματόδρομου, που το χειμώνα μάλλον γίνεται χείμαρρος, φτάνουμε στο πάρκινγκ.