Ημέρα 28η και 29η: Η επιστροφή σε 40 ώρες!

Η επιστροφή πίσω στη Λάρισα είναι σίγουρα αρκετά κουραστική. Παρόλα αυτά δεν μας νοιάζει. Είμαστε χαρούμενοι και γεμάτοι με τόσες πολλές εικόνες στο μυαλό! Αρχικά θα πάρουμε την πτήση ΤΚ0016 από το Μπουένος Άιρες με τελικό προορισμό την Κωσταντινούπολη. Ενδιάμεσα θα κάνουμε μία στάση 1,5 ώρας στο Σάο Πάολο, όπου θα παραμείνουμε στο αεροσκάφος και θα επιβιβαστούν και άλλοι επιβάτες. Συνολικά θα χρειαστούμε 17 ώρες μέχρι να φτάσουμε στην Κωνσταντινούπολη! Δεν είναι και λίγο πράγμα... Καθόμαστε στις πίσω θέσεις και αντίθετα με την προηγούμενη φορά τυχερές είναι οι μπροστινές θέσεις που έχουν πολλά κενά. Στις 17 αυτές ώρες κοιμόμαστε, βλέπουμε τις σειρές μας και τρώμε 3 γεύματα. Η ώρα περνάει ευτυχώς γρήγορα. Φτάνουμε στην Κωνσταντινούπολη γύρω στις 22:30. Το αεροδρόμιο είναι τεράστιο και περπατάμε χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στο χώρο αναμονής. Περνάνε τα σακίδια μας από έλεγχο και σταματάνε στο σακίδιο του Κωστή. Μετά από ώρα καταλαβαίνουμε ότι φταίει η χτένα του που έχει μεταλλικό μέρος!

Ημέρα 27η:Τελευταίο ταγκό στο Μπουένος Άιρες

Τελευταία μέρα σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σήμερα θα κάνουμε τις τελευταίες βόλτες στην πόλη και θα αγοράσουμε μερικά πράγματα που μας άρεσαν στο ταξίδι, είτε για μας, είτε για δωράκια. Αργά το βράδυ ξεκινάμε το ταξίδι της επιστροφής μας. Ευτυχώς το σπίτι το έχουμε νοικιάσει για 2 νύχτες, έτσι ώστε να είμαστε άνετοι και ας μην κοιμηθούμε το δεύτερο βράδυ εκεί. Ξυπνάμε με το πάσο μας και η Λίνα αποφασίζει να φτιάξει τα μαλλιά της στο κομμωτήριο που είναι λίγο πιο κάτω. Ο Κωστής κάνει μία βόλτα στο διπλανό σούπερ μάρκετ της αλυσίδας CΟΤΟ, για να δει αν έχει κάποια πράγματα που θέλουμε να αγοράσουμε. Μπαίνει με το κλασσικό μπλε σακίδιο στην πλάτη και βγαίνοντας η υπεύθυνη του καταστήματος του ζητάει να το ανοίξει για να δει μέσα. Φυσικά βλέπει μόνο το power bank που κουβαλάει πάντα μαζί του. Στην περιοχή που είμαστε το Παλέρμο, αλλά και γενικότερα στην πόλη, έχουμε παρατηρήσει και άλλα πράγματα που δείχνουν ότι οι άνθρωποι προσέχουν περισσότερο σε θέματα ασφαλείας. Για παράδειγμα όλα τα διαμερίσματα μέχρι το 2ο όροφο έχουν πάντα κάγκελα στα μπαλκόνια τους, ενώ τα περισσότερα εμπορικά μαγαζιά έχουν κουδούνι που πρέπει να πατήσεις για να σου ανοίξουν! 

Ημέρα 26η: Επιστροφή στο Μπουένος Άιρες

Το πρόγραμμα σήμερα είναι να γυρίσουμε στο Μπουένος Άιρες με το πλοίο. Σηκωνόμαστε νωρίς, έτσι ώστε να πάρουμε το πρωϊνό μας στο ξενοδοχείο. Είναι το μοναδικό πρωϊνό σε όλο το ταξίδι μας, έτσι θέλουμε να το ευχαριστηθούμε. Γύρω στις 8:00 είμαστε στο εστιατόριο και επιλέγουμε ο καθένας μας ό,τι του αρέσει από τον αξιοπρεπή μπουφέ με γλυκά και αλμυρά. Στις 9:00 είμαστε έτοιμοι με τα σακίδια στην πλάτη. Πληρώνουμε την ακριβότερη διαμονή μας για το ταξίδι (72€), ευχαριστούμε την υπάλληλο και περπατάμε 2 τετράγωνα μέχρι το σταθμό των πλοίων. Το check-in είναι πολύ γρήγορο, ενώ παρατηρούμε ότι αυτή τη φορά δεν έχει τόσο πολύ κόσμο στο πλοίο. Στις 10:35 επιβιβαζόμαστε. Αποχαιρετούμε την Ουρουγουάη! Στις 11:45 φτάνουμε στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες και βγαίνουμε έξω από το σταθμό. Υπάρχουν αρκετά ταξί που περιμένουν. Ένας καλοθελητής (;) μας βοηθάει να επιλέξουμε ένα. Μπαίνουμε και ξεκινάμε. Ο Κωστής του ζητάει να ανοίξει το ταξίμετρο. Ο ταξιτζής μας ενημερώνει ότι το ναύλο είναι 15.000 πέσος. Χαμός! Ζητάμε να κατεβούμε αμέσως και ο Κωστής αρχίζει να φωνάζει και να μαλώνει με τον ταξιτζή. Μας είχε λείψει αυτό σε αυτό το ταξίδι... 

Ημέρα 25η: Η Colonia del Sacramento

Σήμερα θα φύγουμε από το Μοντεβιδέο και θα επιστρέψουμε στην Colonia del Sacramento, την πόλη που τρέχαμε να προλάβουμε το λεωφορείο όταν φτάσαμε με το πλοίο από το Μπουένος Άιρες. Το λεωφορείο μας φεύγει από τον κεντρικό σταθμό Tres Cruces στις 9:30, έτσι ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και για να μην ταλαιπωρηθούμε παίρνουμε ένα ταξί μέχρι εκεί. Είμαστε εκεί πριν τις 9:00. Τα μαγαζάκια του σταθμού τώρα ανοίγουν. Η Λίνα πίνει στα γρήγορα ένα καφέ και ο Βασίλης εξερευνά τα μαγαζάκια. Λίγο πριν τις 9:30 φορτώνουμε τα σακίδια μας και το λεωφορείο αναχωρεί και πάλι ακριβώς στην ώρα του. Θέλουμε περίπου 2:30 ώρες για να φτάσουμε. Από το παράθυρο βλέπουμε το Μοντεβιδέο που αφήνουμε. Στα όρια της πόλης υπάρχουν αρκετά εργοστάσια και μία ολόκληρη παραγκούπολη, όπου μάλλον μένουν οι εργάτες που δουλεύουν εκεί. Το λεωφορείο συνεχίζει και αρχίζουμε να βλέπουμε πάλι λιβάδια και μικρά χωριά. Περίπου στα μέσα της διαδρομής το λεωφορείο σταματάει και για αρκετή ώρα μένει ακινητοποιημένο. Μαθαίνουμε από έναν επιβάτη ότι ένα άλλο λεωφορείο της εταιρίας έχει χαλάσει και θα παραλάβουμε τους επιβάτες του. 

Ημέρα 24η: Το Μοντεβιδέο, μία πόλη που αναγκαστικά την ερωτεύεσαι

Σήμερα ξυπνάμε και ευτυχώς είμαστε όλοι καλά! Θα ήταν κρίμα αφού μόνο η σημερινή μέρα μας μένει για να εξερευνήσουμε το Μοντεβιδέο. Τέλεια! Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε έξω στην πόλη. Σκεφτόμαστε να πάρουμε ένα ταξί για να φτάσουμε μέχρι το βιβλιοπωλείο Escaramuza, που λειτουργεί και ως καφέ, έτσι ώστε να δούμε πόσο ακριβά ή φθηνά είναι.  Βρίσκουμε ένα από τα πολλά που βρίσκονται στην πιάτσα της πλατείας. Μπαίνουμε και βλέπουμε πως οι μπροστινές θέσεις με το πίσω κάθισμα χωρίζονται με ένα τζάμι. Μάλιστα για να υπάρχει επικοινωνία υπάρχει μικροφωνική εγκατάσταση. Για να εξασφαλιστεί η πλήρης απομόνωση του οδηγού με τους πελάτες υπάρχει στη μέση μία θήκη που ο πελάτης βάζει τα χρήματα που πρέπει να πληρώσει. Δεν το έχουμε δει πουθενά στον κόσμο όλο αυτό! Το ταξί μας φτάνει στον προορισμό μας και πληρώνουμε 200 πέσος (5€) για μία απόσταση 3 χιλιομέτρων. Δεν είναι και λίγα. Μπαίνουμε στο βιβλιοπωλείο, το οποίο είναι φανταστικό. Βρίσκεται σε ένα πολύ όμορφο κτίριο. Τα βιβλία στις βιβλιοθήκες φτάνουν μέχρι το ταβάνι. Ρίχνουμε μία ματιά, φωτογραφίζουμε και προχωρούμε στο βάθος που υπάρχει το καφέ. Παραγγέλνουμε καφέ και πρωϊνό. Η μουσική, ο χώρος, η ατμόσφαιρα μας αρέσουν πάρα πολύ. Ο Κωστής παίρνει ένα εντυπωσιακό πιάτο που είναι πάλτα (κρέμα αβοκάντο) πάνω σε φρέσκο ψωμί με αυγό! Περνάμε υπέροχα. Πληρώνουμε 1050 πέσος (25€), ένα ποσό που θα πληρώναμε και στην Ελλάδα.

Ημέρα 23η: Δύσκολη μέρα η σημερινή

Σήμερα θα πάμε στην Ουρουγουάη. Ο τρόπος που επιλέξαμε να το κάνουμε είναι ο πιο συνηθισμένος. Με πλοίο. Είναι ο πιο οικονομικός τρόπος σε σχέση με το χρόνο. Από το Μπουένος Άιρες υπάρχουν 2 ναυτιλιακές εταιρίες που κάνουν το διάπλου του Ρίο ντε λα Πλάτα και φτάνουν στο Colonia del Sacramento στην Ουρουγουάη. Επειδή ακριβώς είναι μόνο 2 οι εταιρίες το εισιτήριο έχουν κανονίσει να είναι περίπου το ίδιο. Έτσι για μία διαδρομή περίπου 1,5 ώρας πληρώσαμε 55€ να πάμε και άλλα τόσα να γυρίσουμε το άτομο! Και αυτή είναι η φθηνότερη τιμή, αφού το εισιτήριο το βγάλαμε πριν από μερίπου 2 μήνες. Ξυπνάμε νωρίς, ετοιμαζόμαστε και λίγο μετά τις 6:30 είμαστε κάτω στο δρόμο. Βρίσκουμε ένα ταξί και στις 7:00 είμαστε στο σταθμό των πλοίων της εταιρίας Colonia Express που θα ταξιδέψουμε. Ο σταθμός μοιάζει αρκετά με αεροδρόμιο. Μπαίνουμε στην ουρά για check-in και ο Βασίλης αρχίζει να παραπονιέται για την κοιλιά του! Κάτι τον πείραξε από τη χθεσινή μέρα... Ίσως να είναι το κοτόπουλο που φάγαμε. Βρίσκουμε μία τουαλέτα πριν περάσουμε τον έλεγχο διαβατηρίων. Διάρροια και μάλιστα έντονη... Περνάμε τον έλεγχο και μπαίνουμε στην αίθουσα αναμονής για να μπούμε στο πλοίο. Ο Κωστής γράφει στο blog και ο Βασίλης επισκέπτεται και τις τουαλέτες που ευτυχώς υπάρχουν και εδώ...

Ημέρα 22η: Σαν Τέλμο και διασκέδαση μέχρι αργά στο Παλέρμο

Σήμερα ξυπνάμε πολύ νωρίς, αφού στις 8:50 πετάμε για το Μπουένος Άιρες, στη 12η πτήση μας για αυτό το ταξίδι. Ετοιμαζόμαστε, φτιάχνουμε τα σακίδια μας και λίγο μετά τις 6:00 αφήνουμε τα κλειδιά στο θυρωρό της πολυκατοικίας. Περπατάμε μέχρι την πλατεία για να βρούμε ταξί. Ευτυχώς βρίσκουμε γρήγορα και κάνουμε λίγη ώρα μέχρι το αεροδρόμιο, που είναι 14 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Πληρώνουμε κάτω από 8000 πέσος και σιγουρεύουμε την υποψία που είχαμε ότι ο πρώτος ταξιτζής που πήραμε όταν φτάσαμε μας έκλεψε, αφού μας πήρε τα διπλά! Και αυτή τη φορά όλα γίνονται στην ώρα τους και απογειωνόμαστε από την Κόρδοβα. Μετά από 1 ώρα και κάτι φτάνουμε στο Μπουένος Άιρες, και για τελευταία φορά  για αυτό το ταξίδι προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο Χόρχε Νιούμπερι. Παίρνουμε τα σακίδια μας και φτάνουμε στο χώρο των ταξί. Εδώ για πρώτη φορά συναντούμε ένα καινούργιο σύστημα. Πρέπει να σκανάρουμε ένα QR code και να οδηγηθούμε σε μία σελίδα, όπου δηλώνουμε τον προορισμό μας, τα άτομα και τις βαλίτσες μας και υπολογίζεται αυτόματα το ποσό που θα πληρώσουμε στο ταξί. Ενδιαφέρον, μόνο που πρώτη φορά πληρώνουμε για τις βαλίτσες μας. Φτάνουμε στο σπίτι μας, που είναι και πάλι κοντά στον Οβελίσκο, όμως επειδή είναι ακόμα νωρίς καθόμαστε στο La Tropilla και τρώμε το πρωϊνό μας. Όλα καλά!

Ημέρα 21η: Η νέα Κόρδοβα και η μέρα του ποδοσφαίρου

Σήμερα ξυπνάμε ακόμα μία μέρα με το πάσο μας. Σαν να κάνουμε διακοπές! Βγαίνουμε γύρω στις 10:00 από το σπίτι και τρώμε πρωϊνό στο Bursátil Café, που είχαμε εντοπίσει από χθες, και βρίσκεται στην επόμενη γωνία. Το πρωϊνό έχει γύρω στα 3€ το άτομο και το μαγαζί είναι πάντα γεμάτο με ντόπιους. Τίμιο το πρωϊνό. Έξω από το μαγαζί προσέχουμε έναν τύπο στο δρόμο που πουλάει τυριά και σαλάμια στους περαστικούς τα οποία έχει τοποθετήσει σε μία ξύλινη τάβλα, σε μάλλον αρκετά βρώμικο περιβάλλοντα χώρο. Μας κάνει εντύπωση! Η Λίνα επιστρέφει κάτω από το διαμέρισμα μας όπου υπάρχει κομμωτήριο. Είναι ώρα να περιποιηθεί τα μαλλιά της. Συνεχίζουμε όλοι μαζί, περπατώντας προς τη νέα πόλη, 1 χιλιόμετρο νοτιότερα. Ο δρόμος είναι γεμάτος μαγαζιά που πουλάνε ρούχα και καλλυντικά. 

Ημέρα 20η: Cordoba, μία αυθεντική μεγάλη πόλη

Σήμερα ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε. Είμαστε στην Κόρδοβα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αργεντινής, με 1,5 εκατομμύριο περίπου κατοίκους. Έχουμε 2 μέρες να την εξερευνήσουμε, που νομίζουμε είναι αρκετές. Ο Βασίλης σηκώνεται αργότερα από όλους. Ο Κωστής με τη Λίνα δεν τον περιμένουν. Βγαίνουν στην πόλη να δουν τις πρώτες πρωϊνές εικόνες. Η πόλη είναι πολύ ζωντανή και πολύ αυθεντική. Τα ερμητικά κλειστά μαγαζιά της χθεσινής βραδιάς έχουν όλα ανοίξει. Βρίσκουν κάτι για πρωϊνό και περπατάνε μέχρι την πλατεία, όπου βρίσκεται ο καθεδρικός ναός. Μπροστά από το ναό υπάρχει μία ομάδα μαθητών δημοτικού. Οι δασκάλες κάνουν το μάθημα τους για το ναό και οι μαθητές κρατάνε σημειώσεις. Η πρώτη εντύπωση για την πόλη είναι πολύ θετική. Στο κέντρο υπάρχουν πολλά όμορφα κτίρια, κυκλοφορεί πολύς κόσμος, ενώ δεν φαίνεται να είναι καθόλου τουριστική. Ο καθεδρικός από μέσα είναι μεγάλος και πολύ όμορφος. Κι εδώ υπάρχει μία άλλη ομάδα μαθητών που ξεναγούνται μέσα στο χώρο. Δυστυχώς ούτε και σε αυτόν τον  ναό υπάρχουν κεριά... Έχουμε μία παράκληση να ανάψουμε ένα κερί σε μία καθολική εκκλησία και να κάνουμε μία ευχή, αλλά πουθενά ως τώρα δεν έχουμε δει να ανάβουν κεριά.

Ημέρα 19η: Αφήνουμε το νότο

Σήμερα έχουμε μία μέρα μάλλον κουραστική. Ο τελικός μας προορισμός είναι η Cordoba και θα φτάσουμε αργά το βράδυ. Σηκωνόμαστε και ετοιμάζουμε τα σακίδια μας, αφού πρέπει να αφήσουμε το σπίτι στις 10:00. Ο καιρός είναι βροχερός. Η Λίνα αισθάνεται σήμερα ότι θα ήθελε να είναι στο σπίτι μας στη Λάρισα. Είναι μία αίσθηση που μάλλον έχει να κάνει με το πόσο γεμάτη αισθάνεται μετά από όλα αυτά που έχουμε δει μέχρι τώρα, αλλά και το πόσο κουρασμένη είναι. Είναι γνώριμο συναίσθημα  στα ταξίδια μας και ξέρουμε ότι δεν διαρκεί πολύ. Ακριβώς στις 10:00 αφήνουμε το σπίτι και φορτώνουμε τα σακίδια μας στο αυτοκίνητο. Έχουμε αποθηκεύσει σε σακουλάκια τα ζυμαρικά που μείνανε από χθες το βράδυ, ενώ θα φτιάξουμε και σάντουιτς, αφού από το μεσημέρι μέχρι να φτάσουμε θα είμαστε στο δρόμο. Με το αυτοκίνητο οδηγούμε μέχρι το καφέ Pantagonia που είχαμε έρθει και χθες. Καθόμαστε και παραγγέλνουμε καφέ και πρωϊνό. Ο καιρός έξω δείχνει να βελτιώνεται. Βγάζει ήλιο. Τελειώνουμε με το πρωϊνό και με το αυτοκίνητο κάνουμε μία μεγάλη βόλτα στο πάνω μέρος της πόλης που δεν έχουμε επισκεφθεί. Βλέπουμε ότι τα σπίτια δεν είναι τόσο περιποιημένα όπως αυτά της κάτω πόλης, ενώ αρκετοί δρόμοι είναι χωματόδρομοι. Παρόλα αυτά βλέπουμε πολλά μαγαζιά, πολλά φαρμακεία, σχολεία, παιδικές χαρές, αλλά και ένα μεγάλο κολυμβητήριο. Σταματάμε και από ψηλά αγναντεύουμε την πόλη και τη λίμνη Argentino. 

Ημέρα 18η: Ημέρα ξεκούρασης στο El Calafate

Σήμερα και αφού χθες καταφέραμε να δούμε τον περίφημο παγετώνα Perito Moreno, έχουμε μία χαλαρή μέρα στην πόλη. Αποφασίσαμε να μην απομακρυνθούμε από αυτή και να ξεκουραστούμε. Ξυπνάμε το πάσο μας. Ούτως ή άλλως αργεί να ξημερώσει, αλλά και η πόλη δεν δείχνει να ζωντανεύει πριν τις 11 το πρωί. Ο Κωστής με τη Λίνα βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν μία μεγάλη βόλτα μέχρι τη λίμνη, έτσι ώστε να δουν πως ξυπνάει αυτή η πόλη. Σχεδόν από την αρχή της βόλτας τους υιοθετούν 2 μεγάλα σκυλιά, ένα μαύρο πιτ μπουλ και ένα άσπρο κόλεϊ. Το μαύρο είναι και το πιο φωνακλάδικο. Τα σπίτια είναι χαμηλά και περιποιημένα, ενώ επειδή είναι Κυριακή επικρατεί μία ησυχία. Πολύ λίγος κόσμος κυκλοφορεί έξω. Το μόνο που ακούγεται είναι τα πολλά σκυλιά που υπάρχουν παντού και είτε είναι αδέσποτα, είτε είναι μέσα στα σπίτια και μαλώνουν με το μαύρο πιτ μπουλ.  Ο δρόμος έχει πάγο και χρειάζεται προσοχή. Περπατούν μέχρι τη μπυραρία La Cantina, που μας έχει προτείνει ο σπιτινοικοκύρης μας να επισκεφτούμε. Είναι κλειστό τέτοια ώρα, ενώ τα σπίτια εδώ πλέον τελειώνουν. Απέναντι φαίνεται η λίμνη και τα χιονισμένα βουνά. Το κρύο είναι αρκετό και φυσάει έναν παγωμένο αέρα. Ο Κωστής με τη Λίνα φτάνουν μέχρι το τέρμα του δρόμου, όπου υπάρχει μία μεγάλη παιδική χαρά. Η θέα είναι υπέροχη.

Ημέρα 17η: Ο παγετώνας Perito Moreno. Άφωνοι και πάλι!

Σήμερα το σχέδιο μας είναι να πετάξουμε μέχρι το El Calafate, να παραλάβουμε το αυτοκίνητο που έχουμε νοικιάσει από το αεροδρόμιο και να εξερευνήσουμε την πόλη. Αύριο με το καλό θα επισκεφτούμε τον Perito Moreno. Ο παγετώνας Perito Moreno βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης και αποτελεί ένα από τους ελκυστικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας και σίγουρα έναν από τα μέρη που θέλει να επισκεφτεί ο κάθε ταξιδευτής. Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και ακριβώς στις 10:00 αφήνουμε το σπίτι μας. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και οδηγούμε με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Κάνουμε μία στάση για να γεμίσουμε το ντεπόζιτο, όπου και πάλι έχει ουρά. Ο Βασίλης αγοράζει μερικά κρουσάν για να φάμε πρωϊνό στα πεταχτά. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο στην ώρα μας, βρίσκουμε το κορίτσι που μας το νοίκιασε και το παραδίδουμε. Όλα καλά! Έχουμε κάνει ήδη check-in, έτσι δίνουμε μόνο τα σακίδια μας. Η Λίνα βγαίνει έξω από το αεροδρόμιο ξανά για να φωτογραφίσει και να αποχαιρετήσει την πόλη. Μάλλον δεν θα την πείραζε καθόλου αν την αφήναμε στην Ushuaia!

Ημέρα 16η: Είναι χειμώνας εδώ στο νότο!

Το πρόγραμμα σήμερα είναι να επισκεφτούμε το μουσείο Marítimo y del Presidio de Ushuaia και μετά να οδηγήσουμε μέχρι το Tolhuin, 1,5 ώρα από εδώ. Για να φτάσουμε στην πόλη αυτή πρέπει να περάσουμε από τα βουνά που είχαμε πάει χθες. Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε, αλλά ο καιρός φαίνεται πιασμένος. Δεν φαίνεται να βγει ο ήλιος σήμερα. Χθες τελικά είμασταν πολύ τυχεροί που είχε τόσο ωραίο καιρό! Σκεφτόμαστε ότι θα είναι δύσκολος ο δρόμος μέχρι το Tolhuin, αν δεν βγει ο ήλιος να λιώσει λίγο τον πάγο. όμως θα περιμένουμε μήπως αλλάξουν τα πράγματα μετά την επίσκεψη μας στο μουσείο. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και παρκάρουμε κοντά στο μουσείο. Πληρώνουμε γύρω στα 15€ ο καθένας μας για την είσοδο. Το μουσείο φιλοξενείται στην πρώην φυλακή υπότροπων παραβατών της Γης του Πυρός. Εδώ δηλαδή εξέτισαν την ποινή του οι πιο επικίνδυνοι εγκληματίες οι οποίοι δεν έβαζαν μυαλό με τίποτα. Στην πραγματικότητα ο χώρος φιλοξενεί 4 διαφορετικά μουσεία. Το ναυτικό μουσείο, το μουσείο των φυλακών, το μουσείο Ανταρκτικής και το μουσείο θαλάσσιας τέχνης. 

Ημέρα 15η: Ushuaia, η νοτιότερη πόλη στον κόσμο

Σήμερα είμαστε χαλαροί, αφού καταφέραμε να αλλάξουμε την ώρα παραλαβής του αυτοκινήτου στις 10:00 από το γραφείο της Sixt στην πόλη. Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε όμως ακόμα δεν έχει ξημερώσει! Η Ushuaia βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος περίπου όσο η Κοπεγχάγη, αλλά νότια. Ψάχνουμε να δούμε τι ώρα ξημερώνει. Ανατολή στις 9:45 και δύση λίγο μετά τις 17:30! Το σπίτι μας είναι αρκετά ζεστό όμως έξω έχει κάτω από το μηδέν. Ο Κωστής με τη Λίνα βάζουν τα ισοθερμικά τους και βγαίνουν για να παραλάβουν το αυτοκίνητο. Χιονίζει λίγο! Κατεβαίνουν πρώτα μέχρι το λιμάνι για να θαυμάσουν την ανατολή από εκεί. Είναι πολύ όμορφα, όμως έχει συννεφιά...Τα εστιατόρια έχουν ξεκινήσει να βάζουν τα αρνιά για ψήσιμο, με έναν τρόπο που μοιάζει με το αντικρυστό στην Κρήτη. Στην 9 de Julio, βρίσκεται το γραφείο της Sixt. Φτάνουν και τους εξυπηρετεί μία πολύ ευγενική κοπέλα. Μετά από τις αναγκαίες διατυπώσεις παραλαμβάνουν το αυτοκίνητο, ένα Toyota και πηγαίνουν να πάρουν το Βασίλη από το σπίτι. Όλοι μαζί κατεβαίνουμε με το αυτοκίνητο προς την παραλία για πρωϊνό, στο Ramos Generales, ένα ωραίο καφέ που είδε η Λίνα στην πρωϊνή βόλτα. Παίρνουμε καφέ και διάφορα για φαγητό. Όλα είναι υπέροχα, με τιμές όμως είναι λίγο τσιμπημένες. Πληρώνουμε 18€ για όλα.

Ημέρα 14η: Από το βορρά στον απόλυτο νότο

Σήμερα έχουμε πολύ πρωϊνό ξύπνημα. Η πτήση μας είναι στις 7:55, έτσι πρέπει να φύγουμε με ταξί για το αεροδρόμιο στις 5:15. Έχουμε παραγγείλει χθες από ένα ταξί να μας περιμένει από κάτω. Ετοιμαζόμαστε, ο Κωστής φτιάχνει σάντουιτς για τη σημερινή μέρα των 2 πτήσεων, και κατεβαίνουμε ακριβώς στην ώρα μας κάτω από το σπίτι. Το ταξί, σαν να το ξέραμε, δεν έρχεται ποτέ... Ο Κωστής ανεβαίνει πιο ψηλά το δρόμο και βρίσκει ένα ταξί που με τα ίδια χρήματα, 15.000 πέσος (περίπου 9,50€) θα μας πάει μέχρι το αεροδρόμιο. Στις 5:50 είμαστε εκεί. Κάνουμε check-in και περιμένουμε να περάσουμε τους ελέγχους. Όλα είναι φυσιολογικά, το αεροπλάνο φεύγει στην ώρα του, παρόλο που έχει πολύ πυκνή ομίχλη. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί στην Ελλάδα οι πτήσεις ακυρώνονται όταν έχει ομίχλη... Πλησιάζοντας στο Μπουένος Άιρες βλέπουμε από ψηλά την Ουρουγουάη, από την άλλη μεριά του ομώνυμου ποταμού. Πριν τις 10:00 προσγειωνόμαστε στο γνωστό μας πια αεροδρόμιο Χόρχε Νιούμπερι, αφού είναι η τρίτη φορά που το επισκεπτόμαστε. Ψάχνουμε έναν χώρο να περιμένουμε την επόμενη πτήση μας που είναι αργότερα στις 12:45. Ο χρόνος περνάει γρήγορα και με μικρή καθυστέρηση πετάμε για την Ushuaia, τη νοτιότερη πόλη του κόσμου!

Ημέρα 13η: Καταρράκτες Ιγκουασού! Άφωνοι!

Σήμερα θα επισκεφτούμε τους περίφημους καταρράκτες Ιγκουασού, ένα από τα 7 νέα φυσικά θαύματα του κόσμου! Είναι το πιο πλατύ σύστημα καταρρακτών στον κόσμο, αφού αποτελείται από 275 καταρράκτες, με συνολικό πλάτος τα 2700 μέτρα! Το 80% από αυτούς ανήκουν στην περιοχή της Αργεντινής, ενώ το υπόλοιπο στη Βραζιλία. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που τελικά στη δεύτερη προσπάθεια μας καταφέρνουμε να δούμε από κοντά αυτό το θαύμα της φύσης! Έχουμε βγάλει εισιτήρια για τις 8:30, έτσι ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και αφού αγοράζουμε διάφορα για πρωϊνό, από την Panaderia El Arbol Real, παίρνουμε το λεωφορείο των 8:00 που φτάνει εκεί σε 30'. Φτάνουμε μαζί με αρκετό άλλο κόσμο που σκέφτηκε και αυτός να έρθει από νωρίς. Περνάμε τον έλεγχο και κατευθυνόμαστε προς το κεντρικό σταθμό, απ' όπου φεύγει το τρενάκι που θα μας φτάσει μέχρι το σταθμό των καταρρακτών. Για να πάρουμε το τρένο χρειάζεται βέβαια να κλείσουμε δωρέαν εισιτήρια. Παίρνουμε εισιτήρια για το τρένο των 9:00. Όλα καλά!

Ημέρα 12η: Όλα καλά! Φτάνουμε στο Puerto Iguazu

Σήμερα είναι η μέρα που είχαμε περισσότερο στο μυαλό μας, για το αν θα τα καταφέρουμε να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό που είναι το Puerto Iguazu, έτσι ώστε να δούμε επιτέλους τους περίφημους καταρράκτες. Η αεροπορική εταιρία άλλαξε το δρομολόγιο μας και έτσι αντί να πετάξουμε από τη Salta στο Puerto Iguazu απευθείας θα πετάξουμε αρχικά προς το Μπουένος Άιρες και μετά με μόνο 1 ώρα αναμονή θα πετάξουμε για το Puerto Iguazu. Δεν ξέρουμε αν εμείς ή/και τα σακίδια μας θα προλάβουμε τη δεύτερη πτήση. Με αυτές τις σκέψεις ξεκινάει η μέρα μας. Στις 7:00 είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε το σπίτι. Κατεβάζουμε τα σακίδια μας στο αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο στο γκαράζ και ευτυχώς το τηλεκοντρόλ της πόρτας λειτουργεί σήμερα και ανοίγει η πόρτα. Και γιαυτό είχαμε μία αγωνία, αφού χθες δεν δούλευε ... Ξεκινάμε, σταματάμε για λίγο σε ένα αρτοποιείο για να αγοράσουμε πρωϊνό και συνεχίζουμε. Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα. Ο δρόμος είναι εύκολος και ευτυχώς δεν έχει πολύ κίνηση. Μέχρι το αεροδρόμιο της Salta είναι 120 χιλιόμετρα και θέλουμε γύρω στις 2 ώρες. Χωρίς απρόοπτα φτάνουμε στην πόλη, κάνουμε μία μικρή στάση για να γεμίσουμε το αυτοκίνητο βενζίνη και τελικά παρκάρουμε στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, για να παραδώσουμε το αυτοκίνητο. Ο νεαρός έρχεται στην ώρα του και ελέγχει το αυτοκίνητο. Όλα καλά, εκτός από το ότι χρειάζεται ένα καλό καθάρισμα, μετά από τόσο χωματόδρομο που οδηγήσαμε. 

Ημέρα 11η: Grandes Salinas και το όμορφο χωριουδάκι Humahuaca

Το βράδυ κοιμηθήκαμε με 4 κουβέρτες και  ζεσταθήκαμε αρκετά. Το υπόλοιπο δωμάτιο ομως είναι πάγος... Ο Κωστής που σηκώνεται νωρίτερα από όλους για να γράψει στο blog, παγώνουν τα δάχτυλα του. Γύρω στις 9:00 είμαστε ολοι έτοιμοι να αφήσουμε το σπίτι. Είμαστε καμιά ώρα εκτός προγράμματος. Θα οδηγήσουμε μέχρι τις Μεγάλες Αλυκές (Salinas Grandes), μία απέραντη λευκή έρημο από αλάτι, που βρίσκεται στη Ruta 52, δρόμος ο οποίος έχει κατεύθυνση τα σύνορα με τη Χιλή. Αν κάποιος έχει δει τη Salar de Uyuni στη Βολιβία δεν εντυπωσιάζεται τόσο, όμως για μας είναι κάτι που μας άρεσε πολύ και θέλουμε να το ξαναζήσουμε. Οδηγούμε έναν ανηφορικό και με στροφές δρόμο με μοναδικό τοπίο. Φτάνουμε μέχρι τα 4200 μέτρα και μετά κατεβαίνουμε προς τις αλυκές. Τις βλέπουμε από μακριά! Φτάνουμε και οδηγούμε μέχρι το τουριστικό κέντρο, όπου παίρνουμε πληροφορίες. Για να μπούμε με το αυτοκίνητο μας θα χρειαστούμε ντόπιο οδηγό που θα μας καθοδηγήσει και κοστίζει για όλους μας 12.000 πέσος (7,60€) Αν θέλουμε μπορούμε απλά να περπατήσουμε μόνοι μας και το κόστος είναι 6.000 για όλους μας. Επιλέγουμε το πρώτο. Μαζί μας είναι και μία οικογένεια Ιταλών με το δικό τους αυτοκίνητο.

Ημέρα 10η: Μία μέρα οδήγηση!

Σήμερα είναι μία δύσκολη μέρα. Θα οδηγήσουμε καμιά 500αριά χιλιόμετρα μέχρι αργά το απόγευμα, με εικόνες που θα εναλλάσονται συνεχώς μπροστά μας. Τελικός προορισμός το τουριστικό χωριό Purmamarca, στα βόρεια της χώρας. Ξυπνάμε νωρίς. Ευτυχώς το δωμάτιο μας δεν είναι κρύο. Ο Χαβιέ, ο νεαρός του πανδοχείου, μας έχει ετοιμάσει πρωϊνό από τις 7:30, όπως του ζητήσαμε. Το πιο φθηνό κατάλυμα όλης της εκδρομής ήταν τελικά αυτό με 18€ για δωμάτιο με πρωϊνό! Είμαστε έτοιμοι στην ώρα μας, τρώμε το πρωϊνό και φορτώνουμε τα πράγματα μας στο αυτοκίνητο. Ο Κωστής έχει ανάψει πιο πριν τη μηχανή για να ζεστάνει λίγο, αφού η θερμοκρασία είναι μείον! Λίγο μετά τις 8:00 αναχωρούμε. Ο ήλιος δεν έχει ακόμα ξεπροβάλλει. Κρύβεται από τα βουνά. Ο δρόμος συνεχίζει χωματόδρομος. Ο Κωστής έχει ξεθαρέψει και από τα 40 που έτρεχε χθες, σήμερα τρέχει με 60-70. Ευτυχώς είναι αρκετά νωρίς και δεν έχει σχεδόν καθόλου κίνηση. Γύρω στις 8:30 βλέπουμε και τον ήλιο. Στη διαδρομή μας ακολουθεί και ένα ακόμα αυτοκίνητο μιας οικογένειας που είδαμε χθες στο χωριό. Είτε είναι αυτό μπροστά είτε εμείς. 

Ημέρα 9η: Ανεβαίνοντας στις Άνδεις

Ξυπνάμε ζεστά μέσα στις κουβέρτες μας. Το υπόλοιπο σπίτι δεν είναι εντελώς κρύο, αφού έχει βοηθήσει λίγο το μικρό σώμα του μπάνιου να σπάσει το κρύο. Σήμερα πρέπει να φύγουμε γύρω στις 9:30 από το σπίτι, έτσι ώστε να είμαστε στο γραφείο ενοικιάσεων αυτοκινήτων στις 10:00. Θα νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο για τρεις μέρες και θα γυρίσουμε στην γύρω περιοχή. Όλα πηγαίνουν με βάση το πρόγραμμα και είμαστε εκεί στην ώρα μας. Παρόλα αυτά μας έχει προλάβει μία οικογένεια Ολλανδών που παραλαμβάνουν το δικό τους αυτοκίνητο. Περιμένουμε μέχρι να ολοκληρώσουν, παίρνει όμως αρκετή  ώρα... Στο μεταξύ εμείς έχουμε ελέγξει το δικό μας αυτοκίνητο, έχουμε πάρει φωτογραφίες και έχουμε φορτώσει τα σακίδια μας μέσα, έτσι ώστε όταν έρχεται η σειρά μας να ολοκληρώσουμε την διαδικασία  μέσα σε 10'. Ξεκινάμε με προορισμό το Cachi, ένα χωριουδάκι πάνω στις Άνδεις, γύρω στα 2200 μέτρα. Βγαίνουμε από τη Salta και οδηγούμε μέχρι τη στιγμή που αρχίζουμε να ανηφορίζουμε σιγά σιγά. Ο δρόμος είναι καλός. Το τοπίο είναι εντυπωσιακό.