Βίντεο από το ταξίδι στην Καμπότζη και στο Βιετνάμ

Το βίντεο από το ταξίδι μας το καλοκαίρι του 2010 στην Καμπότζη και στο Βιετνάμ με τα παιδιά.

Ο Χάρτης της εκδρομής

Δείτε τον χάρτη της εκδομής στην Καμπότζη και στο Βιετνάμ, αφού ολοκληρώθηκε.

Ημέρα 31η: Σήμερα είναι η τελευταία μέρα. Γυρίζουμε στην Ελλάδα

Σήμερα έχουμε να δούμε το παλάτι του βασιλιά και να κάνουμε μερικά ψώνια στην πιο γνωστή αγορά της Phnom Penh. Ξυπνάμε νωρίς και ετοιμάζουμε τα πράγματα μας. Θα αφήσουμε το δωμάτιο αργότερα και τα πράγματα μας στη ρεσεψιόν, όσο θα κάνουμε βόλτες στην πόλη. Φεύγουμε από το ξενοδοχείο και με τα πόδια (αφού είμαστε σχετικά κοντά) κατευθυνόμαστε προς το παλάτι. Σήμερα έχει πολύ ζέστή και περπατάμε κάτω από τον δυνατό ήλιο. Φτάνουμε στο παλάτι και δεν αφήνουν την Λίνα να περάσει μέσα, επειδή φαίνονται οι ώμοι της. Της ζητάνε να αγοράσει ένα μπλουζάκι. Η Λίνα δυσανασχετεί, αφού δεν της επιτρέπουν να περάσει με το σάλι της μέσα. Μετά από λίγο αγοράζει την κίτρινη μπλουζίτσα της (με κρύα καρδιά) και μπαίνουμε μέσα στο παλάτι. Με το που μπαίνουμε συναντάμε μία οικογένεια μαϊμούδων, η οποία προσελκύει αμέσως την προσοχή των παιδιών. Μπαίνουμε στην αίθουσα του θρόνου. Μας αρέσει ο χώρος, και τραβάμε φωτογραφίες εξωτερικές, αφού δεν επιτρέπονται φωτογραφίες μέσα.

Ημέρα 30η: Αρχίζει η επιστροφή. Γυρίζουμε στην Phnom Penh.

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς αφού στις 7:30 πρέπει να είμαστε στο γραφείο της εταιρίας Sorya για να φύγουμε για την Phnom Penh. Τρώμε το τελευταίο πρωϊνό μας στην υπέροχη ταράτσα μας. Τα παιδιά σήμερα τρώνε σε δικό τους τραπεζάκι, ξέχωρα από μας. Εγώ παραγγέλνω για 2η συνεχόμενη μέρα για πρωϊνό, καυτερή σούπα κρέατος με noodles. Τέλεια. Θα μου γίνει συνήθεια στην Ελλάδα! Τελειώνουμε και αποχαιρετούμε το ξενοδοχείο μας. Φορτώνουμε τα πράγματα μας στο λεωφορείο, που τώρα είναι συν μία βαλίτσα παραπάνω, για τα πράγματα που αγοράσαμε. Το λεωφορείο φεύγει ακριβώς στις 8:00 και αποχαιρετούμε την Σαϊγκόν με τις καλύτερες αναμνήσεις.

Στο λεωφορείο ανακαλύπτουμε ένα νέο παιχνίδι για παιδιά. Χθες είχαμε αγοράσει ένα μασούρι σχοινί για να φτιάξουμε κολιέ με τα κοχύλια που είχαμε μαζέψει στο έρημο νησί. Τα παιδιά, αφού φτιάχνουμε τα κολιέ, περνούν πολύ ώρα παίζοντας με ένα σκέτο κομμάτι σχοινί που τους δίνω. Πολύ καλό παιχνίδι, μικρό σε μέγεθος και ελαφρύ για κουβάλημα!

Ημέρα 29η: Σειρά έχουν τα ψώνια

Σήμερα έχουμε ψώνια. Θα ψωνίσουμε πράγματα που είδαμε όλες αυτές τις μέρες στο Βιετνάμ και θέλουμε αλλά και μπορούμε  να πάρουμε μαζί μας. Τρώμε νωρίς πρωϊνό και ξεκινάμε για τις αγορές! Πρώτη στάση η Chinatown που δεν προλάβαμε να περπατήσουμε τη μέρα που ξεναγηθήκαμε στην πόλη. Η Chinatown, όπως όλες, κατοικείται από Κινέζους που ζουν στην πόλη. Οι ταμπέλες παντού είναι γραμμένες και στις δύο γλώσσες, ενώ τα καταστήματα που πουλάνε τα ίδια πράγματα είναι μαζεμένα στην ίδια περιοχή.

Παίρνουμε ένα ταξί και πάμε εκεί, μια και πρέπει να μεταφερθούμε από το διαμέρισμα 1 της πόλης, στο διαμέρισμα 5. Πληρώνουμε 74.000 dong στον ταξιτζή. Αρχίζουμε να κάνουμε τις βόλτες μας και να κοιτάμε τα μαγαζιά, που πουλάνε όλων των ειδών τα πράγματα. Μου αρέσει ένα μαγαζί που φτιάχνει τα στολίδια των κινέζικων εορτών, όπως δράκους και μεγάλα κινέζικα φανάρια.

Ημέρα 28: "I will speak Greek"

Σήμερα φεύγουμε το μεσημέρι για τη Σαιγκόν. Έχουμε αρκετό χρόνο μέχρι εκείνη την ώρα, έτσι ξυπνάμε με την ησυχία μας. Ο Βασίλης σηκώνεται πρώτος και πάει με τη Λίνα για μπάνιο στην πισίνα. Οι υπόλοιποι σηκωνόμαστε πιο αργά και όλοι μαζί πάμε για πρωϊνό. Εγώ σήμερα αποφασίζω να επιλέξω, αντί για αυγά, καυτερή σούπα noodles με κρέας. Αποφασίζω επίσης να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία στον καφέ και να παραγγείλω πάλι. Η Λίνα παίρνει κατευθείαν τσάι. Δεν θέλει να "τζογάρει" και καλά κάνει. Έρχεται και είναι ο χειρότερος καφές που έχω πιει ποτέ. Δεν μπορεί κάποιος να πιει πάνω από μία γουλιά. Θέλει "μαεστρία" πάντως για να έχεις τέτοια συνέπεια στην παρασκευή του. Ευτυχώς η σούπα είναι εξαιρετική! Τα παιδιά κλασσικά τρώνε τα αυγά τους. Γυρίζουμε στο δωμάτιο και χαλαρώνουμε. Τα παιδιά παίζουν στην αυλή, η Λίνα διαβάζει το βιβλίο της στην αιώρα και εγώ ασχολούμαι με το blog.

Η ώρα περνάει και εγώ με τα παιδιά μπαίνουμε στην πισίνα για το τελευταίο μας μπάνιο. Ο Βασίλης έχει κάνει πολύ μεγάλες προόδους! Η Νάγια δεν πιάνεται! Μετά το μπάνιο και ενώ ακόμα είναι νωρίς αποφασίζουμε να πιούμε κανονικό καφέ στο Pongo, που έγινε πλέον αγαπημένο μας στέκι. Παίρνω και το φορητό μαζί για να συνεχίσω να γράφω στο blog.

Ημέρα 27: Σκαρφαλώνοντας σε αμμόλοφους

Σήμερα έχουμε να κάνουμε βόλτα με τζιπ στους αμμόλοφους γύρω από το Mui Ne. Ξυπνάμε νωρίς και τρώμε το πρωϊνό μας. Στις 7:30 θα έρθει το τζιπ να μας παραλάβει. Το σημερινό πρόγραμμα περιλαμβάνει την επίσκεψη μας πρώτα στο λιμάνι με τα ψαροκάϊκα. Χθες το βράδυ τα βλέπαμε με τα φώτα τους να έχουν κυριολεκτικά πλημμυρίσει  τη θάλασσα. Τώρα μάλλον θα τα δούμε που μόλις θα έχουν επιστρέψει. Στη συνέχεια θα επισκεφτούμε τους λευκούς αμμόλοφους, 30 χλμ. μακριά από το χωριό. Επιστρέφοντας προς τα πίσω θα δούμε ακόμα τους κόκκινους αμμόλοφους, ενώ θα περπατήσουμε ξυπόλυτοι μέσα και σε ένα ποτάμι, ψάχνοντας έναν καταρράκτη.

Το τζιπ έρχεται στην ώρα του. Είναι ένα παλιό αμερικάνικο τζιπ. Οδηγός του είναι ο Καν, ο οποίος θα είναι και ο ξεναγός μας. Ανεβαίνουμε και φεύγουμε.

Ημέρα 26η: Η τελευταία μας παραλία, το Mui Ne

Σήμερα φεύγουμε για το Mui Ne, το οποίο είναι μία τουριστική παραλία 16 χιλιομέτρων, σχετικά κοντά στη Σαϊγκόν. Θα πάρουμε το λεωφορείο στις 8:00 και σε 4 ώρες θα είμαστε εκεί. Έτσι τουλάχιστον διαβάσαμε στα βιβλία μας, αλλά μας ενημέρωσε και ο κοντός φίλος μας. Το Mui Ne το επιλέξαμε, διότι είναι προτεινόμενη παραλία από πολλούς οδηγούς, αλλά και γιατί δεν είναι τόσο αφόρητα τουριστική όπως το Na Trang. Πραγματικά στις 8:00 είμαστε στο τουριστικό γραφείο και σύντομα έρχεται το λεωφορείο. Επιβιβαζόμαστε και φεύγουμε από τη Σαϊγκόν. Φωτογραφίζω από το παράθυρο του λεωφορείου. Η έξοδος από την πόλη μας φαίνεται ατελείωτη. Έχουν περάσει πάνω από 2 ώρες ταξιδιού και δεν έχει σταματήσει η δόμηση. Μετά από 3,5 ώρες κάνουμε στάση για ξεκούραση. Μας κάνει εντύπωση που σταματάμε για μισή ώρα, μισή ώρα πριν φτάσουμε. Τέλος πάντων.

Προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα να συνδεθώ με το wifi που διαφημίζει ότι έχει το μαγαζί. Βλέπουμε αφίσες για το μουντιάλ και φυσικά υπάρχει και η φωτογραφία των παικτών της Ελλάδας. Την γράφουν έτσι όπως ξέρουμε, Hy Lap.

Ημέρα 25η: Γυρίζουμε στη Σαϊγκόν. Νιώθουμε σαν να γυρίζουμε σπίτι μας.

Σήμερα φεύγουμε με αεροπλάνο για την Σαϊγκόν. Θα πετάξουμε από το αεροδόμιο του Danang, το οποίο στην διάρκεια του πολέμου ήταν αεροδρόμιο των αμερικανών και ήταν αυτό με την μεγαλύτερη κίνηση. Εμείς ξυπνάμε νωρίς και αρχίζουμε να μαζεύουμε πράγματα. Τα παιδιά κοιμούνται δίπλα δίπλα. Μόλις ετοιμαζόμαστε τα ξυπνάμε και πάμε για πρωϊνό. Ο Βασίλης έχει πλάκα γιατί σηκώνεται αμέσως μόλις ακούει τη λέξη πρωϊνό. Έχουμε αρκετό χρόνο μέχρι να φύγουμε, έτσι η Λίνα πάει δίπλα από το ξενοδοχείο και κάνει μανικιούρ, πεντικιούρ με 4$. Η ώρα φτάνει και με ταξί πάμε στο αεροδρόμιο.
Η πόλη του Danang είναι η τρίτη πιο μέγάλη πόλη της χώρας. Το διαπιστώνουμε βλέποντας την από το παράθυρο του ταξί. Δεν μας κάνει βέβαια μεγάλη εντύπωση. Παρόλα αυτά βλέπουμε μεγάλη ανοικοδόμηση, όπως και παντού στη χώρα.

Κάνουμε check-in.

Ημέρα 24η: Σήμερα μάλλον μας πέρασαν για "αμερικανάκια"

Σήμερα ξυπνάμε νωρίς γιατί έχουμε να δούμε, κατά πολλούς, την πιο σημαντική παραλία του Βιετνάμ, την China Beach. Η παραλία είναι έξω από το Danang και 30 χλμ. βόρεια από εμάς. Πολλοί ονομάζουν China Beach, όλη την παραλία που εκτείνεται από το Danang μέχρι το Hoi An. Η παραλία αυτή έγινε γνωστή το 1988, από την ομώνυμη αμερικανική τηλεοπτική σειρά, στην οποία πρωταγωνιστούσαν όμορφες, νεαρές νοσοκόμες του στρατού, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Στην παραλία αυτή διοργανώνονται διεθνείς αγώνες surf, αφού τα κύματα της είναι ιδανικά για το σπορ αυτό.

Αποφασίζουμε να πάρουμε το λεωφορείο, για να κάνουμε οικονομία, αλλά και για να ταξιδέψουμε μαζί με τους ντόπιους. Παίρνουμε ένα ταξί για να μας πάει μέχρι το σταθμό που είναι έξω από την πόλη. Εξηγώ 3 φορές στον οδηγό που θέλουμε να πάμε και έχοντας στο μυαλό μου περίπου το σημείο που πρέπει να είναι ο σταθμός, τον βλέπω να απομακρύνεται, παίρνοντας άλλο δρόμο. Μετά από 5 λεπτά και καταλαβαίνοντας ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα, του εξηγώ για άλλη μία φορά τον προορισμό μας. Με διαβεβαιώνει ότι πάμε καλά, και μετά από 5 λεπτά με ενημερώνει ότι έχει κάνει λάθος και μας γυρίζει πίσω, εκεί που από την αρχή πίστευα ότι είναι ο σταθμός.

Ημέρα 23η: Ημέρα μπάνιου

Λιακάδα! Σήμερα ξυπνάμε νωρίς το πρωί για να προλάβουμε περισσότερα πράγματα στο πρωϊνό. Πράγματι ο μπουφές είναι πιο πλούσιος. Τρώμε όλοι με όρεξη. Σήμερα ετοιμαζόμαστε για την παραλία Cua Dai, η οποία βρίσκεται 4 χλμ. έξω από το Hoi An, και τοποθετείται στο τέλος μιας ατελείωτης παραλίας 30 χλμ. ανάμεσα στο Da Nang και το Hoi An. Με 4$ παίρνουμε ένα ταξί και φτάνουμε εκεί. Η παραλία είναι αμμώδης, ανάμεσα σε φοίνικες, ενώ αριθμημένα μαγαζιά προσφέρουν ομπρέλες και ξαπλώστρες. Τα μαγαζιά αυτά πιο πάνω διαθέτουν εστιατόριο που σερβίρει κατά προτίμηση θαλασσινά και ψάρια. Ξεκινάμε από το νο1, στο οποίο έχουν ξαπλώστρες στη δεύτερη σειρά από τη θάλασσα και πάμε πιο κάτω. Στο Νο2 θέλουν να μας βάλουν μπροστά μεν, αλλά όχι εκεί που εμείς θέλουμε (παρόλο που είναι άδειο). "Θα πάμε πιο κάτω. 30 χιλιόμετρα παραλία με ξαπλώστρες είναι!"  Λέμε στην κοπέλα, που μας έχασε ως πελάτες. Καθόμαστε στο Νο3.

Ημέρα 22η: Μια μέρα βροχερή

Σήμερα ξυπνάμε και βρέχει. Δείχνει ότι σήμερα θα είναι μία βροχερή μέρα. Δεν είναι μία συνηθισμένη μπόρα που διαρκεί λίγη ώρα. Είναι πάντως η πρώτη βροχερή μέρα που συναντάμε στις διακοπές μας. Σηκωνόμαστε αργά και ανεβαίνουμε για πρωϊνό. Είναι εντυπωσιακό πόσο τρώει κάποιος όταν υπάρχει μπουφές! Όλοι σκάμε στο φαί! Μέχρι και ο Βασίλης! Αυτό βέβαια που εντοπίζουμε είναι ότι ήρθαμε αργά και μάλλον υπήρχαν και άλλα στο μπουφέ που δεν προλάβαμε. Είπαμε ότι αύριο θα σηκωθούμε πιο γρήγορα.

Γυρνάμε στο δωμάτιο και ασχολούμαστε με διάφορα πράγματα, αφού έξω βρέχει πολύ. Είμαστε τυχεροί που στη χειρότερη μέρα μένουμε στο καλύτερο ξενοδοχείο των διακοπών, το οποίο είναι άνετο και με ανέσεις.  Η Νάγια πιάνει τον υπολογιστή του δωματίου και παίζει παιχνίδια, εγώ ασχολούμαι με το blog, η Λίνα διαβάζει και ο Βασίλης παίζει χαρούμενος.

Ημέρα 21η: Hoi An, η βραδιά του φεστιβάλ της πανσέληνου

Σήμερα σηκωνόμαστε νωρίς για να ετοιμαστούμε. Θα έρθουν να μας πάρουν γύρω στις 8:00 για να φύγουμε για το Hoi An. Με λίγη καθυστέρηση έρχεται το λεωφορείο. Αποχαιρετούμε το ξενοδοχείο μας και επιβιβαζόμαστε. Η κατάσταση που αντικρύζουμε, μας έκανε να νοσταλγήσουμε τα λεωφορεία της Καμπότζης. Οι θέσεις είναι υπερβολικά στενές, το air-condition υπολειτουργεί, δεν είναι καθόλου καθαρό, οι θέσεις είναι χαλασμένες και ευτυχώς δεν είμαστε οι τελευταίοι που επιβιβαζόμαστε (αφού οι τελευταίοι θα πάρουν τις χειρότερες θέσεις). Έπρεπε τελικά να πληρώσουμε κάτι παραπάνω. Πιάνουμε μια σειρά και ξεκινάμε. Κάνουμε βόλτες μέσα στην πόλη, παίρνοντας και άλλους επιβάτες, από τα ξενοδοχεία τους. Βγαίνουμε από την πόλη και για ανεξήγητο λόγο σταματάμε.  Ο οδηγός κατεβαίνει και αρχίζει να φουμάρει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Μετά από 20 λεπτά έρχεται με άλλο μέσο ένας άλλος επιβάτης, που μάλλον άργησε να ξυπνήσει. Απίθανο!

Ημέρα 20η: Ανάψανε τα αίματα

Σήμερα θα πάρουμε ταξί το οποίο θα μας πάει, κατά τη διάρκεια του πρωϊνού, σε τρια συγκεκριμένα μέρη που επιλέξαμε να πάμε, έξω από την πόλη. Η Νάγια, μόλις ξυπνάει, κατεβαίνει στους υπολογιστές του ξενοδοχείου. Έχει αποκτήσει πλέον μεγάλη οικειότητα και με τη χώρα, αλλά και με τα ξενοδοχεία. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό να πάει μόνη της οπουδήποτε. Κατεβαίνουμε και εμείς κάτω, παίρνουμε το πρωϊνό μας και περιμένουμε τον ταξιτζή. Πληρώνουμε στο ξενοδοχείο για το ταξί (20$ για 4 ώρες), ενώ κλείνουμε και τα εισιτήρια του λεωφορείου για το Hoi An, που θα ταξιδέψουμε αύριο. Επιλέγω το λεωφορείο με τη φθηνότερη τιμή (3,5$ τη θέση), κάνοντας οικονομία 6 ολόκληρα δολάρια για όλους μας! (Η επιλογή μου αύριο θα αποδειχθεί μη επιτυχημένη)

Ο ταξιτζής έρχεται και ξεκινάμε για τον πρώτο στόχο, που είναι η παγόδα Thien Mu. Η παγόδα είναι έξω από την πόλη, ενώ ο δρόμος μέχρι εκεί είναι δίπλα στο ποτάμι. Βγάζω φωτογραφίες.

Ημέρα 19η: Η πολύ ωραία πόλη του Hue

Ξυπνάμε νωρίς και κατεβαίνουμε για πρωϊνό. Βγαίνουμε να δούμε την πόλη. Η κοπέλα στη ρεσεψιόν μας ενημέρωσε για το τι μπορούμε να κάνουμε στην περιοχή, τις μέρες που θα καθήσουμε. Ξεκινάμε να δούμε τη citadel, την παλιά πόλη που βρίσκεται μέσα στα τείχη. Δεν προλαβαίνουμε  να απομακρυνθούμε πολύ από το ξενοδοχείο και μας πλησιάζουν δύο ποδήλατα ταξί, που μας προτείνουν να μας γυρίσουν με τα δύο ποδήλατα στην πόλη, με 100.000 dong (5$) για 1 ώρα. Δεχόμαστε και καθόμαστε δυο - δυο. Η πόλη μας αρέσει. Είναι πολύ πιο ήρεμη από τη Σαϊγκόν. Διαβάζουμε στον οδηγό, ότι παρά τη νυχτερινή ζωή που λόγω του τουρισμού έχει,οι ντόπιοι καταφέρνουν να κοιμούνται από τις 10:00 το βράδυ. Η πόλη είναι υπό την προστασία της Unesco από το 1993. Στο Hue έζησαν αρκετοί βασιλιάδες, γιαυτό και δικαιολογούνται τα παλάτια (τα οποία υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου) και οι πολλοί βασιλικοί τάφοι έξω από την πόλη.

Η βόλτα με τα ποδήλατα μας πηγαίνει δίπλα στο ποτάμι, όπου βλέπουμε σπίτια - βάρκες μέσα στο νερό. Η πόλη έίναι παραποτάμια, το ποτάμι είναι πλωτό, ενώ πολλά κανάλια του περνάνε μέσα από την πόλη. Η ταχύτητα των ποδηλάτων είναι μικρή, έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσουμε καλύτερα τους ανθρώπους, αλλά και να φωτογραφήσουμε.

Ημέρα 18η: Οι στοές των Βιετκόγκ στο Cu Chi

Σήμερα θα δούμε τα περίφημα τούνελ των Βιετκόγκ, 60 χλμ. έξω από τη Σαϊγκόν. Μετά το κλασσικό πια πρωϊνό στην ταράτσα, ετοιμάζουμε τους σάκους μας, ώστε να τους αφήσουμε στη ρεσεψιόν και να αδειάσουμε το δωμάτιο. Μετά την εκδρομή στα τούνελ θα γυρίσουμε να τους πάρουμε και θα φύγουμε για το αεροδρόμιο, για να πετάξουμε μέχρι το Hue. Γύρω στις 8 είμαστε στο ταξιδιωτικό γραφείο. Σχεδόν αμέσως, σε αντίθεση με τη χθεσινή ημέρα, το λεωφορείο έρχεται και επιβιβαζόμαστε. Σήμερα έχουμε συνταξιδιώτες μία ομάδα από νεαρά κορίτσια από την Ιρλανδία! Ο ξεναγός αρχίζει να μας μιλάει. Είναι καλός. Ακούμε πράγματα που μας κεντρίζουν το ενδιαφερον. Τις σχεδόν δύο ώρες που κάνουμε για να φτάσουμε στην πρώτη στάση, μας λέει σημαντικά πράγματα για την ιστορία του Βιετνάμ, για τον πόλεμο, αλλά και για την τωρινή κατάσταση. Πολλά από αυτά που μας είπε διάβασα και στο http://el.wikipedia.org/wiki/Πόλεμος_του_Βιετνάμ. Ένα από τα πράγματα που είπε και μας έκανε εντύπωση είναι ότι για να παντρευτεί κάποιος, πρέπει να ελέγξει το ιστορικό του άλλου, ώστε να μην ανήκει η οικογένεια του σε μία από τις περιοχές που βομβαρδίστηκαν με χημικά, όπως τα Cu Chi.

Η πρώτη στάση είναι σε μία βιοτεχνία χειροτεχνημάτων, του οποίου οι εργαζόμενοι είναι άτομα με ειδικές ανάγκες.  Εντυπωσιακή η δουλειά τους και η υπομονή τους, αλλά πολύ ακριβά τα προϊόντα που πουλάνε.

Επόμενη στάση τα τούνελ Cu Chi.

Ημέρα 17η: Ξενάγηση στην Σαϊγκόν

Σήμερα έχουμε ξενάγηση στην πόλη! Παίρνουμε το πρωϊνό μας και 8 η ώρα ακριβώς είμαστε στο ταξιδιωτικό γραφείο. Ένα κουταβάκι κλέβει την προσοχή μας. Τα παιδιά ξετρελαίνονται.

Οι δρόμοι ,όπως πάντα σ' αυτή την πόλη, γεμάτοι κόσμο, μηχανάκια και αυτοκίνητα. Προσέχω λίγο πιο δίπλα από μας, έναν μάστορα για μηχανάκια, ο οποίος έχει το μαγαζί του στο πεζοδρόμιο. Όποιος έχει πρόβλημα με το μηχανάκι του σταματά σ' αυτόν και του το φτιάχνει. Εκτελεί μέχρι και χρέη βουλκανιζατέρ. Δίπλα μας σταματάνε διάφοροι πλανώδιοι με φαγητά.

Το λεωφορείο έχει καθυστερήσει. Η ώρα περνά, η ζέστη έχει ήδη αρχίσει και η Νάγια αποκτά φιλίες με τον ανεμιστήρα. Ο Βασίλης παίζει το παιχνίδι "ταξιδιωτικός πράκτορας".

Ημέρα 16η: Ας οργανωθούμε επιτέλους!

Σήμερα πρέπει να οργανώσουμε τη συνέχεια του ταξιδιού μας, αφού χθες δεν πήγε καλά η "υπόθεση τρένο". Στο αρχικό μας πρόγραμμά είχαμε σκεφτεί να κάνουμε κάποιες διαδρομές με νυχτερινό τρένο. Έτσι θα γλυτώναμε χρόνο, αφού οι αποστάσεις στο Βιετνάμ είναι πολύ μεγάλες. Στο γραφείο όμως που πήγαμε να ρωτήσουμε δεν βρήκαμε παρά ελάχιστα, μη βολικά, δρομολόγια (τα πάντα κλειστά από μέρες!). Επίσης δεν μας άρεσε το γεγονός ότι δεν υπήρχε τουαλέτα σε κάθε κουπέ, αλλά δύο σε κάθε βαγόνι. Αυτό δεν θα μας ενοχλούσε, αν ήμασταν χωρίς παιδιά. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αφού ξυπνάμε λοιπόν, ανεβαίνουμε στην κουκλίστικη ταράτσα του ξενοδοχείου για πρωϊνό.

Μετά το πρωϊνό κατεβαίνουμε στο δωμάτιο. Το ρεύμα πέφτει στο ξενοδοχείο, όπως φυσικά και το internet, που μας βοηθάει να βρούμε δρομολόγια αεροπλάνων (έχουμε ήδη αποφασίσει να κάνουμε 2 διαδρομές με το αεροπλάνο, αφού με το λεωφορείο η διαδρομή διαρκεί πάνω από 24 ώρες).   Για να μην χάνουμε χρόνο, κατεβαίνω μόνος μου να ρωτήσω σε ένα από τα εκατοντάδες τουριστικά γραφεία που έχει η περιοχή.

Ημέρα 15η: Μπαίνουμε στο Βιετνάμ

Σήμερα πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίς. Το λεωφορείο φεύγει στις 8:30 και πριν από αυτό έχουμε μία τελευταία ευκαιρία να στείλουμε τις κάρτες μας από την Καμπότζη. Το ταχυδρομείο ανοίγει ευτυχώς στις 7:00. Ξυπνάω από τις 5:30 και σιγά σιγά ετοιμάζομαι.

Στις 6:30 φεύγω μόνος μου με τα πόδια, αφού τα παιδιά κοιμούνται ακόμα. Πρέπει να είμαι πίσω το αργότερο μέχρι τις 7:30. Η πόλη έχει ξυπνήσει από νωρίς. Η διαδρομή μέχρι το ταχυδρομείο με ευχαριστεί πολύ. Λυπάμαι μόνο που δεν πήρα την φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Τα ρύζια έχουν ήδη ετοιμαστεί στους πάγκους και πολλοί κάθονται ήδη και τρώνε. Οι δρόμοι γεμάτοι με παπάκια.

Τα μαγαζιά όλα ανοιχτά. Στο δρόμο μου βρίσκω και μία λαϊκή αγορά, που σφίζει απ' τη ζωή. Φτάνω στο ταχυδρομείο και στέλνω τις κάρτες. Στην επιστροφή αγοράζω μερικά φρούτα για το δρόμο.
Γυρίζω στο ξενοδοχείο. Ευτυχώς η Λίνα όπως πάντα τα έχει ετοιμάσει όλα. Πληρώνουμε για τη βραδιά, όπως και για τη βραδιά στις 3/8 που θα είμαστε πίσω και φεύγουμε.

Ημέρα 14η: Γυρίζοντας στην πρωτεύουσα Phnom Penh

Σήμερα κλείνουμε 2 εβδομάδες ταξιδιού. Είμαστε λίγο πριν τη μέση. Ευτυχώς έχουμε άλλο τόσο και λίγο παραπάνω. Σήμερα δεν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Φεύγουμε στις 12:30 για Phnom Penh και μετά πό 4-5 ώρες θα είμαστε εκεί.

Ξυπνάμε νωρίς και ετοιμαζόμαστε. Πριν φύγουμε έχουμε δύο δουλειές να κάνουμε. Να στείλουμε τις κάρτες και να ελέγξουμε τα εισιτήρια. Περιμένουμε επίσης και τα ρούχα που έχουμε δώσει για πλύσιμο. Ξεκινάω με το τελευταίο και πάω κάτω να τα ζητήσω. Δυστυχώς δεν είναι έτοιμα ακόμα. Είχε βροχή χθες και δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν. Κατά τις 11:00. Βγαίνουμε έξω για τις δύο άλλες δουλειές. Η πόλη όσο την βλέπουμε, τόσο μας αρέσει και περισσότερο. Φτάνουμε στο ταχυδρομείο και ανακαλύπτουμε ότι σήμερα είναι Κυριακή! Αυτό είναι το ωραίο όταν ταξιδεύεις. Ξεχνάς και τις μέρες! Ψάχνουμε για γραμματόσημα μήπως και τα ρίξουμε στο κουτί του ταχυδρομείου. Η Λίνα δεν είναι βέβαια καθόλου σίγουρη οτι θα φτάσουν, αν τα ρίξουμε εκεί. Για να πούμε την αλήθεια το ταχυδρομείο έχει μία εικόνα πλήρους εγκατάλειψης.

Λίγο πιο κάτω, ένας Έλληνας, ο Αλέξανδρος, (τον έχουμε εντοπίσει από μέρες, ως τουρίστα, χωρίς να ξέρουμε ότι είναι Έλληνας) μας μιλάει πρώτος. Ό Αλέξανδρος, γύρω στα 30, με όμορφο και ευγενικό πρόσωπο, είναι από την Αθήνα και ταξιδεύει μόνος του. Χαίρεται όπως και μεις που βρισκόμαστε. Μιλάμε λίγο για τις εμπειρίες μας και αποχωριζόμαστε.