Ημέρα 25η: Η επιστροφή και ο απολογισμός

Το τροχόσπιτο είναι έτοιμο για αναχώρηση από το βράδυ! Είμαστε όλοι έτοιμοι για το 12ωρο ταξίδι που θα κάνουμε σήμερα. Όσο πιο νωρίς ξεκινήσουμε τόσο πιο νωρίς θα φτάσουμε και θα έχουμε λίγο χρόνο να κάνουμε ένα μπάνιο στον Πλαταμώνα! Είμαστε και μία ώρα πίσω από την Ελλάδα... Στις 5:58 αφήνουμε το κάμπινγκ μας και πατάμε το γκάζι για την Ε75. Όπως πάντα περνάμε το Βελιγράδι και το αποχαιρετούμε. Μάλλον θα το ξαναδούμε σύντομα. Τα πρώτα 400 χιλιόμετρα από τα συνολικά 750 είναι αρκετά εύκολα. Είμαστε ξεκούραστοι, έχει δροσιά και το αυτοκίνητο πάει καλά. Ακόμα και τα δύσκολα χιλιόμετρα μετά το Λέσκοβατς φέυγουν γρήγορα. Φτάνουμε στα σύνορα και αντικρύζουμε μία τεράστια ουρά... Το αυτοκίνητο έχει αρχίσει να ζεσταίνεται και προχωράμε σημειωτόν. Δεν ξέρουμε γιατί να έχει τόση καθυστέρηση να βγεις από τη χώρα. Μετά από σχεδόν 1 ώρα περνάμε και προχωράμε στα σύνορα των Σκοπίων. Εκεί τα πράγματα είναι πιο γρήγορα. Σε 10 λεπτά περνάμε. Σταματάμε για ανεφοδιασμό και ξεκούραση στο LUK oil μετά το Κουμάνοβο. Η συνέχεια και μέχρι τα σύνορα περιλαμβάνει μόνο μία μανούρα με ένα Σέρβο που θέλει να μας πάρει τη σειρά στα διόδια και λίγο μας ξυπνάει. 

Ημέρα 24η: Η κάθοδος των Τούρκων και η δικιά μας

Σήμερα πρέπει να ξεκινήσουμε νωρίς, έτσι ώστε να φτάσουμε νωρίς στο Βελιγράδι που είναι ο στόχος μας. Είναι γύρω στα 580 χιλιόμετρα. Τελικά καταφέρνουμε να φύγουμε στις 8:30. Κάθε μέρα και αργότερα... Ο δρόμος που θα πάρουμε είναι εύκολος. Μετά από λίγα χιλιόμετρα θα μπούμε στην Ουγγαρία, θα πάρουμε την Μ1, την περιφερειακή Μ0 γύρω από τη Βουδαπέστη και την Μ5 μέχρι να βγούμε από τη χώρα και να μπούμε στην Σερβία. Από εκεί είναι μία ευθεία. Τα πράγματα τελικά δεν πάνε έτσι ακριβώς. Καταρχήν σχεδόν από την αρχή καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι η συνηθισμένη κίνηση του δρόμου. Έχει ξεκινήσει η μεγάλη κάθοδος των Τούρκων από τις ευρωπαϊκές χώρες που δουλεύουν προς την Τουρκία, γεμάτοι μέχρι επάνω με τα μπαγκάζια τους. Όλα τα πάρκινγκ που προσπερνάμε είναι φίσκα. Η κίνηση είναι πραγματικά πολύ μεγάλη. Λίγα χιλιόμετρα πριν το Γκιορ και ενώ έχουμε μπει στην Ουγγαρία το GPS μας προειδοποιεί για ένα ατύχημα στο δρόμο και μας προτείνει να αλλάξουνε πορεία. Δυστυχώς δεν το ακούμε και χάνουμε1 ώρα στην αναμονή.

Ημέρα 23η: Do widzenia Polska! Βόλτα στην μοναδική Μπρατισλάβα!

Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε την Πολωνία. Σε αντίθεση με χθες ξημερώνουμε με έναν φανταστικό ήλιο, σαν να μας λέει το Worlclaw να μείνουμε κι άλλο. Δυστυχώς όμως πρέπει να φύγουμε... Στις 8:15 αποχαιρετούμε το κάμπινγκ και πατάμε γκάζι για το νότο. Επιλέγουμε τον αυτοκινητόδρομο Α4 ο οποίος μας φτάνει μέχρι το Katowice, με σκοπό να πάρουμε μετά τον αυτοκινητόδρομο Α1, μέχρι τα σύνορα με την Τσεχία. Δυστυχώς μετά από μία ώρα οδήγησης βλέπουμε στο GPS, αλλά και σε ταμπέλες  ότι έχει κλείσει ο δρόμος μετά από ένα μάλλον ατύχημα. Ταυτόχρονα από τη μηχανή ακούγεται ένας δυνατός τριγμός που μας κάνει να βρούμε το πρώτο πάρκινγκ και να μπούμε μέσα. Μιλάμε τηλεφωνικά με το Χρήστο τον μηχανικό μας και ανακαλύπτουμε ότι είναι ο ιμάντας του δυναμό που έχει ξελασκάρει λίγο. Σβήνουμε το ρεύμα του ψυγείου για καμιά ώρα και σβήνουμε τα φώτα, αφού ο θόρυβος είναι αρκετά ενοχλητικός. Θα το διορθώσουμε όταν φτάσουμε με το καλό. Φεύγουμε από τον αυτοκινητόδρομο και παίρνουμε την επαρχιακή οδό 45, η οποία θα μας φτάσει μέχρι τα σύνορα. Περνάμε από μικρά χωριουδάκια και παρατηρούμε για ακόμη μία φορά, ένα φαινόμενο πραγματικά ενδιαφέρον. Όσο μικρό και να είναι ένα χωριό η εκκλησία του είναι πάντα μεγαλειώδης! Ίσως ο Πάπας Ιωάννης Παύλος, λόγω εντοπιότητας, να βοήθησε σ' αυτό...

Ημέρα 22η: Κυνήγι νάνων!

Σήμερα όπως περιμέναμε η μέρα είναι βροχερή. Έχει ένα ψιλόβροχο που ευτυχώς δεν κρατάει για πολύ. Εμείς ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά και γύρω στις 10:30, που η βροχή σταματάει, ξεκινάμε τη σημερινή μας μέρα. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να δούμε ό,τι περισσότερο μπορούμε από την πόλη, αλλά και να ανακαλύψουμε όλα τα νανάκια που θα βρεθούν στο διάβα μας. Η Λίνα σήμερα από το πρωί έχει ετοιμαστεί κατάλληλα. Έχει κατεβάσει μέχρι και εφαρμογή στο κινητό της γιαυτό το σκοπό! Πρώτη μας στάση η φοιτητική εστία και το πανεπιστήμιο του φίλου μας του Χρήστου, για να βγάλουμε φωτογραφίες και να δει πως είναι σήμερα τα μέρη που σπούδασε πριν από 28 χρόνια. Τα βρίσκουμε και τα φωτογραφίζουμε όλα. Φτάνουμε μέχρι και έξω από το δωμάτιο 210 που έμενε! Ευτυχώς η βροχή έχει σταματήσει! Συνεχίζουμε οδικώς μέχρι το εντυπωσιακό κτίριο της Εκατονταετηρίδας. Το στρογγυλό αυτό κτίριο κατασκευάστηκε με την αφορμή της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη μάχη της Λειψίας και την ήττα του Ναπολέοντα, με στόχο να φιλοξενεί εκθέσεις, συναυλίες, παραστάσεις όπερας και αθλητικά γεγονότα.Ο θόλος του έχει ύψος 42 μέτρα και πλάτος 65 μέτρα. Σταματάμε για λίγο απ' έξω και το φωτογραφίζουμε. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό!

Ημέρα 21η: Wroclaw,η πόλη του καλού μας φίλου Χρήστου, είναι αληθινά η πιο όμορφη της Πολωνίας!

Σήμερα έχουμε πολύ πρωϊνό εγερτήριο! Πρέπει στις 7:00 να ξεκινήσουμε την κατηφόρα μας προς τα κάτω. Επόμενος σταθμός το Wroclaw, τελευταίος σταθμός της Πολωνίας. Το Wroclaw ή Βρότσλαβ στα ελληνικά, είναι η πόλη που σπούδασε ο φίλος μας ο Χρήστος και μας έχει μιλήσει γι'αυτή. Θεωρείται ότι είναι η πιο όμορφη στην Πολωνία. Εμείς θα το διαπιστώσουμε σήμερα... Ο καιρός είναι βροχερός. Όλο το βράδυ ακούμε τη βροχή στο τροχόσπιτο. Ήρθε πραγματικά η ώρα να αποχαιρετήσουμε το Gdansk. Ετοιμαζόμαστε και στις 7:15 ακριβώς τελικά αναχωρούμε. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι που μπορούμε να πάρουμε. Ο μακρύτερος είναι 560 χιλιόμετρα και είναι αυτοκινητόδρομος, ενώ ο συντομότερος είναι 470 χιλιόμετρα και κατά το μεγαλύτερο μέρος του ακολουθεί τον επαρχιακό δρόμο 15 και 25. Αποφασίζουμε να πάρουμε τον δεύτερο για να κάνουμε λιγότερα χιλιόμετρα. Περνάμε μέσα από χωριά και πόλεις που δεν έχουν την λάμψη των τουριστικών, όμως βλέπουμε την πραγματική Πολωνία, η οποία μας αρέσει το ίδιο. Παλιά κτίρια και αρχοντικά, δείγμα μιας πλούσιας ιστορίας. Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, μάλλον με τον αυτοκινητόδρομο θα κάναμε πιο γρήγορα... 

Ημέρα 20η: Το κάστρο του Malbork και το φιάσκο του πάρκου των δεινοσαύρων...

Σήμερα το πρόγραμμα έχει το κάστρο του Malbork, το οποίο χτίστηκε από τους Τεύτονες ιππότες και όταν ολοκληρώθηκε το 1406 ήταν το μεγαλύτερο πλίνθινο κάστρο στο κόσμο. Σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο σε εμβαδόν κάστρο του κόσμου. Ξεκινάμε αργά, και μέχρι να κάνουμε τα 70 χιλιόμετρα απόστασης η ώρα φτάνει 11:30. Παρκάρουμε έξω από το κάστρο. Από μακριά φαίνεται πολύ εντυπωσιακό! Είναι όλο φτιαγμένο με τούβλα. Πλησιάζουμε. Η ουρά για τα εισιτήρια είναι ήδη πολύ μεγάλη. Ευτυχώς έχουμε βγάλει τα εισιτήρια μας από το internet και προχωράμε. Λίγο πριν την είσοδο βλέπουμε μία μεγάλη φωτογραφία του 1946, όπου φαίνεται το κάστρο κατεστραμμένο. Έχει γίνει πολύ μεγάλη δουλειά εδώ ώστε να βλέπουμε σήμερα αυτό που έβλεπαν οι ιππότες που το κατοικούσαν πριν από 600 χρόνια. Προσέχουμε τα κανούργια τούβλα που έχουν αντικαταστήσει τα κατεστραμμένα μέρη. 

Ημέρα 19η: Μπάνιο στη Βαλτική θάλασσα!

Σήμερα δεν βιαζόμαστε. Ξυπνάμε αργά, ενώ μία μηχανική βλάβη του αυτοκινήτου που ευτυχώς ο Κωστής διορθώνει μας κάνει να φύγουμε γύρω στις 11:00 από το κάμπινγκ. Σήμερα έχουμε αρχικά στόχο να φτάσουμε μέχρι το Hel, στο τέλος αυτής της στενής λουρίδας γης που βλέπουμε στο χάρτη. Η χερσόνησος αυτή βρίσκεται βόρεια και κατά κάποιο τρόπο προστατεύει μερικώς τον κόλπο Danzing, που βρισκόμαστε τώρα, από τους βόρειους ανέμους του χειμώνα. Είναι γύρω στα 35 χιλιόμετρα μήκος και το πλάτος του σε μερικά σημεία είναι μόνο 100 μέτρα. Διασχίζεται από μία σιδηροδρομική γραμμή, έναν δρόμο για τα αυτοκίνητα και έναν φυσικά για τα ποδήλατα, που βλέπουμε παντού σε όλη σχεδόν την Πολωνία. Το χειμώνα μετατρέπεται συχνά σε νησί. Η διαδρομή μέχρι εκεί δεν είναι μεγάλη, όμως οι ουρές των αυτοκινήτων, που βλέπουμε πολύ συχνά σε αυτήν την περιοχή δεν αργούν να κάνουν την εμφάνιση τους. Την μεγαλύτερη ουρά την πετυχαίνουμε λίγο πριν μπούμε στην χερσόνησο, στο χωριό Wladysalwowo. Μέχρι εκεί βλέπουμε έξω από το παράθυρο μας τα στάρια που ακόμα εδώ είναι πράσινα και τη φύση που δεν έχει διαφοροποιηθεί πολύ από αυτή των λιμνών.

Ημέρα 18η: Το μουσείο Αλληλεγγύης, βόλτα στο Gdansk και στο Sopot

Σήμερα είναι Κυριακή. Το πρόγραμμα μας είναι να επισκεφτούμε το μουσείο Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης, που παρουσιάζει την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος Σολιντάρνοσκ (Αλληλεγγύη), που ήταν η αρχή του τέλους για την Κομμουνιστική κυριαρχία στην Ανατολική Ευρώπη. Ο Κωστής ξυπνάει πρώτος απ' όλους και στις 8:00 που ανοίγει το μαγαζάκι του κάμπινγκ περιμένει σε μία μεγάλη ουρά να ψωνίσει φρέσκα ψωμάκια για πρωϊνό. Στην περιοχή του Gdansk, αλλά και στην Πολωνία γενικότερα οι ουρές είναι πολύ συνηθισμένο πράγμα. Ο κόσμος περιμένει υπομονετικά την σειρά του, ακόμη και αν θέλει να αγοράσει ένα μικρό ψωμάκι. Ο Κωστής παρατηρεί έναν μπαμπά που με το μωρό του στο καρότσι περιμένει στην ουρά. Κάποια στιγμή το μωρό αρχίζει να κλαίει και το πηγαίνει στη μαμά του. Επιστρέφει και χωρίς να ενοχλήσει κανέναν πηγαίνει ξανά στο τέλος της ουράς. Αυτή είναι η κουλτούρα τους. Στις 10:00 είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Το μουσείο βρίσκεται βόρεια της παλιάς πόλης, στην περιοχή των ναυπηγείων, γύρω στα 10 χιλιόμετρα από το κάμπινγκ. Σε 20' φτάνουμε και αντικρύζουμε ένα πολύ εντυπωσιακό κτίριο και καθόλου κόσμο. Κατεβαίνουμε στο υπόγειο πάρκινγκ και βλέπουμε 2-3 αυτοκίνητα. Περίεργο!

Ημέρα 17η: Το υπέροχο Gdansk

Ξυπνάμε σχετικά νωρίς. Τα τρία μικρά γατάκια έχουν ήδη ξυπνήσει και οργιάζουν. Ο Κωστής για να πιάσει καλύτερο intenet κάθεται και γράφει στο blog, στο πέτρινο τραπέζι κοντά στη ρεσεψιόν. Τα γατάκια μόνο στο κεφάλι του δεν ανέβηκαν για να παίξουν και να εξερευνήσουν. Σιγά σιγά εμφανίζονται και οι χήνες και τα παιδιά ξεκινάνε να τις ταϊζουν γαριδάκια που περίσσεψαν από χθες. Είμαστε τόσο καλά που θα θέλαμε να μείνουμε μία εβδομάδα εδώ. Όμως πρέπει να αναχωρήσουμε για το Gdansk όπου έχουμε κάνει κράτηση. Είμαστε γύρω στα 160 χιλιόμετρα μακριά και από ότι μας λέει το GPS, κάπου θα συναντήσουμε έργα και σήμερα. Ξεκινάμε γύρω στις 11:00. Παίρνουμε τον επαρχιακό δρόμο 527 και 530 μέχρι να συναντήσουμε τον αυτοκινητόδρομο 7. Εκεί τα πράγματα είναι τέλεια. Προχωράμε γρήγορα. Δυστυχώς κοντά στο Elbląg, για αρκετό διάστημα βρίσκουμε ουρές και τελικά φτάνουμε στο κάμπινγκ στις 14:30. Η περιοχή μοιάζει αρκετά με τον Πλαταμώνα! Είναι 10 χιλιόμετρα έξω από το Gdansk και είναι μάλλον η πιο δημοφιλής παραλία της περιοχής. Βλέπουμε ουρές ανθρώπων να περπατούν από και προς την παραλία με πετσέτες, σωσίβια και όλο τον εξοπλισμό θαλάσσης. Στο κάμπινγκ επικρατεί το αδιαχώρητο! Ευτυχώς έχουμε κράτηση. Υπάρχουν 2 τελευταίες θέσεις για 3. Πιάνουμε την καλύτερη και στήνουμε το τροχόσπιτο. Μετά έρχονται και οι υπόλοιποι.

Ημέρα 16η: Ο παράδεισος στο αγροτουριστκό κάμπινγκ του Olsztyn!

Το βράδυ για όλους μας δεν ήταν πολύ καλό... Όλοι μας ξυπνήσαμε με άσχημα όνειρα στη μνήμη μας και μία διάθεση να γυρίσουμε πίσω στο σπίτι μας. Περίεργο που συνέβη σε όλους μας ταυτόχρονα αυτό. Ο καιρός επίσης είναι βροχερός. Όλα δείχνουν ότι πρέπει να φύγουμε προς άλλες κατευθύνσεις. Εχθές κουβεντιάσαμε να φτάσουμε μέχρι το Olsztyn, έτσι ώστε να μοιράσουμε την απόσταση από το Gdansk. Είναι μία πόλη που αξίζει να εξερευνήσουμε. Αρχίζει ένα ψιλόβροχο, κάτι πουμας αναγκάζει να κάνουμε ανάποδα τα πράγματα. Ετοιμάζουμε πριν απ' όλα το τροχόσπιτο για αναχώρηση. Αφού το κοτσάρουμε στο αυτοκίνητο έτοιμο να φύγει, τρώμε το πρωϊνό μας. Αποχαιρετούμε αυτό το υπέροχο κάμπινγκ που μας φιλοξένησε και ξεκινάμε γύρω στις 11:00 με κατεύθυνση δυτική. Ο καιρός ευτυχώς είναι συννεφιασμένος και δεν βρέχει. Μέχρι το Mikolajki ο δρόμος είναι γνωστός από χθες. Συνεχίζουμε δυτικά το δρόμο 16, μέχρι το Olsztyn. Λίγο πριν φτάσουμε το GPS μας γράφει περίεργα πράγματα. Μας δίνει για τα τελευταία 20 χιλιόμετρα χρόνο πάνω από 1 ώρα. Περίεργο. Λίγο πιο κάτω ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν έργα και φανάρια που εξηγούν τα πράγματα. Φτάνουμε στο αγροτουριστικό κάμπινγκ του Olsztyn γύρω στις 14:00. Αυτό που αντικρύζουμε είναι ο παράδεισος!

Ημέρα 15η: Η περιοχή των λιμνών της Μαζουρίας

Σήμερα είναι η μέρα να εξερευνήσουμε την γύρω περιοχή των λιμνών της Μαζουρίας. Εδώ βρίσκονται περισσότερες από 2.000 λίμνες, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα εκτεταμένο σύστημα καναλιών και ποταμών. Η περιοχή αυτή είναι αρκετά δημοφιλής στους Πολωνούς, και στους βορειοευρωπαίους όχι τόσο στους Έλληνες τουρίστες. Παρόλα αυτά, έτσι όπως μέχρι τώρα έχουμε δει, είναι μία περιοχή που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος. Ξεκινάμε σχετικά αργά. Έχουμε επηρεαστεί από τη χθεσινή μέρα που όλα πήγαιναν πιο αργά. Αναχώρηση στις 10:30 και πρώτος προορισμός η πόλη Mikolajki στα δυτικά. Η πόλη ενώνει την ομώνυμη λίμνη και τη λίμνη Talty. Μέχρι να φτάσουμε εκεί περνάμε από χωριουδάκια τα περισσότερα των οποίων είναι μπροστά σε κάποια λίμνη. Όλα φαίνονται τόσο όμορφα και τακτικά! Μας κάνουν μεγάλη εντύπωση  τα νεκροταφεία τους, τα οποία είναι πνιγμένα στα λουλούδια. Δεν το έχουμε ξαναδεί αυτό! Η διαδρομή είναι υπέροχη, άλλες φορές μέσα στο δάσος, άλλες φορές δίπλα σε λίμνες. Ο Βασίλης στο δρόμο βγάζει επιτέλους το μπροστινό του δόντι που το ταλαιπωρεί αρκετό καιρό! Παρκάρουμε στο κέντρο της πόλης σε ένα από τα πολλά πάρκινγκ που βλέπουμε. Η 1 ώρα στοιχίζει 5 ζλότι. 

Ημέρα 14η: Ελεύθερη μέρα

Σήμερα δεν έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε κάτι. Free Day. Ο Βασίλης όταν το άκουσε αυτό χάρηκε πολύ! Είχε στο μυαλό του να κατεβάσει μία εφαρμογή και να κάνει ταινία με lego! Όλοι μας βέβαια το έχουμε ανάγκη... Η μέρα είναι εξαιρετική. Ξυπνάμε και τρώμε πρωϊνό μέσα στο ξέφωτο του δάσους που μας περιβάλλει. Σήμερα το πρωί βλέπουμε καλύτερα τι όμορφο είναι το μέρος που είμαστε. Περπατάμε ξυπόλυτοι πάνω στο μαλακό γκαζόν! Για όλο το πρωϊνό ο καθένας κάνει ότι τον ξεκουράζει. Η Λίνα διαβάζει, ο Βασίλης με τον Κωστή παίζουν petang, η Νάγια βλέπει σειρές στο internet. Κάποια στιγμή o Κωστής με τη Λίνα βγαίνουν με το αυτοκίνητο μέχρι το διπλανό χωριό για να βρουν κρέας για το βράδυ, αφού αποφασίσαμε να κάνουμε μπάρμπεκιου. Το χωριό Klusy, πέρα από μία ωραία εκκλησία, όμορφα σπιτάκια και αγελάδες δεν έχει κάτι άλλο. Έτσι συνεχίζουν για το επόμενο χωριό, το Wierzbiny. Είναι αρκετά μεγαλύτερο από το προηγούμενο, υπάρχει ένα παντοπωλείο και ένα κάμπινγκ πάνω στη λίμνη. Το παντοπωλείο δεν έχει κρέας και γυρίζουν στο κάμπινγκ άπραγοι. Θα πάμε όλοι μαζί το απόγευμα στην πόλη Ełk.

Ημέρα 13η: Το μουσείο Copernicus και ο μακρύς δρόμος για τις λίμνες

Ο καιρός σήμερα είναι ηλιόλουστος. Από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 έχουμε να επισκεφτούμε το μουσείο επιστημών και τεχνολογίας Copernicus, να γυρίσουμε στο κάμπινγκ μας και να αναχωρήσουμε βορειοανατολικά προς την περιοχή των λιμνών, κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία, Λιθουανία και  Λευκορωσία. Διαβάζουμε για τη χθεσινή μέρα όταν παρατηρήσαμε πολλούς αστυνομικούς στο κέντρο της πόλης, ότι επισκέφθηκαν τη Βαρσοβία η Κέιτ Μίντλετον και ο πρίγκιπας Γουίλιαμ. Τώρα εξηγούνται όλα... Ετοιμαζόμαστε γρήγορα και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Το μουσείο βρίσκεται στην απέναντι όχθη από το εθνικό στάδιο και θέλουμε γύρω στα 20' για να φτάσουμε εκεί. Έχουμε βγάλει εισιτήρια από το internet και έτσι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε στην ουρά. Εκτός από την επίσκεψη μας στο μουσείο έχουμε προγραμματίσει να παρακολουθήσουμε και δύο εργαστήρια. Ο Κωστής με το Βασίλη το εργαστήριο ρομποτικής καιη Λίνα με τη Νάγια το εργαστήριο Χημείας. Παρκάρουμε το αυτοκίνητο στο ανοιχτό πάρκινγκ έξω από το μουσείο. Μπαίνουμε στην είσοδο του μουσείου.

Ημέρα 12η: Περπάτημα στην πόλη

Ξυπνάμε από τη βροχή που πέφτει πάνω στην οροφή του τροχόσπιτου. Η μέρα σήμερα είναι βροχερή, όπως διαβάζουμε ότι δεν θα κρατήσει πάρα πολύ. Το βροχερό της ημέρας μας κάνει να μην θέλουμε να φύγουμε από το τροχόσπιτο. Έτσι μέχρι να ξεκινήσουμε πάει η ώρα 10:30. Ετοιμαζόμαστε κατάλληλα για να περπατήσουμε σήμερα στην Βαρσοβία, ενώ έχουμε στόχο να δούμε και 2-3 μουσεία. Το πρόγραμμα της σημερινής ημέρας άλλαξε τελευταία στιγμή, έτσι ώστε να μπορέσουμε αύριο να κάνουμε κάποια εργαστήρια στο μουσείο επιστημών και τεχνολογίας Copernicus που θα επισκεφτούμε. Πρώτη μας στάση το μουσείο του Σοπέν, ένα μουσείο που χρειάζεται να κλείσεις θέση, αφού περνάνε περιορισμένοι επισκέπτες κάθε φορά. Εκεί καταλαβαίνουμε το λάθος της σημερινής μας μέρας. Σήμερα είναι Δευτέρα και τα περισσότερα μουσεία είναι κλειστά! Την πατήσαμε... Δεν πειράζει , θα περιοριστούμε στα υπόλοιπα που είχαμε να κάνουμε σήμερα. Συνεχίζουμε για το κέντρο της καινούργιας πόλης το Παλάτι των Επιστημών και του Πολιτισμού. Εκεί εκτός από το ίδιο το παλάτι υπάρχουν διάφορα μουσεία τα οποία είναι ανοιχτά, ενώ η περιοχή είναι γεμάτη με εμπορικά και ακριβά καταστήματα. Παρκάρουμε και περπατάμε μέσα σε αυτά, τα οποία συνδέονται όλα υπογείως, έτσι ώστε να αποφύγουμε τη βροχή που ακόμα ψιχαλίζει. Τα παιδιά με πολύ χαρά αγοράζουν dunkin' donuts, που έχουν δει να τρώνε στις αμερικάνικες σειρές.

Ημέρα 11η: Πρώτη εντύπωση από την Βαρσοβία

Ξημερώνει μία ηλιόλουστη μέρα. Μέχρι τώρα αν εξαιρέσουμε μία ημέρα, τη μέρα που κατεβήκαμε με ράφτινγκ το ποτάμι, ο καιρός μας βοήθησε! Με αργό ρυθμό ετοιμαζόμαστε για να φύγουμε με κατεύθυνση την Βαρσοβία που απέχει από εδώ 2 ώρες δρόμο. Πρέπει να είμαστε εκεί μετά τις 13:00, αφού στο κάμπινγκ που θα μείνουμε το check-in ξεκινάει στις 14:00 (;). Κάνουμε διάφορες εργασίες συντήρησης του τροχόσπιτου, αποχαιρετάμε και ευχαριστούμε τους ηλικιωμένους ιδιοκτήτες για το άριστο κάμπινγκ που διατηρούν και ξεκινάμε οδηγώντας, μετά το Pulawy, στον επαρχιακό δρόμο 801 που μας οδηγεί ακριβώς μπροστά στο κάμπινγκ. Δυστυχώς ο δρόμος έχει τα χάλια του, με συνεχή σκαμπανεβάσματα. Στο Deblin αφήνουμε αυτό το δρόμο και οδηγούμε με κατεύθυνση τον καλύτερο δρόμο 79. Πλησιάζουμε προς την Βαρσοβία και τίποτα δεν το δείχνει αυτό. Η φύση συνεχίζει να είναι δάσος. Όταν φτάνουμε γύρω στα 20 χιλιόμετρα μακριά αρχίζουν να πυκνώνουν μόνο τα σπίτια που βλέπουμε, πνιγμένα πάντα μέσα στο πράσινο.

Ημέρα 10η: Lublin, μία πόλη έκπληξη!

Σήμερα έχουμε να επισκεφτούμε το Lublin, λιγότερο από 50 χιλιόμετρα από εδώ. Ξυπνάμε αργά, με την Νάγια τελευταία, αφού άργησε να κοιμηθεί. Μέχρι να ντυθεί ο Βασίλης κάνει λίγο κούνια σε αυτήν την καταπληκτική κούνια που μοιάζει να έρχεται από τον ουρανό. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, χωρίς να φάνε τα παιδιά πρωϊνό, ώστε να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο. Θα βρούμε σε κάποιο από τα χωριά που θα περάσουμε κανένα φούρνο. Επιλέγουμε να μην πάμε από τον αυτοκινητόδρομο. Τα χωριά που περνάμε είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Σταματάμε στο Nałęczów, όπου βλέπουμε έναν παλιό φούρνο. Παίρνουμε διάφορα και καθόμαστε στο απέναντι καφέ του ξενοδοχείου Przepioreczka να τα συνοδέψουμε με ζεστό καφέ. Ο Κωστής αγοράζει από το μπακάλικο υλικά για να φτιάξει το βράδυ μια ωραία φασολάδα που μας έλειψε. Συνεχίζουμε το δρόμο μας όλοι χορτάτοι. Λίγο πριν το κέντρο του Lublin έχουμε σημειώσει να δούμε το ανοιχτό μουσείο Wsi Lubelskiej. Παρκάρουμε έξω από το μουσείο και πηγαίνουμε να βγάλουμε εισιτήρια. Μία ταμπέλα μας πληροφορεί ότι υπάρχει οικογενειακό εισιτήριο. Στο γκισέ όμως μας ζητάει ειδική οικογενειακή κάρτα για να εκδόσει τέτοιο εισιτήριο. Λέμε στην κοπέλα να δει τα διαβατήρια μας για να πειστεί ότι είμαστε οικογένεια, όμως είναι ανένδοτη, θέλει την κάρτα... Δεν το έχουμε δει άλλη φορά αυτό, πουθενά στον κόσμο!

Ημέρα 9η: Το μικρό χωριουδάκι Kazimierz Dolny στις όχθες του Βιστούλα

Η μέρα μας σήμερα ξεκινάει ήρεμα. Δεν βιαζόμαστε και έχει έναν υπέροχο ήλιο. Σήμερα θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας βορειοανατολικά. Θα πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο 7 μέχρι το Radom και μετά τον 12 μέχρι να τον αφήσουμε και αυτόν και να φτάσουμε στο χωριό Kazimierz Dolny στις όχθες του Βιστούλα. Ο Βιστούλας ή Wisła στα πολωνικά είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που εκβάλει στη Βαλτική καθώς και ο μακρύτερος και ο σημαντικότερος της Πολωνίας. Πηγάζει από τα δυτικά Καρπάθια όρη στην νότια Πολωνία, αποτελεί υδάτινη συγκοινωνιακή αρτηρία μεγάλης οικονομικής σημασίας και είναι πλωτός από τις εκβολές του μέχρι και την Κρακοβία, που είμαστε τώρα, στις περιόδους που ανεβαίνουν τα νερά. Φυσικά περνάει και μέσα από την πρωτεύουσα της χώρας την Βαρσοβία. Με το πάσο μας ετοιμαζόμαστε, κοτσάρουμε το τροχόσπιτο και στις 11:15 ακριβώς ξεκινάμε. Ο δρόμος αρχικά είναι κακός με αρκετά μπαλώματα και ανωμαλίες, όμως σχετικά γρήγορα βελτιώνεται. Η φύση γύρω μας αλλάζει. Έχουμε φύγει από τα βουνά και γύρω μας βλέπουμε σιτάρια και εικόνες που μας θυμίζουν το θεσσαλικό κάμπο. Περνάμε έξω από την πόλη Κιέλτσε, όπου βρίσκεται η ΑΕΚ και κάνει την προετοιμασία της. Σήμερα επίσης έχουν και φιλικό.Δυστυχώς πρέπει να προχωρήσουμε.

Ημέρα 8η: Άουσβιτς...

Η μέρα είναι βροχερή, ενώ η θερμοκρασία έχει πέσει πάνω από 9 βαθμούς. Χθες είχαμε καλοκαίρι και σήμερα είναι φθινόπωρο! Λες και συμβαδίζει ο καιρός με το γεγονός ότι θα επισκεφτούμε σήμερα το Άουσβιτς, το στρατόπεδο συγκέντρωσης και εκτέλεσης εκατομμυρίων ανθρώπων... Μέχρι να ετοιμαστούμε χάνουμε λίγο το χρόνο και φεύγουμε καθυστερημένοι. Έτσι ενώ είχαμε στοπό να είμαστε εκεί στις 10:00, φτάνουμε οριακά στις 10:25 στο Άουσβιτς Ι. Έχουμε αγοράσει ήδη εισιτήρια για την Αγγλική ξενάγηση που ξεκινάει στις 10:30. Στο χώρο υπάρχει πάρκινγκ, το οποίο πληρώνουμε στην είσοδο με 12 ζλότι. Τρέχουμε να προλάβουμε, όμως μας ενημερώνουν ότι πρέπει να αφήσουμε τα σακίδια μας. Επιτρέπουν σακίδια και τσάντες διαστάσεων μέχρι 30 Χ 20 εκατοστών. Τα αφήνουμε και περιμένουμε στην μακριά ουρά ελέγχου, όπου ανακαλύπτουμε ότι εκτός από εμάς είναι και άλλοι για την περιήγηση των 10:30. Ευτυχώς. Ο έλεγχος είναι πολύ αυστηρός, όπως στα αεροδρόμια. Αμέσως μετά μας δίνουν ένα αυτοκόλλητο, το οποίο κολλάμε πάνω μας, ακουστικά και ένα μηχάνημα, έτσι ώστε να μπορούμε να ακούσουμε τον ξεναγό. Λίγο πιο κάτω τη γνωρίζουμε, είναι γυναίκα γύρω στα 30 και μας περιμένει, όπως και όλους αυτούς που καθυστέρησαν. Ρυθμίζουμε τα μηχανήματα ώστε να την ακούμε και αφού μαζευόμαστε όλοι ξεκινάμε την ξενάγηση. Ευτυχώς ο καιρός είναι συννεφιασμένος, αλλά δεν βρέχει. Έχει όμως ένα κρύο...

Ημέρα 7η: Μία υπέροχη μεγάλη μέρα στην Κρακοβία

Το σημερινό πρόγραμμα  είναι να επισκεφτούμε την πόλη της Κρακοβίας, χρησιμοποιώντας τις τοπικές συγκοινωνίες. Η Κρακοβία είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας, στο παρελθόν υπήρξε πρωτεύουσά της, ενώ σήμερα έχει πληθυσμό 800.000 κατοίκων ή 1,4 εκατομμύρια λαμβάνοντας υπόψη τα περίχωρα της πόλης. Ο καιρός είναι ηλιόλουστος και ελπίζουμε να κρατήσει έτσι όλη τη μέρα. Ξεκινάμε από το κάμπινγκ λίγο μετά τις 9:30. 500 μέτρα πιο μακριά βρίσκεται η στάση των λεωφορείων. Εκεί υπάρχει και αυτόματο εκδοτήριο εισιτηρίων. Αργούμε λίγο να καταλάβουμε τη λειτουργία του και του τι πρέπει να αγοράσουμε, όμως βγάζουμε τα εισιτήρια, πραγματικά την τελευταία στιγμή, προλαβαίνοντας το λεωφορείο μας στο τσακ! Μερικές στάσεις αργότερα αλλάζουμε και παίρνουμε το τραμ. Είναι πραγματικά υπερσύγχρονο. Σε οθόνες φαίνονται οι στάσεις, πόση ώρα θέλουμε για την κάθε μία, χάρτης, βίντεο... Πόσο χρήσιμο θα ήταν οι "άρχοντες" στην Ελλάδα να ταξιδεύανε που και που... 

Ημέρα 6η: Τα αλατορυχεία Wieliczka και ο δρόμος των αλατορύχων

Ξυπνάμε από το κελάηδισμα των πουλιών όπως κάθε μέρα, εδώ στο Zakopane. Σήμερα πρέπει με την ησυχία μας να ετοιμαστούμε και να φύγουμε για την Κρακοβία, η οποία απέχει μόνο 120 χιλιόμετρα από εδώ. Κάνουμε όλες τις ετοιμασίες, εχει έναν υπέροχο ήλιο και στις 10:00 ακριβώς ξεκινάμε. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε 2-3 χιλιόμετρα και μας πιάνει μία ξαφνική και δυνατή μπόρα. Ευτυχώς προλάβαμε! Εδώ στην Πολωνία ο καιρός γυρίζει τόσο γρήγορα που δεν τον παίρνεις χαμπάρι. Ο δρόμος για 50 χιλιόμετρα είναι στενός και διπλής κατατεύθυνσης, όμως αργότερα γίνεται ένας φαρδύς αυτοκινητόδρομος. Πλησιάζουμε προς την Κρακοβία, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζει να είνα μεγάλη και παίρνουμε την περιφεριεακή με κατεύθυνση το βορρά. Γύρω στις 12:30 είμαστε στο κάμπινγκ Clepardia. Φαίνεται προσεγμένο και οργανωμένο, ενώ έχει αρκετό κόσμο. Τακτοποιούμαστε και φεύγουμε κατευθείαν για τα αλατορυχεία της πόλης Wieliczka, μερικά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από εδώ. Σε λίγη ώρα φτάνουμε και παρκάρουμε.