Ημέρα 23η: Η επιστροφή

Στις 2:00 ξυπνάμε. Είναι αρκετά νωρίς και κανένας μας δεν έχει χορτάσει τον ύπνο του... Στις 3:00 είμαστε κάτω με τα πράγματα μας, όπως και ο ταξιτζής, αλλά και σύσσωμο το προσωπικό του ξενοδοχείου.Φορτώνουμε τα πράγματα μας (οι 2 βαλίτσες άδετες στη σχάρα πάνω στο αυτοκίνητο), αποχαιρετούμε το προσωπικό του ξενοδοχείου και ξεκινάμε. Οι δρόμοι είναι άδειοι και προχωρούμε γρήγορα, με το μυαλό μας στις βαλίτσες επάνω στη σχάρα... Ο ταξιτζης μας ρωτάει που πάμε, του απαντούμε στην Ελλάδα και προς μεγάλη μας έκπληξη βγάζει 3000 Βιετναμέζικα Dong (0,10€) και μας ρωτάει αν μπορούμε να του τα αλλάξουμε! Στο όνειρο του μας έβλεπε; Του εξηγούμε ότι τα χρήματα αυτά δεν έχουν καμία αξία εκτός του Βιετνάμ και κλείνουμε την κουβέντα. Στο υπόλοιπο της διαδρομής η Λινα δεν τον βλέπει να είναι εντελώς ξύπνιος και έτσι ο Βασίλης αναλαμβάνει να τραγουδήσει λίγο όπερα για να τον κρατήσουμε ξύπνιο! Μέσα σε 25 λεπτά είμαστε στο αεροδρόμιο. Ξεφορτώνουμε και πηγαίνουμε για να κάνουμε check-in και να δώσουμε τις βαλίτσες μας. Τελειώνουμε γρήγορα και ξοδεύουμε τις τελευταίες μας ρουπίες στα Starbucks του αεροδρομίου. Στις 6:05 ακριβώς το αεποπλάνο μας απογειώνεται από τον αεροδιάδρομο του διεθνούς αεροδρομίου Indira Gandhi. Γεια σου Ινδία!

Ημέρα 22η: Τελευταία μέρα στο Δελχί και την Ινδία

Σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα στο Δελχί και στην Ινδία. Ξυπνάμε με ηρεμία και τρώμε πρωινό. Χορτάτοι βγαίνουμε έξω, στην πόλη. Με τουκ τουκ μεταφερόμαστε στην αγορά των μπαχαρικών, Gadodia Market. Χαμός από κόσμο! Το τουκ τουκ κάποια στιγμή αρνείται να συνεχίσει και περπατάμε με τα πόδια... Φωτογραφίζουμε και αγοράζουμε και μπαχαρικά. Πιπέρι, κόλιανδρο, κάρδαμο... Περπατώντας μπαίνουμε στην κεντρική οδό Haveli Hader Kuli και στην αγορά Chandni Chowk, όπου συνωστίζονται πλανόδιοι μικροπωλητές, αδέσποτα σκυλιά, μηχανάκια και αχθοφόροι. Βλέπουμε έναν πλανόδιο που κατασκευάζει με φύλλο από ινδοκάρυδο, το Meetha Paan, το οποίο μασάει πολύς κόσμος εδώ στην Ινδία, για να φρεσκάρει το στόμα του. Περπατάμε με κατεύθυνση το Μέγα Τζαμί, το μεγαλύτερο τζαμί της Ινδίας, το οποίο χτίστηκε μεταξύ του 1644 και 1658, από τον Shah Jahan , τον ίδιο που έχτισε το Taj Mahal, στην Agra και το κόκκινο κάστρο (Red Fort) στο Νέο Δελχί. Το προαύλιο του μπορεί να φιλοξενήσει 25000 πιστούς. Το τέμενος έχοντας τέλειες αναλογίες διαθέτει τρεις τρούλους, κατασκευασμένους από εναλλασσόμενες κάθετες λωρίδες από κόκκινο ψαμμίτη και λευκό μάρμαρο, ενώ περιστοιχίζεται από πανύψηλους μιναρέδες 40 μέτρων ύψους. Λίγο πριν φτάσουμε εκεί βλέπουμε τα μαγαζιά που πουλάνε μουσουλμανικά προσκλητήρια. Περνάμε την πύλη του τεμένους όμως δεν μας αφήνουν να μπούμε παραμέσα, αφού μέχρι τις 14:00 είναι κλειστά για το κοινό, λόγω της προσευχής των πιστών. Κρίμα! 

Ημέρα 21η: Thank you ρε guys!

Σήμερα θα επιστρέψουμε στο Δελχί. Ξυπνάμε στις 5:00, αφού οι σάκοι μας είναι έτοιμοι από χθες το βράδυ. Ετοιμαζόμαστε, φορτωνόμαστε και κατεβαίνουμε κάτω. Όλα είναι σκοτεινά, ενώ οι 3-4 υπάλληλοι κοιμούνται δεξιά και αριστερά της εξόδου. Ευτυχώς η πόρτα εξόδου, όπως μας είπαν και χθες το βράδυ, είναι ξεκλείδωτη. Την ανοίγουμε και προσπερνώντας τους, βγαίνουμε έξω. Είναι ακόμα σκοτάδι. Στον κεντρικό δρόμο βρίσκουμε πολύ εύκολα ένα τουκ τουκ, αφού η πόλη ξυπνάει πολύ νωρίς. Γρήγορα είμαστε στο σταθμό, ενώ το 2όροφο τρένο Dee Double Deck, μας περιμένει στην αποβάθρα 2. Τακτοποιούμαστε και στις 6:00 ακριβώς το τρένο αναχωρεί. Τα παιδιά νυστάζουν ακόμα και έτσι σχεδόν αμέσως κοιμούνται στη θέση τους. Το τρένο έχει πολλούς τουρίστες, και έτσι για πρώτη φορά στο ταξίδι μας βλέπουμε τόσους πολλούς μαζεμένους. Ταξιδεύουμε σε χαμηλή περίοδο και έτσι σε κάθε πόλη που βρεθήκαμε οι ξένοι τουρίστες ήταν πάντα ελάχιστοι. Το τρένο φτάνει στο σταθμό DELHI S ROHILLA, 5 λεπτά πριν την ώρα του. Από την παγωνιά του κλιματισμού, μέσα στο τρένο, βγαίνουμε στην εξωτερική θαλπωρή… Με ένα ταξί φτάνουμε γρήγορα στο ξενοδοχείο μας, τακτοποιούμαστε και τρώμε πρωινό, ώστε να πάρουμε τις απαραίτητες δυνάμεις. Για να καταλάβει κάποιος λίγο την Ινδία αξίζει να αναφερθεί, ότι στην αίθουσα του πρωινού, ένα κομμάτι του μαρμάρινου πατώματος επισκευάζεται και τρίβεται. Τα πιάτα, τα πιρούνια και γενικά τα πάντα έχουν μία μικρή λευκή σκόνη επάνω τους, κάτι που προσέχουμε και καθαρίζουμε. Παρόλα αυτά την ώρα που καθόμαστε να φάμε ο υπάλληλος που τρίβει το πάτωμα αποφασίζει να ξεκινήσει πάλι τη δουλειά του, 3 μέτρα μακριά μας… Ευτυχώς ένας υπάλληλος του ρεστωράν τον σταματάει μέχρι να φάμε και να φύγουμε, και έτσι η λογική επανέρχεται στο μυαλό μας…

Ημέρα 20η: Ψώνια, ψώνια, ψώνια…

Σήμερα η Λίνα προτείνει να επισκεφτούμε και κάτι που δεν είναι παλάτι, ναός ή παλιά πόλη. Ένα Mall, για παράδειγμα… Έψαξε και βρήκε ότι στη Jaipur υπάρχει το World Trade Park, ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, στο νότιο μέρος της πόλης, περίπου 11 χιλιόμετρα από το κέντρο που βρισκόμαστε. Τα παιδιά ενημερώνονται ότι θα δούμε ένα παλάτι, το οποίο θα μας ξεποδαριάσει κιόλας…. Μετά από 20 μέρες ταξίδι και δεν διαμαρτύρεται κανείς … Με ένα τουκ τουκ ξεκινάμε για εκεί. Φτάνουμε και η έκπληξη των παιδιών, όταν αντιλαμβάνονται που είμαστε, είναι απερίγραπτη! Πάμε να μπούμε μέσα, όμως ένας φύλακας μας ενημερώνει ότι τα περισσότερα καταστήματα αυτή την ώρα είναι κλειστά… Ανοίγουν όλα μετά τις 11:00! Απίστευτο! Στην παλιά πόλη ανοίγουν στις 12:00, εδώ στις 11:00, καλά περνάνε οι μαγαζάτορες εδώ… Μπαίνουμε στο εμπορικό και πίνουμε ένα καφέ (στο μοναδικό που είναι ανοιχτό), μέχρι να έρθει η ώρα. Μετά τις 11:00 ανοίγουν σιγά-σιγά όλα και αρχίζουμε τη βόλτα. Βλέπουμε τα παπούτσια Timberland. Είναι τουλάχιστον στη μισή τιμή από την Ελλάδα. Ο Κωστής αγοράζει, μετά από αρκετά χρόνια, παπούτσια! Ένα ζευγάρι εξαιρετικά μποτάκια με 75€. Σήμερα θα το γιορτάσουμε…

Ημέρα 19η: Το φρούριο Amber

Σήμερα έχουμε να επισκεφτούμε το φρούριο Amber. Η Amber, ήταν παλιά η πρωτεύουσα της περιοχής του Jaipur. Το φρούριο υψώνεται πάνω σε ένα βράχο, 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Jaipur,  και είναι ένα από τα αξιοθέατα που δεν πρέπει κανείς να χάσει. Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και ψάχνουμε ένα τουκ τουκ να μας μεταφέρει εκεί και να μας γυρίσει. Από τις 600 ρουπίες που παίρνουμε αρχική τιμή, συμφωνούμε με έναν οδηγό στις 300 ρουπίες, αφού είχαν μαζευτεί πολλοί οδηγοί και προσπαθούσαν όλοι να μας κερδίσουν. Μέσα σε μισή ώρα αντικρίζουμε το πραγματικά μεγαλοπρεπές  φρούριο Amber. Η περιοχή είναι αρκετά τουριστική, έτσι παντού βλέπουμε τουκ τουκ, πλανόδιους να πουλάνε την πραμάτεια τους και πολλούς καλοθελητές έτοιμους να μας βοηθήσουν. Εμείς πηγαίνουμε κατευθείαν στον χώρο των ελεφάντων, αφού θέλουμε να καβαλήσουμε έναν ελέφαντα και να ανέβουμε την ανηφόρα μέχρι το φρούριο, με αυτόν. Μπορεί να είναι αρκετά τουριστικό και ακριβό αυτό (900 ρουπίες ή 11 ευρώ τα δύο άτομα), όμως  νομίζουμε ότι έχει ενδιαφέρον να μπούμε στο φρούριο όπως μπαίνανε οι ευγενείς πριν από εκατοντάδες χρόνια! Στο χώρο βρίσκονται τουλάχιστον 30 ελέφαντες που περιμένουν.

Ημέρα 18η: Jaipur, η Ροζ Πόλη

Το τρένο πλησιάζει στη Jaipur. Η ώρα είναι 4:30 το πρωί και στο βαγόνι μας ξεκινάνε να ετοιμάζονται για αποβίβαση εδώ. Όπως και στα περισσότερα τρένα που έχουμε ταξιδέψει το τρένο είναι στην ώρα του. Ετοιμαζόμαστε και μόλις το τρένο σταματά κατεβαίνουμε στη Jaipur! Η πόλη Jaipur, είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου Ρατζαστάν στην Ινδία. Η πόλη σήμερα έχει πάνω από 2,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι γνωστή και ως η Ροζ πόλη. Ο χαρακτηρισμός της πόλης ως η Ροζ πόλη οφείλεται στο ροζ χρώμα που είναι βαμμένα τα κτήρια στην παλιά περιτοιχισμένη πόλη. Η Jaipur, παρόλο που είναι χαώδης, με κυκλοφοριακή συμφόρηση και ατμοσφαιρική ρύπανση, μαγεύει κάθε επισκέπτη της με τα παλάτια της, το πλούσιο παρελθόν της, αλλά και τα παζάρια της τα οποία φημίζονται για τα δερμάτινα είδη, τα χαλιά, τα είδη λαϊκής τέχνης αλλά και τα έντονα αρώματα. Αρχίζουν να μας πλησιάζουν διάφοροι οδηγοί τουκ τουκ, όμως είμαστε σκληροί διαπραγματευτές. Δείχνουμε την απόσταση στο GPS από το ξενοδοχείο ότι είναι μόνο 1,2 χιλιόμετρα και ρίχνουμε την τιμή από τις 200 ρουπίες που αρχικά ζητάνε στις 20! Το τουκ τουκ που τελικά παίρνουμε  είναι λίγο μικρό και κρατάμε τα σακίδια μας να μην πέσουνε, ενώ ο νεαρός οδηγός του προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει να τον κλείσουμε με 350 ρουπίες (4,40€) για όλη την ημέρα. Κρατάμε το τηλέφωνο του. Είναι 5:30 και στο ξενοδοχείο που φτάνουμε όλοι κοιμούνται…

Ημέρα 17η: Επιστροφή από την έρημο και αναχώρηση για τη Jaipur

Ξυπνάμε, πριν ανατείλει ο ήλιος, από τους μικρούς θορύβους των πουλιών και άλλων ζώων που ξεκινάνε την ημέρα τους. Και μέσα σε μία έρημο υπάρχει ζωή! Φωτογραφίζουμε την ανατολή. Ο ήλιος ξεπροβάλλει πίσω από μία μεγάλη ανεμογεννήτρια, που φαίνεται αχνά στο βάθος. Έχουμε ανεβεί πάνω σε έναν ψηλό αμμόλοφο για να μπορέσουμε να τον δούμε. Τα παιδιά, αλλά και οι οδηγοί μας ξυπνάνε σιγά-σιγά και αυτοί. Ο Ντελμπόι ανάβει φωτιά και ετοιμάζει πρωινό. Αισθανόμαστε μαγευτικά, παρόλο που σε κάθε σημείο του σώματος μας υπάρχει λεπτή άμμος.  Σκουπιζόμαστε με στεγνό πανί, αφού είναι ο καλύτερος τρόπος για να φύγει η άμμος. Τα παιδιά συνεχίζουν το παιχνίδι που άφησαν χθες το βράδυ. Όλοι μας είμαστε χαρούμενοι εδώ.  Ο ήλιος αρχίζει να ανεβαίνει και η πρωινή δροσιά δίνει τη θέση της στη ζέστη.  Αρχίζουμε να ετοιμάζουμε την επιστροφή μας προς το χωριό. Ο Κάρλο φέρνει τις καμήλες που έχουν αράξει λίγο πιο κάτω. Για να μην φύγουν μακριά, χθες το βράδυ, ο Κάρλο τις πέρασε ένα δαχτυλίδι από σχοινί στα μπροστινά πόδια. Ανεβαίνουμε και ξεκινάμε το δρόμο μας.  Βλέπουμε στο δρόμο έναν λαγό που προσπαθεί να κρυφτεί, όμως προδίδεται από τα ίχνη που αφήνει πάνω στην άμμο. Μετά από 1,5 ώρα δρόμο φτάνουμε στο χωριό. Βρίσκουμε το τζιπ, αποχαιρετάμε τους οδηγούς μας και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για τη Jaisalmer.

Ημέρα 16η: Διανυκτέρευση στην έρημο Ταρ!

Ξυπνάμε από ψαλμωδίες που ακούγονται σε όλη την πόλη. Ανεβαίνουμε στην ταράτσα. Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου κοιμούνται όλοι εδώ. Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε προς τα έξω για να δούμε τα αξιοθέατα της πόλης, μέχρι το μεσημέρι. Βγαίνουμε από το φρούριο, προσέχουμε την ταράτσα του OM Restaurant και αποφασίζουμε ότι είναι μία καλή ευκαιρία για πρωινό. Μετά από αυτή την αναγκαία, για τη συμπλήρωση δυνάμεων, στάση συνεχίζουμε για το Patwa-ki-Haveli, το οποίο είναι το καλύτερο haveli που μπορεί κάποιος να επισκεφθεί. Οι τοίχοι του μοιάζουν με μελί δαντέλα, ενώ χωρίζεται σε πέντε τμήματα. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1800-1860 από πέντε αδέρφια, Τζαϊνιστές, τα οποία κάνανε περιουσία με υφάσματα μπροκάρ και κοσμήματα. Το haveli είναι πιο εντυπωσιακό από μέσα, ενώ το πρώτο του τμήμα αποτελεί το μουσείο, το οποίο γυρίζει τον επισκέπτη στη ζωή του 19ου αιώνα. Πληρώνουμε το απαραίτητο εισιτήριο για μας, αλλά και για τη φωτογραφική μηχανή, που είναι σχεδόν παντού απαραίτητο να πληρώσουμε. Η περιήγηση μέσα στο haveli μας αρέσει πολύ, ταυτόχρονα βρίσκουμε αρκετά πράγματα που μας κάνουν να γελάσουμε, ενώ η θέα από ψηλά είναι μοναδική! Βγαίνουμε και καταυθυνόμαστε για το παλάτι, μέσα στο φρούριο. Ο Κωστής σήμερα έχει γράψει με μεγάλα γράμματα πάνω στο χέρι του τη λέξη ΝΟ και τη δείχνει κάθε φορά που μας πλησιάζει οδηγός του τουκ. Το κόλπο δείχνει να πιάνει!

Ημέρα 15η: Jaisalmer, η Χρυσή Πόλη

Σήμερα ξυπνάμε πολύ νωρίς, στις 4:15, αφού το τουκ τουκ μας περιμένει στις 4:45 κάτω από το ξενοδοχείο για να μας πάει στο σταθμό. Ετοιμαζόμαστε και κατεβαίνουμε, αλλά δυστυχώς κανένας δεν μας περιμένει κάτω. Με τη βοήθεια του παιδιού που δουλεύει στο ξενοδοχείο τον βρίσκουμε, τον ξυπνάμε και φεύγουμε για το σταθμό. Tο τρένο μας δεν έχει έρθει ακόμα. Έρχεται με 15 λεπτά καθυστέρηση. Καθώς σταματάει στο σταθμό παρατηρούμε επιβάτες να κατεβαίνουν από την οροφή του τρένου… Εκεί πάνω ταξιδέψανε… Επιβιβαζόμαστε και τακτοποιούμαστε. Αυτή τη φορά τα εισιτήρια που έχουμε μας αναγκάζουν να είμαστε η Λίνα με τη Νάγια σε ένα βαγόνι και ο Κωστής με το Βασίλη σε άλλο. Το τρένο, με αρκετή ώρα αναμονής στην Jodhpur, ξεκινάει στις 6:30 με προορισμό και τέρμα το Jaisalmer. Ευτυχώς ο ελεγκτής που περνάει για τα εισιτήρια μας διευκολύνει και μας επιτρέπει να μεταφερθούμε όλοι μαζί στο ίδιο κουπέ. Ούτως ή άλλως το τρένο αυτό δεν έχει πολύ κόσμο… Έξω έχει ήδη ξημερώσει και βλέπουμε από το παράθυρο μας το αφιλόξενο και έρημο τοπίο. Πρέπει να είμαστε ήδη στην έρημο Ταρ, την γνωστή έρημο για τους λάτρεις των σταυρολέξων. Καμία φορά συναντούμε μικρές πόλεις, τις οποίες γρήγορα προσπερνάμε. Στις 12:15 το τρένο φτάνει στο σταθμό της Jaisalmer.

Ημέρα 14η: Jodhpur, η Μπλε Πόλη

Η Jodhpur είναι γνωστή ως η πόλη του ήλιου λόγω του φωτεινού και ηλιόλουστου καιρού το οποίο έχει καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου. Η πόλη αναφέρεται και ως η μπλε πόλη λόγω των χρωματισμένων με μπλε χρώμα σπιτιών τριγύρω από το οχυρό του 15ου αιώνα Mehrangarh. Το χρώμα μπλε που κυριαρχεί στην παλιά πόλη οφείλεται σε δύο λόγους. Ο χρωματισμός των σπιτιών με μπλε χρώμα εξυπηρετούσε να ξεχωρίζουν τα σπίτια της κάστα των Βραχμάνων ιερέων από τις κατώτερες κάστες. Στην συνέχεια το χρώμα χρησιμοποιήθηκε από κατώτερες κάστες γιατί πιστευόταν ότι το συγκεκριμένο χρώμα βοηθάει στην καλύτερο κλιματισμό των σπιτιών και παράλληλα απωθούσε τα κουνούπια.  Ξυπνάμε και ανεβαίνουμε στην ταράτσα του ξενοδοχείου μας για πρωινό. Σήμερα αργήσαμε λίγο και έτσι αναβάλλουμε για το απόγευμα την επίσκεψη μας στο φρούριο Mehrangarh, αφού ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει. Παίρνουμε πληροφορίες για το 45΄ flying fox που διοργανώνεται στο φρούριο. Στη δραστηριότητα αυτή γλιστράς, δεμένος και ασφαλισμένος, σε ένα συρματόσχοινο, το οποίο είναι δεμένο πάνω από τα τείχη του φρουρίου, θαυμάζοντας από πολύ ψηλά το φρούριο, αλλά και ολόκληρη την πόλη. Η τιμή του, 20€ το άτομο, αλλά και το γεγονός ότι μάλλον θα είναι δύσκολο για το Βασίλη, μας κάνει να το απορρίψουμε. Βγαίνουμε έξω στην πόλη.

Ημέρα 13η: Ο ναός του Βράχμα και αναχώρηση για τη Jodhpur

Σήμερα ξυπνάμε σχετικά νωρίς. Θα επισκεφτούμε νωρίς το πρωί το ναό του Βισνού. Ο ναός αυτός είναι ένας από τους λίγους ναούς αφιερωμένους στο θεό Βράχμα, σε όλο τον κόσμο. Ο ναός χαρακτηρίζεται από την κόκκινη κορυφή του, ενώ πάνω από την πύλη εισόδου μπορεί να δει κανείς το σύμβολο του Βράχμα, τη χήνα. Το πάτωμα εσωτερικά, όπως και οι τοίχοι είναι χαραγμένοι με αναθήματα στους νεκρούς. Ο Βράχμα είναι ο ινδουιστικός θεός της δημιουργίας της Ινδουιστικής τριάδας: ο Βράχμα (ο δημιουργός), ο Βισνού (ο διατηρητής) και ο Σίβα (ο καταστροφέας ή ο μετασχηματιστής). Θεωρείται στην Ινδική μυθολογία αυτός δημιουργός του κόσμου. Σύζυγός τους είναι η Σαρασβάτη, θεότητα της γνώσης. Σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση ο Θεός Βράχμα ήθελε να κάνει μια ιερή τελετή θυσίας στην Pushkar και περίμενε την γυναίκα του Σαρασβάτι η οποία καθυστέρησε να έρθει. Ο Βράχμα ήταν ανυπόμονος και ζήτησε από τον θεό Ίντρα να βρεθεί μια άλλη γυναίκα ώστε για να κάτσει στην θέση της Σαρασβάτι κατά την διάρκεια της τελετής. Βρέθηκε η Γκαϊάτρι την οποία στην συνέχεια παντρεύτηκε. Αυτό εξόργισε την Σαρασβάτι η οποία καταράστηκε τον Βράχμα ώστε να τιμάται μόνο στην Pushkar.

Ημέρα 12η: Pushkar, η Ιερή Πόλη και η πρόσκληση σε γλέντι γάμου!

Σήμερα ξυπνάμε αρκετά νωρίς, αφού στις 6:00 φεύγει το τρένο μας για την Ajmer. Τα σακίδια μας είναι σχεδόν έτοιμα. Κατεβαίνουμε στις 5:30 κάτω όπου πας περιμένει ο Ganesh με το ταξί του. Σε 15' είμαστε στο σταθμό και αμέσως μπαίνουμε στο τρένο μας, αφού ξεκινάει το δρομολόγιο του από εδώ. Στις 6:00 ακριβώς το τρένο αναχωρεί, ενώ σε 5,5 ώρες θα είμαστε στην Ajmer. Κοιμόμαστε, βλέπουμε ταινίες, διαβάζουμε, ζωγραφίζουμε. Κάπως έτσι περνάμε την ώρα μας. Στις 11:30 φτάνουμε. Για να πάμε στο Pushkar, τελικό προορισμό της ημέρας, πρέπει να πάρουμε ένα ταξί, αφού είναι γύρω στα 10 χιλιόμετρα μακριά από εδώ. Με 500 ρουπίες βρίσκουμε ένα βανάκι και φεύγουμε. Ο οδηγός του είναι λίγο ζωηρός. Γλυτώνουμε παρά τρίχα μία πλαγιομετωπική με αγελάδα, ενώ παραλίγο να πατήσουμε ένα σκυλάκι. Παρόλα αυτά βρίσκουμε το σθένος να συμφωνήσουμε μαζί του να μας μεταφέρει και αύριο πίσω στο σταθμό... Λίγο πριν την είσοδο στην πόλη του Pushkar πληρώνουμε 20 ρουπίες, ως φόρο εισόδου που πληρώνουν όλοι οι μη κάτοικοι της πόλης. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας το Mama Luna. Φαίνεται εγκαταλειμμένο. Tίποτα δεν συμφωνεί με τις περιγραφές που έχουμε διαβάσει στο tripadvisor... Παρόλα αυτά έχει μία συμπαθητική ταράτσα. Το δωμάτιο μας είναι βρώμικο, χωρίς πετσέτες, χαρτί υγείας και σεντόνια σκεπάσματος. Ζητάμε και μας φέρνουν μόνο ένα σεντόνι (δεν έχουν άλλο!), ενώ χαρτί υγείας θα πάνε να αγοράσουν από την αγορά! Τακτοποιούμαστε, απολυμαίνουμε και βγαίνουμε προς τα έξω. Στην πόρτα απέναντι από το ξενοδοχείο μας βλέπουμε για ακόμα μία φορά τη σβάστικα, πανάρχαιο σταυροειδές σύμβολο. Αποτελεί ιερό σύμβολο του Ινδουϊσμού, του Βουδισμού και του Ζαϊνισμού, ενώ συναντάται και σε πολλούς άλλους πολιτισμούς, μεταξύ των οποίων και της Αρχαίας Ελλάδας.

Ημέρα 11η: Αγορές και βόλτα στην πόλη

Σήμερα είμαστε αρκετά χαλαροί. Αποφασίσαμε να μην πάμε στο Chittorgarh, αλλά να αφιερώσουμε την ημέρα μας στην Udaipur. Ξυπνάμε, ο καθένας με την ησυχία του, ενώ παρατηρούμε στις ταράτσες δίπλα μας τον κόσμο που κοιμάται το βράδυ εκεί και ξυπνάει με το πρώτο φως της ημέρας. Τρώμε πρωινό, ραχατεύουμε και γύρω στις 9:30 βγαίνουμε προς την αγορά γύρω από το ρολόι, αλλά και την αγορά των μπαχαρικών λίγο πιο κάτω. Τα μαγαζιά ανοίγουν σιγά-σιγά και θα παραμείνουν ανοιχτά μέχρι τις 22:00 το βράδυ. Μας κάνουν εντύπωση τα πολλά μαγαζάκια με χρυσαφικά που συναντάμε. Τα μαγαζάκια αυτά χωράνε μετά βίας 4-5 άτομα, τα οποία κάθονται σταυροπόδι πάνω σε άνετα στρώματα ντυμένα με σεντόνια. Καταστηματάρχες σκουπίζουν έξω από το μαγαζί τους, αδιαφορώντας για το ότι πετάνε όλη την σκόνη στους περαστικούς που περνάνε εκείνη την ώρα απ' έξω! Χαζεύουμε τα μαγαζάκια. Αγοράζουμε ινδικές κλειδαριές, που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Μετά από 15-20 λεπτά περπάτημα φτάνουμε στην αγορά των μπαχαρικών. Οι μυρωδιές ξεσηκώνουν τη μύτη μας. Σταματάμε σε ένα από αυτά και αγοράζουμε όλα τα μπαχαρικά που χρησιμοποιήσαμε στο μάθημα μαγειρικής στην Agra. Σπόρους κύμινου, κόλιανδρο, τσίλι, κουρκουμά, μαύρο κάρδαμο, αλλά και garam masala, aasaphatada, και ferugreek. Αγοράζουμε επίσης και κάτι περίεργα, πολύ μικρά μπαλάκια, που έχουμε δει να χρησιμοποιούν στα εστιατόρια, και χρησιμοποιούνται για να αρωματιστεί το στόμα μετά το φαγητό. Για όλα πληρώνουμε γύρω στα 12 ευρώ. Χαζεύουμε λίγο ακόμα. Αγοράζουμε ολόκληρες ξερές κόκκινες καφτερές πιπεριές. Φωτογραφίζουμε, αφού η αγορά προσφέρει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον.

Ημέρα 10η: Μοναδικές φωτογραφίες!

Σήμερα το πρωί έχουμε βόλτα με αυτοκίνητο έξω από την Udaipur. Ο Namekahn, ταξιτζής, έχει ενημερωθεί από εχθές να είναι στις 7:00 στο ξενοδοχείο μας να μας πάρει. Λίγο μετά τις 7:00 επιβιβαζόμαστε στο τεράστιο και πολυτελές αυτοκίνητο του και ξεκινάμε. Πρώτη στάση το Kumbhalgarh, όπου θα δούμε το δεύτερο μεγαλύτερο τείχος του κόσμου, μετά το Σινικό τείχος. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι πάνω από 2 ώρες, ενώ θα περάσουμε μέσα από χωριά, όπου ευελπιστούμε να έχουμε την ευκαιρία να τραβήξουμε καλές φωτογραφίες. Ο οδηγός μας καταλαβαίνει και μας βοηθάει πολύ στη φωτογράφηση. Κάθε φορά που βλέπει κάτι καλό σταματάει, ανοίγει το παράθυρο και ο Κωστής φωτογραφίζει. Βλέπουμε όμορφα πρόσωπα, χαμόγελα που σπάνε αμέσως μετά από κάθε φωτογραφία που τραβάμε και σκηνές που προσπαθούμε να αποτυπώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα για να φάμε πρωινό σε ένα υπό κατασκευή, ξενοδοχείο 2 δωματίων, το οποίο όμως έχει τελειώσει το εστιατόριο. Τρώμε μάλλον ακριβά και συνεχίζουμε το δρόμο μας, τραβώντας συνεχώς φωτογραφίες...

Ημέρα 9η: Udaipur, η Λευκή Πόλη

Το τρένο φτάνει στην ώρα του. Είναι 7:20 και σταματάει στο σταθμό της Udaipur. Η πρώτη μας εντύπωση είναι ότι πρόκειται για την πιο καθαρή πόλη που έχουμε επισκεφθεί μέχρι σήμερα. Φορτωνόμαστε τα σακίδια και βγαίνουμε προς την έξοδο, όπου μας περιμένει ο οδηγός του ξενοδοχείου. Βλέπουμε σε ταμπέλα το όνομα μας και τον ακολουθούμε στο ρίκσο του. Μας πηγαίνει στο ξενοδοχείο / πανδοχείο μας, το οποίο, όπως και τα προηγούμενα, μας ενθουσιάζει. Είναι πολύ καθαρό, με μία πόλυ ωραία ταράτσα, που βλέπει σε όλη την πόλη. Αισθανόμαστε και εδώ μεγάλη σιγουριά και ηρεμία. Τακτοποιούμαστε και βγαίνουμε προς τα έξω. Κατεβαίνουμε το καλντερίμι, μέχρι το κέντρο, στο οποίο υπάρχουν και πάλι αρκετές αγελάδες, όπως και οι βουνιές τους. Παρόλα αυτά οι άνθρωποι καθαρίζουν πολύ περισσότερο, απ' ότι στις προηγούμενες πόλεις. Βγαίνουμε από τα καλντερίμια και βρίσκουμε τον Ινδουιστικό ναό Jagdish temple. Ο ινδουστικός αυτός ναός, κατασκευάστηκε το 1651 και βρίσκεται πολύ κοντά από τη είσοδο Badi Pol του Παλατιού. Μας κάνουν μεγάλη εντύπωση τα υπέροχα σκαλιστά του, ενώ όταν μπαίνουμε μέσα, μένουμε εκστασιασμένοι από την λειτουργία που τελείται αυτήν την ώρα εδώ. Μουσικοί με όργανα παίζουν και τραγουδάνε, μαζί με μία ομάδα γυναικών που κάθονται μπροστά τους. Πιστοί περνάνε μπροστά από το ιερό και με τα χέρια τους παίρνουν νερό από ένα δοχείο, το οποίο καταρχήν πίνουν, και στη συνέχεια βρέχουν τα μαλλιά τους. Το αντίδωρο είναι κομμάτια μπανάνας. Μένουμε και κοιτάμε τις σκηνές μπροστά μας. Παρόλο που δεν επιτρέπεται βγάζουμε με τρόπο μερικές φωτογραφίες ...

Ημέρα 8η: Η Νάγια με πυρετό και μαγειρική με τη Ρατζίνα

Η νύχτα για τη Νάγια ήταν δύσκολη, αφού είχε υψηλό πυρετό, παρόλα τα αντιπυρετικά. Το πρωί ξυπνάει με 39,4 και έτσι αποφασίζουμε να ακυρώσουμε την επίσκεψη μας στο Fatehpur Sikri, 35 χιλιόμετρα μακριά από την Agra. Η απόφαση αυτή μας κάνει όλους καλό αφού ξεκουραζόμαστε και παίρνουμε δυνάμεις. Ξυπνάμε αργά και τρώμε ένα ωραίο πρωινό. Σήμερα έχουμε επίσης το μάθημα μαγειρικής με τη Ρατζίνα, στο οποίο θα μας μάθει φαγητά της ντόπιας κουζίνας. Μέχρι τις 11:30 κάνουμε ο καθένας διάφορα πράγματα. Η Νάγια δείχνει να αντιδρά στο Algofren και ο πυρετός της πέφτει σε πιο ανεκτά επίπεδα. Στις 11:30 αρχίζει το μάθημα μαγειρικής. Η Ρατζίνα θα μας μάθει να μαγειρεύουμε 4-5 τύπους πίτας, που συνηθίζουν εδώ να συνοδεύουν το φαγητό τους, όπως και 3 χορτοφαγικά φαγητά. Αρχίζει με την εξήγηση των μπαχαρικών, τα περισσότερα των οποίων τα ξέρουμε. Στην συνέχεια ξεκινά να φτιάχνει τη βασική ζύμη, η οποία με διάφορες παραλλαγές δημιουργεί και διαφορετικές πίτες. Ο Βασίλης βοηθάει κι αυτός. Ταυτόχρονα δοκιμάζουμε… Φτιάχνουμε πίτες απλές, πίτες γεμιστές, πίτες τηγανητές. Η Ρατζίνα συνεχίζει με χορτοφαγικά φαγητά. Πατάτες γιαχνί, μελιτζάνες τηγανητές μαριναρισμένες με κρεμμύδι, ρύζι λαχανικών. Ο Κωστής καταγράφει, ενώ η Λίνα προσέχει τη διαδικασία. Στο τέλος με μεγάλη χαρά καθόμαστε και τρώμε ότι φτιάξαμε. Τέλεια! Η Νάγια ευτυχώς έχει σχεδόν γίνει καλά! Ακριβώς 24 ώρες…

Ημέρα 7η: Agra, η Taj Πόλη

Το τρένο πλησιάζει με 1,5 ώρα καθυστέρηση στην Tundla. Έχει αρχίσει να ξημερώνει. Είναι 5:10. Από το παράθυρο του τρένου βλέπουμε ανθρώπους που περπατούν για να πάνε στη δουλειά τους. Στο σταθμό θα μας περιμένει ένα ταξί για να μας πάει στην Agra, 35 χιλιόμετρα από εδώ, την πόλη του Taj Mahal! Φτάνουμε στο σταθμό και κατεβαίνουμε. Το τρένο μας είναι κατακόκκινο, ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ φοράνε κόκκινα. Τυχαίο, αλλά είναι μία πάρα πολύ ωραία σκηνή! Βγαίνουμε έξω από το σταθμό, όμως δεν βλέπουμε πουθενά κάποιον να κρατάει ταμπελάκι με το όνομα μας. Τηλεφωνούμε στο ξενοδοχείο μας και μετά από λίγο μας ενημερώνουν ότι ο ταξιτζής είχε ατύχημα και είναι στο νοσοκομείο! Απίστευτο! Γύρω μας βλέπουμε πολλές μαϊμούδες να κυκλοφορούν. Τα παιδιά ευχαριστιούνται. Παίρνουμε ένα άλλο ταξί από εδώ και φεύγουμε. Ο οδηγός του είναι μάλλον λάτρης των μηχανοκίνητων σπορ. Τρέχει σαν ραλίστας και είναι σίγουρα η πιο επικίνδυνη οδήγηση μέχρι σήμερα. Προσπερνάει τα αυτοκίνητα σαν σταματημένα! Ελπίζουμε να μην έχουμε τον ίδιο προορισμό με τον πρωινό ταξιτζή... Φτάνουμε στην Agra και επειδή δεν φάνηκε να κατάλαβε ο ταξιτζής το που βρίσκεται το ξενοδοχείο μας, το GPS πιάνει δουλειά και αναλαμβάνει να τον καθοδηγήσει.

Ημέρα 6η: Sarnath, μόνο η αλήθεια θριαμβεύει!

Σήμερα η μέρα είναι χαλαρή. Ξυπνάμε με το πάσο μας και γύρω στις 11:30 θα έρθει να μας πάρει ένα αυτοκίνητο για να μας πάει στην ιερή πόλη των Βουδιστών Sarnath. Η πόλη είναι μία από τις 4 πιο σημαντικές πόλεις που κάθε Βουδιστής επισκέπτεται (οι άλλες τρεις είναι η Bodhgaya, το Kushinagar και το Lumbini στο Νεπάλ), ενώ στην πανσέληνο του Μαΐου, όπου γιορτάζεται η γέννηση του Βούδα, η πόλη προσελκύει πιστούς από όλο τον κόσμο. Στο πάρκο των ελαφιών στο Sarnath ο Σιντάρτα Γκοτάμα Μπούντχα ή Βούδας, δίδαξε για πρώτη φορά την Ντάρμα, η οποία αποτελεί την διδασκαλία ή την οδό του Βούδα. Ο Βουδισμός είναι ένα από τα αρχαιότερα θρησκεύματα. Περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα θρησκευτικών δοξασιών, φιλοσοφικών αρχών, εθίμων, θεσμών και ηθικών κανόνων που αποδίδονται στον Βούδα. Ο Βούδας δεν διεκδίκησε τη θειότητα, ενώ Βούδας μπορεί να είναι ή να γίνει όποιος αφυπνίζεται πλήρως στην αληθινή φύση της ύπαρξης και απελευθερώνεται από τον κύκλο της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης και επιτυγχάνει την κατάσταση της παντογνωσίας. Επίσης οι Βούδες δεν είναι παντοδύναμοι όπως ο Θεός του Ιουδαϊσμού ή του Χριστιανισμού. Οποιοσδήποτε μπορεί να απελευθερωθεί από την οδύνη όπως ο Γκοτάμα, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, ή κοινωνικής τάξης.

Ημέρα 5η: Βόλτες και αγορές στο Βαρανάσι

Σήμερα το εγερτήριο είναι στις 4:45! Πρέπει στις 5:30 να είμαστε στο διπλανό Dashashwamedh Ghat, όπου μας περιμένει ο Ραβί για μία πρωϊνή βόλτα στο Γάγγη, για να απολαύσουμε την ανατολή μέσα από τη βάρκα. Από τις 5:00 ήδη ακούγονται απ' έξω θόρυβοι. Η πόλη εδώ ξυπνάει από πολύ νωρίς. Στις 5:30 είμαστε στο Ghat και βρίσκουμε το Ραβί. Μπαίνουμε στη βάρκα και ξεκινάμε την 1:30 ώρας βόλτα μέσα στο Γάγγη. Στις όχθες του ήδη βρίσκονται πιστοί που είτε κάνουν μπάνιο, είτε προσεύχονται, είτε διαλλογίζονται, είτε ψέλνουν και τραγουδούν. Τώρα η βάρκα παίρνει κατεύθυνση προς το Νότο. Πρώτο αξιοθέατο το επιβλητικό παλάτι στο Munshi Ghat, κατασκευασμένο στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο εδώ και 20 χρόνια έχει αγοραστεί από μία μεγάλη αλυσίδα ξενοδοχείων και του χρόνου σκοπεύει να κάνει εγκαίνια. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το Kedar Ghat, το οποίο είναι γεμάτο πιστούς και αρκετά δημοφιλές για τους κατοίκους της περιοχής της Βεγγάλης, αλλά και της νότιας Ινδίας. Ο ήλιος προσπαθεί να βγει μέσα από τα λίγα σύννεφα που τον κρύβουν. Ένα δυνατό αεράκι μας δροσίζει και συνάμα δημιουργεί έναν ελαφρύ κυματισμό, που μας κάνει να χοροπηδάμε πάνω στη βάρκα.

Ημέρα 4η: Βαρανάσι, η Αρχαία Πόλη

Το βράδυ στο τρένο κυλάει ομαλά, με τα παιδιά να κοιμούνται του καλού καιρού, τη Λίνα να έχει στο μυαλό της το Βασίλη, και τον Κωστή να έχει στο νου τη Νάγια, αλλά και την Εθνική Ελλάδος... Το τρένο πλησιάζει στο Βαρανάσι και πιάνουμε κουβέντα με τον καθηγητή  Πανεπιστημίου της Γεωπονικής που συνταξιδεύει μαζί μας. Στις 07:40 το τρένο σταματάει στον τελευταίο σταθμό του, το Βαρανάσι. Το Βαρανάσι, είναι ο ιερός τόπος των ινδουιστών, ό,τι η Μέκκα για τους μωαμεθανούς και τα Ιεροσόλυμα για τους χριστιανούς. Πρόκειται πιθανά για την παλαιότερη πόλη του κόσμου, μιας και κατοικείται αδιάλειπτα τα τελευταία 3.000 χρόνια. Στη Μπενάρες, όπως είναι το άλλο όνομα της πόλης, καταφθάνουν κάθε χρόνο, τουλάχιστον 1 εκατομμύριο πιστοί. Κάποιοι από αυτούς, θέλουν απλά να εξαγνιστούν από τις αμαρτίες τους βουτώντας στα ιερά για αυτούς νερά του Γάγγη. Ενώ άλλοι, καταφθάνουν μετά από ταξίδι ημερών, εβδομάδων ή και μηνών, για να αφήσουν εδώ την τελευταία τους πνοή. Σύμφωνα με τις Βέδες, τα ιερά κείμενα του Ινδουισμού, όποιος πεθαίνει και αποτεφρώνεται στο Βαρανάσι, κερδίζει την πολυπόθητη λύτρωση. Η ψυχή του απελευθερώνεται από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων και οι αμαρτίες αυτής ή της προηγούμενης ζωής, παύουν πλέον να τον βαραίνουν.