Ημέρα 27η: Η επιστροφή

Σήμερα ξεκινάει η επιστροφή μας πίσω στην Ελλάδα. Ευτυχώς η αναχώρηση μας από το Σάο Πάολο είναι το μεσημέρι, έτσι έχουμε χρόνο το πρωί να ξυπνήσουμε με την ησυχία μας και σιγά σιγά να πάμε προς το αεροδρόμιο. Έχουμε αποφασίσει να μην βγούμε έξω στην πόλη αυτό το πρωϊνό και να περάσουμε στο δωμάτιο μας, ετοιμάζοντας τα σακίδια μας και χαλαρώνοντας με τη θέα της πόλης από ψηλά. Πραγματικά χαλαρώνουμε και ηρεμούμε. Γύρω στις 9:30 ετοιμαζόμαστε, φορτωνόμαστε τα σακίδια μας και αφήνουμε το σπίτι. Λίγο πιο κάτω έχει ένα ωραίο καφέ που παρατηρήσαμε χθες το βράδυ και θα πιούμε τον καφέ μας. Αυτό το ταξίδι τελειώνει, όμως κανένας μας δεν σκέφτηκε ότι ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στο σπίτι μας. Σίγουρα χορτάσαμε από τα τόσα πράγματα που είδαν τα μάτια μας, όμως δε βαρεθήκαμε πραγματικά σε καμία περίπτωση. 

Ημέρα 26η: Σάο Πάολο. Η πόλη με τα πολλά πρόσωπα.

Το ξυπνητήρι ξεκινάει να χτυπάει από τις 3:00 τα ξημερώματα. Πρέπει γύρω στις 4:30 να φύγουμε από εδώ, αφού στις 7:05 πετάμε. Η εταιρία είναι η ίδια που ταξιδέψαμε από την Αντοφαγκάστα στο Σαντιάγο, η SKY, όμως σε αυτή την πτήση δεν δείχνει να μας ζητάει να έχουμε το χιλιάνικο πιστοποιητικό υγείας. Ελπίζουμε να μην έχουμε κάποιο απρόοπτο... Είμαστε έτοιμοι στην ώρα μας και με UBER πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο. Στεκόμαστε στη ουρά για check-in και έρχεται η σειρά μας. Η κοπέλα στο γκισέ ζητάει πιστοποιητικό εμβολιασμού! Ευτυχώς για το Βασίλη, που δεν έχει το χιλιάνικο πιστοποιητικό, δέχεται το ευρωπαϊκό! Μας πήγε λίγο η ψυχή στην Κούλουρη, αλλά όλα καλά... Μπαίνουμε για τον έλεγχο και βλέπουμε μία τεράστια ουρά. Ευτυχώς έχουμε έρθει νωρίς και έχουμε χρόνο. Ξεμπερδεύουμε και φτάνουμε στην πύλη μας. Ο Βασίλης, όπως είναι φυσικό, πεινάει. Κοιτάμε τα σάντουιτς των 4 μπουκιών και κάνουν κοντά 10€ το ένα! Χειρότερα και από το Βενιζέλος... Ο Βασίλης τακτοποιείται με ένα αδιάφορο cinnamon roll. Μπαίνουμε στο αεροπλάνο και γύρω στις 7:30 τελικά απογειωνόμαστε. Η απογείωση από το Σαντιάγο με κατεύθυνση ανατολικά είναι πραγματικά εντυπωσιακή, αφού μπροστά μας έχουμε όλη την οροσειρά των Άνδεων! Έχει αρχίσει να ξημερώνει και το θέαμα είναι μοναδικό! 

Ημέρα 25η: Το πολύ όμορφο και μοντέρνο Σαντιάγο

Σήμερα θα περπατήσουμε και θα εξερευνήσουμε  την πόλη του Σαντιάγο. Η πόλη φαίνεται αλλαγμένη από την τελευταία φορά που την επισκεφτήκαμε. Τεράστιοι ουρανοξύστες έχουν φυτρώσει, ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλο το κέντρο! Ξυπνάμε με την ησυχία μας και βγαίνουμε έξω. Περπατάμε μέχρι την Plaza de Armas, την κεντρική πλατεία κάθε πόλης με ισπανικό παρελθόν. Όσο πλησιάζουμε βλέπουμε πάγκους  που πουλάνε κάθε λογής χρειαζούμενο.  Στην πλατεία έχει πάρα πολύ κόσμο. Βλέπουμε τον μητροπολιτικό καθεδρικό ναό του  Σαντιάγο και μπαίνουμε μέσα. Είναι πραγματικά μεγαλοπρεπής! Συνεχίζουμε στον πεζόδρομο Paseo Ahumada, όπου ο ένας πάγκος είναι δίπλα στον άλλο, αλλά και ο κόσμος είναι ο ένας πάνω στον άλλο.  Καθώς περπατάμε και χαζεύουμε, βλέπουμε κάποια στιγμή αρκετούς πάγκους να μαζεύονται με γρήγορες κινήσεις. Σίγουρα δεν είναι νόμιμοι και μάλλον από πίσω μας έρχονται αστυνομικοί. Σε λίγο πραγματικά τους βλέπουμε. Συνοδεύονται από 2 μεγάλα λυκόσκυλα.

Ημέρα 24η: Ένα ακόμα πρωϊνό στο Βαλπαραΐσο και μικρές αναποδιές με χορταστικό τέλος στο Σαντιάγο

Ξυπνάμε από το θόρυβο της πόλης, αλλά και από τις φωνές των γλάρων, που κάνουν πτήσεις έξω από το παράθυρο μας. Το διαμέρισμα μας, είναι μεν κεντρικότατο, με υπέροχη θέα, όμως σίγουρα χρειάζεται μία ανακαίνιση, αφού εκτός όλων των άλλων τα παράθυρα δεν προσφέρουν καμία μόνωση. Χωρίς να βιαζόμαστε ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε έξω. Πρώτη στάση για καφέ και πρωϊνό στο PaniniCafe που σήμερα Δευτέρα είναι ανοιχτό. Η συνέχεια είναι βόλτες, Παρατηρούμε τον κόσμο που σήμερα εργάζεται, τα λεωφορεία που τρέχουν να προλάβουν τα δρομολόγια, κόρνες, θόρυβος, καμία σχέση με την χθεσινή ηρεμία. Μάλλον μας αρέσει η χθεσινή ηρεμία περισσότερο. Παίρνουμε το λεωφορείο για να μεταφερθούμε σε μία απομακρυσμένη γειτονιά της πόλης, εκεί που είχαμε μείνει την Πρωτοχρονιά του 2002. Το σπίτι που μείναμε ήταν παλιό και ο ιδιοκτήτης αρκετά χαλαρός. Θυμόμαστε ότι κανένα από τα δωμάτια που νοίκιαζε δεν είχε κλειδί.  Όλα χύμα! Φτάνουμε και βρίσκουμε το σπίτι. Πλέον δεν λειτουργεί σαν ξενώνας αλλά κάποιος μένει μέσα. Πάνω στην αυλόπορτα είναι γραμμένα ονόματα παλιών ενοικιαστών. Κάποια στιγμή που η Λίνα δεν βλέπει ο Κωστής γράφει πάνω στην πόρτα Κ+Λ= Love και φωνάζουν με το Βασίλη τη Λίνα για να δει τι ανακαλύψανε! Γελάμε όλοι πολύ!

Ημέρα 23η: Το αγαπημένο μας Βαλπαραΐσο!

Σήμερα έχουμε μία χαλαρή μέρα. Είμαστε στην αγαπημένη μας πόλη! Ξυπνάμε με την ησυχία μας και βγαίνουμε. Το Βαλπαραΐσο, ή Βάλπο πιο σύντομα, είναι το επίνειο του Σαντιάγο. Είναι μία πόλη, παλιό λιμάνι, χτισμένη αμφιθεατρικά στο βουνό, και φτάνει μέχρι κάτω τη θάλασσα. Το Βαλπαραΐσο είναι γνωστό για τα απότομα τελεφερίκ, τα πολύχρωμα σπίτια, την μποέμικη κουλτούρα και την όμορφη παραθαλάσσια θέα. Το Βαλπαραΐσο στο παρελθόν ήταν σταθμός για τα πλοία που ταξίδευαν μεταξύ του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, από τα Στενά του Μαγγελάνου και το Ακρωτήριο Χορν. Παράλληλα, απέκτησε ιδιαίτερη σημασία κατά την εποχή του χρυσού στην Καλιφόρνια. Με το διεθνή του εμπορικό ρόλο, το λιμάνι του Βαλπαραΐσο άρχισε να δέχεται μετανάστες από όλο τον κόσμο. Οι κάτοικοί του μιλούσαν εκτός από τα Ισπανικά, επίσης Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά, και παράλληλα εκδίδονταν εφημερίδες σε όλες αυτές τις γλώσσες. Η διεθνοποίηση της πόλης άφησε το σημάδι τους στην αρχιτεκτονική και τα πολιτιστικά ιδρύματα της πόλης. Η χρυσή εποχή της πόλης όμως τερματίστηκε με τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914, αφού τότε πλέον τα περισσότερα πλοία απέφευγαν τα Στενά του Μαγγελάνου και τη διαδρομή αυτή.

Ημέρα 22η: Στο 2ο μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στον κόσμο, το Paranal!

Σήμερα θα επισκεφτούμε το εντυπωσιακό Paranal. Το Αστεροσκοπείο Παρανάλ είναι χτισμένο στο ομώνυμο όρος σε υψόμετρο 2.635 μέτρων και λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (European Southern Observatory, ESO). Πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη εγκατάσταση αυτού του είδους παγκοσμίως, μετά από το Αστεροσκοπείο στο Μάουνα Κέα στην Χαβάη. Ξυπνάμε νωρίς, αφού πρέπει να οδηγήσουμε 120 χιλιόμετρα νοτιότερα από εδώ και να είμαστε εκεί γύρω στις 9:30, αφού στις 10:00 ξεκινάει η ξενάγηση. Μαζεύουμε τα πράγματα μας, αφού δεν θα ξαναγυρίσουμε εδώ. Το απόγευμα θα πετάξουμε από το αεροδρόμιο Andrés Sabella, τα 1337 χιλιόμετρα μέχρι την πρωτεύουσα Σαντιάγο. Γύρω στις 7:30 είμαστε στο δρόμο με το μικρό λευκό γκολφάκι μας. Ο δρόμος δεν έχει κίνηση και βγαίνουμε γρήγορα από την Αντοφαγκάστα. Το τοπίο γίνεται αμέσως έρημος. Δεν βλέπουμε πραγματικά τίποτα που να μοιάζει με φυτό, ενώ έχει υγρασία, συννεφιά και βλέπουμε να μπαίνουμε σε μία ομίχλη. Δεν συναντούμε κάποιο χωριό, έναν οικισμό ή οποιαδήποτε ανθρώπινη κατασκευή, εκτός από ξύλινα μνημεία με σταυρούς, προφανώς σε σημεία που χάθηκαν κάποιοι άνθρωποι στο δρόμο. Είναι κάπως απόκοσμο, αυτό που βλέπουμε...  Βγαίνουμε από τη Routa 5, μέρος του Παναμερικανικού αυτοκινητόδρομου, που συνδέει σχεδόν όλα τα κράτη της Αμερικανικής ηπείρου, από βορρά προς νότο. Έχουμε ήδη αφήσει το σύννεφο πίσω και οδηγούμε τα  75 τελευταία χιλιόμετρα μέχρι το Paranal.

Ημέρα 21η: Antofagasta

Το πρωί σηκωνόμαστε πρωί. Πρέπει να είμαστε στις 8:00 στο ιατρικό εργαστήριο tecmed για να κάνει ο Βασίλης ένα μοριακό PCR. Στη Χιλή σε κάποιες δραστηριότητες απαιτείται να είσαι εμβολιασμένος και να έχεις ένα συγκεκριμένο χιλιάνικο πάσο. Αν είσαι ξένος χρειάζεται μία διαδικασία αρχικά αυθεντικoποίησης και στη συνέχεια αποστολής των πιστοποιητικών εμβολιασμού της χώρας σου, τα οποία ελέγχονται και παίρνεις τελικά αυτό το πάσο. Παρόλο που τη διαδικασία αυτή την αρχίσαμε 2 μήνες πριν το ταξίδι, το πιστοποιητικό του Βασίλη (παρόλο που έχει κάνει και τα 2 εμβόλια) δεν έχει βγει, έχοντας κάνει από μεριάς μας 4 συνολικά ενστάσεις! Δεν μπορούν να δουν παρά μόνο το 2ο εμβόλιο που φαίνεται στο ευρωπαϊκό πιστοποιητικό, και όχι τα 2 εμβόλια που φαίνονται στο ελληνικό πιστοποιητικό... Αυτό λοιπόν το γεγονός κατατάσσει το Βασίλη ως ανεμβολίαστο και υποχρεωτικά, για να μπορέσουμε να επισκεφτούμε αύριο το Paranal, πρέπει να κάνει το PCR... Μαζεύουμε τα πράγματα και αφήνουμε το σπίτι. Με ένα UBER πηγαίνουμε στο ιατρικό εργαστήριο. Πληρώνουμε 50€ για το PCR και περιμένουμε αύριο μέχρι τις 9:30 το πρωί το αποτέλεσμα. Αύριο στις 10:00 ξεκινάει η ξενάγηση στο Paranal και πρέπει να το έχουμε. Μετά το τεστ ψάχνουμε φορτωμένοι με τα σακίδια μας να βρούμε κάπου να φάμε πρωϊνό.

Ημέρα 20η: Βόλτα με το αγροτικό στην έρημο Ατακάμα!

Σήμερα θα πάρουμε το Hilux Toyota που έχουμε νοικιάσει και θα οδηγήσουμε στην έρημο Ατακάμα για να δούμε ό,τι προλαβαίνουμε και έχει ενδιαφέρον. Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς, έτσι ώστε στις 6:30 να είμαστε έξω από το πάρκινγκ του ξενοδοχείου. Έχουμε μαζέψει όλα μας τα πράγματα, τα οποία τα φορτώνουμε στο αγροτικό και πατάμε γκάζι για τη βόλτα μας. Ακόμα είναι νύχτα, όμως καθώς οδηγούμε βλέπουμε σιγά σιγά το φως να έρχεται από την οροσειρά των Άνδεων. Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος, έτσι μπορούμε και αναπτύσσουμε ταχύτητα. Έχουμε ήδη απομακρυνθεί από την πόλη. Κάποια στιγμή βλέπουμε μπροστά μας ένα κοπάδι από γαϊδούρια, τα οποία έχουν μπει στο δρόμο μας. Ευτυχώς ακούνε το θόρυβο του αυτοκινήτου και απομακρύνονται, ενώ 2 από αυτά τρέχουν στη διπλανή λωρίδα. Πιο κάτω βλέπουμε αυτοκίνητα σταματημένα στο πλάι του δρόμου. Ταμπέλες μας ενημερώνουν ότι περνάμε τον Τροπικό του Αιγόκερου! Πολύ ενδιαφέρον. Στην επιστροφή θα σταματήσουμε να βγάλουμε κι εμείς φωτογραφίες. Συνεχίζουμε για να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας για να μην χάσουμε τον προγραμματισμό μας.

Ημέρα 19η: Στη Χιλή μετά από 20 χρόνια και το μαγευτικό Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα

Σήμερα ο Κωστής με τη Λίνα σηκώνονται νωρίς για να απολαύσουν την ανατολή μέσα από από τα βουνά. Αυτή η νύχτα ήταν μία ακόμα νύχτα χωρίς θέρμανση και έτσι όπως πάει θα το συνηθίσουμε! Όλοι μας έχουμε λίγο βήχα, λίγο συνάχι, λίγο από κρύωμα... Ελπίζουμε να μην έχουμε κάτι άλλο. Σήμερα μπαίνουμε στη Χιλή και πρέπει τουλάχιστον στα σύνορα να μην βήξουμε ούτε λίγο! Ο Κωστής με τη Λίνα επιστρέφουν στη Χιλή μετά από 20 χρόνια! Η Χιλή είναι μία χώρα η οποία καταλαμβάνει μια ασυνήθιστα μακρόστενη λωρίδα στεριάς από βορρά προς νότο, συνολικά 4.630 χλμ. Τότε είχαν επισκεφτεί την χώρα από τη μέση, όπου βρίσκεται η πρωτεύουσα Σαντιάγο, μέχρι το νοτιότερο σημείο της. Τώρα θα μπούμε από το βορρά και την έρημο Ατακάμα και θα καταλήξουμε στην πρωτεύουσα. Όσο περνάει η ώρα μαζεύεται το γκρουπ μας, τρώμε πρωϊνό και φεύγουμε στην ώρα μας. Κάποιοι τουρίστες πριν φύγουν κάνουν ένα τελευταίο μπάνιο στις υπαίθριες πισίνες. 

Ημέρα 18η: Μαγική φύση και μπάνιο στα 4.400 μέτρα!

Σήμερα έχουμε μία μεγάλη μέρα. Θα επισκεφτούμε την περιοχή νότια της Σαλάρ ντε Ουγιούνι, μία περιοχή κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, όπου βρίσκονται εθνικά πάρκα και τοπία πραγματικά συγκλονιστικά. Ο Καζιμίρο μας έχει προϊδεάσει από χθες για το τι πρόκειται να δούμε. Θα δούμε ηφαίστεια, λίμνες, ιδαίτερα πετρώματα, τοπία μοναδικά, αλλά και λάμα, βικούνια, φλαμίνγκο και λαγούς που ζουν σε αυτήν την αφιλόξενη περιοχή με πάνω από 4.000 μέτρα υψόμετρο. Στις 7:00 είμαστε έτοιμοι για το πρωϊνό. Έχουμε κρυώσει αρκετά και αυτό το βράδυ... Ο Κωστής δείχνει να έχει κρυώσει από όλες αυτές τις κρύες νύχτες που έχουμε περάσει. Παρόλα αυτα δεν δείχνει να είναι κάτι ανησυχητικό. Λίγη παρακεταμόλη κάνει τη δουλειά της. Γύρω στις 7:45 έχουμε φορτώσει τα σακίδια μας στο αυτοκίνητο και φεύγουμε!

Ημέρα 17η: Σαλάρ Ντε Ουγιούνι, ένα από τα θαύματα της φύσης!

Σήμερα είμαστε πολύ χαρούμενοι! Θα επισκεφτούμε τη Σαλάρ Ντε Ουγιούνι, ένα από τα θαύματα της φύσης! H Σαλάρ ντε Ουγιούνι είναι η μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο με έκταση αρκετά μεγαλύτερη από ολόκληρη την Κρήτη! Τα τοπία που θα αντικρύσουμε θα είναι πραγματικά εξωπραγματικά! Φυσικά η μέρα δεν ξεκινάει ιδανικά, αφού κανένας μας δεν θέλει να αποχωριστεί το κρεβάτι του και να σηκωθεί σε αυτό το παγωμένο δωμάτιο που κοιμηθήκαμε... Κάποια στιγμή παίρνουμε δύναμη, αφού το πρωϊνό αρχίζει στις 8:30 και σηκωνόμαστε. Το πρωϊνό τελικά δεν λέει και πολλά, όμως έχει περισσότερη ζέστη, αφού ο ιδιοκτήτης έχει βάλει στη σάλα του πρωϊνού σόμπες θέρμανσης ... Ο Κωστής με τη Λίνα κατεβαίνουν μέχρι το κέντρο για να αλλάξουν μερικά χρήματα, αφού παρουσιάστηκαν κάποια έκτακτα έξοδα για την εκδρομή μας σήμερα. Το κέντρο της πόλης δείχνει πολύ ζωντανό. Λίγο αργότερα γυρίζουν πίσω στο ξενοδοχείο και στις 10:30 ακριβώς εμφανίζεται ο χαμογελαστός οδηγός της εκδρομής Καζιμίρο, ο οποίος έχει έρθει με ένα 8θεσιο τζιπ του να μας παραλάβει. Φορτώνουμε τα σακίδια μας στην οροφή και φεύγουμε για το γραφείο, όπου περιμένουν άλλοι 3 συνταξιδιώτες. Είναι ένα ζευγάρι από τη Βραζιλία και ένας νεαρός από την Ιταλία. Η 3ήμερη εκδρομή μας θα έχει συνολικά 6 τουρίστες και τον οδηγό. Μας αρέσει αυτό, αφού τα πιο μικρά γκρουπ είναι και πιο ευέλικτα!

Ημέρα 16η: Uyuni, η πύλη για τη μοναδική Σαλάρ Ντε Ουγιούνι

Σήμερα θα ταξιδέψουμε μέχρι την Uyuni, την τελευταία πόλη που θα επισκεφτούμε στη Βολιβία. Από την πόλη αυτή θα ξεκινήσουμε μία 3ήμερη εκδρομή για τη μοναδική Σαλάρ Ντε Ουγιούνι, τη μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο, αλλά και πιο νότια, σε μία περιοχή με ηφαίστεια, θερμούς πίδακες, φλαμίνγκο και τοπία πραγματικά μοναδικά. Στο τέλος αυτής της εκδρομής σκοπεύουμε να περάσουμε στη Χιλή για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας εκεί. Ξυπνάμε χωρίς να βιαζόμαστε πολύ, αφού το λεωφορείο μας φεύγει στις 9:30. Τρώμε το πρωϊνό μας, τακτοποιούμε τα σακίδια μας και φεύγουμε με ταξί μέχρι τον παλιό σταθμό λεωφορείων της πόλης. Φροντίζουμε να είμαστε εκεί γύρω στις 9:00, αφού τα λεωφορεία εδώ φεύγουν νωρίτερα. Ο σταθμός φαίνεται ότι είναι παλιός και παραμελημένος. Καθόμαστε στις πρώτες θέσεις και με μεγάλη μας έκπληξη το λεωφορείο φεύγει με καθυστέρηση... Η διαδρομή είναι 4 ώρες, έτσι ο καθένας μας έχει φροντίσει τι να κάνει. Το τοπίο είναι ξερό, ενώ έχουμε αρχίσει να βλέπουμε κάκτους. Οι τεμπέλες στο δρόμο προειδοποιούν για πιθανά περάσματα λάμα.

Ημέρα 15η: Ημερήσια εκδρομή, ίσως στην πιο όμορφη πόλη της Βολιβίας, την Σούκρε

Σήμερα η Λίνα ξύπνησε με νοσταλγία για το σπίτι μας ο δε Βασίλης σηκώθηκε με νεύρα. Είναι πολύ φυσιολογικά όλα αυτά. Όταν ταξιδεύει κανείς πάντα έρχονται στιγμές που η κούραση κερδίζει ό,τι όμορφο σου προσφέρει ένα ταξίδι. Ευτυχώς σχεδόν πάντα, δεν διαρκεί πολύ όλο αυτό. Εκτός όλων των άλλων, είναι γεγονός ότι το υψόμετρο μας έχει κουράσει αρκετά. Αυτό που δεν έχει σταματήσει σχεδόν καθόλου είναι να βγάζουμε λίγο αίμα όταν φυσάμε τη μύτη μας. Είναι περίεργο... Σήμερα έχουμε και έναν ακόμα λόγο να μην είμαστε καλά και έχει να κάνει με τις θερμοκρασίες ψυγείου του δωματίου. Δεν θέλεις να σηκωθείς από το ζεστό κρεβάτι με τίποτα. Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς για να προλάβουμε το λεωφορείο των 7:00 για τη Σούκρε. Στη ρεσεψιόν ζητάμε να μας αλλάξουν το δωμάτιο όταν θα γυρίσουμε το απόγευμα. Στις 6:30 είμαστε στο σταθμό. Το λεωφορείο ως συνήθως φεύγει νωρίτερα!

Ημέρα 14η: Το πολύ όμορφο Potosi

Το λεωφορείο φτάνει γύρω στις 7:00 στο νέο σταθμό των λεωφορείων του Ποτοσί. Είμαστε λίγο ξενυχτισμένοι, όμως είμαστε καλά. Έξω η θερμοκρασία είναι υπό του μηδενός. Παίρνουμε τα σακίδια μας και με ταξί πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο μας, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Φτάνουμε. Στην πόλη αυτή επιλέξαμε ένα πιο ακριβό ξενοδοχείο (55€ τη βραδιά) και ο Βασίλης δεν το πιστεύει. Έχουμε και πρωϊνό! Το δωμάτιο μας είναι να το πάρουμε στις 12:00, έτσι αφήνουμε τα σακίδια μας σε ένα φυλασσόμενο χώρο και ζητούμε από τη ρεσεψιόν να φάμε το αυριανό μας πρωϊνό σήμερα. Δεν υπάρχει πρόβλημα, έτσι καθόμαστε στην πολύ όμορφη σάλα του ξενοδοχείου και απολαμβάνουμε το πρωϊνό μας. Γύρω στις 8:30 βγαίνουμε στην πόλη. Για πρώτη φορά στο ταξίδι κρυώνουμε. Έχουμε βάλει πιο ζεστά ρούχα. Περπατάμε μέχρι το κέντρο και την πλατεία 6ης Αυγούστου. Το Ποτοσί είναι η δεύτερη ψηλότερη πόλη του κόσμου, χτισμένο στα 4.090 μέτρα και έχει μία πολύ μεγάλη ιστορία.

Ημέρα 13η: Cholitas Show!

Σήμερα ξυπνάμε ευτυχώς όλοι πολύ καλά! Ο Βασίλης δεν έχει καθόλου πυρετό και η Λίνα δεν αισθάνεται κανένα πόνο. Όλα καλά! Το πρωϊνό μας το αφιερώνουμε για να ξεσκαρτάρουμε το υλικό που τραβήξαμε χθες, ενώ ετοιμάζουμε και τα σακίδια μας για να είμαστε έτοιμοι το μεσημέρι να αφήσουμε το διαμέρισμα. Γύρω στις 11:00 βγαίνουμε έξω με κατεύθυνση την περιοχή της Plaza Catolica. Τα ταξί γενικά χρεώνουν φθηνές τιμές, έτσι δεν υπάρχει λόγος να πάρει κάποιος λεωφορείο ή UBER. Ένα πολύ σημαντικό επίσης πράγμα που αφορά γενικότερα τη χώρα είναι ότι δεν αισθανόμαστε να μας εκμεταλλεύεται κανένας, λόγω του ότι είμαστε τουρίστες. Ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη η τουριστική βιομηχανία εδώ. Με ένα ταξί λοιπόν φτάνουμε στην περιοχή, η οποία είναι αρκετά μοντέρνα. Εκεί έχει εντοπίσει ο Βασίλης, από μέρες, ένα εμπορικό κατάστημα. Πάμε λοιπόν να αγοράσουμε παπούτσια, αφού τα δικά του από χθες δεν έχουν στεγνώσει ακόμα. Είναι και η ώρα να αλλάξει παπούτσια, έτσι ο Βασίλης αγοράζει τα καινούργια του παπούτσια από τη Βολιβία! 

Ημέρα 12η: Ναι! Κατεβήκαμε τον πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου με το ποδήλατο!

Σήμερα θα κατεβούμε τον «δρόμο του θανάτου», τον πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου, με το ποδήλατο! Είμαστε όλοι πολύ ενθουσιασμένοι! Ο «δρόμος του θανάτου» κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1930 από κρατούμενους της Παραγουάης. Μέχρι το 2006 ο δρόμος North Yungas ήταν η μόνη επιλογή για όποιον ήθελε να πάει από το Coroico στη La Paz. Μέχρι τότε καταγράφονταν στο δρόμο αυτό περίπου 300 θάνατοι ετησίως. Σε όλη τη διαδρομή υπάρχουν σταυροί που σηματοδοτούν τα σημεία που έχουν πέσει οχήματα. Στον δρόμο αυτό των 69 μόλις χιλιομέτρων, μετά βίας χωράνε δύο αυτοκίνητα. Περνάνε εκατοστά από γκρεμούς 600 μέτρων χωρίς να υπάρχει  το παραμικρό κιγκλίδωμα ασφαλείας. Αργότερα κατασκευάστηκε νέος πιο ασφαλής δρόμος. Είναι 6:00 το πρωί και είμαστε ήδη κάτω από το σπίτι μας, περιμένοντας το βανάκι της Altitude Travel να μας πάρει. Έρχεται στην ώρα του. Πάνω στην οροφή είναι τοποθετημένα τα mountain bikes που θα οδηγήσουμε. Ο Όλιβερ, ένας από τους οδηγούς μας, μας ενημερώνει ότι θα είμαστε 2 βανάκια και συνολικά 14 άτομα. Μαζεύουμε τους υπόλοιπους από τα ξενοδοχεία τους, συναντούμε το άλλο βανάκι και τελικά 13 (ένας δεν εμφανίστηκε), στις 13 Ιουλίου, φεύγουμε για την περιπέτεια! Πρώτη στάση το La Cumbre pass, στα 4670 μέτρα. Εκεί τρώμε πρωϊνό, βάζουμε τις στολές μας, τα προστατευτικά μας και τις κάσκες μας και ενημερωνόμαστε από τον Νέλσον για το πρώτο στάδιο της διαδρομής μας.

Ημέρα 11η: 20.380 βήματα στις ανηφοροκατηφόρες της Λα Πας

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στη Λα Πας. Από το πρωί ακούγονται εκρήξεις βεγγαλικών που σκάνε συνεχώς πάνω από την πόλη. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει... Ίσως κάτι να γιορτάζει σήμερα η πόλη. Δεν έχουμε διαβάσει κάτι... Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε έξω με προορισμό τον κεντρικό σταθμό των τελεφερίκ της πόλης. Στη μέση της διαδρομής συναντάμε την ανοιχτή αγορά Rodríguez, όπου γίνεται πραγματικά ένας χαμός από κόσμο και αυτοκίνητα. Διασκεδάζουμε πολύ τη βόλτα μας. Φωτογραφίζουμε όσο μπορούμε. Παρατηρούμε ότι η κάθε περιοχή της αγοράς εξειδικεύεται και σε κάτι. Έτσι υπάρχει η αγορά με τα εργαλεία, η αγορά με τα υφαντά, η αγορά με τα κρέατα και τόσες άλλες αγορές που προσελκύουν το ενδιαφέρον των κατοίκων της πόλης. Αγοράζουμε ποπ κορν από ένα όμορφο κορίτσι που μας γεμίζει μία ολόκληρη σακούλα! Φτάνουμε σιγά σιγά στον σταθμό των τελεφερίκ. Περπατάμε αργά, αφού το υψόμετρο έχει ξεκινήσει να μας επηρεάζει... Κουραζόμαστε πολύ εύκολα και ανασαίνουμε πιο γρήγορα. Έτσι οι κινήσεις μας προσπαθούμε να είναι αργές. 

Ημέρα 10η: Στο δρόμο για τη Λα Πας, μία πόλη που δεν έχουμε δει όμοια της!

Σήμερα θα επισκεφτούμε την υψηλότερη πρωτεύουσα του κόσμου, τη Λα Πας. Έχουμε βγάλει τα εισιτήρια με το λεωφορείο από χθες και η αναχώρηση είναι για τις 7:30 το πρωί. Ξυπνάμε όπως πάντα νωρίς, ετοιμάζουμε τα σακίδια μας και στις 6:30 αφήνουμε το δωμάτιο. Έχουμε κρατήσει λίγο χρόνο να φάμε αυτό το εξαιρετικό πρωϊνό που σερβίρεται από τις κυρίες, στη διασταύρωση Aroma και Ayacucho. Εχθές που τις ρωτήσαμε μας είπαν ότι ανοίγουν στις 4:00 το πρωί και σερβίρουν μέχρι τις 12:00 το βράδυ! Καθόμαστε και παραγγέλνουμε τα κλασσικά, τηγανίτες και ζεστό api. Οι δρόμοι έχουν αρχίσει να έχουν κίνηση, αφού ο κόσμος πάει στις δουλειές του.  Γύρω στις 7:00 είμαστε στο σταθμό των λεωφορείων. Για να μπορέσουμε να βγούμε στο χώρο αναχώρησης των λεωφορείων πρέπει να δώσουμε τα σακίδια μας στο γραφείο παραλαβής αποσκευών, όπου λαμβάνουμε ένα καρτελάκι με τον αριθμό της φόρτωσης, αλλά και να πληρώσουμε ένα ποσό 2,5ΒΟΒ (0,35€) το άτομο, έτσι ώστε να πάρουμε ένα ειδικό χαρτάκι το οποίο θα μας επιστρέψει να φτάσουμε στο λεωφορείο μας. Μεγάλη οργάνωση! Αυτό που μας κάνει επίσης πολύ μεγάλη εντύπωση είναι ότι όλοι εδώ στη χώρα φοράνε παντού μάσκα, ενώ μας ψεκάζουν στα χέρια μας σε κάθε περίπτωση. Καθόμαστε στις θέσεις μας και το λεωφορείο αναχωρεί πριν την ώρα του, αφού ο ελεγκτής διαπιστώνει ότι έχουν έρθει όλοι οι επιβάτες.

Ημέρα 9η: Ο Χριστός της Cochabamba

Ταξιδεύουμε μέσα με το νυχτερινό λεωφορείο για την Cochabamba. Πλέον έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε το νυχτερινό ύπνο στα λεωφορεία. Παρατηρούμε ότι η οδήγηση στη Βολιβία είναι πιο χαοτική από την Παραγουάη. Το λεωφορείο πολλές φορές για να προσπεράσει βγαίνει στο χαλίκι που υπάρχει δεξιά του δρόμου! Η διαδρομή, παρόλο που είναι ακόμα σκοτάδι, δείχνει να διασχίζει καταπράσινες περιοχές, ενώ συνεχώς ανεβαίνουμε. Σιγά σιγά ο ουρανός φωτίζεται και τρομάζουμε από το βάθος του γκρεμού στο πλάι του δρόμου. Η Βολιβία έχει ένα από τα χειρότερα οδικά δίκτυα του κόσμου και κάθε χρόνο αρκετά οχήματα καταλήγουν στον πάτο των γκρεμών! Τα δυστυχήματα με λεωφορείο οφείλονται τις περισσότερες φορές στην κούραση ή στο αλκοόλ που έχει καταναλώσει ο οδηγός. Κατά την προετοιμασία αυτού του ταξιδιού επιλέξαμε προσεκτικά τις διαδρομές των λεωφορείων μας, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τον όποιο κίνδυνο. Έχει ξημερώσει. Το τοπίο σιγά σιγά αλλάζει και γίνεται ξερό, ενώ έχει αρχίσει να μας πονάει το κεφάλι. Διαβάζουμε στο αλτίμετρο μας υψόμετρο 3.700 μέτρα. Είναι λογικό. Η ώρα περνάει και από μακριά  βλέπουμε τον εντυπωσιακό Χριστό που βρίσκεται πάνω από την πόλη της Cochabamba. Παρατηρούμε τους ανθρώπους. Οι γυναίκες φοράνε την παραδοσιακή ενδυμασία τους, την pollera, μία πολύχρωμη πλισέ φούστα με διάφορες στρώσεις. Κάτω από τη φούστα φοράνε κάτι που δείχνει τη φούστα να είναι πολύ ογκώδης. Πολλές από τις γυναίκες φορούν το παραδοσιακό ημισφαιρικό μαύρο καπέλο που είχαμε συναντήσει και στο Περού, ενώ οι περισσότερες φορούν ένα ψάθινο καπέλο με πλατύ γείσο, που τις προστατεύει περισσότερο από τον ήλιο. 

Ημέρα 8η: Αντίο αγαπημένη Παραγουάη!

Σήμερα είναι η μέρα που θα αποχαιρετήσουμε την Παραγουάη και θα μπούμε στη Βολιβία. Ξυπνάμε νωρίς και η Λίνα μας ξεσηκώνει να κάνουμε μία ωραία μεγάλη βόλτα στην πόλη. Θα περπατήσουμε από δρόμους που δεν έχουμε περπατήσει, έτσι ώστε να δούμε περισσότερα. Σήμερα είναι Σάββατο και δεν κυκλοφορεί κόσμος έξω. Όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά, ενώ αργότερα θα ανοίξουν κάποια από αυτά. Περπατάμε μέχρι το σπίτι της Ανεξαρτησίας. Το σπίτι αυτό έχει ιστορική σημασία αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές της ανεξαρτησίας της χώρας το χρησιμοποιούσαν ως μυστικό σημείο συνάντησης. Η Παραγουάη ήταν η πρώτη χώρα της Αμερικής που διακήρυξε την αναίμακτη ανεξαρτησία της από την Ισπανία, τον Μάιο του 1811. Η έισοδος είναι δωρεάν. Αφήνουμε τα σακίδια μας στην είσοδο και εξερευνούμε το χώρο. Βλέπουμε ιστορικά έγγραφα, έπιπλα, πίνακες ζωγραφικής, πορτρέτα και αντικείμενα εποχής. Δυστυχώς δεν υπάρχουν επεξηγηματικά ταμπελάκια στα Αγγλικά...